Czarne dziury uważane są za wrota piekieł wszechświata.
Kto w nie wpadnie, znika.
Na zawsze.
Ale gdzie?
Co znajduje się za czarną dziurą?
GDZIE (KIEDY) JEST MIKKEL?
Czy czas i przestrzeń również tam znikają?
Czy może czas i przestrzeń
są ze sobą połączone na kole wieczności?
A jeśli to, co przychodzi z przeszłości,
jest naznaczone przyszłością?
Tik-tak.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
PODWÓJNE ŻYCIE
Mała, podstępna cipa.
Elli! Gdzie jest moja szminka?
Dzień dobry.
Chciałem przed pracą zajrzeć do ojca.
Dobrze.
Odwiozę Elisabeth do szkoły.
Nie chcę, żeby szła sama.
Dobrze.
JASKINIE WINDEN
GDZIE JEST PRZEJŚCIE?
Tu jesteś, głupia krowo!
Gdzie moja czerwona szminka?
Nie brałam twojej głupiej szminki.
Mam dopiero osiem lat. Nie używam szminki.
Może oszukasz tych dwoje na górze
za pomocą wielkich oczu
i sztuczek na litość,
ale nie mnie.
Spakowałaś plecak? Odwiozę cię.
Ciebie też zabrać?
A wyglądam jak dziecko?
To przez Mikkela?
Tak, z powodu Mikkela.
Wiesz, kto go porwał?
Nie rozmawiamy o pracy w policji.
Nie lubię Mikkela. To dureń. Popisuje się.
Mam w nosie, czy się znajdzie.
Hej!
Dokąd się wybierasz?
Do szkoły.
Nie musisz, jeżeli nie chcesz.
Mogę zadzwonić.
W porządku.
Jonas?
Możemy zrobić razem coś fajnego.
Tylko my dwoje.
Mamo.
Już dobrze.
DOM SENIORA
Tato,
nie możesz wciąż uciekać.
Muszę mu powiedzieć.
Komu i co?
Muszę mu powiedzieć.
To musi się skończyć.
To musi...
Co musi się skończyć?
Tik-tak.
Nie smuć się.
Kilka tygodni temu w małym miasteczku Winden
zaginął piętnastoletni chłopiec.
ZAGINĄŁ
Teraz mieszkańców dotknęła kolejna tragedia.
Dwa dni temu zniknął jedenastoletni Mikkel.
Policja prosi o wskazówki mogące pomóc w sprawie.
W ostatnich miesiącach wystąpiły problemy z zasilaniem.
Obiekty użyteczności publicznej
do tej pory...
Dostawca energii zapewnia,
że wyeliminował przyczynę awarii i prosi o zgłaszanie ewentualnych przypadków.
UWAGA! MONITORING LASU
Dlaczego coś ukradłaś?
Skonfiskowałam. To duża różnica.
Nazywaj to, jak chcesz. I tak chodzi o to samo.
Odbiorę cię później.
Chcę, żebyś na mnie zaczekała, OK?
Co powiedziałam?
Że mnie odbierzesz.
Kto to jest?
Yasin. Chodzimy ze sobą.
Co robicie?
To mój chłopak.
Tak się dzisiaj mówi.
No to cześć.
Ta powieść jest pełna symboli i odwołań.
Za przykład mnogości symboli niech posłużą „platany nad jeziorem”.
Specjalnym przypadkiem powtórzeń u Goethego jest dwudzielność.
Postaci podążają świadomie, a częściowo nie...
Magnus, to nie twoja klasa.
Proszę nie przerywać.
Na czym skończyłem?
Symetria to szczególny rodzaj dwudzielności.
Ma oś środka, która odbija powtórzenie.
Zaczyna się zatem od umownego środka
i podąża w dwóch przeciwnych kierunkach.
W wielu miejscach wskazuje zdarzenia, które będą miały miejsce później.
Na przykład śmierć głodowa Otylii zapowiadana jest w trzecim rozdziale
jako powściągliwość w jedzeniu i piciu.
Ta wskazówka powtarza się później jeszcze raz.
Muszę iść do ubikacji.
Oczywiście.
Nie jestem ornitologiem,
ale te białe plamy na upierzeniu nie są typowe dla tego gatunku.
Sprawdźmy, co cię zabiło.
Coś nowego w sprawie chłopca?
Mikkela? Jakby zapadł się pod ziemię.
Nie, tego martwego.
Rozumiem.
Nie.
Przeszukaliśmy bazę osób zaginionych. Żaden opis nie pasuje.
Wszystko w porządku?
Tak...
Nie.
Kiedyś już widziałam te plamy na upierzeniu.
Trzydzieści trzy lata temu.
Jakby to już się kiedyś zdarzyło.
Dzieci,
ptaki...
To wszystko się jakoś łączy.
Tylko nie wiem jak.
Gdzie byłaś? Od rana urywają się telefony.
Ktoś wygadał się na temat chłopca.
Co mam im mówić?
- Jest Ulrich? - Nie, a co?
Przejrzyj jeszcze raz bazę osób zaginionych.
Także starsze zgłoszenia.
Być może zaginął dawniej. Sprawdź ostatnich 15 lat, dobrze?
W porządku.
- Coś oprócz tego? - Nie. Chwila!
Ta czerwona ziemia...
Nie ma takiej tam, gdzie go znaleziono.
Musi pochodzić z miejsca zbrodni.
Niech Jankowski się tym zajmie.
Co mamy mówić na temat martwego chłopca?
Która godzina?
Po dziesiątej.
Charlotte dzwoniła.
Nadal nie ma nakazu przeszukania elektrowni.
To już prawie 36 godzin.
ZAGINĄŁ
CZAS ZAGINIĘCIA: 21.30-22.30
Nadal badać odciski opon,
choć nie ma Ulricha?
Opon?
Ślady opon znalezione w dniu zaginięcia Erika.
Sama się tym zajmę.
- Mogę to zrobić... - Ja to zrobię!
Dobrze.
- Co to jest? - Ujęcie z kamery leśnej.
Pomyślałam, że może coś znajdę.
Przeszukałeś bazę zaginionych?
Nie.
To czemu zawracasz mi głowę oponami?
Już dobrze.
Charlotte?
Wszystko dobrze?
Nie odebrałam twojego telefonu wieczorem w dniu zaginięcia Mikkela.
Nadal nie wiem, czego chciałeś.
Po co dzwoniłeś?
Ja...
Nie wiem...
Chyba chciałem dać znać, że wrócę później z pracy.
Nic szczególnego.
Cały poniedziałek byłeś w gabinecie?
Tak.
Przez cały wieczór pisałem protokoły. Skończyłem około 22.
Czemu pytasz?
CZAS ZAGINIĘCIA: 21.30-22.30
Tak tylko.
Wysłałam coś do gabinetu
i o tym zapomniałam. Chciałam zapytać, czy doszło.
Niczego nie dostałem.
Wolno mi tu stać.
Czy Peter Doppler był twoim klientem?
W ten poniedziałek.
Pokaż jeszcze raz legitymację.
Charlotte Doppler.
To pytanie prywatne czy służbowe?
Robi ci to różnicę?
Był tu w poniedziałek?
To niepotrzebne.
Mam pamięć do kutasów.
Petera jest lekko krzywy jak ogórek kiszony.
Dziwnie trzyma się go w ustach.
- Na pewno wiesz. - Był tu wtedy czy nie?
Nie było go u mnie od ponad roku.
Widać to, co lubi, dostaje gdzie indziej.
Dziękuję.
Początek jest końcem, a koniec początkiem.
Początek jest końcem,
a koniec początkiem.
Początek jest końcem...
Moja córka została dziś w domu.
Jest z nią moja mama.
Ma na nią oko.
Podobno w lesie znaleźli jakieś zwłoki.
Wiesz...
mam znajomego na patologii, który mówił...
że są strasznie okaleczone.
- Tak? - Trzymaj się.
- U ptaka jest to samo. - Czyli co?
Popękane bębenki w obu uszach.
- To było powodem śmierci? - Nie.
Ta nastąpiła w wyniku utraty orientacji i uderzenia w ziemię.
Pęknięta czaszka.
To się zdarza. Pole elektromagnetyczne ma wpływ na układ sensoryczny.
- Słupy wysokiego napięcia? - Nie.
Mówimy o napięciu w obszarze mikrofal.
Urządzenie elektryczne.
- A białe plamy na upierzeniu? - Takie plamy...
pojawiły się po Czarnobylu. To rodzaj mutacji.
Są napromieniowane?
Sprawdziłam. Wszystkie wyniki w normie.
- Ciekawe. - Owszem.
- Coś jeszcze? - Nie.
Wiesz, że dziewczynki ślimaki obgryzają wacka chłopcom ślimakom?
Na pewno to wymyśliłaś.
Nie. Wtedy chłopcy pełzną jak dziewczynki. To nie żart.
- Skąd to wiesz? - Hej!
- Tu jesteś, Yasin. - Z telewizji.
Chodź, babcia czeka.
Odwieźć cię do domu?
Nie, mama mnie odbierze.
Ze mną będziesz szybciej.
To żaden kłopot.
Mama za chwilę tu będzie.
Jest szefem policji.
W porządku.
Chodź.
Tak?
Co zrobił?
Co to ma znaczyć?
Co to jest?
Pieniądze, palancie. Moje pieniądze.
Skąd masz tyle forsy?
Sprzedajesz prochy?
Co robiłaś przy jaskiniach?
Nie twój zasrany interes, jak zarabiam.
Co chcesz z tym zrobić?
Jeszcze się pytasz? Wynieść się z tej zakłamanej dziury.
Uśmiechy na twarzach, a i tak wszyscy kłamią.
Jesteś taka sama.
Niby wzorowa uczennica, a to nie twoje prawdziwe ja.
- Może dasz przykład i powiesz prawdę. - Chcesz prawdy?
Dobrze.
Moi rodzice od roku śpią oddzielnie.
Matka odkryła, że ojca kręcą kutasy.
Małżeństwo się sypie, ale nikt tego nie powie.
Za to siedzi z nami przy stole wielka, gruba tajemnica.
Żre nasze bułki, masło i domową marmoladę.
Jest coraz tłustsza i grubsza. Niedługo nie będzie już miejsca.
Aż nie da się oddychać.
- Zapomniałaś czegoś? - Nie.
Odbierz Elisabeth ze szkoły. Ja nie dam rady.
Mam zaraz pacjenta. Muszę być w gabinecie.
Po prostu ją odbierz.
Może zaczekać w gabinecie.
Ja muszę do elektrowni.
Dobrze...
Zajmę się tym.
Dzięki.
To wszystko?
Zaczekaj.
Rok temu coś mi obiecałeś.
Jeżeli chcesz mi coś powiedzieć...
Muszę kończyć, bo się spóźnię.
Tik-tak.
Dzień dobry.
Chciałem odebrać Elisabeth.
Myślałam, że ktoś już ją odebrał.
Jak to?
Pani Clemens jest chora, lekcje skończyły się o 14.
Elisabeth nic nie mówiła?
Dzieci miały to wpisane do zeszytu.
Ochrona złapała go na zewnątrz, przy jaskiniach.
Musiał przejść przez płot.
Nie był zbyt skory do współpracy.
Ciesz się, że Aleksander nie wniósł oskarżenia.
Każdy rozumie twoją sytuację. Naprawdę.
Ale przechodzić przez płot?
Dziękuję za zrozumienie.
To jednak nie wystarczy.
Moje dziecko zaginęło.
To nie są papiery na biurku.
To moje dziecko.
Dlaczego Mikkel?
Wciąż zadaję sobie pytanie. Czemu mój syn?
A nie na przykład jego? Czemu nie jego?
To kara.
A wszędzie tylko zrozumienie. Dziękuję za twoją zasraną wyrozumiałość.
Gdzie nakaz przeszukania?
Czemu nikt nic nie robi?
Mam ci powiedzieć? Bo to nie ich dziecko.
Ani twoje.
Wypuść mnie, chcę wysiąść.
Zatrzymaj się!
- Tak? - Elisabeth nie było przed szkołą.
Jak to nie było?
Nie było i już.
Pani Clemens jest chora.
Nie było jej tam, nie czekała.
Już dwa razy objechałem drogę przez las. Nie ma jej tu.
Może pojechała z kimś z klasy? Z tym Yasinem?
Jedź do domu.
Może poszła inną drogą. Obdzwoń wszystkich z klasy.
Będę za kwadrans.
Rozumiem.
Dziękuję.
Obdzwoniłem wszystkich.
Nic.
Muszę mu powiedzieć.
On musi przestać.
Zgubiłam czapkę.
Gdzie byłaś?
Nie przyjechałaś, więc poszłam piechotą.
I dlatego tyle to trwało?
Spotkałam kogoś.
Dał mi to.
Kto ci to dał?
To boli!
Chcę wiedzieć, kto ci to dał.
Noah.
Kto to jest Noah?
Powiedział, że to kiedyś było twoje.
Jesteś zziębnięta.
Martwiłam się.
Gdzie byłaś?
Łapy precz od moich rzeczy!
Halo?
Tak.
Nie, już wróciła.
W tej chwili.
Co?
Tak, już jadę.
Wöller spotkał Helgego w lesie.
DLA CHARLOTTE
Wciąż szukamy nici Ariadny,
która wskaże nam właściwą drogę.
A ta wiedzie przez mrok.
Jak bardzo chcielibyśmy poznać swój los.
Dokąd nas zaprowadzi.
Jednak prawda jest taka, że istnieje tylko jedna droga przez wszystkie czasy.
Z góry określona początkiem
i końcem.
Który jest zarazem początkiem.
On musi przestać.
Kto?
Muszę go powstrzymać.
Kogo?
Noah.
Nie jestem już dzieckiem.
Mogę sam iść do szkoły!
Ty pewnie jesteś Yasin.
Noah mnie przysłał.
Napisy: Michał Pyka