WIETNAM, 1968
Poczta. Święty Mikołaj dotarł.
- Putman! - Dziękuję, sierżancie.
Johnny.
Johnny!
- Nie ściemniałeś. Jest piękna. - Dobra. Oddaj.
Chudy, patrz.
- Musisz tak mówić? - Przypakuj, to pogadamy.
- Dobrze prawi. - Kto to?
Panienka Johnny’ego.
Czujesz perfumy?
Zapach Ameryki.
Też chcę taką fotkę.
Możesz pomarzyć.
- Kreese. - Tak, sierżancie?
Kapitan wzywa do siebie.
Powodzenia.
Panie kapitanie.
Spocznij.
Kreese?
Słyszałem, że lubisz ryzyko.
Zgłaszasz się do rozpoznania
i zadań specjalnych.
Życie ci niemiłe?
Po prostu nie boję się śmierci.
- Czyżby? - Niektórzy nie widzą różnicy.
Wiesz, ilu naszych jest w tym piekle?
- W Wietnamie? - Tak.
Około pół miliona.
Większość na guzik się zda.
Ale ty…
- możesz coś zdziałać. - Po to tu jestem.
By bronić ojczyzny i zostać bohaterem.
Świetnie.
Tworzę oddział.
Bezpośrednie, tajne działania w Wietnamie Północnym.
Prawdziwa wojna.
Wejdziemy czyści do dżungli,
bez odznaczeń i papierów.
Ty, ja i kilku twardzieli.
- Znam paru. - Osobiście cię wyszkolę.
Techniki partyzanckie, saperskie, walka wręcz.
Jakiego rodzaju walka?
Żeby pokonać wroga, trzeba walczyć jak on.
W Korei nauczyłem się tangsudo pod okiem mistrza Kim Sunyunga.
Też to opanujesz.
- Jeśli podołasz. - Masz to jak w banku.
- Panie kapitanie. - Po powrocie dostaniesz beret.
Zostanie kilka blizn.
Może nawet awansujesz.
A jeśli nie wrócę?
Za 30 lat oznaczą cię jako zaginionego w akcji,
gdy odtajnią ten bajzel.
Chcę, żebyś był więcej niż żołnierzem. Rozumiesz?
Jeśli ma się udać,
potrzebujemy najlepszych.
Potrzebujemy silnych.
Tak!
Zdeterminowanych.
Co?
Brutalnych.
Wystarczy, że się zgodzisz…
…a sprawię, że będziesz niepokonany.
Zgadzasz się czy nie?
- Zgadzam się. - Doskonale.
„Cześć, Johnny. Kopę lat.
Nie chcę nawet myśleć ile.
Fajnie, że chodziliśmy do szkoły w latach 80.
- Wtedy była najlepsza muza”. - Pewnie!
„U mnie sporo się zmieniło.
Mam cudowną rodzinę i pracę.
Ale nadal wymiatam w hokeja stołowego.
Niesamowite, jak się pozmieniało.
Kiedyś widywaliśmy się codziennie.
Obecnie nic o tobie nie wiem.
Kim teraz jesteś?
Twój profil jest pusty.
Co porabiasz?
Ali”.
Co porabiasz?
Wróciłem.
Odniosłem zwycięstwo.
Nie uwierzysz, co się wydarzyło.
To było niesamowite.
Mam prezenty.
Dla Sam plecak randoseru,
a dla Anthony’ego batony Kit Kat
o smaku sosu sojowego.
Jakimś cudem są smaczne.
Może w przyszły weekend skoczymy sami do winnicy.
- Dzieci! - Są u twojej matki.
Co się stało?
John Kreese.
Daliśmy czadu.
Tory spuszczała łomot, ja zająłem się Chrisem,
a Jastrząb, jak Chris Jericho, złamał Demetriemu rękę.
Z zimną krwią.
- Zero litości! - Brawo, stary.
Nie sądziłam, że to zrobisz.
Należało im się za Miguela.
- Jeszcze u niego nie byłaś? - Nie chcę o tym gadać.
Co za paszczur. Jaka laska by go pocałowała?
Grupo,
powitajcie nowych uczniów.
Nazwę was Siuronos i Śmierdziuch.
- Coś ty powiedział? - Nic.
To taki nasz zwyczaj.
Luz.
Nie sądzę, żeby nadawali się do Cobra Kai.
Mówiłeś, że potrzebujemy rekrutów.
Jasne. Ale kilku z nich to…
Urodzeni sportowcy.
Właśnie tego brakowało w dojo.
Ustawić się.
Przynależność do Cobra Kai to przywilej.
Nie prezent.
Dlatego rekruci muszą zapracować na miejsce w tym dojo.
Przygotujcie się do walki.
Przetrwają najsilniejsi.
Jesteś gotowy?
Nie cierpię tego. To żałosne.
- Co w tym żałosnego? - Wyglądam jak wielki bobas.
Zwłaszcza gdy marudzisz, zamiast uczyć się chodzić.
Nie ma bardziej kozackiego sposobu?
Podrygiwanie stopą to za mało na kozacki trening.
Twoje kulasy to nadal cieniasy! Gotowy, żeby stanąć?
- Tak. - Dobra.
Jeden, dwa,
trzy i stoisz.
Coraz lepiej upadasz.
Zróbmy przerwę.
Ostatnio…
mama sporo o panu mówi.
- Tak? - Jest wdzięczna za ten koncert.
Mówiła coś jeszcze?
Nie.
Pisze pan książkę?
Nie, to wiadomość na Facebooku.
To? Do kogo?
Laski z liceum.
Ali.
Ali? Tej Ali?
Poważna sprawa!
Chyba pan tego nie wyśle?
Nie może pan wysłać tej wiadomości.
- Bo co? - Bo to jakieś 80 stron.
Drukowanymi.
Muszę opisać 35 lat życia.
Jasne, ale krótsze wiadomości są fajniejsze.
Wyjdzie pan na desperata i dziwaka.
Równie dobrze mógłby pan…
polubić wszystkie jej fotki.
O nie.
O nie!
Co z tego? Zdjęcia mi się podobały.
Dlaczego nie mogę kliknąć, że je lubię?
Bo to zobaczy.
Podjarałem się.
Dołączyła uśmiechniętą buźkę, ma nawet rumieńce.
Jest napalona? Jak to rozumieć?
To tylko uśmiech.
Chce wiedzieć, co u pana słychać.
Nie wszystko stracone!
Zrobimy panu odjazdowy profil.
Odpowie pan z silnej pozycji.
Najpierw zdjęcia. Ma pan jakieś?
- Zdjęcia? - Tak.
- Nie wstawaj. - Dobra.
Jakbyś mógł.
Poszłaś do dojo? Wszystko w porządku?
Co z Sam?
Jest roztrzęsiona. Nic dziwnego.
Mnie też przeraża,
że jakiś świr terroryzuje okolicę jak w Przylądku strachu.
Prawda, że brzmi to niedorzecznie?
Nie. Tylko w ustach innych.
Teraz ja to mówię.
Facet jest stuknięty.
Ma na ścianach broń.
Jego uczniowie złamali Demetriemu rękę.
Co zrobili?
- Jadę tam. - Pobijecie się?
Takie szaleństwo wpędziło nas w ten cyrk.
Potrzebny jest zdrowy rozsądek. Musimy to ukrócić.
Po mojemu.
Czyli jak?
Pójdziemy na policję.
Przygotować się do walki.
- Dobra. - Macie węża!
Nieźle.
W mordę!
Pamiętasz? To ten z warą!
- Myślałem, że się wyprowadził. - Masz rację.
Stary!
Włosy odwracają uwagę.
Grupo.
Zaczynamy igrzyska.
Ty.
Dasz radę.
Ty.
Ale jazda.
Gotowi?
Już po tobie.
Wykończ go.
Ostro.
Pozamiatane.
Dokąd to?
- Na miejsce. - Przegrałeś z żółtodziobem.
- Zastąpi cię w drużynie. - Tak!
Sensei, Gówniak jest lojalny wobec dojo.
Niestety…
nie pasuje do Cobra Kai.
Mówiłem, że przetrwają tylko silni.
Walka!
Gotów? Walcz. Zabij mnie.
Utrata koncentracji kosztuje życie.
- Zrozumiano? - Tak jest.
- Myślałem, że… - Nie myśl!
Wróg chce was zabić. Możecie zabić albo zginąć.
Żadnego wahania, wątpliwości ani litości.
- A jeśli się podda? - Nigdy nie ufaj wrogowi.
Pokój i miłość to brednie dla mięczaków, którzy zostali w domu.
Jutro misja. Jesteście gotowi?
Tak jest.
- Oby tak było. - Panie kapitanie.
Odpocznijcie. Nabierzcie sił.
Jezu.
Ani słowa Kreese’owi.
Nie może się rozpraszać.
Niedługo wrócę, laleczko.
To moje jedyne zdjęcia. Po liceum mam niewiele.
Dobra.
Ma pan takie w koszulce?
Tak.
Może być?
Jest…
Najlepiej będzie zrobić nowe.
Aktualne.
Może darujemy sobie oliwkę.
Wszystko się ubrudzi.
Nie będzie oliwki…
Myślałem o czymś bardziej współczesnym.
Tak. Zobaczymy, co lubi Ali, i sfotografujesz, jak robię to samo.
- Nie o to mi chodziło. - Joga odpada.
- Na bank. - Pogłaszczę psa.
Wpuszczą mnie do delfinów?
Nie wiem.
- Można zrobić fotomontaż. - Co?
W drogę, Hot Wheels.
Do dzieła.
Dobra.
Chcecie złożyć skargę na Johna Kreese’a?
Wnosimy o zakaz zbliżania się.
Coś nie tak?
Wystąpiono już o prewencyjny zakaz.
Naprawdę?
- I dobrze. - Wobec pani.
Co?
Pan Kreese złożył oświadczenie.
Zeznał, że po godzinach przyszła pani
do jego lokalu w napadzie szału.
To nie był szał.
Tylko odpowiednia reakcja na nawoływanie do przemocy.
- Uderzyła go pani? - Niedorzeczne. To kłamca.
- Skarbie? - Brakuje tu kontekstu.
Uderzyłaś go?
Stanowi zagrożenie. Jest nienormalny.
Weteran z Wietnamu.
- Zielony beret, Srebrna Gwiazda. - O Boże.
Ci ludzie przeżyli piekło. To odbija się na zdrowiu psychicznym.
- Apeluję o rozwagę. - Może mieć 50 Purpurowych Serc.
Chcę jakiegoś zakazu, który zabroni mu się do mnie zbliżać.
Wyjdzie na to samo. Nie może pani być w promieniu 500 metrów…
To absurd. Wierzy mu pan na słowo?
Sprawę rozstrzygnie sędzia.
Podpis, że dostała pani dokumenty.
Dziękuję, że przyszliście. To wiele ułatwia.
Wspaniale, że jest panu wygodniej.
Mam inny pomysł.
Ale to opcja nuklearna.
Aż mnie bierze obrzydzenie.
- Ukruszyłaś mi ząb, suko. - I tak przydałby się aparat.
Dobra robota.
Znasz zasady. Zejdź z maty.
Ostra laska.
- Widziałeś to? - Ty, duży chłopcze.
Kto następny?
- Jazda. - Śmiało.
Jest mój.
Bierz go, paszczurze!
Dobra. Może naprawię ci warę.
Stary.
Czekaj, przestań.
Wykończ go.
Grupo, kończymy na dziś.
Niech ktoś go zabierze.
KRÓLOWA SERC
- Cyknąłeś? - Tak.
Pokaż.
W porządku. Spadamy.
Niech pan nie dotyka!
- Proszę pana! - Przepraszam, nie wiedziałem.
Tak.
Można i tak.
Co to za gówno?
Dragon roll.
Świeże awokado, ogórek, krab śnieżny
i unagi na wierzchu.
- Unagi? - Węgorz słodkowodny.
Węgorz? Ludzie jedzą ten syf?
Jest popularny. Bądźmy otwarci.
- Zrób fotę. Gotów? - Tak.
Właśnie tak.
Świetnie.
Dobrze.
Mam.
- Już? - Tak.
Idę przepłukać usta. Chcesz?
Już nie.
Miguel?
Tory.
- Wiedziałeś, że tu pracuję? - Nie.
- Pracowałaś na torze wrotkarskim. - Wieczorami.
Pracuję w dwóch miejscach. Z mamą jest kiepsko.
Przykro mi.
A ja przepraszam.
Powinnam cię odwiedzić.
Nie wiedziałam, jak pomóc.
Więc nic nie zrobiłaś.
Gryzło mnie sumienie.
Robimy wszystko, żeby odpłacić Miyagi-Do.
Jak mówi sensei Kreese: „Gdy jeden ucierpi, reszta też”.
Nikt inny nie ucierpiał.
Jestem na wózku.
Chodzi mi o to…
Dobrze wiem.
Nie zależało mi na Miyagi-Do ani Kreesie,
tylko na nas.
Czyżby?
Czy kręciłeś ze mną na złość Sam?
- Naprawdę tak myślisz? - Widziałam was.
- Nie miałam wyboru. - Pewnie, że miałaś.
Pomagasz mamie, ale…
- też potrzebujesz pomocy. - Masz mnie za wariatkę?
- Tego nie powiedziałem. - Wszyscy tak myślą.
Mam to gdzieś. Liczy się tylko to, kto wygra.
Miło było.
Cieszymy się, że przyszedłeś na kolację.
- Przykro mi, że żona nie mogła. - Ma zumbę czy mumbę.
Jakieś bzdury. Dobre żarcie.
Słynny kurczak cacciatore matki Daniela.
Spróbuj z chlebem i…
sosem.
Bardzo dobre.
No więc…
Co tu robię?
Chcemy pomówić o interesach.
Nie ma mowy.
Nie ufam handlarzom aut, nie mogę się z tobą układać.
A może ułożysz się ze mną?
Coś proponujesz?
Mam propozycję biznesową, nic nieprzyzwoitego.
Dobra, mów.
Eksmituj najemcę lokalu w centrum handlowym.
Tego od wężowego karate?
Niby dlaczego? Jest świetnym najemcą.
Lepszym niż poprzedni.
Zagraża naszej społeczności. Jest niestabilny.
- Nieprzewidywalny. - No i?
Ale czynsz jest przewidywalny. Facet płaci na czas.
Zapytam z ciekawości.
Ile wynosi czynsz?
Nie mogę powiedzieć.
To byłoby…
nieetyczne.
- Zapłacimy dwa razy tyle. - Amando!
Opcja nuklearna.
Nie, trzy razy tyle.
Chcemy tylko pozbyć się Kreese’a.
Możesz wynająć komuś innemu.
Podwójne maczanie.
To lubię.
Zgoda!
- Chcemy, żeby jutro się wyniósł. - Nie ma sprawy. Jutro.
Tak czy siak,
dobrze ubija się interesy…
z jednym z was.
- Widzę cel. - Co ze wsparciem z powietrza?
Brak odpowiedzi.
Szlag. Jeśli nie znają naszej pozycji i coś się schrzani,
ty za to bekniesz.
- Kucyk na pozycji. - Wchodzimy.
- Proszę, zadziałaj. - Kreese, gdy odskoczy, rozwal ich.
Cholera!
Wysadź! Teraz!
- Nie mogę. - Sprzątnij ich i kończymy tę misję.
- Wciąż tam jest. - To już po nim. Wysadź!
