‪กลับมาแล้วจ้ะ!
‪ลูกไม่เชื่อแน่ว่าห้างเซ็นจูรีซิตี้มีคนเยอะแค่ไหน
‪แม่ไม่เคยเห็นห้างแน่นขนัดเท่านั้นเลย
‪แต่แม่ซื้อของมาครบเลยนะ
‪และแม่ก็ได้ไอแพดสองเครื่อง ‪สุดท้ายมาให้หลานๆ ด้วย
‪แม่รู้ ลูกไม่อยากให้แม่ตามใจหลาน ‪แต่จะว่ายังไงได้ล่ะ
‪พวกแกเป็นหลานของแม่นี่นา
‪ลูกรัก ดีจริงๆ ที่ลูกกลับบ้านในวันหยุดเทศกาล
‪หนูก็ดีใจที่ได้กลับบ้านค่ะ แม่
‪อย่าเข้าใจแม่ผิดนะ ‪โคโลราโดน่ะก็สวยดี
‪แต่ไม่มีที่ไหนชนะอากาศที่นี่หรอก
‪ไม่รู้สิคะ หนูก็ชอบหิมะนะ
‪ใช่ แม่แพ้ศึกนั้นมานานแล้ว
‪แต่อย่างน้อยหวังว่าแม่จะเจอแม่สาวโคโลราโด ‪ที่งานเลี้ยงวันคริสต์มาสคืนพรุ่งนี้ได้ใช่ไหม
‪แน่นอนเลยค่ะ หนูแทบรอไม่ไหวแล้ว
‪แล้วลูกมีแผนจะกลับไปเจอเพื่อนแก๊งเดิม ‪ระหว่างกลับมาบ้านไหม
‪แม่ไม่ต้องห่วงหนูหรอกค่ะ หนูพอมีแผนอยู่
‪หวัดดี
‪ไง
‪เมื่อคืนมัน…
‪ใช่เลย
‪แล้วเราจะทำอะไรต่อดี
‪ไม่รู้สิ
‪ผมไม่มีอาหารในตู้เย็นมากนัก แต่ผมทอด…
‪ฉันหมายถึงเรื่องเราค่ะ
‪คุณเป็นอาจารย์ของลูกชายฉัน ‪ฉันไม่แน่ใจว่าแบบนี้จะเวิร์ก
‪ผมด้วย ผมไม่อยากผิดใจกับมิเกล
‪ฉันก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‪แต่ก็นั่นแหละ คุณโคตรแจ่มเลย
‪- คุณด้วย ‪- ขอบคุณ
‪แล้ว…
‪เราจะทำยังไงดี
‪ไม่รู้สิ ผมไม่ได้อยู่ใน ‪สถานการณ์แบบนี้มาพักใหญ่แล้ว
‪มีอะไรคะ อาจารย์
‪ลดกำแพงลงไม่ได้เหรอ
‪หรือว่ากลัวเกินไป
‪ฉันต้องไปทำงานแล้ว
‪คืนนี้ฉันเลิกงานดึกเพราะต้องทำแทนเพื่อน
‪แต่เราอาจคุยกันเพิ่ม ‪ตอนฉันกลับบ้านแล้วดีไหมคะ
‪- ได้เลย ‪- โอเค
‪"หวัดดี จอห์นนี่ ขอโทษที่ตอบช้ามากนะ
‪ที่นี่อะไรๆ มันยุ่งไปหมดเลย ฉันชอบรูปใหม่จัง
‪ที่จริงวันหยุดเทศกาลนี้ ฉันมาแถวนี้ล่ะ" ว้าว
‪"อยากกินมื้อเที่ยงด้วยกันไหม"
‪- งั้นนี่ก็คือผู้ก่อตั้งมิยากิโดใช่ไหม ‪- นั่นคุณมิยากิ
‪เขาสอนทุกอย่างที่เขารู้ให้พ่อ
‪เหมือนที่อาจารย์ลอว์เรนซ์ ‪เรียนรู้ทุกอย่างจากครีส
‪คุณมิยากิไม่มีอะไรเหมือนครีสนะ
‪สำนักมิยากิสอนคาราเต้ ‪ในทางที่ถูกต้อง เน้นที่การป้องกันตัว
‪ใช่ แต่บางครั้งการป้องกันตัวที่ดีที่สุด ‪คือการรุกหนักขึ้น
‪นี่แหละปัญหา สไตล์ของเราต่างกันเกินไป
‪- อาจารย์ของนายไม่มีทางเห็นพ้องกับพ่อฉันแน่ ‪- ฉันว่ากลับกันมากกว่า
‪นี่อะไรเหรอ
‪กลองป๋องแป๋งโอกินาวะน่ะ
‪มีไว้ทำอะไรเหรอ
‪เดี๋ยวจะทำให้ดู
‪พยายามชกฉันนะ
‪- ฉันจะไม่พยายามชกเธอแน่ ‪- อะไร กลัวถูกผู้หญิงอัดเหรอ
‪ก็ได้
‪เอาละนะ
‪ไม่เลวนี่!
‪แต่ฉันก็มีกระบวนท่าลับของตัวเองเหมือนกัน
‪- จริงอะ มีเหรอ ‪- ยื่นแขนออกมาสิ
‪จากนั้นก็แค่…
‪เห็นไหม ป้องกันตัวไม่ได้เลย
‪- พ่อ! ‪- โทษที
‪ขอโทษ
‪นั่นกลองฉันหรือเปล่าที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงนาย
‪นายตื่นแล้ว
‪ขอโทษที่ให้นอนบนพื้นนะ
‪แย่กว่านี้ก็เคยนอนมาแล้ว
‪เหมือนกัน
‪ถ้าอยากดื่มกาแฟก็ได้ ไม่ดีนักหรอก แต่มันร้อน
‪ขอบคุณที่ให้ผมค้างที่นี่ ถึงจะคืนเดียวก็เถอะ
‪นายอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการ
‪มานี่สิ นายอาจได้เรียนบางอย่าง
‪นี่เรียกว่ากระบวนท่างูเห่าจู่โจม
‪มันรวมสองท่าด้วยกัน คือการฉกและการกัด
‪นายมาทำบ้าอะไรที่นี่
‪หยุดตรงนั้นเลย
‪คุณคีนเป็นแขกของเรา
‪เขาไม่ใช่พวกเรานะครับ
‪การแข่งขันออลวัลเลย์กลับมาแล้ว ‪เราต้องการกำลังมากที่สุดเท่าที่จะหาได้
‪เราไม่ต้องการเขา
‪เขาทำให้มิเกลเข้าโรงพยาบาล เขาคือศัตรู
‪รู้ไหม ตอนฉันอยู่ต่างประเทศ ‪มันก็บอกยากว่าใครเป็นศัตรู
‪ชาวบ้านที่เมื่อกี้เคยปกป้องตัวเองไม่ได้
‪อาจหยิบมีดขึ้นมาปาดคอนายตอนไหนก็ได้
‪แต่รู้ไหมว่าฉันได้เรียนรู้อะไร
‪อะไรครับ
‪ศัตรูของศัตรู…
‪ก็คือมิตร
‪ถอนตัวแล้วเหรอ
‪ไม่เคยเอาด้วยตั้งแต่แรกแล้ว
‪ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน
‪ก็เลยจะหนีสินะ
‪คราวก่อนที่ทำคงไปได้สวยมากสิท่า
‪ฉันไม่ได้จะหนี
‪ฉันเกลียดนายเพราะเรื่องที่เกิดกับมิเกล รู้ไหม
‪ฉันเกลียดแซม ลารุสโซ่ เกลียดทุกคนเลย
‪แต่ฉันเกลียดตัวเองมากที่สุด
‪แต่ชีวิตฉันไม่ได้หรูหราพอที่จะหนี
‪อาจารย์ครีสสอนฉันว่า ‪ถ้านายเอาความเกลียดชังทั้งหมด
‪แล้วนำมารวมศูนย์กัน
‪มันจะทำให้นายแกร่งขึ้น
‪แล้วมันก็รู้สึกดีด้วย
‪ฟังนะ พวกเรากลุ่มหนึ่งนัดรวมตัวกัน ‪หลังฝึกเสร็จ นายน่าจะมาด้วย
‪หรืออยากวิ่งหนีอีกก็ตามใจ
‪รับอะไรดีคะ
‪ผมขอแกงมังดาห์ลมังสวิรัติ แคร์รอตเผ็ด ‪กะหล่ำดอกผัดขมิ้นกับโยเกิร์ตมะพร้าว
‪เลือกได้เยี่ยมเลยค่ะ
‪มังสวิรัติ
‪แกงมังดาห์ล แกงมังดาห์ลมังสวิรัติ
‪มังสวิรัติ…
‪เมนูนั้นหมดค่ะ รับเป็นเต้าหู้ธรรมดาได้ไหม
‪- ได้ค่ะ ‪- เยี่ยมเลย
‪หวัดดี จอห์นนี่
‪- อาลี หวัดดี ‪- ไงคะ
‪- กอดแบบกระอักกระอ่วนกันเลย ‪- นั่นสิ
‪แบบนี้แปลกมากเลย
‪คุณดูแจ่มสุดๆ
‪ขอบคุณ คุณก็ด้วย
‪พระเจ้า เราเจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อไรนะ
‪- คิดว่าตอนม.หกนะ ‪- ม.หก
‪คงเป็นหลังจาก…
‪- ได้แต้ม ผู้ชนะ! ‪- เยี่ยมเลย แดเนียล เก่งที่สุดเลย!
‪ใช่ หลังจากเรื่องนั้นแหละ
‪ไงคะ พร้อมจะสั่งหรือยัง
‪- คุณสั่งก่อนเลย ‪- ครับ ผมขอ…
‪ผมขอแกงมังดาห์ลมังสวิรัติ
‪กับแคร์รอตเผ็ด กะหล่ำดอกผัดขมิ้น
‪แล้วก็โยเกิร์ตมะพร้าวนะ
‪แล้วคุณล่ะคะ
‪ฉันไม่รู้ว่าแกงมังดาห์ลคืออะไร เพราะงั้นฉัน…
‪ชีสเบอร์เกอร์ที่นี่เป็นไงคะ
‪- เมนูโปรดฉันเลยค่ะ ‪- เยี่ยม ขอเฟรนช์ฟรายส์ด้วยนะ
‪เดี๋ยว รู้อะไรไหม
‪- เอามาสองที่เลย ‪- ได้ค่ะ
‪โอ้ เขากลับมาแล้ว
‪หนูขอโทษค่ะ พ่อ ‪หนูควรบอกพ่อว่าชวนมิเกลมาที่นี่
‪กฎใหม่นะ ถ้าลูกจะพาผู้ชายมาที่สำนัก ‪ให้เปิดประตูทิ้งไว้ด้วย
‪ไม่เอาน่า พ่อ นี่ไม่ใช่ปี 1984 นะคะ
‪ฟังนะ ลูกโตแล้ว ตอนนี้เป็นสาวแล้ว ‪โอเค พ่อเข้าใจ
‪พ่อแค่รู้สึกว่าในช่วงปีที่ผ่านมา
‪มีทั้งไคเลอร์ ทั้งมิเกล แล้วก็ร็อบบี้ ‪ทีนี้กลับมาที่มิเกลอีก
‪เหมือนลูกทำให้ชีวิตมีเรื่องดราม่ามากเกินจำเป็น
‪แล้วลองนึกดูสิว่า ‪ถ้าร็อบบี้รู้ว่ามิเกลกลับมาแล้วล่ะ
‪ไม่นะ
‪แซม เอาจริงเหรอ
‪เขาแวะมาเมื่อคืน ตอนหนูอยู่ที่นี่กับมิเกลค่ะ
‪แล้วเขาก็เห็นพวกลูก…
‪ไม่ค่ะ ให้ตายสิ พ่ออะ
‪อะไร ก็พ่อเห็นนี่
‪หนูรู้พักนี้เกิดเรื่องขึ้นเยอะ
‪แต่ช่วยพยายามจำว่า ‪หนูยังเป็นลูกสาวพ่ออยู่ได้ไหม
‪และจำว่าพ่อเชื่อใจหนูได้
‪ไม่ใช่ลูกที่พ่อไม่เชื่อใจ แซม
‪มิเกลเปลี่ยนไปแล้วค่ะ
‪เขาเป็นคนดีนะ
‪เขาไม่ใช่อันธพาลเบอร์หนึ่งของคอบร้า ไค ‪เขาไม่ได้อยู่คอบร้า ไคแล้วด้วยซ้ำ
‪- ลูกอาจพูดถูก ‪- โอเค เรามีโอกาสเดียว
‪รีบลงมือ เข้าแล้วออก แล้วจะดีเอง ‪รู้นะว่าต้องทำยังไง
‪- รู้ดิ ลุยกันเลย ‪- โอเค เยี่ยม
‪กว่าจะมาโผล่ได้นะ
‪- เธอชวนเขาเหรอ ‪- ใช่ ทำไม มีปัญหาเหรอ
‪เอานี่ คีน
‪ไม่ล่ะ
‪อะไร จิบเบียร์นิดหน่อยก็ไม่ไหวเหรอ
‪- เปล่า ฉันแค่ไม่ต้องดื่มเพื่อแสร้งว่าตัวเองเจ๋ง ‪- ตลกตายล่ะ
‪ไม่เอาน่า ไปกันเถอะ
‪อย่าห่วง
‪มันไม่ละเมิดการคุมประพฤตินายหรอก ‪นายติดสถานพินิจนะ ไม่ใช่เรือนจำ
‪จะใช้วิธีกดดันกันเหรอ
‪ใช่ นั่นแหละแนวฉันเลย
‪(สวนสัตว์เวนทูร่า)
‪สวนสัตว์เหรอ เราแอบเข้าทำไม
‪เดี๋ยวก็รู้
‪มาเถอะ ทางนี้
‪คุณพระ ใช่เลย
‪- เราติดแหง็กบนชิงช้าสวรรค์… ‪- เป็นชั่วโมงๆ ไม่อยากเชื่อว่าคุณจำได้
‪พระเจ้า ลมแรงมากด้วย ‪ฉันคิดจริงๆ นะว่าเราต้องตายแน่
‪ไม่เอาน่า คุณรู้ว่าผมไม่ยอม ‪ให้เรื่องแย่ๆ เกิดกับคุณหรอก
‪แหงล่ะ ฉันมองไม่ออกเลย ก็คุณเล่นหัวเราะซะ
‪ผมแค่ไม่อยากเชื่อน่ะว่า ‪เดตแรกของเราจะออกมาแย่ขนาดนั้น
‪เดตครั้งที่สองดีขึ้นเยอะเลย
‪ใช่ ดีจริงๆ
‪นั่นสิ
‪ให้ตาย ตอนนั้นสนุกดีเนอะ
‪เหมือนตอนนี้ชีวิตคุณก็ดูไปได้สวยนี่นา
‪ฉันเห็นบนเฟซบุ๊ก รูปถ่ายของคุณกับลูกศิษย์
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเป็นอาจารย์
‪ใช่ ชีวิตหลังจบมัธยมไปได้สวย
‪ฉันดีใจกับคุณมากเลย
‪ที่จริงนั่นตอแหลทั้งเพ
‪ความจริงคือผมปาร์ตี้เกือบตลอดช่วงอายุ 20
‪ที่จริงปาร์ตี้ตลอดเวลาเลย
‪แล้วก็ช่วงอายุ 30 ด้วย
‪แหม
‪รู้ตัวอีกที สาวที่ผมคบอยู่ก็ท้อง
‪ผมไม่รู้เรื่องการเป็นพ่อคนสักนิด
‪ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ
‪สุดท้ายผมเลยก็ทำพังทุกอย่าง
‪ที่จริงผมแน่ใจมากว่าทำพังทุกความสัมพันธ์ที่ดีๆ
‪เริ่มจากคุณเลย
‪ถ้าจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ‪ฉันก็พลาดหลายเรื่องเลยในชีวิต
‪ไม่เอาน่า คุณมีทุกอย่าง
‪อาชีพน่าทึ่ง ครอบครัวน่ารัก
‪- คุณทำทุกอย่างตามสูตรเลย ‪- นั่นแหละค่ะ
‪อาลี หมอแสนดี
‪อาลี แม่แสนดี อาลี ภรรยาแสนดี
‪อ้อ ภรรยาเก่าน่ะ
‪เกร็กกับฉันแยกทางกันแล้ว
‪ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเลย
‪เสียใจด้วยนะ
‪ข่าวดีก็คือ
‪ไม่ใช่ความผิดใคร
‪- ที่จริงเกร็กเป็นคนดีมากนะ ‪- เป็นไอ้งั่งต่างหาก
‪ชอบจังที่ผ่านมาตั้งหลายปี ‪คุณยังทำให้ฉันหัวเราะออก
‪ฟังนะ อาลี
‪ผมอยากขอโทษ
‪- จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์เนี่ยนะขอโทษ ‪- ใช่
‪ฟังนะ สมัยก่อนผมทำพังหมดเลย
‪ผมเห็นคุณเป็นของตาย
‪คุณไม่สมควรเจอแบบนั้น ‪ผมทำความสัมพันธ์และมิตรภาพของเราพัง
‪ที่แย่ที่สุดคือทำวิทยุคุณพัง
‪ใช่ คุณทำวิทยุของฉันพังจริงๆ ‪คุณขี่มอเตอร์ไซค์ทับมัน
‪เปล่า ดัตช์ต่างหากขี่ทับ ผมแค่โยนมันทิ้ง
‪ฉันแน่ใจว่าฉันเองก็มีส่วนผิด
‪ฉันจำไม่ได้แล้วว่าทำไมเราถึงโกรธกันขนาดนั้น
‪ฉันจำได้ว่าชกคุณหน้าหงาย นั่นตลกจริงๆ
‪- ใช่ ผมสมควรโดนแล้ว ‪- ใช่เลยค่ะ
‪ฮุกขวาคุณน่ะร้ายไม่เบา
‪แต่พูดจริงนะ
‪ผมขอโทษ
‪ฉันคิดอะไรออกแล้ว
‪อยากทำอะไรสนุกจริงๆ ไหม
‪คิดอะไรเอาไว้ล่ะ
‪มันสวยเลยใช่ไหม
‪- ที่ที่ผมอยู่ ไม่ค่อยเห็นรถแบบนี้น่ะครับ ‪- ฉันก็เคยคิดแบบนั้น
‪ตอนคุณมิยากิยกรถนี่ให้ฉัน ‪คนทั้งเรซีดาอิจฉากันใหญ่
‪ไม่ยักรู้ว่าคุณมาจากเรซีดา
‪ตอนฉันย้ายมาที่นี่ใหม่ๆ ฉันกับแม่จนกันมากน่ะ
‪ตอนนั้นอะไรๆ ต่างออกไป
‪ฉันอิจฉาเด็กคันทรีคลับอย่างจอห์นนี่ด้วย
‪อาจารย์เคยเป็นเด็กรวยเหรอฮะ
‪ใช่ เขาอาศัยอยู่แถวเนินเขา
‪เธอไม่รู้เหรอ ฉันแน่ใจว่าเขาต้องเล่า ‪ช่วงที่เขาอยู่มัธยมให้ฟัง
‪เล่าครับ
‪อาจารย์เล่าให้ฟังที่คุณ ‪ชนะเขาด้วยลูกเตะผิดกติกา
‪นี่ๆ กฎบอกว่าทุกอย่างเหนือเข็มขัดขึ้นไปถูกกติกา
‪อีกอย่าง เธอก็ใช้ลูกเตะเดียวกัน ‪ในการแข่งเมื่อปีก่อนนี่นา
‪แล้วจอห์นนี่เล่าอะไรให้ฟังอีก
‪ขอต้อนรับสู่สวนสัตว์เวนทูร่า
‪เข้าร่วมทัวร์เบื้องหลังของเรา ‪เพื่อรับชมอย่างสนุกสนานและได้ข้อมูล
‪ถึงวิธีที่เราดูแล…
‪เอาละ มีกล้องอยู่ทางนั้น ‪รปภ.จะไปพักทุกๆ ชั่วโมง
‪- เรามีเวลาไม่ถึงห้านาที ‪- โอเค
‪- ห้านาทีสำหรับทำอะไร ‪- เอาของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้อาจารย์น่ะ
‪(ห้องสัตว์เลื้อยคลาน ห้ามเข้า ‪เจ้าหน้าที่เท่านั้น)
‪เอาบ่วงจับงูมาไหม
‪ให้ตายสิ
‪บ่วงจับงู จริงด้วย
‪ฉันต้องคิดแผนนี้ทั้งหมด แต่นายกลับ ‪ไม่เอาสิ่งเดียวที่รับผิดชอบมาเนี่ยนะ
‪ก็ฉันลืมนี่ โอเคไหม ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะ
‪ถ้าฉันสอบตรีโกณมิติไม่ผ่าน ‪พ่อได้เอาขี้ยัดปากฉันแน่
‪แค่สอดมือไปหยิบงูมาน่า
‪จะบ้าเหรอ ฉันจะไม่สอดมือเข้าไปในนั้นหรอก
‪- ใครอยู่ในนั้นน่ะ ‪- ซวยแล้ว
‪รปภ.มา ไปเถอะ ต้องเผ่นแล้ว
‪- อะไรกันวะ ไอ้งั่ง ‪- เพื่อน อย่างน้อยฉันก็เอาเบียร์มา
‪- เราทำภารกิจล้มเหลวก็เพราะนาย ‪- ใครบอกว่าล้มเหลว
‪- ไม่มีทาง ‪- เจ๋งนี่
‪นายได้มาเหรอ
‪- ไม่จริงน่า ‪- โย่ ขอดูหน่อย
‪สุดยอด!
‪เฮ้ย นายโคตรเจ๋งเลย!
‪- เฮ้ ‪- หมอนี่เกิดมาเป็นคอบร้าชัดๆ
‪โคตรเจ๋งเลย เพื่อน!
‪เราทำได้ พวกเรา ให้ตายสิ!
‪เขาบอกว่าฉันเล่นงานเขาทีเผลอเหรอ
‪เขาได้เล่าไหมว่าเป็นฝ่ายอัดฉันซะคว่ำก่อน
‪- ก็คุณตามจีบแฟนเขา ‪- พวกนั้นเลิกคุยกันหลายสัปดาห์แล้ว
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจอห์นนี่มีตัวตนตอนที่ไปหาดนั่น
‪สิ่งเดียวที่รู้คือเขาทำวิทยุ ‪ของเธอพัง เธอโกรธมากเลย
‪- และฉันก็ทำตัวให้เกียรติผู้หญิง ‪- แต่เรื่องตอนฮาโลวีนล่ะ
‪สายฉีดน้ำเนี่ยล่ะ
‪อะไร สายฉีด…
‪ก็คนพวกนี้อัดฉันซะน่วมทุกวี่ทุกวัน
‪เจอสายฉีดน้ำน่ะยังน้อยไป เชื่อเถอะ
‪แล้วมันก็อยู่ตรงนั้นพอดี มัน…
‪มันเหมาะเจาะ เชื่อเถอะ ‪ถ้านายโดนแบบฉัน นายคงทำแบบเดียวกัน
‪เห็นได้ชัดว่าจอห์นนี่เวอร์ไปเอง
‪ผมว่าอาจารย์โกรธน่ะครับ ‪เพราะอาลีเป็นรักแรกของเขา
‪เธอเป็นรักแรกของฉันเหมือนกัน
‪มีบางอย่างในตัวเธอ
‪ฉันนึกว่าเธอคือคนที่ใช่
‪เดาว่าจอห์นนี่ก็คงรู้สึกเหมือนกัน
‪นี่แหละที่ทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้น
‪ลืมดูเวลาไปเลยว่ากี่โมงแล้ว ฉันต้องไปแล้วล่ะ
‪มันก็สนุกดีนะที่ได้คุยกับเธอ มิเกล
‪จากแชมป์ออลวัลเลย์คนหนึ่ง ถึงอีกคน
‪ขอบคุณครับ คุณลารุสโซ่
‪นี่ แซม
‪ฟังนะ พ่อต้องไปเจอแม่เขาแล้ว โอเคไหม ‪ช่วยหน่อยสิ เอาผ้าคลุมรถให้ด้วย
‪และก็จับคู่ซ้อมกันให้น้อยๆ ล่ะ เข้าใจไหม
‪ครับผม
‪เข้าใจแล้วนะ โอเค
‪- เขาเขย่ามือฉัน ถือว่าเป็นเรื่องดีเนอะ ‪- ใช่
‪ถ้าเพียงแต่เราจับพ่อให้มานั่งคุย ‪กับอาจารย์ของนายได้
‪คงแก้ไขปัญหาไปได้เยอะเลยเนอะ
‪นึกภาพไม่ออกเลย
‪มีอะไรเหรอ
‪ฉันคิดอะไรออกแล้ว
‪(กอล์ฟแอนด์สตัฟฟ์)
‪เย่!
‪- ตุงตาข่ายเลยไหมล่ะ ‪- ตาข่ายไหน ไม่มีตาข่ายสักหน่อย
‪แบบนั้นแหละ!
‪- กลัวเหรอ ‪- จริงๆ ก็ใช่
‪- โอเค มาถ่ายเซลฟี่กัน ‪- ก็ได้ เซลฟี่…
‪- โอเค ‪- มาเลย
‪- พร้อมนะ ‪- พร้อม
‪เข้ามาใกล้ๆ
‪- ให้ตายสิ ผมเหมือนพวกเด๋อเลย ‪- นี่ไง มีรูปดีๆ แล้ว
‪- สักทีเนอะ ‪- ใช่เลย
‪มันก็ไม่เลว
‪ที่นี่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือน ‪กลับไปอายุ 17 อีกครั้งเลย
‪มันทำให้ฉันลืมว่า ‪เรามีช่วงอายุ 17 ของตัวเองไปแล้ว
‪นั่นสิ
‪ฉันอยากรู้เรื่องร็อบบี้เพิ่ม
‪ไม่รู้สิ
‪เล่าสิ น่านะ เล่าให้ฉันฟัง
‪- อยากรู้เหรอ ‪- ค่ะ
‪แกเป็นเด็กซับซ้อน
‪ฉลาด
‪ฉลาดเกินกว่าจะเป็นผลดีกับตัวเอง
‪แล้วก็เป็นนักหักอก
‪เหมือนพ่อแกเหรอ
‪- คุณก็มีลูกสองคนใช่ไหม ‪- ใช่ค่ะ
‪- เล่าให้ผมฟังหน่อย ‪- ลูคัสเป็นลูกคนโต
‪เขาเป็นนักฟุตบอลที่มีพรสวรรค์ ‪เป็นนักเขียนที่เขียนได้เจ็บแสบ
‪ขาดอารมณ์ขันสุดๆ
‪ส่วนเอวา แกเกือบได้เป็นนักเต้นบัลเลต์แล้ว
‪แต่จู่ๆ ก็หยุดเต้น
‪เริ่มฝึกตีกลอง แล้วไปเข้าร่วมวงแนวพังก์
‪ก็นะ
‪คงพูดได้ว่าแกเป็นเด็กหัวขบถของฉัน
‪ใช่เลย เหมือนแม่ของแก
‪เหมือนแม่แกตอนนี้มากกว่า
‪เหมือนแม่แกสมัยก่อนด้วย
‪งั้นมั้ง
‪ฉันคิดถึงพวกแกจัง
‪ทำไมล่ะ เด็กๆ ไม่มาที่นี่ด้วยเหรอ
‪ค่ะ สัปดาห์นี้เกร็กรับพวกแกไปอยู่ด้วย
‪ที่จริงนี่เป็นคริสต์มาสตามลำพัง ‪ครั้งแรกของฉันเลย
‪แล้วพ่อแม่ฉันก็น่ารำคาญสุดๆ คุณจะแปลกใจ
‪ถ้ารู้ว่าคุณกับคุณนายมิลส์ไม่เห็นด้วย ‪กับสถานการณ์ตอนนี้ของฉัน
‪ไม่แปลกใจหรอก
‪จริงๆ นะ ฉันคิดว่าพวกท่านหัวเสีย ‪เรื่องหย่ายิ่งกว่าฉันซะอีก
‪นี่ ยังมีเรื่องดีๆ น่า คุณได้กำจัด ‪นามสกุลชวาร์เบอร์ทิ้งไง
‪ก็จริงค่ะ
‪ก็จริง
‪ฉันลืมไปเลยว่าที่วัลเลย์หนาวได้ขนาดไหน
‪ใช่
‪- ฉันควรรับสายนี้ อาจเป็นเด็กๆ ก็ได้ ‪- ได้เลย
‪- ซวยแล้ว ลืมไปซะสนิท ‪- อะไรเหรอ
‪อะไร มีอะไร
‪ฉันสัญญากับแม่ว่าจะไปงานเลี้ยงงี่เง่านี่
‪ฉันต้องไปจริงๆ แล้ว ฉันอยากอยู่กับคุณที่นี่ต่อจัง
‪ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง ผมเข้าใจ
‪อยากมาด้วยกันไหม
‪จะได้ช่วยฉันจากความเบื่อ
‪แน่ใจเหรอ
‪แน่สุดๆ เลย
‪คุณมีชุดสูทไหม
‪เก่งมาก
‪ฉันประทับใจนะ
‪พวกนายแสดงให้เห็นความกล้า
‪ความเป็นผู้นำ
‪สิ่งเหล่านั้นคือคุณสมบัติที่ต้องมีในการเป็นแชมป์
‪เก่งมาก นายคือสิ่งที่คอบร้า ไคมองหา
‪เห็นไหมว่าพวกนายทำสิ่งใด ‪สำเร็จได้เมื่อร่วมมือกัน
‪พันธมิตรคือสิ่งสำคัญ
‪ทั้งกับเรา และกับศัตรู
‪เพราะเชื่อได้เลยว่าพวกนั้น ‪ก็กำลังสร้างพันธมิตรกันอยู่
‪- พันธมิตรอะไรคะ ‪- อ้าว ไม่รู้ข่าวเหรอ
‪ดิแอซกับแม่สาวลารุสโซ่ไง ‪ใช่ พวกเขากำลังร่วมมือกัน
‪พวกเขาช่วยกันปกป้องการแข่งออลวัลเลย์ ‪พูดได้น่าประทับใจน่าดูเลยด้วย
‪เป็นทีมที่เข้าขากันจริงๆ
‪ตอนนี้ดึกแล้ว
‪แยกย้ายได้
‪แหม งานเลี้ยงคริสต์มาสนี่ ‪กำลังกลายเป็นโฮะโฮะห่วยแตกแล้วนะ
‪ใช่ แซม ไหนเธอบอกว่า ‪พ่อแม่เธอจะไม่อยู่ทั้งคืนไง
‪- ทำไมเราไม่จัดปาร์ตี้กันหน่อยล่ะ ‪- นั่นสิ
‪ถังเบียร์กำลังมา อีกไม่กี่นาทีน่าจะถึง
‪อย่างน้อยเราช่วยเปิดหนังคริสต์มาสดูกันได้ไหม
‪ฉันยอมดูกระทั่งการ์ตูนน่าขนลุกนั่น ‪ที่มีเอลฟ์หมอฟันตัวจิ๋วๆ
‪ใช่ ฉันเบื่อเบอร์นั้นเลย
‪มาแล้ว
‪อะไรเนี่ย
‪เฮ้ย พวก
‪- อะไรน่ะ ‪- ไม่มีทาง!
‪ไม่เอาน่า อำกันเล่นใช่ไหม
‪นายมาทำอะไรที่นี่ นี่ไม่ใช่ปาร์ตี้ถังเบียร์เหรอ
‪ฉันเอาหมวกนี่มาเสียฤกษ์เหรอ
‪เดี๋ยวนะ เธอใช้พ่อแม่มาหลอก ‪ให้เราอยู่ที่นี่เหรอ ทำไมล่ะ
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าพวกเราไม่เคยเข้ากันได้ ‪แต่ตอนนี้คอบร้า ไคเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่กว่า
‪สำหรับเราทุกคน
‪เราคิดว่าอาจมีโอกาสมากขึ้นถ้ารวมพลังกัน
‪สองสำนักแข็งแกร่งกว่าสำนักเดียว
‪- นี่มันไร้สาระแล้ว ‪- นั่นสิ
‪- ฉันรู้ว่าเราเคยทำเรื่องแย่ๆ ใส่กัน ‪- ใช่ อย่างหักแขนเดเมทรีไง
‪- พวกนายเริ่มก่อนนี่หว่า ‪- ฉันเกือบถูกไล่ออกเลยนะ!
‪ให้ตายชักสิ ฉันเกลียดหน้าโง่ๆ ของนายชะมัด
‪ถ้านายตาย ฉันจะไม่ไปร่วมงานศพนายด้วยซ้ำ
‪- นี่ไม่ได้ผลแน่ ‪- มันต้องได้ผล
‪เรามีโอกาสสุดท้ายเพื่อแก้ไขให้ถูกต้อง
‪อยู่ตามลำพัง เราไม่มีหวังเลย
‪แต่ถ้าร่วมมือกัน เราก็จะมีโอกาส
‪ถ้าเราข้ามผ่านอดีตไม่ได้ ‪การต่อสู้ก็จะไม่มีวันสิ้นสุด
‪เราต้องเผชิญหน้ากับศัตรูของเรา
‪- เอาเลยเพื่อน ไปดูกันหน่อย ‪- ลืมได้เลย มันเป็นอดีตไปนานแล้ว
‪เฮ้ย จอห์นนี่
‪การชิงดีชิงเด่นนี้ต้องยุติลง
‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์