‪(เวียดนาม ปี 1968)
‪มีจดหมายมา ซานต้ามาแล้ว หนุ่มๆ
‪- พัตแมน! ‪- ขอบคุณครับ จ่า
‪จอห์นนี่
‪จอห์นนี่!
‪- นายไม่ได้มาเล่นๆ เลย สาวนี่อย่างแจ่ม ‪- โอเค เอาคืนมาได้แล้ว
‪เฮ้ย ไอ้กะหร่อง มาดูนี่สิ
‪- ต้องเรียกฉันแบบนั้นด้วยเหรอ ‪- ไปเพิ่มกล้ามก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน
‪- เขาพูดถูก กะหร่อง ‪- นั่นใครอะ
‪สาวที่บ้านของจอห์นนี่
‪ได้กลิ่นน้ำหอมไหม
‪ใช่เลย นั่นแหละกลิ่นของอเมริกา
‪นี่ บอกเธอให้ส่งมาให้ฉันสักรูปได้ไหม
‪ฝันไปเถอะ เพื่อน
‪- ครีส ‪- ครับ จ่า
‪เต็นท์บัญชาการ ผู้กองบางคนที่นั่นเรียกหานาย
‪โชคดีเว้ย
‪ผู้กอง
‪ตามระเบียบพัก
‪งั้นนายคงเป็นครีสล่ะสิ
‪ใช่ ผู้บังคับบัญชาของนาย ‪บอกว่านายเป็นคนทะเยอทะยาน
‪อาสาประจำตำแหน่งหน้าตอนเดินเท้า
‪เข้าร่วมทีมซุ่มโจมตี
‪อยากตายหรือไง ไอ้หนุ่ม
‪ไม่ได้อยากครับ แค่ไม่กลัว
‪- งั้นเหรอ ‪- บางคนก็แยกไม่ออก
‪นายรู้ไหมว่าเรามีคนเท่าไรในขุมนรกนี่
‪- ที่เวียดนามเหรอ ‪- ใช่
‪น่าจะครึ่งล้านครับ
‪คนส่วนใหญ่ไม่ได้สร้างความแตกต่างอะไรเลย
‪แต่นาย…
‪- นายสร้างความแตกต่างได้ ‪- ผมถึงมาที่นี่ไงครับ
‪เพื่อปกป้องประเทศชาติ
‪เป็นวีรบุรุษ
‪เป็นวีรบุรุษเหรอ
‪ก็ดี
‪ดีแล้ว
‪ฉันกำลังรวมทีม
‪เราจะทำงานกับซีซีเอ็น ‪ปฏิบัติภารกิจในเวียดนามเหนือโดยตรง
‪นี่เป็นสงครามของจริง
‪เราจะลอบเข้าไปในป่าชั้นเรือนยอดทั้งสามชั้น
‪ไม่มีตราประจำตำแหน่ง ไม่มีสิ่งระบุตัวตน
‪ทีมจะมีนาย ฉัน กับทหารชำนาญการสองสามคน
‪- ผมรู้จักอยู่สองคนครับ ‪- ฉันจะฝึกนายด้วยตัวเอง
‪ยุทธวิธีกองโจร ทำลายล้าง สู้มือเปล่า
‪เราพูดถึงมือเปล่าแบบไหนครับ
‪ถ้าอยากเอาชนะศัตรู นายก็ต้องหัดสู้เหมือนศัตรู
‪ฉันเคยฝึกทังซุโดช่วงสงครามเกาหลี
‪กับปรมาจารย์คิมซุนยอง ‪นายจะได้ฝึกแบบเดียวกัน
‪- ถ้าคิดว่ารับมือไหวนะ ‪- โคตรใช่เลย ผมไหวแน่
‪ครับ
‪ถ้ารอดมาได้ นายจะได้เข้าประดับยศ ‪กับแผลเป็นอีกนิดหน่อย
‪อาจถึงกับได้เลื่อนขั้นอีกด้วย
‪แล้วถ้าไม่รอดล่ะครับ
‪งั้นนายก็จะไปโผล่อยู่บนรายชื่อ ‪สูญหายในหน้าที่ในอีก 30 ปี
‪ตอนพวกเขาปลดรายชื่อออกจากเอกสารลับ
‪ฉันกำลังขอให้นายเป็นมากกว่าทหาร ‪ไอ้ลูกชาย นายเข้าใจไหม
‪ถ้าเราจะทำงานนี้
‪เราต้องการมือดีที่สุด
‪ต้องแบบนั้น!
‪เราต้องการความแข็งแกร่ง
‪เยส!
‪เราต้องการความมุ่งมั่น
‪อะไรวะ
‪เราต้องการความโหดเหี้ยม
‪ไงล่ะ!
‪สิ่งเดียวที่นายต้องทำคือตอบตกลง
‪แล้วฉันจะปั้นนายให้เป็นสุดยอดอาวุธ
‪ว่ายังไง
‪จะเอาด้วยไหม
‪สุดตัวเลยครับ
‪วิเศษ
‪"หวัดดี จอห์นนี่ ผ่านมานานมากเลยเนอะ
‪ฉันไม่อยากคิดด้วยซ้ำว่ามันกี่ปีแล้ว
‪แต่ฉันก็ดีใจนะที่เราเคย ‪เรียนม.ปลายด้วยกันช่วงปี 80
‪- ยุคนั้นเพลงเจ๋งสุดๆ" ‪- ใช่เลย!
‪"ตั้งแต่นั้นมา ชีวิตก็พาฉันไปทุกหนทุกแห่ง
‪ฉันโชคดีเรื่องครอบครัวและเรื่องงาน
‪และก็ยังอาจเอาชนะคุณ ‪ในการแข่งฮอกกี้กระดานได้อยู่นะ
‪บ้ามากเลยเนอะที่หลายๆ อย่างเปลี่ยนไป
‪ฉันจำได้ว่าเราเคยเจอหน้ากันทุกวัน
‪แต่ตอนนี้ฉันกลับไม่รู้เรื่องราวในชีวิตคุณเลย
‪ตอนนี้คุณเป็นใคร
‪โปรไฟล์คุณไม่ค่อยมีอะไรเลย
‪ช่วงนี้คุณทำอะไรคะ
‪อาลี"
‪ช่วงนี้คุณทำอะไรเหรอ
‪กลับมาแล้วจ้ะ!
‪ฮีโร่ผู้พิชิตกลับบ้านแล้ว
‪ไง รอผมเล่าให้ฟังก่อนเถอะว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
‪มันน่าทึ่งของจริงเลย
‪ผมเอาของฝากมาให้ด้วย
‪ผมซื้อกระเป๋านักเรียนญี่ปุ่นมาให้แซม
‪แล้วก็คิทแคทเพี้ยนๆ สำหรับแอนโธนี่
‪คิทแคทรสซอสถั่วเหลือง
‪ผมรู้ มันไม่ควรอร่อย แต่ก็ดันอร่อย
‪แล้วก็คิดว่าสุดสัปดาห์หน้า ‪เราน่าจะไปไวน์คันทรีกัน แค่คุณกับผม
‪- นี่ เด็กๆ ลงมาสิ ‪- ลูกไปอยู่ที่บ้านแม่คุณค่ะ
‪บ้านแม่ผมเหรอ ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪จอห์น ครีสค่ะ
‪ให้ตาย โคตรเจ๋งอะ
‪โทรี่ฟาดซะเละ
‪ส่วนฉันจัดการคริส
‪แล้วฮอว์คก็ใช้ท่าล็อกแขนเล่นงาน ‪เจ้าไก่อ่อนเดเมทรีอย่างกับคริส เจริโคแบบ…
‪เลือดเย็นโคตร
‪- ไม่ต้องปรานี ‪- เจ๋งเลย ฮอว์ค
‪รู้ไหม ที่จริงฉันไม่คิดว่านายจะทำจริง
‪พวกนั้นสมควรโดนแล้วกับสิ่งที่ทำกับมิเกล
‪- ยังไม่ไปหาเขาอีกเหรอ ‪- ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้
‪ดูไอ้ตัวประหลาดนี่สิ สาวไหนจะกล้าจูบหน้าแบบนี้
‪ทุกคน
‪ต้อนรับนักเรียนใหม่ของเราซะสิ
‪ฉันจะเรียกพวกนายว่าจมูกปู๋ กับปากลมตด
‪- เมื่อกี้แกว่าไงนะ ‪- เปล่า
‪แค่เรื่องขำๆ ที่เราทำกันที่นี่บางครั้งน่ะ
‪โอเค
‪อาจารย์ครับ ผมไม่คิดว่าคนพวกนี้ ‪มีคุณสมบัติจะเป็นคอบร้า ไค
‪นายไม่ใช่เหรอที่บอกว่าเราควรรับลูกศิษย์เพิ่ม
‪ครับ แต่ฟังนะ ผมรู้จักคนพวกนี้ และพวกเขา…
‪เป็นนักกีฬาโดยธรรมชาติ
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่สำนักเราขาดอยู่พอดี
‪ทุกคนมาเข้าแถว
‪การได้เข้าร่วมคอบร้า ไคเป็นสิทธิพิเศษ
‪มันไม่ใช่ของขวัญ
‪ซึ่งทำให้ลูกศิษย์ใหม่ของเราต้องสู้ ‪เพื่อให้มีที่ทางในสำนักนี้
‪เตรียมตัวต่อสู้ได้
‪ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด
‪ตกลงพร้อมไหม
‪ผมไม่ชอบแบบนี้เลย ตลกจะตาย
‪- มีอะไรตลกไม่ทราบ ‪- ผมเหมือนทารกยักษ์เลย
‪ที่นายกำลังคร่ำครวญแต่ไม่ยอมเดินนี่ต่างหาก ‪ที่ทำให้เหมือนทารกยักษ์
‪ไม่มีวิธีที่มันเก๋ากว่านี้เลยเหรอครับ
‪คิดว่าเขย่าเท้าที่คอนเสิร์ตได้ ‪จะทำให้นายพร้อมรับการฝึกสุดเก๋าเหรอ
‪ขานายยังปวกเปียก เอาละ พร้อมจะยืนแล้วนะ
‪- ครับ ‪- โอเค
‪หนึ่ง สอง
‪สาม เอาเลย
‪โอเค ให้ล้มแค่ครั้งนี้พอนะ
‪พักห้านาทีแล้วกัน
‪รู้ไหม
‪ช่วงนี้แม่พูดถึงคุณบ่อยมากเลย
‪งั้นเหรอ
‪แม่บอกว่าขอบคุณที่พาผมไปคอนเสิร์ตนั่น
‪แล้วได้พูดอะไรอีกไหม
‪ไม่ครับ
‪นี่แต่งนิยายอยู่เหรอ
‪เปล่า ข้อความเฟซบุ๊กน่ะ
‪นั่นเหรอ ส่งให้ใครฮะ
‪แฟนสมัยมัธยม
‪อาลี
‪อาลีเหรอครับ อาลีคนนั้นเหรอ
‪นี่เรื่องใหญ่นะ นี่เรื่องใหญ่เลย ‪แต่คุณไม่ได้จะส่งนั่นหรอกใช่ไหม
‪คุณส่งข้อความนั่นให้เธอไม่ได้นะ
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะนี่มันเหมือน 80 หน้าได้
‪แถมพิมพ์ตัวใหญ่หมดอีก
‪ก็ฉันมีเรื่องตั้ง 35 ปีจะเล่านี่นา
‪ครับ โอเค แต่ข้อความสั้นๆ มันเท่กว่าเยอะ
‪นี่มันดูสิ้นหวังมาก แล้วก็น่าสยองหน่อยๆ ด้วย
‪ขืนส่งเจ้านี่ให้เธอ คงเหมือนคุณ…
‪กดไลก์รูปเธอทุกรูปแบบนั้นเลย
‪ไม่นะ
‪ไม่จริงน่า
‪มันผิดตรงไหนล่ะ ก็ฉันชอบรูปพวกนั้น!
‪ปุ่มนั่นก็มีไว้เพื่อการนั้น แล้วทำไมจะต้องไม่กด
‪เพราะเธอมองเห็นไงครับ
‪ก็ฉันตื่นเต้นนี่นา ฟังนะ
‪เธอพิมพ์หน้ายิ้มมาด้วย แถมยังแก้มแดงอีก
‪แปลว่าเธอมีอารมณ์หรือเปล่า ‪แบบใจสั่นน่ะ แล้วจะฉันควรทำยังไง
‪ผมว่ามันเป็นแค่หน้ายิ้มเท่านั้นแหละ
‪โอเค เธอบอกว่าอยากรู้ว่าช่วงนี้คุณทำอะไรบ้าง
‪ดีนะ นี่ดีเลย เราสานต่อได้
‪งั้นมาทำโปรไฟล์ของคุณให้เจ๋งกัน
‪คุณจะได้ส่งข้อความด้วยสถานะที่เป็นต่อ
‪ก่อนอื่นเราต้องใช้รูป คุณพอมีรูปไหม
‪- รูปเหรอ ‪- ครับ
‪- มี อย่าไปไหนล่ะ ‪- โอเค
‪ฉันพูดว่า "อย่าไปไหน" ล่ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณไปที่สำนักนั่น ‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‪แบบว่าแซมโอเคใช่ไหม
‪ลูกตัวสั่นเลยค่ะ จะไม่ให้สั่นได้ยังไง
‪บอกตามตรงฉันก็สั่นหน่อยๆ เหมือนกัน
‪แถมไอ้โรคจิตนักคาราเต้ระดับหนังเคปเฟียร์นี่ ‪ยังทำให้ที่นั่นน่ากลัวเข้าไปอีก
‪เห็นไหม พอพูดออกมาดังๆ มันฟังดูเพี้ยนสุดๆ
‪เปล่า มันฟังดูเพี้ยนตอนคนอื่นพูดต่างหาก
‪แต่นี่ฉันพูด
‪ฟังนะ หมอนี่จิตป่วย
‪เขาเอาอาวุธไปแขวนบนผนังด้วย
‪แล้วลูกศิษย์ของเขาก็หักแขนเดเมทรี
‪เดี๋ยวก่อน พวกนั้นทำอะไรนะ
‪- ผมจะไปที่นั่น ‪- จะไปทำร้ายเขาเหรอ
‪ความไม่มีสติแบบนั้นแหละ ‪ที่ทำให้เราเจอปัญหาอยู่ตอนนี้
‪และความมีสติจะนำเราออกมา ‪เราต้องหยุดเขานะคะ เราต้องทำ
‪แต่เราจะทำตามวิธีของฉัน
‪แล้ววิธีของคุณคืออะไร
‪ไปหาตำรวจ
‪ทุกคน เตรียมตัวต่อสู้
‪- ได้เลย ‪- มีงูเลี้ยงด้วยอะ!
‪เจ๋งเวอร์!
‪แม่เจ้า นายจำได้ไหม ดูสิ ไอ้เด็กปากแหว่งไง
‪- นึกว่ามันย้ายไปแล้ว ‪- ให้ตาย จริงด้วย
‪เพื่อน!
‪ทรงผมทำให้ฉันไม่ทันสังเกตน่ะ
‪เอาละ ทุกคน
‪มาเริ่มเกมกันดีกว่า
‪นาย
‪เอาเลยเพื่อน นายจัดการได้แน่
‪นาย
‪เพื่อน โคตรตื่นเต้นเลยอะ
‪พร้อมไหม
‪แกตายแน่
‪จบเขาซะ
‪โหดว่ะ
‪ภาพตัดเลยดิ
‪นายจะไปไหน
‪- เข้าที่ครับ ‪- นายแพ้ให้นักสู้ที่ไม่ได้ฝึก
‪- เขาจะได้ที่ของนายในทีม ‪- เจ๋ง!
‪อาจารย์ หน้าตูดภักดีกับสำนักเรามาตลอด
‪ฉันเกรงว่าเขาจะไม่…
‪มีคุณสมบัติของคอบร้า ไค
‪ฉันบอกแล้วว่าผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด
‪สู้ได้!
‪พร้อมนะ สู้! มาเลย มาฆ่าฉัน
‪ถ้านายเสียสมาธิในสนามรบ นายตายแน่
‪เข้าใจไหม
‪- ครับ ผู้กอง ขอโทษด้วย ผมคิดว่า… ‪- อย่าคิด!
‪ศัตรูอยากให้นายตาย ‪นายมีสองทางเลือก ฆ่าหรือถูกฆ่า
‪อย่าลังเล อย่ารีรอ และไม่ต้องปรานี!
‪- แล้วถ้าพวกเขายอมแพ้ล่ะครับ ‪- อย่าได้เชื่อใจศัตรู
‪นายทิ้งไอ้สันติกับความรักห่าเหวไร้สาระนั่น
‪ไว้ให้ไอ้เด็กไก่อ่อนที่มหาวิทยาลัยแถวบ้านได้เลย
‪ทีนี้ ทุกคน เรามีภารกิจวันพรุ่งนี้แล้ว ‪สรุปว่าเราพร้อมไหม
‪- พร้อมครับ ‪- พร้อมครับ
‪- ให้มันจริงเถอะ ‪- ผู้กอง
‪ไปพักผ่อนได้แล้ว พวกนายต้องนอนเยอะๆ
‪เฮ้ย เฮอร์แมน ทางนี้
‪แต่ผู้กองเทอร์เนอร์ก็กินหมัดเข้าไปด้วยล่ะ
‪ให้ตายสิ
‪ห้ามบอกครีสเลยนะ เข้าใจไหม
‪เรื่องกวนสมาธิแบบนั้นจะทำให้เขาถูกฆ่า
‪ฉันใกล้จะกลับบ้านแล้ว คนสวย
‪ฉันมีแค่รูปพวกนี้แหละ ‪พอเรียนจบแล้วก็ไม่ได้ถ่ายไว้เยอะ
‪โอเค
‪แล้วคุณมีรูปที่ใส่เสื้อบ้างไหมครับ
‪มี
‪- เอาไปเลย เป็นไงล่ะ ‪- โอเค
‪นี่…
‪รู้ไหม เราน่าจะออกไปถ่ายรูปใหม่ๆ กันนะ
‪แบบให้เป็นปัจจุบันเหรอ
‪ไม่แน่ใจว่าอยากให้นายลงน้ำมันให้ไหม
‪เบบี้ออยล์มันเข้าไปทุกซอกทุกมุม
‪ผมจะไม่ลงน้ำมัน…
‪ผมแค่คิดว่าเราน่าจะถ่ายอะไร ‪ที่ร่วมสมัยกว่านี้ ดีไหมครับ
‪ใช่เลย เราจะดูว่าอาลีชอบอะไร ‪แล้วไปถ่ายรูปแบบเดียวกัน
‪- ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ‪- ฉันไม่เล่นโยคะนะ
‪- ไม่ล่ะ ‪- ฉันจะลูบหัวหมา
‪คิดว่าพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ‪จะยอมให้ฉันเข้าไปเล่นกับโลมาไหม
‪ไม่รู้สิฮะ
‪- รู้ไหม เราโฟโต้แมตได้ ‪- อะไรนะ
‪เอาละ ไปกันเลย พ่อล้อซิ่ง ลุยโลด
‪ครับ ลุยก็ลุย
‪เอาละ คุณกำลังหาทางยื่นคำร้องต่อ…
‪จอห์น ครีสใช่ไหม
‪ค่ะ คำสั่งห้ามเข้าใกล้ ใช่แล้วค่ะ
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪อันที่จริงมีการยื่นคำร้องขอ ‪คำสั่งคุ้มครองฉุกเฉินไว้แล้ว
‪จริงเหรอคะ
‪- งั้นก็ดีสิ ‪- เปล่า สั่งห้ามคุณน่ะ คุณนาย
‪อะไรนะ
‪ดูเหมือนคุณครีสจะเข้ามาให้ปากคำ
‪บอกคุณโผล่ไปที่ทำงานของเขา
‪หลังเวลาเลิกงาน อย่างเกรี้ยวกราดด้วย
‪โอเค ฉันเปล่าเกรี้ยวกราดนะคะ
‪มันเป็นการตอบสนองที่เหมาะสมแล้ว ‪ต่อชายที่ปลุกปั่นให้เกิดความรุนแรง
‪- แล้วคุณทำร้ายเขาหรือเปล่า ‪- ไร้สาระแล้วครับ เขามันขี้โกหก
‪- ที่รัก ‪- ฉันว่าเรื่องนี้ขาดบริบทไปเยอะเลย
‪คุณทำร้ายเขาเหรอ
‪หมอนั่นเป็นภัยคุกคามนะ เขาวิกลจริต!
‪ในนี้บอกว่าเขาเป็นทหารผ่านศึกที่เวียดนาม
‪หน่วยกรีนเบอเรต์ เหรียญซิลเวอร์สตาร์
‪ให้ตายสิ
‪คนพวกนี้ทรมานกับความสับสนอลหม่าน ‪ตราบาปภายในใจมันโหดนะ คุณ
‪ช่วยเห็นอกเห็นใจกว่านี้หน่อย
‪ฉันไม่สนว่าเขาจะได้ ‪เพอร์เพิลฮาร์ต 50 เหรียญ
‪ฉันก็ยังอยากยื่นขอการคุ้มครองฉุกเฉิน ‪ห้ามเขาเข้าใกล้อยู่ดี
‪โอเค แต่ผลลัพธ์ก็คงเหมือนกัน ‪คุณเข้าใกล้เขาในระยะ 500 หลาไม่ได้
‪นี่มันตลกสิ้นดี คุณจะเชื่อที่เขาพูดหมดเลยเหรอ
‪เรื่องนั้นขึ้นอยู่กับผู้พิพากษาจะตัดสิน
‪เซ็นชื่อเพื่อรับทราบว่า ‪คุณได้รับเอกสารเหล่านี้แล้วด้วยครับ
‪แล้วก็ขอบคุณที่เข้ามา นี่ทำให้ง่ายขึ้นเยอะเลย
‪ได้เลยค่ะ ดีใจที่ได้ทำให้งานคุณสะดวกขึ้น
‪ฉันมีความคิดอื่นล่ะ
‪แต่มันเป็นตัวเลือกที่สุดโต่งนะคะ
‪แต่ฉันก็เกลียดมันแบบสุดๆ เลย
‪- นังบ้า แกทำฟันฉันบิ่น ‪- ยังไงแกก็ต้องดัดฟันอยู่แล้ว
‪เก่งมาก นิโคลส์
‪เธอรู้ข้อตกลงแล้ว ออกไปจากเสื่อ
‪สาวนี่โหดว่ะ!
‪นายเห็นนั่นไหม
‪นาย เจ้าตัวโต
‪ได้เลย เอาละ ใครอยากตายเป็นคนต่อไป
‪- มาเลย ‪- นายไปเลย
‪เขาเป็นของผม
‪ลุยเลย ไอ้ปากแหว่ง
‪โอเค ได้เลย มาดูกันว่า ‪ฉันจะซ่อมปากแหว่งๆ ให้นายได้ไหม
‪เพื่อน!
