‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪คงไม่คิดว่าจะหนีฉันได้ตลอดไปใช่ไหม
‪แล้วจะทำไม หักแขนฉันด้วยเหรอ
‪เธอปล่อยให้มันเกิดขึ้นเอง
‪เธอไม่ตอบโต้ด้วยซ้ำ ‪เธอแค่กลับบ้านไปร้องไห้ซุกอกแม่
‪แต่แม่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่
‪อย่าห่วง ฉันไม่หักแขนเธอหรอก
‪เธอสมควรโดนมากกว่านั้นเยอะ
‪ร็อบบี้ มิเกล
‪ดูสิว่าตอนนี้พวกเขาเป็นยังไง ‪เป็นความผิดของเธอคนเดียว
‪- เป็นความผิดเธอคนเดียว ‪- มิเกล
‪เธอเริ่มเรื่องนี้
‪ก็มาจบมันกัน
‪เร็วเข้า พ่อคนเฉื่อย!
‪ขยับขาเหยาะแหยะนั่นเร็ว
‪เอาเลย ดิแอซ
‪โอเค หยุดก่อน รอแป๊บ
‪รู้สึกถึงความร้อนในร่างกายนะ ‪ดูดีนี่ โอเค ต่ออีกสิบรอบ
‪ลุยเลย ดิแอซ เดินไป
‪ใกล้ถึงแล้ว มาเลย!
‪- โอเค อาจารย์ ผมคิดว่าผมเอาอยู่แล้วล่ะ ‪- งั้นเหรอ คิดผิดคิดใหม่ซะ
‪ดูดีนี่
‪ดูแจ่มจริงๆ
‪เอาละนะ
‪รออะไรอยู่เล่า ไปต่อสิ
‪แบบนั้นแหละ!
‪แล้ว "จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ คาราเต้" ล่ะครับ
‪ไม่ก็ "สไตรค์ ฮาร์ด คาราเต้"
‪ไม่เอาน่า อาจารย์ ผมพยายามช่วย ‪คิดชื่อสำนักใหม่ของเราอยู่นะ
‪ข้อความเฟซบุ๊กนี่ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะส่งถึง
‪- อาลีอยู่ที่โคโลราโด ก็คงสักพักเนอะ ‪- มันส่งถึงทันที
‪แล้ว "ออล อเมริกัน คาราเต้" ล่ะ
‪ยังไม่ดีพอ
‪เราต้องการชื่อที่บอกให้ทุกคนรู้ว่า ‪เราเป็นสำนักที่เก๋าที่สุดในวัลเลย์
‪ครับ แย่เนอะที่คอบร้า ไคเป็นชื่อที่เก๋าสุดๆ
‪ถ้าเราใช้ชื่อนั้นต่อล่ะ
‪แต่เราสะกดคอบร้าด้วยตัว "เค" ‪พวกเขาเรียกเราว่า "เคเคเค" ก็ได้
‪แบบ "คูคลักซ์แคลน" เหรอ
‪นั่นสิ อาจไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไร
‪ช่างเถอะ เดี๋ยวเราก็คิดออกเอง ‪ก่อนอื่นเราต้องการนักเรียน
‪วันนี้ผมกลับไปโรงเรียนวันแรก ‪ผมไปหาเด็กใหม่ๆ ให้ได้
‪แต่ว่าเราจะฝึกกันที่ไหนล่ะครับ
‪ให้ฉันห่วงเรื่องนั้นเอง
‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ ลูกรัก ‪- ทำไมไม่นั่งลงล่ะ
‪พ่อชงชาที่เอากลับมาจากโอกินาวะด้วยนะ
‪พ่อแม่ทำตัวแปลกๆ เกิดอะไรขึ้นคะ
‪พ่อกับแม่คุยกันแล้ว ‪เรื่องที่ว่าจะรับมือกับคอบร้า ไคยังไง
‪เหรอคะ
‪แม่ขอโทษที่โกรธลูกเรื่องที่ฝึกให้เด็กคนอื่นนะ
‪แม่ไม่รู้เลยว่าลูกกำลังเจอกับอะไร
‪พ่อกับแม่พยายามจัดการมันแล้ว แต่…
‪เพราะเรื่องอันธพาลพวกนั้น ‪ทำให้ลูกต้องลำบากที่โรงเรียน
‪เราเลยอยากให้แน่ใจว่าลูกจะปกป้องตัวเองได้
‪พ่อกับแม่จะพูดอะไรคะ
‪พ่อเขาจะเปิดมิยากิโดอีกครั้ง
‪และแม่ก็เห็นด้วยเต็มร้อย
‪ลูกจะว่ายังไง
‪- พร้อมจะกลับไปลุยกันต่อไหม ‪- ไม่ค่ะ
‪แซม
‪แซม เดี๋ยวก่อน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หนูจะไม่ฝึกคาราเต้อีกแล้ว โอเคนะคะ
‪เมื่อกี้มันอะไรกัน
‪เกิดบางอย่างขึ้นกับลูกค่ะ ‪ฉันไม่คิดว่าลูกนอนหลับสนิทนัก
‪ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย
‪ผมมัวแต่ยุ่งกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‪จนพักหลังๆ ไม่ค่อยได้ใช้เวลากับลูกเลย
‪งั้นวันนี้คุณอาจอยากโดดงานนะคะ
‪รู้ไหม ให้แซมโดดเรียนก็ได้
‪ฉันดูแลร้านตัวแทนจำหน่ายเอง ‪ส่วนคุณก็ไปร่ายเวทมนตร์มิยากิเถอะค่ะ
‪- เขาอยู่นั่นไง ‪- ไม่มีทาง
‪ใช่เลย!
‪(ขอต้อนรับกลับมานะ มิเกล)
‪เฮ้ ดีใจที่ได้เห็นนายอีกนะ
‪เขากลับมาแล้ว
‪เก่งมาก มิเกล!
‪นายอสรพิษ!
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ขอต้อนรับกลับมา เพื่อน
‪รู้สึกดีที่ได้กลับมา
‪- หมอให้ขาไบโอนิกอะไรแบบนั้นมาหรือเปล่า ‪- เปล่า ก็ขามนุษย์เก่าๆ น่าเบื่อคู่เดิม
‪เหรอ แล้วมันใช้ได้ไหม ‪นายต้องป้องกันตำแหน่งนะ
‪แต่ต้องผ่านฉันไปให้ได้ก่อน ‪เพื่อน คอบร้า ไคกำลังปังเลย
‪ที่จริงฉันตั้งใจจะมาคุยกับนายเรื่องนี้แหละ
‪- ไว้คุยตอนพักเที่ยงแล้วกัน ‪- ได้เลย
‪- เป็นไงบ้าง มิเกล ‪- ไง
‪เฮ้ เจ้าหนูหวนคืนสนาม ขอต้อนรับกลับมา
‪หวังว่าฉันจะกลับสู่ดินแดน ‪แห่งคนเดินเหินสะดวกอย่างมีชัยเหมือนกัน
‪- ไหงนายใส่เฝือกล่ะ ‪- กระดูกเรเดียสส่วนต้นหักน่ะ
‪มันเหม็น
‪ฉันใส่เปลือกมะนาวลงไปกลบกลิ่นแล้ว
‪คำเชิญให้เธอเซ็นชื่อยังอยู่นะจ๊ะ
‪ขอผ่านย่ะ
‪อย่างน้อยตอนนายเป็นหนามยอกนมฉัน ‪นายก็กำลังจะทำให้ฉันได้เอวิชาวิทย์
‪แต่ตอนนี้แค่เรื่องนั้นก็ทำยังไม่ได้เพราะนายพิการ
‪แล้วไปทำอีท่าไหนถึงแขนหัก
‪เรามีเรื่องต้องอัปเดตกันเพียบเลย
‪ที่นี่พร้อมใช้งาน
‪มีห้องล็อกเกอร์ทางนั้น ‪ติดกันเป็นห้องซาวน่าแล้วก็ห้องอาบน้ำส่วนตัว
‪ชอบน้ำผลไม้ไหม
‪น้ำส้มนี่อร่อยที่สุดที่เคยกินเลย
‪บาร์ผลไม้ภายใน ลูกค้าคุณได้แย่งกันใช้บริการแน่
‪มีสองสามคนมาด้อมๆ มองๆ ที่นี่ ‪แต่คุณดูเหมือนคนที่รู้เวลาเจอข้อเสนอดีๆ
‪- มาเริ่มทำเอกสารกันเลยไหม ‪- จะเสียเวลาไปทำไม ผมเอาที่นี่แหละ
‪ยังไงก็ต้องทำสัญญาอยู่ดี ‪แล้วผมก็ต้องเช็กเครดิตคุณด้วย
‪ผมว่าไม่ต้องดีกว่า
‪ทำไมเราไม่ข้ามเรื่องไร้สาระนั่น ‪แล้วจับมือทำข้อตกลงกันเลย
‪แบบแมนๆ
‪คุณบอกว่านี่เป็นที่ที่สี่ที่ไปดูมาวันนี้เหรอ
‪ใช่ พยายามจัดการให้ลงงบอยู่นะ
‪ที่นี่ถูกเหมือนขี้แล้วล่ะ
‪ต้องหั่นราคาลงสองร้อยเพราะมันมีแร่ใยหิน
‪พวกนั้นคิดว่าเอาออกหมดแล้ว
‪รู้ไหม ทาสีสองสามครั้ง ลงแรงนิดหน่อย ‪ก็น่าจะทำให้ที่นี่ใช้ได้แล้ว
‪- แล้วเราพูดถึงค่าเช่าเท่าไรกัน ‪- สามพัน
‪สามพันเหรอ
‪พูดจริงเหรอ ที่นี่โคตรห่วยเลยนะ
‪บาร์ผลไม้อยู่ไหน ห้องซาวน่าล่ะ
‪มีตู้กดน้ำในห้องโถง ‪แต่คนไร้บ้านบางคนเข้าไปขี้ในนั้น
‪ผมขับรถถ่อมาถึงนี่ ‪เพราะคิดว่าน่าจะจ่ายค่าเช่าที่นี่ไหว
‪นี่แอลเอนะ เพื่อน
‪นายอยากได้หลังคากับผนังสี่ด้าน
‪มันก็ต้องแพงหน่อย
‪ที่คุณจะบอกคือที่นี่ฟรีใช่ไหม
‪- ครับ ‪- แบบฟรีล้วนๆ ไม่มีสัญญาผูกมัดใช่ไหม
‪ครับ มันฟรี
‪งั้นผมฝึกคาราเต้ที่นี่ได้ใช่ไหม
‪ตั้งแต่ถังขยะนั่นไปถึงต้นไม้โน่นเลยนะ
‪คุณจะทำอะไรก็ได้ นี่สวนสาธารณะ ‪ผมกลับไปหาครอบครัวได้หรือยัง
‪ครับ ขอบคุณ
‪แบบนี้ก็ไม่เลวเลยว่าไหม
‪ก็คงดีกว่าโรงเรียนมั้งคะ
‪มีบางอย่างในความเงียบ
‪เสียงของน้ำ
‪มันเหมือนจะช่วยได้เสมอเลย
‪พ่อคิดว่าวันนี้พ่อกับลูกอาจต้องการมันน่ะ
‪เราถึงมาที่นี่เหรอคะ
‪พ่อคิดด้วยว่าเราอาจจับมื้อค่ำกลับไปได้
‪- ขึ้นสนิมนิดหน่อยนะคะ ‪- ใช่ พ่อก็ด้วย
‪เคล็ดลับการตกปลาที่นี่ ‪คือหย่อนสายเบ็ดลงในน้ำลึก
‪ให้มันอยู่นอกเรือ
‪มันขึ้นอยู่กับการเหวี่ยงล้วนๆ
‪โอเค เบี่ยงไหล่ไปข้างหลัง ‪งอข้อศอก แล้วก็เหวี่ยงไปเลย
‪แบบนั้นแหละ
‪จำครั้งสุดท้ายที่เรามาที่นี่ด้วยกันได้ไหม
‪เรามากับคุณมิยากิ
‪เขาจับปลาตัวใหญ่มาก ‪จนแม่กลัวที่จะเอามาทำมื้อค่ำเลย
‪จำได้ว่าเราลงเอยด้วยการสั่งพิซซ่ามากินแทน
‪วันนั้นเราสอนลูกให้รู้จักการทรงตัวบนหัวเรือ
‪แต่ไม่จำเป็นเลย เพราะไม่ว่ายังไง ‪เราก็ทำให้ลูกตกเรือไม่ได้
‪อยากลองดูอีกครั้งไหม ‪เพื่อระลึกความหลัง ลูกจะว่าไง
‪นึกแล้วเชียว
‪เรื่องอะไร
‪พ่อพาหนูมาที่นี่เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม ‪เพื่อหลอกให้หนูฝึกคาราเต้
‪อะไรนะ เปล่านะ นี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย
‪- พ่อแค่อยากให้เราใช้เวลาด้วยกัน ‪- หนูบอกพ่อแล้ว หนูเลิกเล่นคาราเต้แล้ว
‪ขอล่ะ ช่วยบอกให้พ่อ ‪เข้าใจด้วยเถอะ พ่ออยากช่วยนะ
‪ไม่สำคัญหรอกค่ะ พ่อช่วยไม่ได้
‪พ่อช่วยไม่ได้ถ้าลูกไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้น
‪บอกพ่อมาตามตรงเถอะ แซม
‪หนูกลัวจนตัวแข็งไง
‪หนูมองเพื่อนๆ ถูกทำร้าย
‪หนูมองเดเมทรีถูกหักแขน ‪แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
‪แล้วตอนนี้หนูก็มีอาการสติแตก ‪หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะป้องกันตัวได้อีกไหม
‪พ่อเสียใจด้วยจริงๆ แซม
‪แค่พาหนูกลับบ้านเถอะค่ะ
‪ได้แล้ว
‪ซวยแล้ว
‪นึกว่าฉันจะตบถาดนายร่วงเหรอ
‪ไม่เอาน่า ฉันเป็นคนดีกว่านั้น
‪อยากให้ช่วยอะไรอีกไหม ‪อยากให้เซ็นเฝือกเหรอ ไม่ต้องขอก็ได้
‪มันมาแล้ว
‪- ดูทำหน้าเศร้าเข้า ‪- นั่นดิ
‪โทษที โต๊ะเต็มแล้ว
‪- แล้วจะให้ฉันไปนั่งที่ไหน ‪- โต๊ะเด็กไม่มีใครเอาไง อยู่ตรงนั้น
‪โคตรขี้แพ้เลย!
‪- ไง เพื่อน ‪- ฉันได้ยินเรื่องที่เกิดกับเดเมทรีแล้ว
‪นายทำแบบนั้นได้ยังไง
‪นายควรขอบใจฉัน ‪ที่แก้แค้นพวกมิยากิโดให้มากกว่า
‪อีกอย่างพวกนั้นต่างหาก ‪ที่หาเรื่องก่อน เราก็เลยจบมัน
‪- นั่นไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์เราสอนนะ ‪- เขาไม่ใช่อาจารย์ของฉันอีกแล้ว
‪อาจารย์ทำเพื่อนายทุกอย่าง ‪แต่นายกลับหักหลังเขาเหรอ
‪เขาต่างหากที่หักหลังเรา
‪พูดแบบนี้ไม่สมเป็นนายเลย ‪เป็นครีสแน่ๆ เขาเป่าหูนาย
‪นายเปลี่ยนมันได้ถ้าออกจากคอบร้า ไค ‪มาเข้าสำนักใหม่ของอาจารย์ลอว์เรนซ์
‪ถ้านายมา คนอื่นๆ ก็จะตามมา
‪โอเคไหม เราทำให้ทุกคนเห็นได้ ‪ว่าเราไม่ใช่อันธพาล
‪- จะได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนไง ‪- เขาเปิดสำนักใหม่เหรอ
‪พวกเรา ดูนี่สิ หมอนี่หิ้วจู๋เดินไปมาล่ะ
‪พวกนี้เป็นเพื่อนนายไปแล้วเหรอ
‪ฟังนะ ลูกไม่ต้องพูดกับพ่อก็ได้ ‪พ่อแค่อยากให้รู้ไว้ว่าพ่ออยู่ตรงนี้เสมอนะ
‪หนูบอกพ่อแล้วว่าพ่อช่วยไม่ได้หรอก
‪ทำไมไม่อธิบายให้พ่อเข้าใจล่ะ
‪ตอนที่เริ่มสู้ หนู...
‪หนูขยับตัวไม่ได้
‪หนูหายใจไม่ออก
‪รู้สึกเหมือน...
‪เหมือนหัวใจจะกระโจนออกมาจากอก
‪หนูรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ‪ตั้งแต่ก่อนหน้านั้นอีก หนูแค่...
‪นึกว่าตัวเองรับมือได้
‪เรื่องนี้เกี่ยวกับแม่สาวที่ชื่อโทรี่ไหม
‪เริ่มเป็นตั้งแต่ที่เห็นเธออีกครั้งค่ะ
‪และหนูรู้สึกเหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นอีกครั้ง
‪เหมือนหนูจะถูกทำร้าย
‪มิเกลจะตกลงไป
‪แล้วร็อบบี้ก็จะหนี
‪สมองหนูรู้สึกได้เลยว่ามันกำลังเกิดขึ้น ‪แล้วร่างกายหนูก็แข็งทื่อ
‪แบบนั้นคงน่ากลัวมากเลย
‪เดเมทรีถูกทำร้าย
‪แต่หนูทำอะไรเพื่อหยุดมันไม่ได้เลย
‪แซม มันไม่ใช่ความผิดของลูกนะ
‪คอบร้า ไคกู่ไม่กลับแล้ว ลูกก็รู้
‪นั่นแหละค่ะปัญหา
‪หนูกลัวค่ะ พ่อ
‪หนูไม่เคยรู้สึกตัวคนเดียวเท่านี้เลย
‪ลูกไม่ได้ตัวคนเดียว
‪ไม่ว่าตอนนี้ลูกจะรู้สึกยังไง ‪ไม่มีอะไรต้องละอายใจเลย เข้าใจไหม
‪ลูกอยากแวะไปที่หนึ่งระหว่างทางกลับบ้านไหม
‪- เป็นไงบ้าง นายกวางมูส ‪- อะไรนะ
‪อาจารย์
‪ผ่านรปภ.เข้ามาได้ไงครับ
‪ฉันเคยเรียนที่นี่นะ ‪คิดว่าฉันจะไม่รู้ทางลับเข้าออกเหรอ
‪นี่ มีข่าวดีมาบอกล่ะ
‪เจอที่เหมาะๆ ให้เราเปิดสำนักใหม่แล้ว
‪- เหรอครับ ‪- หาคนไปถึงไหนแล้วล่ะ
‪แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วครับ อาจารย์
‪พวกคอบร้า ไค... พวกนั้นดื่มคูลเอดกันหมดแล้ว
‪ดื่มคูลเอดแล้วมันไม่ดีตรงไหน
‪อาจารย์ครีสเปลี่ยนพวกเขา ‪ให้เป็นกองทัพนักเลงโตไปแล้วน่ะครับ
‪ไม่มีทางกล่อมพวกเขาได้เลย
‪รอนี่นะ
‪โอเค ฟังให้ดี!
‪ฉันทำพัง
‪ฉันเสียใจ
‪ฉันสนแต่ความรู้สึกตัวเอง
‪นั่นไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์ควรทำ
‪ฉันเลือกทางออกที่ง่าย
‪ฉันยอมแพ้
‪สิ่งที่เคยเกิดขึ้นที่โรงเรียนนี้...
‪มันทำให้ฉันคิดได้
‪ฉันทนมองตาตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪อย่าว่าแต่มองหน้าพวกนายเลย
‪แหงล่ะ บอกตัวเองแบบนั้นคงง่ายกว่าสินะ
‪แต่ความจริงก็คือ
‪คุณทิ้งเราก่อนจะเกิดเรื่องต่อสู้นั่นตั้งนานแล้ว
‪คุณใจอ่อน
‪แต่เรากลับต้องชดใช้
‪นายฟังให้ดีนะ
‪ตอนนายมาที่สำนักของฉัน ‪นายอ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าก้นเด็กอีก
‪ฉันทำให้นายเป็นแบบที่นายเป็นตอนนี้ ไม่ใช่ครีส
‪เขาไม่สนห่าอะไรนายหรอก
‪ไม่สนพวกนายสักคน
‪ถ้าอยากคร่ำครวญแต่เรื่องในอดีต ‪เหมือนพวกไก่อ่อน ก็ได้เลย จะเล่นแบบนั้นก็ได้
‪อยากอยู่กับครีส ก็อยู่ไป
‪แต่อย่าบอกว่าฉันไม่ได้เตือนแล้วกัน ‪ตอนชีวิตนายพัง
‪หรือนายจะทำตัวให้สมเป็นลูกผู้ชาย
‪แล้วมาเข้าสำนักของฉัน
‪ถนนเฮเวนเฮิร์สต์ตัดแมกโนเลีย พรุ่งนี้สี่โมงเย็น
‪ถ้าอยากทำเพื่อตัวเอง ฝึกอย่างถูกต้อง
‪ก็ไปเจอกันที่นั่น
‪และอย่าสายล่ะ!
