WIETNAM PÓŁNOCNY, 1969
To moja wina, Johnny.
- Chryste, zabiją nas. - Zamknij się.
Weź się w garść. Spójrz na mnie.
Skup się tylko na tym, żeby przeżyć.
To nie twoja wina.
Tylko moja.
Co do jednego masz rację, Kreese.
Ty nas w to wpakowałeś.
Ale mylisz się co do reszty. On tego nie przeżyje.
Jest pan tu najwyższy stopniem.
Rozejrzałeś się?
Stopnie się nie liczą. Nie tutaj.
Każdy jest zdany na siebie.
Nie miałem wyjścia.
Widzieliście.
- Jak głęboki jest dół? - Wystarczająco.
Ale nie to jest najgorsze.
Nie żałuj sosu. Serwuj, póki gorące.
Widziałam już dziesięć osób, których nie cierpię.
- Uroki świąt. - Z tradycją się nie dyskutuje.
Oby Anthony był grzeczny na noclegu u kolegów.
Jeśli nabroi, dostanie rózgę.
- Idę do stolika. Weź mi drinka. - Jasne.
Wesołych Świąt, Brett. Dla nas to, co zwykle. Dzięki.
Robi się.
Daniel przez jedno „L”.
O Boże.
Ali, to naprawdę ty?
Chyba tak.
Liczyłam, że jeszcze się spotkamy. Zabawne, że akurat tutaj.
Tak.
Dzieciak z Resedy członkiem klubu.
Koniec z zakradaniem się do kuchni.
Wybacz. Świetnie wyglądasz.
Dziękuję. Ty też.
- Cieszę się, że cię widzę. - Szok…
Mam tyle pytań.
Uważaj!
Chcesz mi uświnić białą marynarkę?
Johnny. Podejdź.
Pamiętasz Johnny’ego Lawrence’a?
Jakżeby inaczej.
No proszę. Mały szkolny zlot.
- Szaleństwo. - Świetnie to ujęłaś.
Fajny garniak.
To aksamit? Śpisz w tym?
Powiedział człowiek z blizną.
Dobra.
Rozumiem, że to nie jest wasze pierwsze spotkanie od liceum.
- Już się widzieliśmy. - Raz czy dwa.
Prościej się nie da.
Orli Kieł i Miyagi-Do muszą działać razem.
Nawet gdybyśmy chcieli, to nie wypali.
Styl Cobra Kai i nasz pasują do siebie…
Jak ocet i olej?
Nie ten klimat.
Jak British Bulldogs i Hart Foundation.
- Kumplowali się. - Nie na WrestleManii 3, Prąciaku.
Tylko oni mogą mnie tak nazywać.
Dlaczego w ogóle na to pozwalasz?
Walić to. Spadamy.
Frajerzy!
O to chodzi zasrańcom z Cobra Kai.
Kiedyś też nimi byliście.
- Ty również. - Wcale nie.
Nawet ja.
Przynajmniej chciałem być.
Ale teraz Cobra Kai są największymi dupkami w dolinie,
a przewodzi im król dupków.
Jeśli połączenie się z Orlim Kłem…
Swoją drogą, dziwna nazwa.
…sprawi, że przestaną nas gnoić,
chyba nas posrało, że odmawiamy.
Wybaczcie fekalne nawiązania.
Zwykle jestem bardziej górnolotny,
ale targają mną emocje.
Dobra. Od czego zaczniemy?
Twoja córka miała z nim stłuczkę.
On narysował ci fiuta na twarzy.
A twój kuzyn spalił mu samochód i chciał go pobić bejsbolem.
Brakuje trochę kontekstu.
Takie są fakty.
- Dlaczego przemilczałeś to na lunchu? - Na lunchu?
Tak. Umówiliśmy się.
Spędziliśmy razem cały dzień.
I…
- Jak do tego doszło? - Napisał do mnie niespodziewanie.
Zaprosiła mnie do znajomych, a potem poszło.
Wiesz, jak jest.
Albo i nie.
Wreszcie rozgryzłeś Facebooka?
- Chodzisz na zajęcia z obsługi komputera? - Jestem samoukiem.
Chyba poślę was do kąta.
- Zaginąłeś w drodze do stolika? - Wybacz.
Skarbie, nie uwierzysz.
- Chyba przeszkodziłam. - Ali, to moja żona Amanda.
- A to Ali Mills-Schwarber. - Chodziliśmy ze sobą w liceum.
- Chętnie z tobą poplotkuję. - O tym samym pomyślałam.
Poza tym Mills, bez Schwarber.
Czy chłopcy wtajemniczyli cię
w swoją zaciekłą wojnę dojo o dominację w dolinie?
Chwila. Obaj macie dojo?
I jak idzie?
Zgadzamy się, że będziemy trenować w obecnym dojo Miyagi-Do.
Mamy impas w kwestii nazwy,
wyglądu strojów, przekąsek i rozwiązania konfliktu senseiów.
Nie jest różowo, ale na początek nieźle.
Twój kot chyba chce wejść.
- Od kiedy macie kota? - Nie mamy.
Co się stało?
To nie kot.
Pora na rewanżyk, Sralu.
Jazda.
Ponoć urządzacie imprezkę. Wpadliśmy się rozerwać.
- Nie musisz tego robić. - Za późno.
Dziś z tym skończymy.
Zero litości!
Zaraz. Przebrał się za prysznic?
- Jak to wyglądało? - Przezabawnie.
Johnny wparował w piżamie stylizowanej na szkielet.
- Ścigał go. - Przestań.
Może pomińmy szczegóły.
- Leć do przodu. - O nie.
Do turnieju było coraz gorzej.
Później dali sobie spokój. Sądziłam, że na tym poprzestaną.
Czyli ty i Daniel nie zerwaliście przez ich rywalizację?
Nic podobnego.
To inna historia.
Nie musimy do tego wracać.
- Chętnie posłucham. - Muszę to usłyszeć.
Dobrze, opowiem.
Dostałam się na uniwerek.
Wpadłam na kolegę, który tam chodził.
Daniel widział, jak z nim rozmawiałam.
Z kolegą.
Tak, przyjaźniliśmy się.
Daniel wyciągnął pochopne wnioski.
Byłam trochę wkurzona, więc pewnie cię podpuściłam.
Podpuściłaś mnie?
Słuchaj, myślałem, że się w nim zakochałaś.
Mówiłam ci.
Mówiłam też, że hamulce w aucie pana Miyagiego wysiądą.
Chyba nie powiedziałeś, że stłuczka była z mojej winy?
Jasne, że nie.
W życiu nie słyszałem lepszej historii. Opowiadaj dalej.
- O tym, że byłeś kiepskim chłopakiem? - Nie trzeba.
Ależ mów! Nie oszczędzaj drugiej strony stolika.
Chyba obaj mieliśmy trochę nasrane we łbach.
Kto nie miał w tym wieku?
Miałam tak nasrane, że widziałam na brązowo.
- To ma sens czy wino już działa? - Nie wiem.
Miejmy nadzieję, że nasze dzieci są bardziej rozgarnięte.
To ma być kopniak? Dawaj!
Jedziemy, szmato!
Dawaj!
Wstawaj, Demetri! Ruchy!
Dawaj, leszczu!
Wstawaj, śmieciu!
Szczerze mówiąc, LaRusso, myślałam, że będziesz twardsza.
To nie koniec zabawy.
Pójdę po płaszcz, zanim umrę ze śmiechu.
- Uwielbiam cię. - Jesteś czadowa.
- Cieszę się, że cię poznałam. - Wzajemnie. Johnny.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Uiszczę rachunek. - Dobrze.
Żona płaci rachunki?
Jako dzieciak jadałeś tu darmowe lunche.
Naprawdę lubicie sobie dogryzać.
To on zaczyna. Ja tylko się bronię, jak zwykle.
Ona dobrze wie, że to ściema.
Na tym polega problem. Ty mówisz jedno, a ty drugie.
Obaj sądzicie, że jest tylko jedna strona medalu.
- Wiem, są dwie. - Nawet trzy.
Jest twoja strona
oraz twoja.
A ponad nimi jest prawda.
Tak naprawdę jesteście do siebie podobni bardziej, niż sądzicie.
Rozpoznajecie w sobie nawzajem coś znajomego
i może to wam się nie podoba.
Możliwe,
że w małej części to moja wina.
I moja.
Punkt dla Mills. Zwycięża!
Skoro starcie zakończone i mamy nową mistrzynię…
chyba się pożegnam.
To było…
Trudno mi to ubrać w słowa. Wspaniale się bawiłem.
Ja też.
Cieszę się, że się spotkaliśmy.
Ta twoja Amanda!
Nie schrzań tego.
Jasna sprawa.
Ali, ja…
Chciałem wyjaśnić…
nasze rozstanie.
Byliśmy młodzi.
Dobrych chwil było znacznie więcej niż złych.
Tak to właśnie zapamiętam.
Ja też.
Wesołych Świąt, Johnny.
Wesołych Świąt, LaRusso.
Danielu.
Dwa uściski dla Ali.
Mam w zanadrzu znacznie więcej. W domu porozrabiamy.
Dokąd zwiejesz, LaRusso?
Sama musisz się podnieść, gdy upadniesz. Nikt cię nie wyręczy.
Chodź, nie skończyliśmy.
Tak jest! Frajerzy nie mieli szans.
Wstawaj, Sralu.
- Przetrwają najsilniejsi. - Kreese namieszał ci w głowie.
Gdy trafiłeś do mojego dojo, byłeś miękką fają.
Nie lekceważcie przeciwnika.
To ja cię zahartowałem, nie Kreese. On ma was w dupie.
Wróg twojego wroga jest twoim przyjacielem.
Jastrząb, darmowy strzał!
Stary, przepraszam.
Za wszystko.
Pomożesz mi z nimi wygrać?
Jasne.
Dawaj.
Nie wiem, czy mnie słyszysz, ale dasz radę z tego wyjść.
Nie poddawaj się.
Dasz radę.
Wierzę w ciebie.
No dalej!
Dawaj, Sralu!
Dzięki za doping.
Nie boję się ciebie!
Przestańcie!
Tory, koniec walki.
Nie.
- To nie koniec. Słyszysz? - Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Zdrajcy.
Lepiej się pilnuj.
Nie musi. Może liczyć na kumpli.
- Dziękuję bardzo. - Drobiazg.
Proszę.
Czym teraz się wozisz?
Dodge’em caravanem z ’93.
Nie chcesz, nie mów.
Co to za seksowna laska, z którą się spotykasz?
O tym rozmawiałaś z Amandą?
Między innymi.
- Jaka ona jest? - Carmen?
Jest…
wyjątkowa.
Naprawdę ci się podoba.
Nie wiem, co z tym zrobić.
Skoro jest taka, że Johnny Lawrence zaniemówił,
lepiej nie zwlekaj.
Wiem.
Zawsze wszystko schrzanię.
Dzisiaj się spisałeś.
Tak?
Sprawiłeś, że znów poczułam się młodo.
Cofnęliśmy się w czasie.
Czasem warto wrócić do przeszłości, żeby wiedzieć, na czym się stoi.
- Ale nie można żyć przeszłością. - Nie.
- Liczy się teraźniejszość. - I przyszłość.
Jaka by nie była.
Na pewno ci się ułoży.
Tobie też.
Wierzę w ciebie.
Potrzebowałem tego.
Ja też.
Boże!
Nie żartowałeś.
Podwieźć cię?
Muszę znaleźć rodziców.
Wiesz, że możesz na mnie liczyć.
Tak. A ty na mnie.
Zmykaj. Twoja przyszłość czeka.
Tak.
Owszem.
Carmen, przemyślałem to.
Jestem gotowy.
Kocham cię.
Carmen…
O co chodzi?
Co się stało?
Nie.
Proszę.
Czekaj.
Ja pójdę.
Przykro mi, że czeka cię taki koniec.
Wróci tylko jeden, a ja mam po co żyć.
Zabieraj łapy.
- Ja też. - Nie.
Nie wydaje mi się.
Ta twoja dziewczyna. Jak jej było? Betsy?
Nie żyje.
Kłamie pan.
Tuż przed misją przyszedł list.
Rozbiła się o drzewo, gdy jechała do Pasadeny odwiedzić babcię.
Przesrane, co?
Nie…
Nic nie mówiłem,
żeby cię nie dekoncentrować. Miałeś być w formie.
Sukinsyn!
Niestety nic z tego.
Przynajmniej wkrótce będzie po wszystkim.
Jeden, dwa, trzy, start!
Co tak długo?
Robby…
Co tu robisz?
Jest tam, gdzie powinien.
Tak jak ty.
Trzy pokolenia Cobra Kai w jednej drużynie.
Nie tylko wygramy turniej.
Rozniesiemy w pył pokolenie mazgajów.
To twoja ostatnia szansa, Johnny.
Wchodzisz w to…
czy pasujesz?
Posłuchaj go, tato.
Chce dla ciebie jak najlepiej.
Tylko na tyle cię stać?
Nie rób tego!
Zrozum, nie można mu ufać!
- A tobie można? - Posłuchaj.
Przez lata obwiniałem się o to, że cię nie było.
Sensei Kreese ma rację. Nie mogę być swoim wrogiem.
Ty możesz nim być.
Przestań!
Nie będę walczył.
Jesteś słaby.
Szlag.
Wszystko w porządku?
Robby.
Przepraszam. Wszystko gra? Nie chciałem.
Żyjesz?
Robby?
Mówiłem, że tutaj zabijasz albo giniesz.
Ale nie umiałeś wyzbyć się człowieczeństwa.
Rozproszyło cię na misji.
I tutaj.
A teraz zginiesz.
Ocknij się.
Żyjesz?
Już po wszystkim. Wciągnij mnie.
Kreese, wciągnij mnie.
To rozkaz!
Ma pan rację, kapitanie.
Zignorowałem pańskie rady.
Dalej, na co czekasz?
Więcej nie popełnię tego błędu.
- Kreese! - Zero litości.
Kreese!
Myślałem, że jest dla ciebie nadzieja.
Nie tak miało być.
Wysłałeś ich do mojego domu? Na moją córkę?
Chciałeś wojny, to ją masz!
- Robby? - Mówiłem.
To było nieuniknione.
Nie możesz wiecznie tylko się bronić.
Dobrze, że nie muszę.
Pora dołączyć do Miyagiego.
Jeśli wróg dąży do wojny,
odbierasz mu możliwość ataku.
Tato!
Trzymaj swoich uczniów
z dala od naszych dzieci.
To wolny kraj.
Nie dla ciebie. Cobra Kai ma zniknąć.
Na dobre.
Załatwmy to po staremu.
Na turnieju.
Jeśli przegramy, odejdę.
- Jeśli wy przegracie… - Nie przegramy.
W porządku?
Robby.
Wypad stąd.
Wszyscy.
Chodź, synu.
- Chłopaki, wiejemy. - Czad!
Mam u ciebie dług.
Ocaliłeś mi tyłek.
W razie czego możesz na mnie liczyć, przez całe życie.
Słyszysz, Johnny?
Przez całe życie. Jestem twoim dłużnikiem.
Cześć.
Kopę lat.
Gotowi?
Zaczynamy!
Napisy: Krzysztof Kowalczyk