‪(โอกินาวะ ปี 1985)
‪ข้างหลัง!
‪คูมิโกะ!
‪มองตาพวกมัน
‪ไม่ต้องพูดอีกแล้ว
‪ขืนข้ามสะพานมา ผมฆ่าเธอแน่!
‪แดเนียลซัง
‪นี่ไม่ใช่การแข่งขัน
‪นี่ของจริง
‪ผมรู้ครับ
‪มาสู้กันให้ตายไปข้าง
‪จะอยู่หรือจะตาย
‪ตาย
‪ไปกันได้แล้ว เจ้าตีนผี
‪ฉันจะเฆี่ยนไอ้ขาปวกเปียกนั่นให้หนักเหมือน…
‪ล่อเช่าเลย
‪โทษที นึกว่านายบอกว่าสิบโมง ‪นายจะได้อยู่ตามลำพัง
‪ขอโทษครับ แม่ผมได้นักบำบัดฟรี ‪มาจากที่ทำงานน่ะ
‪แล้วเบรย์เดนก็ว่างแค่ตอนนี้
‪เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ถ้าคุณอยากรอก็ได้นะ
‪ทีนี้ถ้ารู้สึกเจ็บละก็ น้องเอ๊ย บอกฉันนะ
‪- ยังไม่รู้สึกอะไรเลยครับ ‪- ไม่ต้องห่วง
‪คิดในแง่บวกไว้ จำได้ไหม
‪- นายทำได้ดีแล้ว ‪- เก่งเรื่องอะไร ที่ให้นายยกขาเขาเหรอ
‪จอห์นนี่ เบรย์เดนเป็นผู้เชี่ยวชาญสาขานี้ ‪เขารู้ว่าทำอะไรอยู่
‪หายใจลึกๆ ช้าๆ นะ
‪หายใจเอาความเบิกบานและความรักเข้าไป
‪อำกันเล่นใช่ไหม
‪จอห์นนี่
‪คุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ
‪มิเกลอยากให้คุณเป็นส่วนหนึ่ง ‪ของการกายภาพบำบัด
‪ฉันจะไม่ปฏิเสธเขาเรื่องนี้
‪แต่ฉันก็อยากให้เขาได้รักษากับผู้เชี่ยวชาญ
‪ที่ศึกษาและมีประสบการณ์หลายปีด้วย
‪เห็นได้ชัดว่าคุณมีความเห็นในวิธีการรักษาเขา
‪แต่ถ้าคุณเก็บความเห็นนั้นไว้กับตัวไม่ได้
‪บางทีคุณน่าจะมาหามิเกล ‪หลังจากเขาทำกายภาพเสร็จแล้ว
‪โอเค ผมขอโทษ
‪ให้ฉันบอกเรื่องพ่อของนายนะ เขาเป็นนักสู้เสมอ
‪แต่นาทีที่ฉันรู้ว่าเขาคือของจริง ‪คือตอนที่เขาแข่งออลวัลเลย์ครั้งแรก
‪เขาเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศ ‪แต่เขาเสมอกับเด็กที่ชื่อวิดัล
‪วิดัลเป็นสายดำ รุ่นที่สาม
‪เก่งกาจสุดๆ
‪เก่งกว่าจอห์นนี่เยอะเลยตอนนั้น
‪พ่อนายแพ้
‪แต่เขาก็ไม่ได้ทำให้มันง่ายเลย
‪และฉันเห็นนัยน์ตาของเขา ‪ว่าเขาจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นอีก
‪ฟังแล้วสนุกดี ลองไปเล่าให้คนที่สนฟังแล้วกันครับ
‪นายเป็นลูกชายของเขา
‪ใช่เลย แล้วดูสิว่าผมอยู่ที่ไหน
‪ไม่เอาน่า ไอ้หนู
‪นายก็รู้ว่านายไม่ควรต้องมาอยู่ที่นี่
‪จากที่ฉันได้ยินมา ‪นายพยายามห้ามการต่อสู้ และ…
‪ดิแอซโจมตีนาย
‪แหงล่ะว่านายตำหนิตัวเองเรื่องนี้ได้
‪แต่ดูจากสีหน้านาย ‪ที่นี่คงมีคนอยากเล่นงานนายอยู่แล้ว
‪คุณมาเสียเวลาเปล่าแท้ๆ ตาเฒ่า
‪สิ่งสุดท้ายที่ผมต้องการคืออาจารย์อีกคน
‪ก็แฟร์ดี
‪ยังไงซะตอนนี้ ‪ฉันก็ไม่มีอะไรจะสอนนายได้นักหรอก
‪อาจยกเว้นเรื่องนี้…
‪ไอ้เคล็ดวิชามิยากิโดอะไรนั่น
‪อาจทำให้นายได้แต้มในการแข่งขัน
‪แต่ตอนนี้นายอยู่ในโลกแห่งความจริงแล้ว
‪นายอาจต้องหัดจู่โจมก่อน
‪- ชกได้ดีเลย เพื่อน ‪- ใช่
‪ดี อีกครั้ง
‪เราต้องพร้อมที่จะสู้
‪นี่คิดว่ากำลังทำอะไรกัน
‪จับกลุ่มอ่านหนังสือ… เชื่อไหมล่ะครับ
‪กลับบ้านซะ ทุกคนเลย
‪เดี๋ยวนี้!
‪ส่วนไหนของ "ไม่ฝึกคาราเต้อีก" ที่ลูกไม่เข้าใจ
‪มันก็เห็นทนโท่อยู่นะฮะ
‪ส่วนที่แม่กับพ่อคิดว่า ‪ตัดสินใจเรื่องนั้นแทนหนูได้ไงคะ
‪พ่อแม่จ่ายเงิน พี่อยู่บ้านพวกเขา
‪แล้วเรื่องโรงเรียนล่ะ
‪ครูใหญ่โลเปซโทรหาแม่ ‪ลูกไม่ทำตามกฎอีกแล้วเหรอ
‪เรื่องแข่งฟุตบอลเหรอคะ ไม่มีอะไรสักหน่อย
‪ไม่มีอะไรที่ไหนล่ะ แซม ‪ลูกอาจถูกพักการเรียนอีกได้เลยนะ
‪นึกว่าพี่จะฉลาดกว่านั้น ผิดหวังในตัวพี่มากนะ
‪ไปรอในรถไป แอนโธนี่
‪ฟังนะ แซม แม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูก…
‪ใช่เลยค่ะ แม่ไม่รู้
‪และถ้าแม่คิดว่าคาราเต้คือปัญหาจริงๆ ‪แม่ก็ไม่ได้ใส่ใจเลย
‪แล้วคุณแต่งงาน มีลูกไหม
‪ไม่มีภรรยา ไม่มีลูก
‪โอ้ งั้นก็มีอิสระเต็มที่ล่ะสิ
‪โสดสนิทศิษย์ส่ายหน้า ‪เคยดูเรื่องไซน์เฟลด์ไหม
‪สงสัยชอบดูเรื่องเฟรนด์สมากกว่า
‪โอเค ผมจะไปสั่งเครื่องดื่ม อยาก…
‪- ผมไปเอาให้ ‪- ไม่ๆ
‪ไม่!
‪ผมจะไปเอาให้
‪ได้เลย
‪ขอบคุณ
‪โอเค คุณต้องช่วยผมนะ
‪นี่เป็นการสนทนาที่อึดอัดที่สุดในชีวิตผมเลย ‪เขามาที่นี่ทำไมกัน
‪- ฉันโทรตามมาเองค่ะ ‪- คุณโทรตามเขาเหรอ
‪คุณลืมที่เราเคยสู้กันเกือบตายแล้วเหรอ ‪หมอนี่เคยพยายามจะฆ่าผมนะ ฆ่าคุณด้วย
‪นั่นมันนานมาแล้วนะ
‪โชเซนเปลี่ยนไปแล้ว
‪คนแบบเขาไม่เปลี่ยนหรอก โอเคไหม เชื่อเถอะ
‪ผมรู้ดีเลยไอ้เรื่องแค้นฝั่งหุ่นเนี่ย
‪งั้นก็ดูเหมือนพวกคุณมีอะไรต้องคุยกันเยอะเลย
‪ขอบคุณ
‪- ฉันต้องไปแล้ว ‪- จะทิ้งผมไว้กับเขาไม่ได้นะ!