‪เดี๋ยว หยุดก่อน
‪ปิดฉากเลย
‪เอาละ ทุกคน ฉันว่าวันนี้เราพอแค่นี้แล้วกัน
‪ใครก็ได้หิ้วปีกเขาขึ้นที
‪(ราชินีโพแดง)
‪- ถ่ายได้นะ ‪- ได้แล้วครับ
‪ไหนดูหน่อย
‪โอเค ดูดีนี่ ไปกันเถอะ
‪ไม่ๆ ห้ามจับครับ
‪- ขอโทษนะ คุณ ‪- ครับ โทษที ไม่รู้น่ะ
‪ครับๆ
‪เอาแบบนั้นก็ได้ครับ
‪ของเห่ยนี่อะไร
‪นั่นดราก้อนโรล
‪หลักๆ ก็จะมีอะโวคาโดสด แตงกวาหั่น
‪ปูนิดหน่อย แล้วก็อุนางิข้างบน
‪- อะไรอะ "อุนางิ" ‪- ครับ ปลาไหลน้ำจืด
‪- ปลาไหลเหรอ คนกินของบ้าๆ นี่จริงเหรอ ‪- มันดังออก
‪เปิดใจหน่อยน่า
‪- โอเค ถ่ายรูปไปเถอะ พร้อมไหม ‪- ครับ
‪แค่… นั่นแหละ
‪แบบนั้นแหละ ใช่เลยครับ
‪โอเค
‪โอเค ได้แล้วๆ
‪- ได้แล้วนะ ‪- ครับ
‪โอเค ฉันจะไปบ้วนปากหน่อย นายอยากกินไหม
‪ไม่แล้วครับ
‪มิเกล
‪- โทรี่ ‪- รู้ได้ไงว่าฉันทำงานที่นี่
‪ไม่รู้ นึกว่าเธอทำงานที่ลานสเกต
‪เปล่า นั่นงานกลางคืนน่ะ
‪ฉันต้องทำสองที่แล้ว แม่อาการไม่ค่อยดี
‪เสียใจด้วย
‪ไม่ ฉันสิต้องขอโทษ
‪ฉันรู้ว่าฉันควรไปเยี่ยมนาย
‪ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง
‪เธอก็เลยไม่ทำอะไรสักอย่าง
‪ฉันรู้สึกผิดในทุกๆ เรื่องเลย
‪แต่เรากำลังทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อเอาคืน ‪ในสิ่งที่พวกมิยากิโดทำกับนาย
‪อย่างที่อาจารย์ครีสบอก ‪"ถ้าเราคนหนึ่งเจ็บ เราก็เจ็บกันทุกคน"
‪คนอื่นไม่ได้เจ็บหรอก โทรี่
‪ฉันต่างหากที่นั่งรถเข็นอยู่
‪ฉันรู้ ฉันแค่หมายถึง…
‪ฉันรู้เธอหมายถึงอะไร
‪ฉันไม่สนมิยากิโดหรือครีส
‪ฉันสนแค่เรื่องเรา
‪จริงเหรอ
‪หรือนายแค่มาคบกับฉัน ‪เพื่อเรียกร้องความสนใจแซม
‪- เธอคิดงั้นจริงเหรอ ‪- ฉันเห็นนายกับเขา
‪- ฉันไม่มีทางเลือก ‪- เธอมี โทรี่
‪ฉันรู้ว่าเธอกำลังช่วยแม่ แต่…
‪เธอก็ต้องการคนช่วยนะ
‪นายคิดว่าฉันเป็นบ้าเหรอ
‪- ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น ‪- ไม่ ไม่เป็นไร ใครๆ ก็คิดแบบนั้น
‪ฉันไม่สนหรอก สิ่งเดียวที่สำคัญ ‪คือใครชนะในตอนจบ
‪ดีใจที่ได้เจอ
‪ดีใจจริงๆ ค่ะ ที่คุณมากินมื้อค่ำ ‪กับเราได้ อาร์มานด์
‪- แย่จังที่ภรรยานายมาไม่ได้ ‪- เธอติดเรียนเต้นซุมบ้ามุมบ้าอะไรนั่น
‪ไม่รู้สิ ไร้สาระทั้งเพแหละ นี่อร่อยเลยนะเนี่ย
‪เมนูคักเชียทอรี่ไก่อันโด่งดังของแม่แดเนียลน่ะค่ะ
‪คุณน่าจะลองเอาขนมปังจิ้มกับ…
‪ซอส
‪ใช่ อร่อยจริงๆ แล้ว…
‪ผมมาที่นี่ทำไม
‪เราแค่อยากคุยเรื่องธุรกิจด้วยนิดหน่อย
‪นายก็รู้ว่าเราไม่คุยธุรกิจกัน
‪ฉันไม่ไว้ใจคนขายรถ ‪ฉันทำข้อตกลงกับนายไม่ได้หรอก
‪งั้นทำข้อตกลงกับฉันเป็นไงคะ
‪คุณมีข้อเสนอมาให้ผมเหรอ ยาหยี
‪ข้อเสนอทางธุรกิจค่ะ ‪ไม่ใช่อะไรที่ไม่เหมาะสมแบบนั้น
‪ก็ได้ บอกมาเลย อะไรล่ะ
‪ฉันอยากให้คุณไล่ผู้เช่าคนหนึ่ง ‪ในห้างเรซีดาของคุณออกไป
‪อ๋อ นี่เรื่องคาราเต้งูๆ นั่นใช่ไหม
‪ผมจะไปไล่เขาทำไม เขาเป็นผู้เช่าชั้นดีนะ
‪ดีกว่าคนเก่าโขเลย
‪ไม่ค่ะ เขาเป็นอันตรายต่อชุมชนเรา ‪เขาเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪- คาดเดาก็ไม่ได้ ‪- แล้วไง
‪ค่าเช่าเขาคาดเดาได้ เขาจ่ายตรงเวลาทุกงวด
‪โอเค นี่ถามเพราะสงสัยเฉยๆ นะคะ
‪ค่าเช่ามันเท่าไรเหรอ
‪เรื่องนั้นผมบอกไม่ได้หรอก
‪ไม่งั้นมันจะ… พูดว่าอะไรนะ
‪ผิดจรรยาบรรณ
‪เราจะเพิ่มให้สองเท่า
‪อะแมนด้า!