Ty sukinsynu!
Przez ciebie zginiemy!
Nie mogłem.
Przepraszam.
Johnny, ja…
Boże, zginął przeze mnie!
- To moja wina! - Stul pysk, żołnierzu.
Mówiłem, działaj bez wahania. Patrz, co zrobiłeś!
Spójrz na niego. Patrz!
Czego chcesz?
Płacisz czynsz na czas,
ale niestety
dostałem znacznie wyższą ofertę.
Więc…
musisz się wynieść.
- Co z naszą umową? - Moje umowy mają klauzule.
Mam dokumenty eksmisyjne.
Dlatego…
musisz dziś się wynieść.
Nic z tego.
Erik! Grigor!
Siostrzeńcy pomogą ci wyjść.
Czy tego chcesz, czy nie.
Dopiero co zmyłem krew z maty.
Cóż…
Skup się!
Jest gorzej niż wczoraj. Nawet się nie starasz. O co chodzi?
Widziałeś byłą. Też mi coś.
Tak? Niech pan spojrzy na siebie.
Cały dzień pan się wydurniał, żeby zaimponować byłej.
Ja ze swoją byłem szczery.
Kończysz stroić fochy czy odpuszczasz?
- Nie ja. - Co?
To pan odpuszcza.
- Nie wiem… - Cicho!
Pozwolił pan odebrać sobie dojo i wyszedł przed uczniami na mięczaka.
Bo to był błąd.
Reaktywacja Cobra Kai to był błąd.
Pomógł nam pan, a potem zwiał z podkulonym ogonem.
Jest pan senseiem. Naprawdę pan tego nie widzi?
- Miguel… - Co?
Stoję?
Tak.
- Jasna cholera! - Stoisz!
- Dziękuję. - Nie.
To ja dziękuję.
Żałosne.
USUNĄĆ POST?
Ali. Masz rację.
Wszystko się zmienia.
Długo nie wiedziałem, dokąd zmierzam.
Ale wyszedłem na prostą.
Poznałem chłopaka w potrzebie.
Więc wróciłem do karate i zostałem senseiem.
- Tak! - Były wzloty i upadki.
Nawet się poddałem.
Ale nie mogę tego robić.
Muszę być lepszym człowiekiem, ojcem,
nauczycielem.
Mogę odmienić życie dzieciaków.
Przygotować ich do trudnej dorosłości.
To właśnie porabiam. Oto kim jestem.
Senseiem.
Zbyt rozwlekle.
NIC SZCZEGÓLNEGO. A TY?
Interesy z panią to przyjemność.
Gdy samochód będzie w serwisie, dostanie pani zastępczy.
Anoush wybierze dla pani coś wyjątkowego.
Jest nowy i wolno jarzy.
Proszę mu wybaczyć brak ogłady.
Szkoliłem cię. Sprzątałeś w pokoju socjalnym.
O tym właśnie mówię.
To kuzyn właściciela…
Tędy.
Wszystko się układa.
Interes się kręci i mamy z głowy Kreese’a.
Jak to uczcimy?
Myślałam o banerze
- z napisem: „A nie mówiłam?”. - No dobra.
Wyduś to z siebie.
Gdybyś mnie znał w ’84, miałbyś niewiele do opowiedzenia.
Pokonałam Cobra Kai w jedno popołudnie.
Uratowałem salon. Zapunktowałem choć trochę?
Bardzo.
Nie wierzę, że to koniec.
- No proszę. - Daj na głośnik.
- Cześć, Amand. - Sprawa nieaktualna.
Przecież się dogadaliśmy.
Nie. Nie mogę zerwać umowy.
Cześć, Danny.
Niezły wybieg. Ale wojny nie kończy się dyplomacją.
Przygotuj uczniów do walki.
Rozpoczął się sezon polowań.
Na nich…
i ciebie.
Wąż!
Nie cierpię węży!
Stary, ogarnij się.
Szlag! Chyba mnie dotknął!
Boże.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk