DZIEŃ ZAGINIĘCIA MIKKELA
Daj mi spokój, by pogodzić się z tym, czego nie da się zmienić.
Odwagę, by zmieniać to, co można. I mądrość, by odróżniać jedno od drugiego.
Daj mi spokój, by pogodzić się z tym, czego nie da się zmienić.
Odwagę, by zmieniać to, co można...
LEGITYMACJA SZKOLNA – MADS NIELSEN
Tronte!
Ja...
To ja, Peter.
Ja...
Powinieneś coś zobaczyć.
Chodzi o twojego syna.
Nie, nie o Ulricha.
O Madsa.
Jak...
To niemożliwe.
Po prostu nagle się pojawił.
Mads.
Ktoś idzie.
Tronte?
Claudia?
Peter.
Muszę wam wiele wyjaśnić.
Ale najpierw musimy zabrać Madsa w miejsce, gdzie ma być znaleziony.
Nie mamy wiele czasu.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
ALFA I OMEGA
12 LISTOPADA 2019
Przykro mi.
Dałam ciała.
Odkąd zaginął Mikkel...
nie poznaję sama siebie.
Nieważne.
Już dobrze.
Wie pani, jaki on jest.
Zawsze wraca po kilku godzinach.
Nigdy nie znikał na tak długo.
Był tu znów mój kolega, Ulrich Nielsen?
Nie. Nic o tym nie wiem.
Był w sobotę, niepokoił pana Dopplera.
Jakby pani teść miał z tym coś wspólnego.
Wiedziałaś?
O czym?
Chłopiec z przyszłości.
Wiedziałaś.
To dla ciebie.
NIE OTWIERAĆ PRZED 4 LISTOPADA, GODZ. 22.13
- To niemożliwe. - Co?
Przecież go spaliłem.
Od kiedy wiesz?
Właściwie wiedziałam od zawsze.
Gdy twój tata do mnie przyszedł,
był małym, zagubionym chłopcem.
Myślałam, że to jego wyobraźnia.
Że przeżył coś tak wstrząsającego, czego nie mógł znieść.
Powiedział mi...
że przybywa z przyszłości.
Nie uwierzyłam mu.
Jeżeli wiedziałaś...
czemu nic nie zrobiłaś?
Nie miałam pojęcia, że odbierze sobie życie.
Ale mogłaś uratować Mikkela!
Mam teraz drugą babcię, dyrektorkę mojej szkoły!
Jej mąż pieprzy moją matkę i szuka syna, który jest moim ojcem!
Kilka dni temu całowałem się z ciotką.
Ale jeżeli coś...
pójdzie nie tak,
to nie jest ich wina.
To wszystko przeze mnie.
Wydaje mi się...
że to wszystko,
obojętnie, jak dziwne się wydaje, nie dzieje się bez przyczyny.
Kim my jesteśmy, żeby bawić się w Boga?
Przeszłość to przeszłość.
Ty...
ty żyjesz teraz.
Kto wie, co przyniesie przyszłość?
Ja tylko chcę, by znów było normalnie.
Houdini jako dziecko marzył tylko o tym, by być magikiem.
Marzysz o tym samym?
Tak.
Ale to, co chcę wyczarować, jest niemożliwe.
A co to ma być?
Obudzenie się w końcu.
Znasz paradoks mistrza Czuanga?
Śniłem, że byłem motylem.
Obudziłem się. Teraz nie wiem, czy jestem człowiekiem,
który śnił, że jest motylem,
czy motylem, który śni,
że jest człowiekiem.
Kim ty jesteś?
Człowiekiem czy motylem?
Może jednym i drugim.
Nazywam się Egon Tiedemann.
Zacznijmy od tego, że pan też się przedstawi.
Tiedemann?
Egon, tak...
jasne.
Moim jedynym celem jest odbierać życie.
Im więcej, tym lepiej się czuję.
- Jest pan satanistą? - Satanistą?
Nie. Jestem policjantem.
Policjantem?
To taka piosenka z lat 80.
Już dziś mogę powiedzieć, że się panu nie spodoba.
Patrz w obiektyw.
Dlaczego zabiłeś te dzieci?
Nie zabiłem ich. Próbowałem je uratować.
Co zrobiłeś Helgemu?
On żyje.
Musi żyć. Inaczej ta dwójka nie byłaby martwa.
Gdzie jest teraz Helge?
- Gdzie on jest? - Mogę to zmienić.
Tak, że to wszystko się wydarzy. Ale muszę stąd wyjść.
- Patrz tu! - Proszę!
Patrz w obiektyw!
Nie!
Wiesz, co tu się robi mordercom dzieci?
Ty zasrany, głupi dupku.
Twoje perspektywy są tak ograniczone jak to miasto.
Wypuść mnie!
Już chlasz czy zaczniesz, dopiero gdy zostawi cię żona
i zrozumiesz, jaki jesteś żałosny i podły?
Wypuść mnie!
Muszę odnaleźć swojego syna!
Czekałem na ciebie.
W czwartek.
- Kurwa, przykro mi. - Co, kurwa?
Nikomu nie powiedziałem, że byłeś u czubków.
Kłamałem dla ciebie.
Francja, bagietki...
Okazało się, że sam świetnie kłamiesz.
Nie potrzebujesz mnie.
Martha mi powiedziała.
- Tak wyszło. Nie planowałem tego. - Nie chciałeś tego?
Wystawić mnie?
Okłamywać mnie?
Podrywać moją dziewczynę?
Jesteś tak samo porąbany
jak twój ojciec.
Co wy robicie?
Odbiło wam?
Nigdy więcej się tu nie pokazuj!
Spierdalaj!
Naprawił go pan.
Ten jest pański.
A ten mój.
Zbudowałem go wiele lat temu.
To ten sam aparat,
tylko w innym stanie.
To tak,
jak gdyby jednocześnie
rozważać początek i koniec jednej sprawy.
Proszę zaczekać.
To wysyła
jakiś rodzaj sygnału.
Impuls elektromagnetyczny.
Jak gdyby miał coś zakomunikować.
Proszę zobaczyć.
Ten blok nigdy się nie obracał.
Był na planie, ale nie wiedziałem, do czego służy.
Ta rzecz komunikuje się z aparatem.
Nie tylko przeszłość ma wpływ na przyszłość,
ale przyszłość wpływa też na przeszłość.
Widzi pan.
Gdyby nie pokazał mi pan, jak ten aparat wygląda w przyszłości,
nie umiałbym go zbudować.
To paradoks.
Tych otworów
też nie było.
Nie mam pojęcia, czemu mają służyć.
Co to jest?
Cs-137.
Radioaktywny izotop cezu.
Ten aparat wytwarza pole Higgsa,
które zwiększa masę cezu.
Dzięki temu impuls elektromagnetyczny
imploduje do czarnej dziury.
To samo musiało się stać podczas awarii elektrowni.
Dlaczego pan mi pomaga?
Dlaczego?
To poważne słowo.
Dlaczego decydujemy się na jedno, wbrew czemuś innemu?
To ma jakieś znaczenie, czy decyzja opiera się
na konsekwencji, wynikającej z łańcucha przyczynowego,
czy może została podjęta na podstawie mglistego przeczucia?
Że wszystko w moim życiu prowadziło właśnie do tej chwili.
Że jestem częścią układanki,
której nie rozumiem
i na którą nie mam żadnego wpływu?
Powie mi pan...
jak wygląda przyszłość?
Mam nadzieję, że jutro będzie inna niż dziś.
Tak?
Twój ojciec został porwany, gdy był mały.
Wiesz, kiedy to było?
Ja...
Możemy pogadać?
- Muszę ci coś powiedzieć... - Kiedy to było? W 53? 54?
Jesienią 1953.
1953.
Dokładnie 66 lat temu.
Dwa razy 33.
- Wszystko jest połączone. - Posłuchaj...
muszę z tobą porozmawiać.
Później. Muszę kończyć.
Mogę w czymś pomóc?
Pan do mnie?
Musisz przestać.
Co przestać?
On cię wykorzystuje.
Wszystko, co obiecuje, to kłamstwa.
Pan mnie chyba z kimś myli.
To pan mnie z kimś myli.
Już raz to powiedziałem.
Wszystko, co mówi Noah,
jest kłamstwem.
On nie jest wybrańcem.
Ani ty.
On nie chce ratować świata przed złem.
To on jest złem.
Dziś jest ten dzień.
Początek i koniec.
Nie popełnij tego samego błędu, co ja.
Musisz przestać.
Musisz przestać!
Ja muszę przestać.
Co się stało?
Biłem się.
Co?
Z kim?
Nieważne.
Jak to – nieważne?
Wszystko będzie dobrze.
Zapomniałem czegoś ze szkoły.
Nie martw się, mamo. Wszystko będzie dobrze.
Charlotte pytała mnie o domek w lesie.
I o Helgego.
O to, co stało się w 1953 r.
Jeszcze kilka godzin i to się skończy.
Mads będzie żył.
Wierzysz jej?
Wszystko, o czym mówiła, stało się w ciągu ostatnich ośmiu dni.
Dokładnie, jak tu jest napisane.
Dlaczego połowa stron jest wyrwana?
Co stanie się jutro?
Od jutra...
wszystko będzie na nowo.
Jeżeli Boga nie ma,
dlaczego wierzymy w kłamstwo?
Bo przedkładamy każde kłamstwo nad ból.
Lata temu, gdy byłem małym chłopcem,
przyszedł do nas mężczyzna.
Wyglądał, jakby był na wojnie.
Nie mówił wiele.
W jego oczach był smutek
widoczny czasem u ludzi, którzy chcą umrzeć,
a życie nie pozwala.
Wynajął u nas pokój.
Zaraz obok mojego.
Czasem...
słyszałem, jak mówi przez sen.
Bez ładu i składu.
Jednak pewnej nocy mówił wyraźnie.
Stanął na korytarzu
z otwartymi oczami i powiedział:
„Nic nie dzieje się bez powodu.
Żaden oddech.
Żaden krok. Żadne słowo.
Żaden ból.
Wiecznie trwający cud jedności”.
Nie rozumiałem wtedy jego słów.
Lata później, gdy przyszedł do mnie ból,
pojąłem, co miał na myśli.
Te ponure rzeczy, które nas spotykają, nie dzieją się bez powodu.
To mój syn!
To one czynią nas tym, kim jesteśmy.
To z nich powstaje cała nasza siła.
Ciebie stworzył twój ból.
Ale on nie ma już nad tobą władzy.
Kto jest następny?
Jonas Kahnwald.
Proszę się nie martwić. Wszystko będzie dobrze.
Będzie pani mogła go odwiedzać.
Zabiorę cię do nowego domu.
Tam będzie dużo innych dzieci.
- Słyszysz? - Mogę na słowo?
Proszę.
Zdecydowałam się na adopcję.
Przejmę opiekę nad chłopcem, dopóki będą trwały formalności.
To nie takie proste.
Mam referencje. Posiadam dom.
- Ja... - Postępowanie jest dość zawiłe.
Wiem.
Moja decyzja może wydawać się nieprzemyślana,
ale tak nie jest.
- Nie mogę pochopnie decydować. - Chłopiec mnie lubi.
Ufa mi.
Jestem jedyną osobą, którą do siebie dopuszcza. A...
a ja...
też go lubię.
Jaki dziś dzień?
- Dwunasty. - Ale który rok?
1986.
Jesteś stąd?
Co tutaj robisz?
Zabieram kogoś z martwych.
Jak to się robi?
Trudno to wyjaśnić.
Można ich przywołać?
Nie, trzeba ich zabrać, gdy są młodsi.
Ale wtedy jeszcze nie są martwi.
To nie zmienia faktu, że kiedyś umrą.
Zwariowałeś.
Być może.
„Helge Doppler. Wiek – 9 lat.
Zaginiony 10 listopada 1953 roku.
Uprowadzenie łączone jest z nieznajomym mężczyzną”.
Strona piąta.
CZY TEN MĘŻCZYZNA MORDUJE DZIECI?
Wypuśćcie mnie! Proszę!
Proszę, wypuśćcie mnie.
Gdzie jest Helge?
Nie chcesz gadać?
Zmuszę cię.
Kim pan jest?
Nie bój się.
Hej! Co to ma być?
Dlaczego mnie zamknąłeś?
To nie ja.
To Noah.
Kim jest Noah? Gdzie ja jestem? Co to jest?
To prototyp wehikułu czasu.
Ty jesteś testerem.
Przejście w jaskiniach znajduje się pod tym bunkrem.
Gdy jest otwarte, energia tędy przepływa.
Ale trzeba ją wzmocnić.
To nie DeLorean.
Żaden syk i para.
Pierwszy wehikuł czasu to bunkier z czterema ścianami.
Jednak wciąż nie działa prawidłowo.
- Wypuść mnie. - Nie mogę.
To jedyny sposób, by znów było normalnie.
Kim jesteś?
Nie wiesz?
List,
który spaliłeś,
a który mimo to istnieje.
Będziesz go nosił przy sobie prawie 33 lata, zanim przekażesz go dalej.
Sobie samemu.
Ja jestem tobą.
Nazywam się Jonas Kahnwald.
To ja wysłałem do ciebie list.
A raczej do siebie.
Wszystko, co przeżywasz, ja już przeżyłem.
Spaliłem ten list, jak ty. I dostałem go znów od naszej babci.
Tę rozmowę też już przeżyłem.
Tylko byłem wtedy tam, gdzie ty.
Wcale nie jesteśmy wolni.
Wciąż podążamy tą samą ścieżką.
Znów i znów.
To jest szalone!
To w ogóle nie ma sensu!
Możesz zdecydować, żeby mnie wypuścić.
Puszczaj! Wypuść mnie!
Długo myślałem, że to szalone. Że oszalałem.
Nie mogę cię wypuścić, bo nie staniesz się tym, kim jestem dziś.
Zmieniając swoją przeszłość, zmienię i teraźniejszość.
I nie będę mógł raz na zawsze zniszczyć tej dziury.
Czemu całowałeś się z Marthą?
Nie jesteśmy wolni w tym, co robimy. Bo nie wiemy, czego pragniemy.
- Nie słuchamy tego, co jest w nas. - Przestań.
Przestań.
Przestań, proszę.
Chcę, żeby Mikkel wrócił.
Żeby wszystko znów było normalnie.
Żeby całe to gówno wreszcie się skończyło!
Wciąż tego chcesz.
33 lata później. Ja też wciąż tego chcę.
Ale Mikkel...
nasz ojciec jest tylko cząstką tego wielkiego wrzodu.
Widziałem rzeczy, jakich nikt nie powinien oglądać.
Przykro mi.
Zaczekaj.
Hej!
Stój!
Hej!
Lecz tylko na krótką chwilę Potem znów powróci noc
Przyszłość zaczyna się jakoś, gdzieś Kiedyś
Nie czekam już dłużej
Miłość rodzi się z odwagi Nie zastanawiaj się długo
Jedziemy na ognistych kołach Przez noc do przyszłości
13 LISTOPADA 1986: GROŹNY WYPADEK NA SKRZYŻOWANIU
PRZYJEDŹ DO DOMKU. MUSIMY POGADAĆ. PETER.
CZEGO CHCE NOAH?
Zaraz wszystko znajdzie swój początek.
Starszy Jonas zniszczy dziurę, ale...
nie wie, że to będzie przyczyną jej powstania.
Paradoks.
Cez w jego bezużytecznej maszynie
nie zniszczy dziury,
lecz ją stworzy.
Myśli, że jest wybawcą.
Ale Claudia go okłamała.
Większość ludzi to jedynie pionki na szachownicy,
które prowadzi obca ręka.
Żyją tylko po to, by stać się ofiarą dla wyższych celów.
Jonas, Mikkel, dzieci –
to tylko nieszczęsne, ale konieczne posunięcia na szachownicy,
w odwiecznej walce dobra ze złem.
Na zewnątrz są dwie grupy, które walczą o władzę nad podróżami w czasie.
Światło i mrok.
My należymy do światła.
Pamiętaj o tym.
Jeśli nawet czasem robimy coś, co leży po mrocznej stronie.
Nie ma zwycięstwa bez ofiar.
Dopóki jesteśmy na wstędze czasu,
musimy dbać o to, aby każdy krok był taki
jak poprzednio.
Bez różnicy, jakim kosztem.
I jakich ofiar będzie to od nas wymagać.
Ale uwierz mi,
naprawdę nieludzcy są ci drudzy.
Zatracili człowieczeństwo. Należą do sił mroku.
Twoja babcia, Claudia, należy do mroku.
Nigdy jej nie ufaj.
Obojętne, co powie.
PODRÓŻ W CZASIE
Jonas jej zaufał. I zaufa jej ponownie.
Myśli, że wszystko zmieni...
Jest tylko jej marionetką.
Nie zasłużył na nic innego.
Czas to niekończące się pole gry.
To miliony kół, które się wzajemnie zazębiają.
Zwycięży tylko ten, kto ma cierpliwość.
Ale nasz czas nadejdzie.
Wyzwolimy ludzi z ich niedojrzałości.
Z bólu.
Musisz być silny.
Potrafisz?
Tak.
Już czas.
PODRÓŻ W CZASIE
DZIEŃ MATKI 1986
Raz, dwa...
Raz, dwa, trzy.
Ręce do góry!
Na ziemię!
Kim jesteście?
Gdzie ja jestem?
Który jest rok?
Witamy w przyszłości.
Napisy: Michał Pyka