‪ทางเลือกสุดโต่งไงคะ
‪ไม่ ผมต้องการสามเท่า
‪ฟังนะ เราแค่อยากให้ครีสไปให้พ้น
‪แล้วคุณค่อยเอาที่ไปปล่อยให้คนอื่นเช่าก็ได้
‪จิ้มจุ่มนี่นา
‪ผมชอบจิ้มจุ่ม
‪ตกลง!
‪- เราอยากให้เขาออกไปพรุ่งนี้ ‪- ได้ ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ได้เลย
‪ยังไงก็…
‪เป็นเกียรติที่ได้ทำธุรกิจกับ…
‪คุณคนหนึ่งนะ
‪- เห็นเป้าหมายแล้ว ‪- สถานะหน่วยสนับสนุนทางอากาศล่ะ
‪ไม่ตอบรับ
‪ให้ตายสิ ถ้างานนี้ล้มเหลว ‪และพวกเขาไม่รู้ว่าเราอยู่ไหน
‪นายต้องรับผิดชอบ
‪- หางม้าประจำตำแหน่งแล้ว ‪- โอเค เราจะลุยกันแล้ว
‪- ขอให้ได้ผลเถอะ ‪- ครีส พอเขาออกมาแล้ว นายจุดระเบิดเลย
‪ซวยแล้ว!
‪ระเบิดเลย กดระเบิดเดี๋ยวนี้!
‪- ผมทำไม่ได้ ‪- จัดการซะ เราจะได้เผ่นไปจากที่นี่
‪- เขายังอยู่ที่นั่น ‪- งั้นเขาก็ตายอยู่ดี ระเบิดเลย
‪ไอ้สารเลว ครีส!
‪เราเกือบจัดการมันได้แล้ว แกทำให้เราตาย
‪ผมทำไม่ได้
‪จอห์นนี่ ฉัน…
‪พระเจ้า เขาตายเพราะฉัน!
‪- ฉันผิดเอง พระเจ้า! ‪- หุบปาก ซิลเวอร์
‪ฉันบอกแล้วว่าอย่าลังเล ดูซิว่านายทำอะไร
‪มองเขา ครีส มองสิ!
‪ต้องการอะไร
‪ฟังนะ นายจ่ายค่าเช่าตรงเวลา
‪แต่โชคร้าย
‪ฉันได้ข้อเสนอขอเช่าที่นี่สูงกว่าเดิมมาก
‪เพราะงั้น…
‪นายเช่าที่นี่ไม่ได้แล้ว
‪- แล้วสัญญาของเราล่ะ ‪- ทุกสัญญาของฉันมีข้อยกเว้น
‪และฉันก็มีเอกสารขับไล่มาด้วย
‪เพราะงั้น
‪นายต้องย้ายออกวันนี้
‪ไม่มีทางซะหรอก
‪เอริก! กรีกอร์!
‪หลานๆ ฉันจะช่วยนายย้าย
‪ไม่ว่านายจะชอบหรือไม่
‪ฉันเพิ่งขัดเลือดออกจากเสื่อนะ
‪ก็ได้
‪มีสมาธิ!
‪ไม่เอาน่า นี่แย่กว่าเมื่อวานอีก ‪นายไม่พยายามเลย มีปัญหาอะไร
‪นายเจอแฟนเก่า เรื่องใหญ่ตายล่ะ
‪เรื่องใหญ่ตายล่ะเหรอ ดูคุณเถอะ ‪เราทำเรื่องไร้สาระทั้งวันเพื่อแฟนเก่าคุณนะ
‪พยายามทำให้คุณดูเหมือนคนอื่น ‪อย่างน้อยผมก็บอกแฟนเก่าว่าจริงๆ มันเป็นยังไง
‪โอเค นายงอแงเสร็จหรือยัง ‪หรือว่าจะแค่ยอมแพ้ล่ะ
‪- เปล่า คุณต่างหาก ‪- พูดว่าอะไรนะ
‪คุณต่างหากที่ยอมแพ้
‪- ฉันไม่รู้ว่า… ‪- เงียบ!
