Wróciłam!
Nie uwierzysz, jakie tłumy są w centrum handlowym.
Nigdy nie widziałam tak zatłoczonych sklepów.
Ale kupiłam wszystko z listy
i zdobyłam ostatnie dwa iPady dla dzieci.
Wiem, że nie lubisz, jak je rozpieszczam, ale to przecież moje wnuki.
Skarbie, tak się cieszę, że przyjechałaś na święta.
- Miło być w domu, mamo. - Nie zrozum mnie źle,
Kolorado jest piękne, ale tej pogody nie przebije.
Czy ja wiem? Uwielbiam śnieg.
Wiem, że cię nie przekonam.
Ale czy Miss Kolorado zaszczyci nas na jutrzejszym przyjęciu?
Oczywiście. Nie mogę się doczekać.
Zamierzasz się spotkać z dawnymi znajomymi?
Nie przejmuj się. Mam plany.
Cześć.
Było…
Owszem.
Co dalej?
Nie wiem.
Mam pustą lodówkę, ale mogę usmażyć…
Pytam o nas.
Uczysz mojego syna. Jak to rozegrać?
Nie wiem. Nie chcę zepsuć relacji z Miguelem.
I słusznie.
Ale fajna z ciebie sztuka.
- Z ciebie też. - Dzięki.
Więc…
- Co zrobimy? - Nie wiem.
- Dawno nie byłem w takiej sytuacji. - Co jest, sensei?
Nie możesz opuścić gardy?
Czy się boisz?
Muszę iść do pracy.
Pracuję do późna, zastępuję koleżankę.
Może pogadamy, gdy wrócę?
- Zdecydowanie. - Dobrze.
„Cześć, Johnny. Wybacz, że nie odpisywałam.
Sporo się tu dzieje. Podobają mi się nowe zdjęcia.
Przyjechałam do miasta na święta.
Zjemy lunch?”
- To on założył Miyagi-Do? - Pan Miyagi.
Wiele nauczył mojego tatę.
Jak Kreese uczył senseia Lawrence’a.
Pan Miyagi był zupełnie inny.
Uczył we właściwy sposób, skupiając się na obronie.
Czasem najlepszą obroną jest atak.
W tym problem. Nasze style bardzo się różnią.
- Twój sensei nigdy nie zgodzi się z tatą. - Chyba na odwrót.
Co to?
Okinawski bębenek.
Do czego służy?
Pokażę ci.
Spróbuj mnie uderzyć.
- Nie zrobię tego. - Boisz się, że dziewczyna cię pobije?
Dobra.
Uważaj.
Nieźle.
Też mam swoje tajne ruchy.
- Naprawdę? - Wyciągnij ręce.
Tak po prostu…
Niemożliwe do obrony.
- Tato! - Przepraszam.
To mój bębenek?
Wstałeś.
Wybacz, że spałeś na podłodze.
Spałem w gorszych miejscach.
Ja również.
Tam jest kawa. Kiepska, ale gorąca.
Dzięki, że pozwolił mi pan przenocować.
Zostań, jak długo chcesz.
Może czegoś cię nauczę.
To jest atak kobry.
Składa się z dwóch ruchów: wyprowadzenia i ukąszenia.
Co tu, kuźwa, robisz?
Spokojnie.
Pan Keene jest gościem.
- Nie jest jednym z nas. - Potrzebujemy zawodników do turnieju.
Ale nie jego.
Posłał Miguela do szpitala. Jest wrogiem.
Gdy walczyłem na froncie, trudno było określić, kto jest wrogiem.
Bezbronny wieśniak
może w każdej chwili poderżnąć ci gardło.
Wtedy coś pojąłem.
Co takiego?
Wróg twojego wroga…
jest twoim przyjacielem.
Już się zmywasz?
Nawet nie dołączyłem.
- To nie miejsce dla mnie. - Więc uciekasz?
Ostatnio dałeś popis.
Nie uciekam.
Znienawidziłam cię za akcję z Miguelem. Znienawidziłam Sam LaRusso i wszystkich.
A najbardziej siebie.
Niestety nie mogę uciec.
Sensei Kreese nauczył mnie,
że nienawiść można wykorzystać…
I stać się silniejszym.
Świetne uczucie.
Spotykamy się po treningu. Powinieneś przyjść.
Albo znowu zwiej.
Co podać?
Wegański mung dal, marchewkę na ostro, kalafior z kurkumą i jogurt kokosowy.
Świetny wybór.
Wegański.
Mung dal… wegański mung dal.
Wegański…
Czy zwykłe tofu jest dobre?
Cześć, Johnny.
Cześć.
- Niezręczny uścisk z głowy. - Racja.
Ale dziwnie.
Wyglądasz znakomicie.
Dziękuję. Ty też.
Kiedy ostatnio się widzieliśmy?
- Chyba w ostatniej klasie. - Zgadza się.
Pewnie zaraz po…
- Punkt. Zwycięzca! - Daniel! Jesteś najlepszy!
Właśnie po tym.
Witam. Mogę przyjąć zamówienie?
- Ty pierwszy. - Wezmę…
wegański mung dal.
Marchewkę na ostro, kalafiora z kurkumą
- i jogurt kokosowy. - Co dla pani?
Nie wiem, co to jest mung dal, więc…
może cheeseburger?
- Jest pyszny. - Świetnie. Do tego frytki.
Albo jednak…
- Dla mnie to samo. - Oczywiście.
Oto i on.
Przepraszam. Powinnam powiedzieć, że zaprosiłam Miguela.
Nowa zasada. Jeśli spraszasz tu chłopaków, zostaw drzwi otwarte.
Nie żyjemy w 1984 roku.
Posłuchaj…
Wiem, że dorastasz. Jesteś młodą kobietą.
Ale w ciągu roku był już Kyler, Miguel, Robby, a teraz znów Miguel.
Chyba dokładasz sobie problemów.
A gdyby Robby dowiedział się o Miguelu?
O nie.
Poważnie?
Przyszedł wczoraj, gdy byłam tu z Miguelem.
Widział was…
- Skądże, tato. - Ja widziałem.
Wiem, jak to wygląda. Ale pamiętaj, że jestem twoją córką.
Możesz mi ufać.
Nie chodzi o ciebie.
Miguel się zmienił.
Jest w porządku.
Nie należy już do łobuzów z Cobra Kai. Odszedł z dojo.
Może masz rację.
Mamy jedną szansę.
Szybka akcja.
- Wiesz, co robić? - Jasne.
W dechę.
Nie spieszyłeś się.
- Zaprosiłaś go? - Tak.
Coś nie pasi?
Trzymaj.
Nie, dzięki.
Łyk browara ci zaszkodzi?
- Nie muszę udawać, że jestem fajny. - Zabawne.
Wyluzuj. Idziemy.
Nie pękaj.
Nie naruszysz warunków zwolnienia. Nie siedziałeś w Sing Sing.
Stosujesz presję grupy?
Tak już mam.
Zoo? Dlaczego się zakradamy?
- Zobaczysz. - Idziemy. Za mną.
Faktycznie.
- Utknęliśmy na diabelskim młynie. - Na kilka godzin.
- Pamiętasz to? - Strasznie wiało.
Myślałem, że umrę.
Nie pozwoliłbym, by coś ci się stało.
Jasne. Pękałeś ze śmiechu.
Bo to była koszmarna pierwsza randka.
Na drugiej było znacznie lepiej.
- Owszem. - Tak.
To były dobre czasy.
Teraz też ci się układa.
Widziałam na Facebooku zdjęcia z uczniami.
Nie mogę uwierzyć, że zostałeś senseiem.
Od liceum nieźle mi się wiedzie.
Fajnie.
Szczerze mówiąc, to kit.
Po dwudziestce imprezowałem.
Do trzydziestki.
Później też.
Cóż…
Zrobiłem dziewczynie dzieciaka.
Nie nadawałem się na ojca.
Nie byłem gotowy.
W końcu wszystko schrzaniłem.
Spaprałem wszystkie poważne związki.
Począwszy od ciebie.
Na pocieszenie powiem, że też wiele w życiu schrzaniłam.
Masz wszystko.
Wspaniałą karierę, cudowną rodzinę…
- Wręcz wzorcowo. - Właśnie.
Ali, dobra lekarka.
Dobra mama, dobra żona.
Była żona.
Jesteśmy w separacji.
Nie wiem, co powiedzieć. Przykro mi.
Dobra wiadomość jest taka, że to niczyja wina.
- Greg to świetny facet. - Kretyn.
Nawet po latach potrafisz mnie rozśmieszyć.
Posłuchaj.
Chcę przeprosić.
- Johnny Lawrence przeprasza? - Tak.
Wszystko wtedy schrzaniłem.
Nie doceniałem cię.
Nie zasługiwałaś na to. Zniszczyłem nasz związek i przyjaźń.
A co gorsza, twoje radio.
Faktycznie, rozwaliłeś mi radio.
- Rozjechałeś motocyklem. - To Dutch. Ja nim rzuciłem.
Pewnie sobie nagrabiłam.
Nawet nie pamiętam, o co poszło.
Ale pamiętam, że ci przyłożyłam. To było dobre.
- Należało mi się. - Owszem.
Mocny prawy sierpowy.
A tak poważnie…
Przepraszam.
Mam pomysł.
Zrobimy coś fajnego?
Co masz na myśli?
Piękny, co nie?
Rzadko widuję takie wozy.
Też byłem pod wrażeniem.
Gdy dostałem go od pana Miyagiego, zazdrościła mi cała Reseda.
Mieszkał pan w Resedzie?
Gdy przyjechałem tu z mamą, klepaliśmy biedę.
To były inne czasy.
Zazdrościłem bogatym dzieciakom jak Johnny.
Sensei był z bogaczy?
Mieszkał na wzgórzach.
Nie wiedziałeś?
Na pewno mówił ci o czasach liceum.
Tak.
Pokonał go pan nieprzepisowym kopnięciem.
Wszystko powyżej pasa jest dopuszczalne.
Tak samo kopnąłeś w poprzednim turnieju.
Co jeszcze ci mówił?
Witamy w Zoo Ventura.
Zapraszamy na wycieczkę za kulisy,
podczas której dowiecie się, jak dbamy o…
Czekajcie. Tam są kamery. Ochroniarz ma przerwę co godzinę.
Mamy niecałe pięć minut.
- Pięć minut na co? - Mały prezent dla senseia.
SALA GADÓW WSTĘP TYLKO DLA PERSONELU
Masz chwytak?
Cholera.
Chwytak na węże.
Zorganizowałem akcję. Ty miałeś pamiętać o jednej rzeczy.
Zapomniałem. Mam sporo na głowie.
Ojciec się wścieknie, jak obleję semestr.
Chwyć go ręką.
Pogięło cię? Nie wsadzę tam łapy.
- Kto tu jest? - Szlag!
W nogi, szybko.
- Co z tobą? - Przyniosłem browary.
- Przez ciebie skrewiliśmy. - Kto tak twierdzi?
Niemożliwe.
- Nieźle. - Masz go?
- Nie do wiary. - Pokaż.
Kozak!
Urodzona kobra.
Ale numer.
Mamy węża.
Uderzyłem z zaskoczenia?
Nie mówił, że najpierw mnie powalił?
- Zarywał pan do jego laski. - Nie gadali od tygodni.
Nie miałem pojęcia, że istniał jakiś Johnny.
Widziałem, jak zniszczył jej radio. Wkurzyła się.
- Stanąłem w jej obronie. - A co z Halloween?
- Woda z węża? - Woda?
Te łobuzy prały mnie ile wlezie.
Woda to przy tym pikuś.
Wąż już tam był.
Aż się prosił, żeby go użyć. Zrobiłbyś to samo.
Johnny grubo wtedy przesadził.
Wściekł się, bo Ali była jego pierwszą miłością.
Cóż… Moją również.
Miała coś w sobie.
Myślałem, że to ta jedyna.
I Johnny chyba też.
Od tego się zaczęło.
Straciłem rachubę czasu. Muszę lecieć.
Fajnie się gawędziło.
Jak mistrz z mistrzem.
Dziękuję, panie LaRusso.
Sam!
Jestem umówiony z mamą. Przykryjesz auto?
I ograniczcie sparingi. Jasne?
Tak jest.
Świetnie.
- Uścisnął mi dłoń. To dobrze. - Pewnie.
Gdyby pogadał tak z twoim senseiem, rozwiązaliby kilka problemów.
Nie widzę tego.
Co?
Mam pomysł.
- Prosto w siatkę. - Tu nie ma siatki.
- Bałeś się? - Trochę.
- Zróbmy sobie selfie. - Dobra.
- Dawaj. - Już.
- Gotowy? - Tak.
Bliżej.
Wyszedłem jak pajac.
To jest ładne.
- Wreszcie. - Dobra.
Nie jest złe.
Czuję się tu, jakbym znów miała 17 lat.
Zapominam, że mamy dzieci w tym wieku.
Tak.
Opowiedz mi o Robbym.
No nie wiem.
Śmiało, mów.
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
To skomplikowany dzieciak.
Bystry.
Na swoje nieszczęście.
Łamie serca.
Jak tata?
- Ty masz dwoje dzieci? - Tak.
- Opowiedz o nich. - Lucas jest starszy.
Jest utalentowanym piłkarzem i pisarzem.
Brak mu poczucia humoru.
Natomiast Ava miała zostać baletnicą,
ale nagle rzuciła balet.
Zaczęła grać na perkusji i dołączyła do kapeli punkowej.
Można powiedzieć, że to moja buntowniczka.
Jak mama.
Mama obecnie.
Kiedyś też.
Może.
Tęsknię za dziećmi.
Nie przyjechały?
W tym tygodniu są u Grega.
To moje pierwsze samotne święta.
Rodzice dają mi w kość.
Dziwi cię, że państwo Mills nie pochwalają obecnego stanu rzeczy?
Ani trochę.
Rozwód martwi ich bardziej niż mnie.
Pozbędziesz się nazwiska Schwarber.
Fakt.
To prawda.
Zapomniałam, jak zimno bywa w dolinie.
Owszem.
- Sprawdzę. Może to dzieci. - Jasne.
- Cholera. - Co?
- Na śmierć zapomniałam. - O co chodzi?
Obiecałam mamie, że przyjdę na głupie przyjęcie.
Muszę lecieć.
Wolałabym zostać z tobą.
Daj spokój, rozumiem.
Pójdziesz ze mną?
Wybawisz mnie od nudy.
Jesteś pewna?
Jasne.
Masz garniak?
Brawo.
Jestem pod wrażeniem.
Wykazaliście się odwagą i inicjatywą.
Takich cech oczekuje się od mistrza.
Dobra robota.
Potrzebowaliśmy kogoś takiego w Cobra Kai.
Widzicie, ile można zdziałać dzięki współpracy?
Sojusznicy są ważni dla nas i dla wroga.
Zapewniam, że inni też zawiązują sojusze.
- Jakie? - Nie słyszałaś?
Diaz i ta LaRusso współpracują.
Pomogli ocalić turniej. Wygłosili niezłą przemowę.
Zgrany z nich duet.
Późno już.
Rozejść się.
Zapowiada się beznadziejna impreza świąteczna.
Właśnie. Mówiłaś, że nie będzie rodziców.
Dlaczego nie balujemy?
Zaraz dotrze beczka z piwem.
Obejrzymy coś świątecznego?
Może być nawet ta bajka o elfie, który chce być dentystą.
Aż tak się nudzę.
Jest.
- O kurde. - Mowy nie ma.
- Wykluczone. - Chyba żartujesz.
Co tu robicie? Miała być impreza.
- Po kij kupiłem czapkę? - Chwila.
Wrobiłaś nas? Dlaczego?
Nie zawsze się dogadywaliśmy, ale zagrożeniem jest teraz Cobra Kai.
Dla nas wszystkich.
Razem mamy większe szanse z nimi wygrać.
Co dwa dojo to nie jedno.
- Żałosne. - Co nie?
- Robiliśmy sobie świństwa. - Jak złamanie ręki?
- Zaczęliście. - Prawie mnie wylali.
Nie mogę patrzeć na twoją durną gębę.
Nie przyjdę na twój pogrzeb.
- To się nie uda. - Musi.
To ostatnia szansa, by wszystko naprawić.
Sami nic nie wskóramy, ale wspólnie może nam się udać.
Żeby zakończyć walkę, musimy zerwać z przeszłością.
Musimy stawić czoło wrogom.
- Widzisz to? - Zapomnij, to już przeszłość.
Johnny!
Rywalizacja musi się skończyć.
Tak czy inaczej.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk