‪(เวียดนามเหนือ ปี 1969)
‪เป็นความผิดของฉันเอง จอห์นนี่
‪- พระเจ้า พวกนั้นได้ฆ่าเราหมดแน่ ‪- หุบปาก!
‪นี่ ดึงสติหน่อย โอเคไหม มองฉันนี่
‪สิ่งเดียวที่นายต้องห่วงตอนนี้คือเอาชีวิตให้รอด
‪อีกอย่าง มันไม่ใช่ความผิดของนาย
‪ความผิดฉันเอง
‪นายพูดถูกอยู่เรื่องหนึ่ง ครีส
‪เป็นความผิดนายที่เรามาอยู่ที่นี่
‪แต่นายคิดผิดเรื่องที่เหลือ ‪เพราะเขาไม่มีทางรอดไปจากที่นี่แน่
‪ผู้กอง ไม่เอาน่า คุณเป็นทหารยศสูงสุดที่นี่นะ
‪ได้มองรอบๆ ไหม ครีส
‪ไม่มียศอีกแล้ว
‪ไม่ใช่ที่นี่
‪อยู่ที่นี่ทุกคนต้องพึ่งตัวเอง
‪ฉันต้องทำ
‪นายก็เห็นแล้ว
‪หลุมนั่นลึกแค่ไหน
‪ลึกพอตัว
‪แต่นั่นไม่ใช่ส่วนที่เลวร้ายที่สุด
‪อย่าหวงซอสนะ เอาไปเสิร์ฟเลยตอนที่ยังร้อน
‪เรามาที่นี่ได้ห้านาที ‪ฉันก็เห็นคนที่เกลียดขี้หน้าแล้วสิบคน
‪- ใช่เลย ‪- สมกับเป็นคริสต์มาสจริงๆ
‪ประเพณีก็คือประเพณีน่า
‪หวังว่าแอนโธนี่จะไม่ถูก ‪ไล่ออกจากบ้านที่ไปค้างอีกนะ
‪ถ้าลูกโดน ซานต้าได้ให้ถุงถ่าน ‪เป็นของขวัญแน่
‪- ฉันจะไปหาโต๊ะ คุณไปสั่งเครื่องดื่มนะคะ ‪- ได้เลย
‪เมอร์รี่คริสต์มาส แบร็ตต์ ขอแบบประจำ ‪ให้ผมกับอะแมนด้านะ ขอบคุณ
‪ได้เลยครับ
‪แดเนียลที่สะกดด้วยแอลตัวเดียว
‪คุณพระช่วย
‪อาลี นั่นคุณจริงๆ เหรอ
‪คิดว่างั้นนะคะ
‪ฉันก็เคยหวังว่าจะบังเอิญเจอคุณเข้าสักวัน
‪ตลกเนอะที่มันเป็นที่นี่
‪ใช่เลย เด็กจากเรซีดา ‪กลายเป็นสมาชิกของคลับแล้ว
‪นั่นสิคะ ไม่มีการแอบเข้าทางครัวแล้ว
‪ขอโทษครับ แบบว่า… คุณดูดีมากเลย
‪ขอบคุณ คุณก็ด้วย
‪- ดีใจมากเลยที่ได้เจอคุณ ‪- ครับ นี่มัน… ผม…
‪ผมมีเรื่องที่อยากถามเพียบเลย
‪เฮ้ย ระวังหน่อย ฉันใส่เสื้อขาวนะ ‪คิดว่าอยากให้มันเปื้อนเหรอ
‪จอห์นนี่ ทางนี้ค่ะ
‪จำจอห์นนี่ ลอว์เรนซ์ได้ใช่ไหม
‪จะลืมลงได้ยังไง
‪ว้าว หนุ่มๆ นี่เหมือนงานคืนสู่เหย้า ‪เวสต์วัลเลย์นิดๆ เลย
‪- บ้าเนอะ ‪- บ้าจริงๆ คำนี้แหละใช่เลย
‪สูทสวยนี่ กำมะหยี่หรือเปล่า นายใส่นอนด้วยไหม
‪ยังกล้าพูดนะ เจ้ามาเฟียหน้าบาก
‪โอเค งั้นฉันเดาว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก ‪ที่พวกคุณเจอกันหลังจบมัธยมล่ะสิ
‪- เราบังเอิญเจอกันสองสามหน ‪- แค่หนึ่งหรือสองหนเท่านั้นแหละ
‪ไม่รู้จะพูดไงให้เข้าใจง่ายกว่านี้
‪อีเกิ้ล แฟงกับมิยากิโดต้องร่วมมือกัน
‪ถึงเราจะอยากรวมทีมกัน มันก็ไม่มีวันได้ผล
‪ฉันเคยอยู่คอบร้า ไค ‪การรวมสไตล์พวกเขากับเรามันเหมือน…
‪น้ำมันกับน้ำส้มสายชูงี้
‪เปล่า นี่ไม่ใช่น้ำสลัดนะ
‪เหมือนทีมมวยปล้ำบริติชบลูด็อกส์ ‪กับทีมพี่น้องฮาร์ตฟาวน์เดชั่น
‪- พวกเขาเคยเป็นเพื่อนกัน ‪- ไม่นับเรสเซิลเมเนียปีที่สาม ลมปากกะปู๋
‪นี่ นายเรียกฉันว่าลมปากกะปู๋ไม่ได้ ‪แค่พวกนั้นที่เรียกได้
‪ทำไมนายถึงโอเคที่มีคนเรียกว่าลมปากกะปู๋
‪รู้ไหม ช่างหัวมัน มาเถอะ กลับกันได้แล้ว
‪เฮ้ย ไอ้ปอดแหก!
‪นี่แหละสิ่งที่ไอ้พวกหัวขวดคอบร้า ไคต้องการ
‪ในเมื่อนายเคยเป็นหนึ่งในนั้น ‪นายก็หัวขวดด้วย นายอีกคน
‪- ฉันเปล่านะ ‪- ฉันด้วย
‪อย่างน้อยก็เคยอยากเป็น
‪แต่ตอนนี้คอบร้า ไครวบรวม ‪พวกหัวขวดที่สุดในวัลเลย์มาไว้ด้วยกัน
‪บัญชาโดยราชาหัวขวดทั้งปวง
‪เพราะงั้นถ้าการรวมกับอีเกิ้ล แฟง… ‪ชื่อพิลึกอะ บอกเลย
‪ทำให้เราทุกคนไม่ถูกอัดเละเป็นขี้อีกต่อไป
‪เราก็หัวขวดแล้วถ้าไม่ทำแบบนั้น
‪ขอโทษด้วยที่ใช้คำว่าหัวขวดไปทั่ว
‪ปกติฉันภูมิใจในคลังคำศัพท์ แต่…
‪พอดีกำลังอารมณ์อ่อนไหว
‪ทีนี้เราจะเริ่มจากตรงไหนดี
‪ก็คือลูกสาวคุณขับไปเสยรถเขา
‪คุณวาดกะปู๋บนหน้าเขา
‪ญาติคุณไปเผารถเขา ‪แล้วก็พยายามใช้ไม้เบสบอลอัดเขา
‪- เขาเล่าแบบข้ามรายละเอียดไปน่ะ ‪- เปล่าเลย หลักๆ มันเป็นแบบนั้นแหละ
‪ทำไมไม่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังตอนมื้อเที่ยงล่ะ
‪มื้อเที่ยงเหรอ
‪ใช่ เรานัดกันทำอะไรๆ
‪อยู่ด้วยกันทั้งวันเลย
‪แล้ว…
‪มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน
‪จู่ๆ เขาก็ส่งข้อความหาฉันน่ะ
‪แล้วเธอก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนให้ฉัน ‪มันก็เริ่มจากตรงนั้นแหละ
‪นายรู้ว่าเป็นไงต่อ หรืออาจไม่รู้มั้ง
‪งั้นนายก็เล่นเฟซบุ๊กเป็นกับเขาแล้วสิ
‪ไปลงเรียนคอมพิวเตอร์เบื้องต้นภาคค่ำมาเหรอ
‪เรียนเองต่างหาก หลายชั่วโมงเลย
‪โอเค ฉันคงต้องขอเวลานอกให้พวกคุณแล้ว
‪- หลงทางระหว่างไปหาโต๊ะเหรอคะ ‪- ขอโทษที
‪ที่รัก คุณต้องไม่เชื่อเรื่องนี้แน่
‪- ฉันเพิ่งเข้ามาขัดจังหวะอะไรใช่ไหม ‪- อาลี นี่อะแมนด้า ภรรยาผม
‪- อะแมนด้า นี่อาลี มิลส์ ชวาร์เบอร์ ‪- เราคบกันสมัยเรียนมัธยม
‪- ฉันอยากเมาท์กับคุณไม่ไหวแล้ว ‪- คิดเหมือนกันเป๊ะเลยค่ะ
‪และที่จริงเหลือแค่มิลส์แล้ว ไม่มีชวาร์เบอร์
‪แล้วหนุ่มๆ โตแต่ตัวพวกนี้เล่าเรื่อง ‪"สำนักคาราเต้คู่อาฆาตที่ต่อสู้เพื่อ…
‪จิตวิญญาณแห่งวัลเลย์" ให้คุณฟังหรือยังคะ
‪เดี๋ยวนะ พวกคุณเปิดสำนักทั้งคู่เลยเหรอ
‪ไหงเป็นงั้นได้
‪เราทุกคนเห็นด้วยว่าสำนักรวมแห่งใหม่ของเรา
‪ควรฝึกที่มิยากิโด
‪แต่ยังตกลงกันไม่ได้เรื่องชื่อใหม่
‪ดีไซน์ชุดกี ขนมหลังฝึก แล้วก็มาตรการ ‪ระงับการชิงดีชิงเด่นของอาจารย์
‪โอเค ไม่ดีนัก แต่ก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นล่ะนะ
‪ฉันว่าแมวของเธออยากเข้ามาล่ะ ‪ไงจ๊ะ เหมียวๆ
‪- ไม่ยักรู้ว่าเธอเลี้ยงแมว ‪- เราไม่ได้เลี้ยง
‪เบิร์ต เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่ใช่แมวอะ
‪ได้เวลาใช้กรรมแล้ว ไอ้เรี่ยราด
‪ลุยเลย
‪ได้ข่าวว่าจัดปาร์ตี้กัน ‪คงไม่ว่านะถ้าขอมาฟาดด้วยคน
‪- โทรี่ เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ‪- มันสายไปแล้ว
‪นี่ต้องจบคืนนี้
‪ไม่ต้องปรานี!
‪(วัลเลย์ สตาร์ดัสเตอร์ส)
‪เดี๋ยวนะคะ แล้วเขาไปแต่งตัวเหมือนฝักบัวได้ไง
‪- มันหน้าตาแบบไหนก่อน ‪- คุณพระ มันตลกมากเลยค่ะ
‪โอเค แล้วพ่อหนุ่มนี่ก็วิ่งออกมา
‪แต่งตัวเหมือนเด็กทารกในชุดนอนลายกระดูกเลย
‪- เพื่อไล่ตามเขา ‪- ไม่จริงน่า!
‪บางทีเราน่าจะข้ามๆ เรื่องพวกนี้ไปดีกว่า
‪- ใช่ๆ ข้ามไปเลย ‪- ไม่ได้ค่ะ
‪แล้วมันก็แย่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงการแข่งขัน
‪จากนั้นพวกเขาก็เลิกยุ่งเกี่ยวกันอีก ‪หรือไม่ฉันก็นึกว่าเป็นแบบนั้น
‪โอเค งั้นที่พวกเขาชิงดีชิงเด่นกัน ‪ไม่ใช่เหตุผลที่คุณกับแดเนียลเลิกกันเหรอคะ
‪เปล่าค่ะ นั่นไม่ใช่…
‪นั่นเป็นอีกเรื่องเลย
‪เราไม่ต้องคุยเรื่องนั้นก็ได้
‪- ไม่ได้สิ ผมอยากฟังเรื่องนี้ ‪- ฉันก็คิดว่าต้องขอฟังหน่อย
‪ก็ได้ค่ะ เล่าก็เล่า
‪ฉันเข้าม.ยูซีแอลเอได้
‪แล้วก็บังเอิญเจอผู้ชายคนหนึ่ง ‪ที่ฉันรู้ว่าเขาก็เรียนที่นั่น
‪แล้วแดเนียลก็มาเห็นฉันกำลังคุยกับเพื่อนฉัน…
‪"เพื่อน" คุณนะ
‪ใช่สิ ก็เขาเป็นเพื่อนฉันจริงๆ
‪เขาด่วนสรุปเอาเองเลย
‪ฉันเลยโกรธหน่อยๆ เลยอาจยุคุณไป
‪แหงล่ะ แน่ใจนะว่าแค่ยุผม
‪ฟังนะ ก็ผมนึกว่าคุณรักหมอนั่น
‪ฉันก็บอกคุณไปแล้ว
‪เหมือนที่ฉันบอกว่าเบรกของรถ ‪ของคุณมิยากิจะแตกนั่นแหละ
‪หวังว่าคุณไม่ได้บอกเขานะ ‪ว่าเป็นความผิดฉันที่รถชน
‪ไม่ได้บอกอยู่แล้ว
‪เรื่องนี้สนุกที่สุดที่เคยฟังมาเลย เล่าต่อสิ
‪เราควรเล่าไหมว่าคุณเป็นแฟนที่แย่แค่ไหน
‪- ไม่ต้องหรอก ‪- เล่าสิ เล่าเลย
‪ให้ฝั่งนั้นของโต๊ะโดนลูกหลงบ้าง
‪สมัยนั้นพวกเราคงโง่เง่ากันน่าดูเลย
‪ตอนอยู่มัธยมใครบ้างจะไม่เป็น
‪ของฉันคือเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องตัวเอง ‪จนไม่ได้สนใจโลกเลย
‪- นั่นฟังเข้าท่าไหม หรือว่าเป็นเพราะไวน์ ‪- ไม่รู้สิ
‪มาหวังกันเถอะว่าลูกๆ ของเรา ‪จะมีพัฒนาการสูงกว่าเรา
‪แบบนั้นเรียกลูกเตะเหรอ เอาหน่อยน่า!
‪มาเลย ไอ้กาก จัดมา!
‪มาดิวะ!
‪เดเมทรี ลุกขึ้นเร็วเข้า ไปกันเร็ว!
‪อัดฉันให้ได้สิวะ ไอ้ปอดแหก!
‪เอาไปกินซะ ลุกขึ้นมา!
‪ต้องขอบอกตรงๆ นะ ลารุสโซ่ ‪นึกว่าเธอจะสู้สุดตัวกว่านี้ซะอีก
‪ฉันคงได้หาเรื่องสนุกทำเองแล้ว
‪โอเค ฉันไปเอาเสื้อคลุมก่อนนะคะ ‪ก่อนจะขำตายเสียก่อน
‪- คุณเป็นฮีโร่ของฉันเลย ‪- คุณเองก็สุดยอดมากค่ะ
‪- ดีใจมากเลยที่ได้เจอกัน ‪- คุณด้วย จอห์นนี่
‪- ราตรีสวัสดิ์นะ ‪- ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‪- ฉันไปจ่ายเงินก่อนนะ ‪- ได้เลย
‪เมียนายเป็นฝ่ายจ่ายเงินสินะ
‪คนที่โตมากับการกินมื้อเที่ยงที่นี่ฟรียังกล้าพูดเนอะ
‪โอเค พวกคุณนี่ชอบตีกันจริงๆ ด้วย
‪ก็เขายั่วโมโห ผมแค่ปกป้องตัวเอง ‪เหมือนที่ทำมาตลอด
‪เธอได้เจอกับตัวแล้วว่านั่นน่ะตอแหลทั้งเพ
‪นี่แหละที่มันเป็นปัญหา ‪คุณพูดอย่างหนึ่ง ส่วนคุณก็พูดตรงข้าม
‪พวกคุณคิดว่าเรื่องมันมีแค่ด้านเดียว
‪- ผมรู้ มันมีสองด้าน ‪- เปล่า สามต่างหาก
‪มีด้านของคุณ
‪กับด้านของคุณ
‪แล้วก็มีด้านที่เป็นความจริง
‪และความจริงก็คือพวกคุณเหมือนกัน ‪มากกว่าที่ตัวเองอยากยอมรับ
‪และพวกคุณก็อาจมองเห็นตัวเองในตัวอีกฝ่าย
‪แล้วก็อาจจะไม่ชอบสิ่งที่เห็นเสมอไป
‪ผมว่าก็คงเป็นไปได้
‪ที่ส่วนหนึ่งที่เป็นเสี้ยวกระจิริด ‪จะเป็นความผิดของผม
‪ใช่ เหมือนกัน
‪มิลส์ได้แต้ม เป็นผู้ชนะ!
‪ในเมื่อการแข่งจบลงแล้ว ‪และเราก็ได้แชมป์คนใหม่แล้ว งั้น…
‪คงได้เวลาที่ผมต้องกลับแล้ว
‪นี่เป็น…
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร ‪ที่ผมรู้คือผมสนุกมากเลย
‪ฉันก็ด้วยค่ะ
‪ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้เจอคุณ
‪อะแมนด้าด้วย
‪ครับ
‪คราวนี้อย่าทำพังล่ะ
‪โอเค ได้เลย
‪อาลี ผม…
‪ผมแค่อยากบอกว่า…
‪เรื่องที่เราเลิกกัน…
‪เรายังเด็กมาก
‪และช่วงเวลาดีๆ ก็มีมากกว่าช่วงไม่ดีเยอะเลย
‪และฉันจะจำมันแบบนั้นตลอดไป
‪ผมด้วย
‪เมอร์รี่คริสต์มาส จอห์นนี่
‪เมอร์รี่คริสต์มาส ลารุสโซ่
‪แดเนียล
‪นั่นคุณกอดอาลีสองทีเลย
‪ผมยังกอดได้อีกเยอะ ‪เรากลับบ้านไปหาเรื่องทำกันดีกว่าจ้ะ
‪นั่นจะไปไหนยะ ลารุสโซ่
‪ลูกคือคนที่ต้องลุกขึ้นเองเมื่อล้มลง ‪ไม่มีใครทำให้ได้
‪เอาหน่อย ไอ้เรี่ยราด เรายังไม่หมดเรื่องกันนะ
‪ไงล่ะ! พวกปวกเปียกนี่ไม่มีทางได้แอ้มหรอก!
‪เอาหน่อยสิ มาเลย ไอ้เรี่ยราด!
‪- ฉันบอกแล้ว ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด ‪- ครีสเป่าหูนาย
‪ตอนนายมาที่สำนักของฉัน ‪นายอ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าก้นเด็กอีก
‪อย่าประเมินศัตรูของพวกนายต่ำเกินไป
‪ฉันทำให้นายเป็นแบบที่นายเป็นตอนนี้ ไม่ใช่ครีส ‪เขาไม่สนห่าอะไรนายหรอก
‪ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร
‪เฮ้ย ฮอว์ค ได้เล่นลูกฟรีว่ะ
‪ฟังนะ เพื่อน ฉันขอโทษ
‪สำหรับทุกอย่างเลย
‪นายอยากช่วยฉันชนะศึกนี้ไหม
‪ได้เลย
‪มาเลย!
‪ไม่รู้นายได้ยินฉันไหมนะ ‪แต่ฉันรู้ว่านายเข้มแข็งพอที่จะผ่านมันไปได้
‪อย่าได้ยอมแพ้
‪นายทำได้
‪ฉันรู้ว่านายทำได้
‪มาดิวะ!
‪มาเลย ไอ้เรี่ยราด!
‪ขอบใจสำหรับแรงกระตุ้น
‪ฉันไม่กลัวเธอหรอก!
‪ทั้งสองคน หยุดนะ!
‪โทรี่ การสู้จบลงแล้ว
‪มันยังไม่จบ
‪- เรื่องนี้จะไม่มีวันจบ ลารุสโซ่ ได้ยินไหม ‪- เธอรู้ว่าจะเจอฉันที่ไหน
‪พวกทรยศ!
‪นายระวังหลังไว้ดีกว่า!
‪เขาไม่จำเป็นต้องทำหรอก ‪เพราะเขามีเพื่อนๆ คอยระวังให้
‪- ขอบคุณมาก ‪- ได้เลยครับ
‪เอาไปเลย
‪เดี๋ยวนี้คุณขับรถรุ่นไหนล่ะ
‪ดอดจ์ คาราวาน รุ่นปี 93
‪ก็ได้ ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก
‪แล้วสาวสวยสุดแจ่มคนนี้ ‪ที่ฉันได้ข่าวว่าคุณคบๆ อยู่เป็นใคร
‪นั่นสินะเรื่องที่คุณกับอะแมนด้าไปเมาท์กัน
‪ก็มีเรื่องนี้ด้วย
‪เธอเป็นยังไงคะ
‪คาร์เมนเหรอ
‪เธอ…
‪เธอน่าทึ่ง
‪คุณชอบเธอจริงๆ ซะด้วย
‪ไม่รู้สิ พยายามคิดอยู่
‪ถ้าเธอเจ๋งขนาดทำให้ ‪จอห์นนี่ ลอว์เรนซ์พูดอะไรไม่ออก
‪คุณต้องคิดออกให้เร็วๆ เลย
‪ผมรู้น่า
‪ก็อย่างที่บอก ‪ผมชอบทำเรื่องพวกนี้พังตลอดเลย
‪วันนี้คุณไม่ได้ทำพังค่ะ
‪เหรอ
‪ขอบคุณที่ทำให้ฉันเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งนะ
‪เหมือนได้นั่งเครื่องย้อนเวลากันเลยเนอะ
‪บางครั้งการได้แวะอดีตบ้างมันก็ดี
‪จะได้รู้ว่าตอนนี้คุณอยู่ตรงไหน
‪- แต่คุณใช้ชีวิตอยู่ในอดีตไม่ได้ ‪- นั่นสิ
‪- เราต้องอยู่เพื่อปัจจุบัน ‪- และอนาคต
‪ไม่ว่ามันจะนำพาอะไรมาให้
‪ผมรู้ว่าคุณจะมีความสุข
‪ฉันรู้ว่าคุณจะมีความสุขเหมือนกัน
‪ฉันมีศรัทธาในตัวคุณนะ
‪ผมต้องการแบบนี้พอดี
‪ฉันด้วย
‪คุณพระช่วย!
‪คุณไม่ได้พูดเล่นจริงๆ ด้วย
‪ให้ผมไปส่งไหม
‪ฉันต้องไปตามหาพ่อแม่น่ะค่ะ
‪ฉันจะเป็นกำลังใจให้คุณเสมอ คุณรู้ใช่ไหม
‪รู้สิ ผมก็ด้วย
‪โอเค กลับไปเถอะค่ะ ‪คุณมีอนาคตให้ออกไปตามหา
‪นั่นสิ
‪จริงด้วย
‪คาร์เมน ผมคิดได้แล้ว
‪ผมพร้อมแล้ว
‪ผมรักคุณ
‪คาร์เมน ผม…
‪มีอะไรเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่นะ
‪ขอร้องล่ะ
‪เดี๋ยว
‪ฉันไปเอง
‪เสียใจด้วยที่นายต้องจบแบบนี้ ครีส
‪มีแค่เราคนเดียวที่จะได้กลับมา ‪และฉันยังต้องอยู่เพื่ออะไรอีกหลายอย่าง
‪อย่ามาจับนะโว้ย
‪- ผมก็ด้วย ‪- ไม่หรอก
‪ฉันไม่คิดว่านายมีหรอก
‪แฟนสาวที่รอนายอยู่ที่บ้าน ‪ชื่ออะไรนะ เบ็ตซี่ใช่ไหม
‪เธอตายแล้ว
‪คุณโกหก
‪เปล่า จดหมายมาถึงตอนเรา ‪ได้รับคำสั่งมาทำภารกิจนี้พอดี
‪เธอชนเข้ากับต้นไม้
‪ตอนขับรถไปหายายเธอที่แพซาดีนา
‪โคตรแย่เลยเนอะ
‪ไม่จริง
‪ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ
‪เพราะไม่อยากให้นายเสียสมาธิ ‪ต้องการให้นายอยู่ในสภาพดีที่สุด
‪ไอ้ลูกหมา!
‪แต่ช่างหัวมันแล้ว
‪มองในแง่ดีไว้น่า ครีส แป๊บเดียวก็จบแล้ว
‪หนึ่ง สอง สาม เริ่ม!
‪ทำไมถึงมาช้านัก
‪ร็อบบี้
‪ลูกมาทำอะไรที่นี่
‪เขาอยู่ที่ที่ควรอยู่แล้ว
‪นายก็เหมือนกัน
‪คอบร้า ไคสามรุ่นร่วมมือกัน
‪เราจะไม่ใช่แค่ครองการแข่งขัน
‪แต่เราจะทำให้เด็กรุ่นนี้ที่เปราะบางแข็งแกร่งขึ้น
‪นี่เป็นโอกาสสุดท้าย ‪ของนายจริงๆ แล้วนะ จอห์นนี่
‪นายจะเอาด้วย
‪หรือจะถอนตัว
‪ฟังเขาเถอะ พ่อ
‪เขารู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับพ่อ
‪มีดีแค่นี้เหรอ
‪อย่าทำนะ!
‪ลูกไม่เข้าใจ ลูกเชื่อใจเขาไม่ได้!
‪- แล้วผมเชื่อพ่อได้เหรอ ‪- ร็อบบี้ ขอล่ะ ฟังพ่อนะ
‪รู้ไหม หลายต่อหลายปีที่พ่อไม่เคยสนใจ ‪ผมโทษว่าเป็นความผิดตัวเอง
‪อาจารย์ครีสพูดถูก ผมไม่ใช่ศัตรู ‪ที่เลวร้ายที่สุดของตัวเองหรอก
‪แต่เป็นพ่อต่างหาก
‪หยุดนะ!
‪พ่อจะไม่สู้กับลูก!
‪พ่ออ่อนแอ!
‪เวรเอ๊ย
‪ร็อบบี้ โอเคไหม
‪ร็อบบี้
‪ร็อบบี้ พ่อขอโทษ โอเคหรือเปล่า ‪พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกเจ็บ
‪ร็อบบี้ ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ร็อบบี้
‪ฉันพยายามบอกนายแล้ว มีแค่ฆ่าหรือถูกฆ่า
‪แต่นายกลับละทิ้งมนุษยธรรมไม่ได้!
‪มันทำให้นายเสียสมาธิจากภารกิจ
‪ทำให้นายเสียสมาธิตอนนี้
‪นายเลยจะต้องตาย!
‪ร็อบบี้ ฟื้นสิ
‪ร็อบบี้ ไม่เป็นไรนะ
‪มันจบแล้ว ครีส ดึงฉันขึ้นไป!
‪ครีส ดึงฉันขึ้นไปสิวะ!
‪นั่นเป็นคำสั่ง!
‪คุณพูดถูก ผู้กอง
‪ผมไม่ยอมฟังที่คุณสอน
‪เร็วสิ จะรอหาพระแสงอะไร
‪ผมจะไม่ทำพลาดแบบนั้นอีกแล้ว
‪ครีส!
‪ไม่ต้องปรานี
‪ครีส!
‪ฉันก็ดันนึกว่ายังหวังกับนายได้
‪ฉันไม่ได้อยากให้มันจบแบบนี้เลย
‪นายส่งพวกนั้นไปที่บ้านฉันเนี่ยนะ ‪นายตามรังควานลูกสาวฉัน
‪อยากสู้นักใช่ไหม ไอ้ลูกหมา ได้เลย!
‪ร็อบบี้
‪ฉันบอกแล้ว
‪นี่เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่พ้น
‪นายจะเอาแต่ "ป้องกันตัว" ‪ไปตลอดไม่ได้หรอก
‪ดีแล้วที่ฉันไม่จำเป็นต้องทำ
‪ได้เวลาที่นายกับมิยากิจะได้เจอกันแล้ว
‪ถ้าศัตรูยืนกรานจะทำสงคราม
‪คุณก็ต้องพรากความสามารถในการต่อสู้ของเขา
‪พ่อคะ!
‪ไปบอกพวกคอบร้า ไคของนาย
‪ว่าอย่ามายุ่งกับเด็กๆ ของเรา
‪นี่เป็นประเทศเสรี
‪ไม่ใช่สำหรับคุณ
‪คอบร้า ไคต้องหมดไป
‪อย่างถาวร
‪ทำไมไม่ตกลงเรื่องนี้กันด้วยวิธีเดิมๆ ล่ะ
‪การแข่งขัน
‪ถ้าเราแพ้…
‪ฉันจะไป
‪ถ้าพวกนายแพ้…
‪เราไม่แพ้แน่
‪โอเคไหมครับ อาจารย์
‪ร็อบบี้
‪ไปให้พ้นซะ
‪ทุกคนเลย
‪มาเถอะ เจ้าลูกชาย
‪- พวกเรา ไปจากที่นี่กันเถอะ ‪- เยส!
‪- ไงล่ะ! ‪- เย่!
‪ฉันติดค้างนาย เพื่อน
‪นายช่วยชีวิตฉันไว้
‪ไม่ว่านายต้องการอะไร ฉันจะช่วยเสมอ
‪ตลอดชีวิตเลย
‪ได้ยินไหม จอห์นนี่
‪ตลอดชีวิตเลย
‪ฉันติดค้างนาย
‪หวัดดี
‪ไม่ได้คุยกันนานเลย
‪ทุกคนพร้อมไหม
‪มาเริ่มกันเลย!
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์