‪โทษที ไอ้หนู มันเคยตัว
‪(สนามกีฬาออลวัลเลย์)
‪ไม่ว่าพ่อจะกลับมาที่นี่สักกี่ครั้ง
‪พ่ออดรู้สึกถึงอะดรีนาลีนพลุ่งพล่านไม่ได้เลย
‪ก็ดีแล้วค่ะ แต่พ่อก็ยังไม่ได้บอก ‪ว่าเรามาที่นี่กันทำไม
‪มานี่สิ
‪ตรงนี้เลย
‪หนูรู้ นี่คือตรงที่พ่อเอาชนะจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์
‪เปล่า
‪นี่คือตรงที่พ่อเกือบแพ้ให้กับความกลัว
‪หมายความว่าไงคะ เมื่อไร
‪ระหว่างการแข่งขันครั้งที่สอง
‪พ่อไม่ต้องแข่งในรอบคัดเลือกด้วยซ้ำ ‪พ่อก็เลยยังคึกอยู่
‪พ่อนึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว
‪แต่ในรอบสุดท้าย
‪คู่ต่อสู้โหดเหี้ยมมาก
‪ก่อนจะทันรู้ตัว พ่อก็ลงไปนอนบนเสื่อ ‪แล้วความกลัวก็เข้าครอบงำ
‪พ่อตัวแข็ง
‪ขยับตัวไม่ได้เลย
‪แค่คิดว่าต้องลุกขึ้นไปสู้กับหมอนั่น
‪ก็ทำให้พ่อกลัวแทบตายแล้ว
‪พ่อแค่อยากหนีไปซ่อน
‪แล้วพ่อทำยังไงคะ
‪แดเนียลซัง
‪- คุณมิยากิ มันจบแล้ว ลืมได้เลย ‪- ไม่!
‪ผมกลัว!
‪ไม่เป็นไรหากจะแพ้ให้คู่ต่อสู้ ‪แต่ต้องไม่แพ้ให้ความกลัว
‪- ถูกแล้ว ผมกลัว! ‪- เฮ้!
‪มีสมาธิเข้าไว้
‪แดเนียลซัง สุดยอดคาราเต้ยังอยู่ภายในตัวเธอ
‪ได้เวลาปลดปล่อยมันออกมาแล้ว!
‪โชคดีที่พ่อมีคุณมิยากิช่วยเรียกสมาธิกลับคืนมา
‪พ่อลุกขึ้น
‪แล้วสู้จนจบ พ่อชนะ
‪หนูว่าคุณมิยากิคงมีวิธีแก้ไขทุกอย่างเสมอสินะคะ
‪ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคำแนะนำของเขา ‪คือสิ่งที่พ่อต้องการได้ยิน
‪แต่สุดท้ายแล้วพ่อเองที่ต้องเป็นคนลุกขึ้น ‪แล้วลงมือทำอะไรสักอย่าง
‪ผมยังคงใช้ชีวิตกับความกลัว แซม
‪เราล้วนเป็นแบบนั้นมากน้อยต่างกันไป
‪พ่อแค่พยายามไม่ปล่อยให้มันชนะ
‪แซม ลูกคือคนที่ต้องลุกขึ้นเองเมื่อล้มลง
‪ไม่มีใครทำให้ได้
‪พ่อสัญญา
‪พ่อจะอยู่ด้วย
‪เพื่อช่วยลูกเสมอ
‪เหมือนที่คุณมิยากิคอยอยู่ช่วยพ่อ
‪ไว้เจอกันนะ ไอ้เพี้ยน
‪ไอ้พวกเวร
‪มีปากกาไหม
‪มี
‪เฝือก
‪(ฉันชอบจู๋ใหญ่ๆ ของนาย จากยัส)
‪เอาไป
‪ดีขึ้นเยอะเลย
‪นั่น... นั่นมัน...
‪นั่นแบบว่า...
‪ขอบใจนะ
‪หลังจากที่เกิดเรื่อง...
‪เข้าวินข้างหน้าอะไรนั่น
‪ฉันเข้าใจแล้วว่าเป็นยังไง
‪แย่เนอะที่มีคนมาหัวเราะ
‪ถ้าพอจะช่วยได้ ฉันเคยประสบเหตุการณ์ ‪เข้าวินด้านหลังหลายครั้งเลย และ...