‪คุณปล่อยให้ครีสยึดสำนัก ‪ปล่อยให้ฮอว์คกับคนอื่นๆ คิดว่าคุณอ่อนแอ
‪เพราะมันเป็นเรื่องผิดพลาดตั้งแต่แรกแล้วไง
‪ฉันไม่น่าเอาคอบร้า ไคกลับมา ดูสิ่งที่เกิดขึ้นสิ
‪เปล่าเลย สิ่งที่เกิดขึ้นคือคุณช่วยคนมากมาย ‪แล้วก็เดินหนีไปเหมือนไอ้ปอดแหก
‪คุณเป็นอาจารย์ นั่นคือสิ่งที่คุณเป็น ‪คุณมองไม่ออกเพราะว่าคุณมันตาบอด
‪- มิเกล… ‪- อะไร
‪นี่ผมยืนอยู่เหรอ
‪นายยืนอยู่
‪- แม่เจ้า ผมทำได้ ‪- นายทำได้
‪- ขอบคุณครับ ‪- ไม่หรอก
‪ไม่ ขอบใจนะ
‪ดูงี่เง่าเป็นบ้า
‪(ลบโพสต์)
‪อาลี คุณพูดถูก
‪บ้ามากที่อะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว
‪นานแล้วที่ผมไม่มีเป้าหมายในชีวิตมากนัก
‪แต่แล้วอะไรๆ ก็ดีขึ้น
‪ผมได้เจอเด็กคนหนึ่งที่ต้องการให้ช่วย
‪ผมเลยกลับไปหาคาราเต้ กลายเป็นอาจารย์
‪- สุดยอด! ‪- เราก็มีดีบ้างแย่บ้าง
‪ผมถึงกับยอมแพ้พักหนึ่งด้วย
‪แต่ผมยอมแพ้ไม่ได้อีกแล้ว
‪ยังอีกยาวไกลกว่าผม ‪จะเป็นคนที่ดีกว่านี้ เป็นพ่อที่ดีกว่านี้
‪เป็นอาจารย์ที่ดีกว่านี้ได้
‪แต่ผมสร้างความแตกต่างให้กับชีวิตเด็กพวกนี้ได้
‪โลกภายนอกมันโหด ‪ผมช่วยพวกเขาให้เตรียมพร้อมได้
‪นั่นแหละที่ผมทำอยู่ช่วงนี้ นั่นแหละตัวตนของผม
‪ผมคืออาจารย์
‪ไม่อะ ยาวไป
‪ก็ไม่ไรมาก คุณล่ะ
‪ขอบคุณอีกครั้งที่ได้ทำธุรกิจร่วมกันนะครับ
‪ระหว่างที่รถคุณเข้าศูนย์ ‪ผมจะให้รถเช่าชั้นหนึ่งคุณไว้ใช้งานเลย
‪อานุช ลูกน้องผมจะช่วยคุณเลือกรถคันพิเศษ
‪เขายังใหม่ แล้วก็หัวช้าหน่อยๆ
‪เพราะงั้นยกโทษให้ด้วยถ้าเขาไม่สุภาพเท่าผม
‪ฉันเป็นคนฝึกนายนะ ‪นายเคยเป็นคนเก็บขยะในห้องพัก
‪เห็นไหม นี่แหละที่ผมพูดถึง
‪เขาเป็นญาติเจ้าของน่ะครับ
‪เชิญทางนี้เลย
‪ดูเหมือนในที่สุดเราจะเข้าที่เข้าทางแล้ว
‪ได้สิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายคืนมา ‪ครีสก็ออกไปจากชีวิตเรา
‪เราจะฉลองกันยังไงดี
‪ฉันกำลังคิดว่าอาจทำแบนเนอร์ใหม่
‪ที่เขียนว่า "ฉันบอกคุณแล้ว"
‪โอเค เอาเลย อยากพูดอะไรพูดมาให้หมด
‪ไม่รู้สิ ที่รัก ที่ฉันจะบอกก็คือ ‪ถ้าฉันอยู่ด้วยตอนปี 84
‪คุณอาจไม่มีเรื่องมาเล่าเยอะแบบนี้ก็ได้
‪เพราะฉันโค่นคอบร้า ไคในบ่ายวันเดียว
‪ก็ได้ แต่ผมรักษาสิทธิ์ตัวแทนการขายไว้ได้ ‪จะไม่ให้ผมได้หน้าหน่อยเหรอ
‪คุณได้มากกว่าหน่อยแน่ค่ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจบลงแล้ว
‪- มาแล้ว ‪- เปิดลำโพงเลยค่ะ
‪- ไง อาร์มานด์ ‪- ลารุสโซ่ ข้อตกลงยกเลิกแล้ว
‪อะไร เราทำข้อตกลงกันแล้วนะ
‪ไม่ๆ ผมยกเลิกสัญญาไม่ได้
‪หวัดดี ไอ้หนูแดนนี่
‪เข้าใจทำนี่ แต่นายยุติสงคราม ‪ด้วยการทูตไม่ได้หรอก
‪เพราะงั้นฉันแนะนำให้นาย ‪เตรียมลูกศิษย์ให้พร้อมเจอสงครามดีกว่า
‪เพราะตอนนี้
‪ฤดูล่ามาถึงแล้ว
‪สำหรับเด็กๆ…
‪แล้วก็นาย
‪งู!
‪- คุณพระ ฉันเกลียดงู! ‪- เพื่อน เลิกทำตัวป๊อดน่า
‪เวรแล้ว ฉันว่ามันโดนตัวฉันล่ะ!
‪คุณพระช่วย
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์