‪ฉันมีธุระต้องไปทำค่ะ
‪ช่วยพาแดเนียลซังดูรอบเมืองหน่อยได้ไหมคะ
‪ขอบคุณนะ
‪- แล้วเจอกันค่ะ ‪- แน่ใจนะว่าไม่อยากอยู่…
‪ครับ
‪- ดื่มกันไหม ‪- ผมไม่ดื่ม
‪เยี่ยม
‪วันนี้เก่งมาก
‪นายฟาดปั๊วะ
‪จริงเหรอ ไม่เห็นรู้สึกว่าผมทำอะไรเลย
‪ห้ามคิดแง่ลบ ขอพลังงานบวกเท่านั้น
‪ผมจะจำไว้ครับ
‪อะไรครับเนี่ย
‪นี่คือคอลเล็กชั่นสาวสุดแซ่บของปี 1988
‪และนายจะไม่ได้ยล นอกจากจะคว้าได้
‪- โอเค ‪- ต้องพยายามให้มากกว่านั้น
‪รู้ใช่ไหมว่าผมใช้มือถือเสิร์ชหารูปพวกนี้ได้
‪มันไม่เหมือนกัน ‪สาวๆ จะฮอตกว่าเวลาอยู่บนหน้าหนังสือ
‪แต่นายไม่รู้หรอกนอกจากจะลุกขึ้น
‪หรืออยากให้เจ้านักบำบัดไก่อ่อนนั่น ‪นวดเท้าให้ต่อไปก็เชิญ
‪โอเค
‪อ่อนเอ๊ย! มีดีแค่นั้นเหรอ ดิแอซ ‪นึกว่านายเคยเป็นแชมป์ออลวัลเลย์ซะอีก
‪เอาน่า ไอ้หนู เอาหน่อย
‪เวรแล้ว!
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- ครับ
‪โอเค ฉันช่วยนายเอง เพื่อน
‪ได้แล้ว
‪เอาล่ะ พักแป๊บ แล้วลุยกันใหม่
‪ฉันว่ายังมีเพลย์บอยฉบับแวนนา ไวต์ ‪ไว้ให้นายลองอีกนะ
‪ไม่เข้าใจเหรอครับ
‪ต่อให้คุณเอาเพลย์สเตชั่นรุ่นใหม่มาห้อย ‪ผมก็ยังยืนไม่ได้อยู่ดี
‪นี่สิโอกินาวะที่ผมรู้จัก
‪โทมิ วิลเลจคงไม่ได้มีแค่ห้างอย่างเดียวสินะ
‪นี่คือที่ที่คาราเต้ถือกำเนิด
‪โอ้ จริงด้วย
‪อาจารย์มิยากิ ชิมโป
‪รู้จักอาจารย์ชิมโปด้วยเหรอ
‪รู้สิ
‪เขาเคยเป็นชาวประมง ‪เหมือนบรรพบุรุษมิยากิทุกคน
‪เขาชอบตกปลา
‪- และชอบ… ‪- ชอบสาเก
‪มีอยู่วันหนึ่ง สายลมแรง ‪แสงแดดแรง สาเกแรงๆ
‪แต่ไม่มีปลา
‪- อาจารย์ชิมโปผล็อยหลับ… ‪- ที่นอกชายฝั่งโอกินาวะ
‪แล้วตื่นมาที่ชายฝั่งจีน
‪สิบปีต่อมา เขากลับมา ‪พร้อมภรรยาชาวจีนกับลูกสองคน
‪และความลับของคาราเต้ตระกูลมิยากิ
‪- อาจารย์ของคุณเล่าให้ฟังเหรอ ‪- ใช่
‪คุณมิยากิสอนทุกอย่างที่เขารู้ให้กับผม
‪งั้นคุณก็รู้ทุกอย่างเลยงั้นสิ
‪คือผมไม่ได้…
‪ทางนี้
‪เราจะไปไหนกันอีกล่ะ
‪เดี๋ยวนะ นี่เป็นสำนักนี่
‪นี่กระบวนท่านกกระเรียน
‪นี่คือมิยากิโดเหรอ
‪พ่อของอาจารย์คุณสอนลุงของผม ‪ลุงซาโต้เลยสอนผมต่อ
‪ก่อนลุงตาย เขามอบข้าวของ ‪ของมิยากิทั้งหมดให้แก่ผม
‪- คุณอ่านเจ้านี่ไม่ได้ ‪- ทำไมล่ะ
‪คุณเพิ่งบอกเองว่าอาจารย์ของเรา ‪มีอาจารย์คนเดียวกัน
‪ก็ถือว่าเราเป็นญาติสายคาราเต้กันจริงไหม
‪คุณเป็นคนต่างชาติ ‪จะมาเอาความลับของเราไปไม่ได้
‪คุณมิยากิทำกับผมเหมือนลูกนะ ไม่ใช่ชาวต่างชาติ
‪- เขาคงไม่ปิดบังความลับกับผม ‪- แน่ใจเรื่องนั้นเหรอ
‪งั้นมาดูกันดีไหม
‪(อดีตทหารผ่านศึกชื่อดังนำพาสำนัก ‪สู่ชัยชนะออลวัลเลย์ครั้งที่สี่)
‪(สำนักลึกลับที่มีลูกศิษย์คนเดียว ‪ดีแฟงส์ คอบร้าส์)
‪(ซาแมนธ่า - ถ้านายโอเค ตอบอีเมลด้วย ‪แดเนียล - ฉันเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น)
‪แซม ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ติดต่อไปเลย ‪ฉันแค่กำลังเจอเรื่องลำบากน่ะ
‪หวังว่าไม่ได้ทำอะไรสำคัญหายนะ
‪- ทำไมไม่เลิกยุ่งกับฉันสักที ‪- ไม่มีทางซะหรอก
‪แกจะได้ระแวงหลังเสมอ
‪เวลาพักหมดแล้ว เจ้าพวกน่าเกลียด
‪กลับไปที่เตียงเลย
‪คราวนี้แกโชคดีไป อีหนู
‪ไปได้แล้ว
‪มองหาพระแสงอะไร
‪ขอบใจนะ!
‪เอาไปเลย
‪แล้วกลับมาที่กอล์ฟแอนด์สตัฟฟ์อีกนะ
‪ไง เพื่อน
‪- ไง อีสาวแจกถ้วย ‪- พวกนายต้องการอะไร
‪ก็มาใช้ตั๋วที่ได้มาอย่างลำบากนี่ไง ‪ทำตัวเป็นเด็กดีแล้วหยิบตุ๊กตาหัวกระดกมาซิ
‪อย่า! หยุดนะ! เฮ้ย!
‪- ขอบใจ บอกแม่นายด้วยว่าฉันคิดถึง ‪- บอกให้เลิกโทรตื๊อฉันด้วย
‪(ไอ้พวกคอบร้า ไคมาป่วนที่ที่ทำงานฉัน!)
‪(กำลังไป)
‪- รู้ไหมทำไมคนเรียกเจ้านี่ว่าเตาฮาบาชิ ‪- เปล่าสักหน่อย นี่เรียกว่าเตาแคทเทิล
‪เมื่อร้อยปีก่อนในเมืองจีนโบราณ ‪มีหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่มีพวกเกษตรกรโคนม
‪ใช้ชีวิตอ้วนๆ ด้วยการกินนมกับชีส
‪เมื่อถึงหน้าแล้ง พวกเขาต้องการน้ำจากแม่น้ำ
‪แต่พวกเจ๊กไม่อยากทำแบบนั้น
‪- ไม่แน่ใจว่าใช้คำนั้นเหมาะสมไหม ‪- พวกคนจีน อะไรก็ช่าง
‪ประเด็นคือพวกเขานอนในเปลญวน รอให้ฝนตก
‪นักปราชญ์คนหนึ่งเลยรวบรวมกิ่งไม้ ‪แล้วเอาไปสุมใต้ตัวชาวบ้านที่กำลังหลับ
‪- แล้วเขาทำไงรู้ไหม ‪- ก่อไฟเหรอครับ
‪ถูกเผง ชื่อเตาเลยได้มาจากนี่แหละ
‪- รู้ไหมว่านักปราชญ์ชื่ออะไร ‪- ฮาบาชิเหรอ
‪- โป๊ะเชะ ‪- ครับ
‪เว้นแต่เตาฮาบาชิมาจากญี่ปุ่น ไม่ใช่จีน
‪ที่ที่ในอดีตไม่ได้ทำฟาร์มเกษตร ‪หรือมีเปลญวนเยอะนัก
‪คิดว่าผมจะเชื่อเหรอ
‪ไม่หรอก แต่ฉันรู้ว่านายจะมัวคิดว่าฉันตอแหล ‪จนไม่ทันดูว่าฉันทำอะไร
‪- เหรอครับ อะไรล่ะ ‪- จุดไฟใต้ตัวนายไง
‪คุณทำอะไรนะ
‪คุณทำอะไรเนี่ย!
‪- เสียสติไปแล้วเหรอ ‪- ขึ้นอยู่กับนายถามใคร เอาน่า ดิแอซ
‪- สะบัดขาสิ ‪- ผมทำไม่ได้!
‪- นายทำได้ถ้าอยากทำ ‪- ผมก็อยาก!
‪งั้นก็ตั้งใจสิ!
‪บอกให้สมองนายสั่งขาให้ขยับได้แล้ว
‪- ซวยล่ะ ‪- อาจารย์ มันลามมาขาผมแล้ว
‪- นึกว่าจะได้ผลซะอีก ‪- แล้วทำไมถึงไม่ได้ล่ะ
‪เท้าผมติดไฟ แต่ผมไม่รู้สึกอะไรเลย
‪ทำไมอะไรๆ ถึงไม่ได้ผลเลย
‪ไม่เป็นไรหรอก ผมไปล้างเนื้อล้างตัว ‪ก่อนแม่กลับบ้านดีกว่า
‪แล้วเจอกัน
‪แน่ใจนะว่าไม่อยากเอาม้วนตำราให้ผมดูเฉยๆ
‪ทีนี้มาดูกันว่าคุณรู้มากน้อยแค่ไหน
‪ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการ…
‪ให้ตาย! บ้าอะไรวะ
‪งั้นอาจารย์ของคุณก็ไม่ได้สอนคุณทุกอย่างสินะ
‪แน่ใจนะว่าเมื่อกี้คือคาราเต้ของมิยากิโด ‪ผมว่าดูไม่เหมือนการป้องกันตัวเลย
‪การป้องกันตัวมีหลายรูปแบบ
‪บรรพบุรุษตระกูลมิยากิต่อสู้กับผู้รุกรานชาวญี่ปุ่น
‪ทางเดียวที่จะอยู่รอดคือต้องฆ่า
‪เหล่าอาจารย์มิยากิจึงคิดค้นเทคนิคพิเศษ
‪ที่ออกแบบมาเพื่อฆ่าศัตรูของพวกเขา
‪คุณมิยากิไม่เคยบอกเรื่องพวกนี้กับผมเลย
‪เขาอาจคิดว่าคุณยังไม่พร้อม หรือไม่เก่งพอ
‪บางทีคุณมิยากิอาจพยายามปกป้องผม
‪เราไม่ได้อยู่กันเมื่อร้อยปีก่อน ‪ไม่มีเหตุผลให้ต้องฆ่าอีกแล้ว
‪บางครั้งคุณก็ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องฆ่า
‪คุณทำอะไร
‪จะอยู่หรือจะตาย
‪ผมรอคอยเวลานี้มานานแล้ว
‪โชเซน ไม่นะ
‪ปี๊บ!
‪ดีใจนะ ที่คุณเห็นความเจ็บปวด ‪ของผมเป็นเรื่องตลก
‪คุณน่าจะได้เห็นสีหน้าตัวเอง
‪เมื่อกี้เทคนิคอะไร
‪แขนขาผมชาไปหมดเลย
‪จุดกดลับของตระกูลมิยากิน่ะ
‪ถ้าศัตรูยืนกรานจะทำสงคราม
‪คุณก็ต้องพรากความสามารถในการต่อสู้ของเขา
‪สอนผมหน่อยได้ไหม
‪(วิธีรักษาขาของมิเกล ใช้ไฟฟ้าช็อต)
‪(สะกดจิต ฝังเข็ม)
‪(ไลฟ์โค้ชโทนี่ รอบบิ้นส์ ยาแอลเอสดี)
‪บ้าบอ
‪(วิธีทำให้ขาใช้การได้อีกครั้ง)
‪(การฝึกความแข็งแรง: ‪สร้างกล้ามเนื้อขา)
‪"หมอชาวบ้ง"
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪- แค่… ‪- มิเกลเป็นอะไรหรือเปล่า
‪บางครั้งฉันก็มีความรู้สึกที่ไม่อยากให้เขาเห็นน่ะ
‪เขาต้องดีขึ้นแน่ รู้ไหม
‪เขาจะเดินได้อีกครั้ง
‪ฉันก็หวังแบบนั้นค่ะ
‪ตอนนี้ฉันแค่อยากเห็นเขายิ้มอีกครั้ง
‪เขาอายุแค่ 17
‪เขาควร…
‪ออกไปเที่ยวเล่น มีอิสระ สนุกสนาน
‪ไม่ใช่…
‪ครับ
‪มันจะต้องเรียบร้อย
‪ฉันกลับเข้าบ้านดีกว่า
‪ฝันดีค่ะ
‪เดี๋ยว
‪ผมขอยืมตัวมิเกลสักสองสามชั่วโมงได้ไหม
‪- พวกนั้นอยู่ไหน ‪- ในสนามยิงปืนเลเซอร์เก่าข้างๆ ที่นี่
‪- มีกี่คน ‪- มากันสี่
‪เรามีห้า ฉันชอบที่เราได้เปรียบ
‪เธอแน่ใจนะว่าเราควรทำแบบนี้
‪เราไม่ได้อยู่ที่โรงเรียน ‪นี่แหละโอกาสที่จะได้ตอบโต้
‪เจ๋ง!
‪- ได้เวลากระดกเบียร์ ‪- หวานปากเลย
‪ใครอยากได้เบียร์อุ่นๆ บ้าง
‪ใครจะไปอยากได้เบียร์อุ่นๆ วะ ‪ไม่ได้เอาถุงน้ำแข็งมาด้วยเหรอ
‪คิดอะไรของนายเนี่ย
‪อะไรวะ
‪ต้องการอะไร
‪ชำระแค้น
‪มีอะไรจ๊ะ
‪- สงสัยไม่อยากจัด ‪- ตลกว่ะ
‪มาดิ!
‪นั่นสำหรับแม่ฉัน!
‪จัดการมันเลย เอาเลย!
‪แซม ลารุสโซ่
‪อยู่ไหนยะ นังบ้า
‪โผล่หัวออกมาสิ ลารุสโซ่
‪แซม!
‪ไม่ ขอล่ะ หยุดนะ อีไล หยุด!
‪นี่ฉันเอง!
‪อย่าทำนะ ไม่เอา!
‪- ช่วยด้วย! ‪- ทำสิ!
‪- จัดการเขาซะ! ‪- หมอนั่นสมควรโดน
‪- ทำสิ ฮอว์ค! ‪- ไม่ ไม่ต้องๆ ฉันไปเอง!
‪ฮอว์ค จัดการเขาซะ!
‪ให้ตายสิวะ!
‪- กากเอ๊ย ‪- บ้าฉิบ!
‪- ดีมาก ‪- โคตรเจ๋งเลย เพื่อน
‪นี่ยังไม่จบนะ ลารุสโซ่
‪นี่เป็นอีกด้านของคาราเต้มิยากิโด ‪ที่ผมไม่เคยรู้ว่ามี
‪แต่ผมเข้าใจนะว่าทำไม ‪คุณมิยากิถึงไม่อยากให้ผมรู้
‪อาจารย์ของคุณเป็นชายที่มีเกียรติ
‪ผมได้แต่หวังว่าจะเป็นเหมือนเขา
‪นี่ คุณแค่ทำสิ่งที่อาจารย์ของคุณสั่ง
‪หลังจากที่เราสู้กัน ผมก็รู้สึกละอายใจมาก
‪ผม…
‪ผมอยากตาย
‪แต่ลุงของผมช่วยผมไว้
‪ลุงให้โอกาสผมพิสูจน์ตัวเอง
‪ผมใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามทำแบบนั้น
‪แต่…
‪บางครั้งการมานึกย้อนเสียใจ ‪ก็เป็นสิ่งที่เอาชนะได้ยาก
‪ผมเข้าใจ
‪ถ้ามันจะมีความหมายนะ โชเซน ผมให้อภัยคุณ
‪มันมีความหมายมากครับ
‪ถ้าความเป็นศัตรูกัน ‪จะจบลงได้สวยแบบนี้ทุกเครื่องก็คงดี
‪หมายถึงอะไรเหรอ
‪เปล่าหรอก พูดถึงอีกเรื่องเลยน่ะ
‪ผมจะไปเจอคูมิโกะก่อนขึ้นเครื่อง ‪คุณก็น่าจะไปด้วยกัน
‪ขอบคุณ แต่ผมต้องไปสอนแล้ว
‪คุณเดินลงไปตามทางนี้ แล้วก็เรียกแท็กซี่เอานะ
‪ผมก็อยากพูดขอบคุณนะ ‪แต่วันนี้คุณเล่นงานผมซะน่วมเลย
‪งั้นก็ลาก่อนแล้วกัน
‪แดเนียลซัง
‪อะไรเหรอ
‪เก็บไว้นะครับ
‪นึกว่าที่นี่ข้างนอกดูน่ากลัวแล้วนะ ‪เราอยู่ไหนครับเนี่ย
‪ทัศนศึกษา
‪- เอานี่ สวมแล้วก็ตามน้ำนะ ‪- โอเค
‪เฉยๆ ไว้
‪เดี๋ยวก่อน เข้าใจคิดนี่
‪- กลับมาใหม่ตอนเขาอายุ 21 แล้วกัน ‪- แบบนั้นคงยากหน่อย
‪ถึงตอนนั้นเขาคงตายไปแล้ว
‪- หา ‪- เขาควรตายไปแล้วด้วยซ้ำ
‪ทุกวันเป็นเหมือนของขวัญ
‪แต่เขามีรายการสิ่งที่อยากทำก่อนตาย
‪การผ่านประตูนั่นเข้าไป อยู่อันดับหนึ่งเลย
‪ก็ได้
‪เข้าไปเลย
‪โชคดีนะ ไอ้หนู
‪นั่นดี สไนเดอร์
‪ร็อกเกอร์ที่เก๋าที่สุดที่โลกเคยมี
‪แล้วนี่เป็นส่วนหนึ่งของกายภาพบำบัดตรงไหนอะ
‪ก็ไม่เป็นน่ะสิ
‪ลืมเรื่องพวกนั้นซะ แล้วมาสนุกกัน
‪เย่!
‪คาราเต้ตีกันอีกแล้วเหรอ ลูกคิดบ้าอะไรอยู่
‪แม่คะ…
‪โธ่ ลูกรัก
‪- แซม ลูกแม่ โอเคใช่ไหม ‪- พวกนั้นหักแขนเดเมทรีค่ะ
‪หนูแค่อยากทำให้พวกนั้นเห็น ‪ว่าจะมากลั่นแกล้งเราไม่ได้
‪ไม่เป็นไรนะ
‪มันจะต้องเรียบร้อย
‪ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไรแล้ว
‪หนูไม่ได้ทำอะไรเพื่อช่วยเขาเลย
‪หนูหยุดพวกนั้นไม่ได้
‪ทำไมนายไม่ปริปาก
‪ฉันไม่ใช่พวกขี้ฟ้อง
‪ฉันเหมือนกัน
‪- ขอสำเนารูปนั้นด้วยนะ ‪- เดี๋ยวผมแท็กหา
‪แท็กหาเหรอ แปลว่าอะไรล่ะ
‪เช็กเฟซบุ๊กนะครับ
‪ฉันไม่มีเฟซบุ๊ก ขว้างมือถือทิ้งไปแล้ว
‪รู้ใช่ไหมว่าใช้คอมพ์เล่นก็ได้
‪รู้ดิ
‪โอเคๆ
‪ได้ยินว่ามีเจ้าหนูฝันที่เป็นจริงอยู่ที่นี่ด้วยคืนนี้
‪ใช่เลย ตรงนี้!
‪เขาอยู่นี่!
‪เขาอยู่นั่น
‪สาวๆ
‪มาทำให้ความฝันเจ้าหนุ่มนั่นเป็นจริงกัน
‪ไงจ๊ะ
‪เอาล่ะ ทีนี้พูดตามดี…
‪เยส!
‪แดเนียลซัง
‪โชเซนล่ะคะ
‪เขาต้องไปเข้าสอนน่ะ
‪หลังว่าเขาจะใจดีกับพวกนั้นมากกว่าที่ทำกับผมนะ
‪หวังว่าพวกคุณทั้งคู่ ‪จะได้เรียนรู้บางอย่างจากกันนะคะ
‪ผมก็คิดแบบนั้นครับ นี่คงเป็นแผนของคุณสินะ
‪เพื่อนคุณเหรอ
‪เพื่อนเราค่ะ
‪- ขอโทษที ผมจำไม่… ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪เราไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว
‪ตอนนั้นฉันยังเด็ก ไหนจะมีไต้ฝุ่นเข้าด้วย
‪พาคุณซาโต้กลับไปนะ ‪ผมจะไปพาเด็กผู้หญิงมาเอง
‪ส่งแขนมา!
‪ไม่เป็นไร ทนไว้นะ
‪- ยูนะเหรอ ‪- คุณจำได้เหรอคะ
‪ล้อเล่นใช่ไหม ผมจะลืมได้ยังไง
‪คุณพระ!
‪สบายดีไหม
‪คุณพูดภาษาอังกฤษได้ชัดมากเลย
‪ฉันสบายดี ขอบคุณค่ะ
‪ฉันทำงานแผนกการขายระหว่างประเทศ ‪ได้ใช้ภาษาอังกฤษเยอะเลย
‪การขายเหรอ
‪เยี่ยมเลย เหมือนกันครับ
‪คือก็คงอีกไม่นานหรอก แต่ก็…
‪คุณทำงานให้ใครล่ะ
‪โดโยน่าค่ะ
‪อะไรนะ คุณทำงานให้โดโยน่าเหรอ
‪รองประธานอาวุโสแผนกการขาย ‪ของโดโยน่าอินเตอร์เนชั่นเนล
‪อย่างที่ป้ายูกิเอะบอก…
‪"ให้สิ่งดีๆ แก่โลก แล้วสิ่งดีๆ จะกลับมาหาเรา"
‪คุณมิยากิคิดถูกแล้วที่รักท่าน
‪โอเค ยูนะ
‪ขอผมเลี้ยงเครื่องดื่มได้ไหม
‪ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ แดเนียลซัง
‪เพราะฉันกำลังจะช่วยกู้ธุรกิจของคุณ
‪(ไม่มีความกลัวในสำนักนี้)
‪สวัสดี
‪มีใครอยู่ไหม
‪เราปิดแล้ว ที่รัก
‪แต่ถ้าเธอมีลูกๆ ที่อยากลงชื่อเรียนคาราเต้ละก็
‪ฉันก็ยินดีช่วย
‪บทเรียนแบบที่สอนให้โดดใส่เด็กอื่น ‪แล้วหักแขนเขาน่ะเหรอ
‪เพราะลูกศิษย์นายทำแบบนั้นเลย
‪จริงเหรอ
‪งั้นคงสมควรโดนแล้ว
‪เหมือนที่ลูกสาวฉันสมควรโดน ‪หนึ่งในสมุนของนายเล่นงานในโรงเรียนเหรอ
‪เธอคงเป็นคุณนายลารุสโซ่แน่ๆ
‪นี่อะไร แดเนียลตัวน้อยไม่แมนพอ ‪จะสู้ศึกของตัวเองเหรอ
‪นี่ ไอ้แรมโบ้
‪มีเด็กๆ เจ็บตัวนะ
‪ไปห้ามพวกอันธพาลคาราเต้ของนายซะ ‪ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ เข้าใจไหม
‪เธอนี่ซ่าไม่หยอก
‪แต่ฉันชอบนะ
‪- ฉันชอบที่… ‪- ฉันไม่สนแม่มหรอกว่านายชอบอะไร
‪ไอ้คนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี
‪ฉันจะหยุดนายถ้านั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ต้องทำ
‪- ทำอีกสิจ๊ะ ‪- ได้ครับ
‪คุณพระช่วย!
‪ขอบคุณมากเลยนะคะ!
‪ฝีมือเจ้าหนูมันต่างหาก บอกแล้วว่าเขาเป็นนักสู้
‪อย่ากระหยิ่มไปล่ะ ‪เราต้องทำให้นายลุกจากเก้าอี้ให้ได้
‪- ครับ อาจารย์ ‪- เอาล่ะ
‪ฝันดีนะ
‪แล้วแท็กนี่มันบ้าอะไร
‪เจ๋ง
‪นี่อะไรอะ
‪(คำขอเป็นเพื่อน อาลี มิลส์ ชวาร์เบอร์)
‪(ยืนยัน)
‪(อยากเป็นหมอมาตลอด และกำลังใช้ชีวิต ‪เหมือนฝันด้วยการช่วยเด็กให้มากที่สุด)
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์