‪มันไม่ใช่เรื่องสนุกเลยเหมือนกัน
‪โอเค
‪- อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย ‪- เข้าใจแล้ว
‪นึกแล้วว่าลูกจะกลับมา
‪จริงเหรอคะ
‪เอานี่ รับนะ
‪เอามาทำอะไรคะ
‪คิดว่าเราอาจฝึกบางอย่างด้วยกันได้
‪แบบว่าถ้าลูกต้องการนะ
‪ขอพ่อดู...
‪ท่าเหวี่ยงเบ็ด
‪อะไรนะ
‪ป้องกันได้ดีนี่
‪"เหวี่ยงเบ็ด"
‪งั้นทริปตกปลาก็เป็นการฝึกคาราเต้สินะคะ
‪เป็นเรื่องบังเอิญที่น่ายินดีมากกว่า
‪อีกครั้งซิ
‪มาเลย
‪นี่คือวันแรก
‪เราเคยผ่านวันนี้กันมาแล้ว
‪แต่ตอนนี้อะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว
‪พวกนั้นพยายามทำลายเรา
‪ไม่ได้ผล!
‪พวกนั้นบอกว่าเราต้องมีหลังคากับผนังสี่ด้าน
‪ช่างหัวมันสิ!
‪สวนนี่...
‪จะเป็นสำนักใหม่ของเรา
‪เพราะนายไม่ต้องการสำนักเพื่อเป็นสำนักหรอก
‪เข้าใจไหม
‪ครับ อาจารย์!
‪ฉันเปิดคอบร้า ไคโดยมีเด็กเนิร์ดแค่คนเดียว
‪นี่ถือเป็นความก้าวหน้า
‪และถ้าจะให้สำนักเราดูน่าเกรงขาม
‪เราก็ต้องการชื่อที่ทำให้คนเคารพนับถือ
‪ชื่อที่แสดงให้เห็นถึงพลังและอำนาจเหนือกว่า
‪งูเห่าแข็งแกร่งก็จริง
‪พวกมันอาจเป็นราชาแห่งป่า ‪แต่โลกนี้มีมากกว่าป่า
‪และมีสัตว์เพียงหนึ่งเดียว...
‪ที่ฆ่างูได้
‪พังพอนเหรอฮะ
‪สัตว์ของจริง เบิร์ต
‪ขอต้อนรับ...
‪สู่อีเกิ้ล แฟง คาราเต้
‪แต่เหยี่ยวไม่มีเขี้ยวนะครับ
‪สวมเสื้อซะ
‪- มีใครรู้สึกว่าลมมันเย็นไหม ‪- ไปซิทอัพเอานะ
‪เอาละ ทุกคน เข้าแถว
‪อาจารย์ ดูนั่นครับ
‪ยังได้เรื่องอยู่แฮะ
‪เอาละ ทุกคน ดูเหมือนชั้นเรียนเรา ‪จะใหญ่ขึ้น เขยิบกันหน่อย
‪ผมบอกแล้ว เป็นคอบร้า ไคจนวันตาย
‪อย่าห่วงเลย จอห์นนี่ ฉันไม่ได้มาทะเลาะด้วย
‪แล้วมาที่นี่หาพระแสงอะไร
‪ฉันมายื่นข้อเสนอให้นาย ‪กลับมาคอบร้า ไค ที่ที่นายควรอยู่
‪คุณบ้าไปแล้วถ้าคิดว่าผมจะกลับไปร่วมมือกับคุณ
‪ขยะที่คุณป้อนให้เด็กๆ
‪เรื่องบ้าๆ ที่พวกเขากำลังทำ
‪มันเละเทะ
‪และมันเป็นความผิดคุณ
‪เรื่องนั้นฉันต้องขอไม่เห็นด้วย
‪ฉันเป็นห่วงลูกศิษย์ของฉัน
‪พวกเขาแข็งแกร่งและเป็นนักสู้ตัวจริง
‪พวกเขาจะไม่ทำพลาดด้วยการแสดงความปรานี ‪แล้วต้องลงเอยด้วยการนอนโคม่า
‪เท่านี้แหละ จอห์นนี่ จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว
‪ดี
‪นายเลือกเองนะ
‪แล้วนายจะต้องเสียใจภายหลัง
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์