Widziałem, jak dorastasz.
Jak stajesz się mężczyzną.
Widziałem całe twoje życie.
Czas cię wybrał.
Bóg cię wybrał.
Pamiętaj, że my też jesteśmy teraz twoim domem.
Nie spotka cię żadna krzywda.
Chronimy cię.
Czas zawsze jest z tobą.
Gdziekolwiek pójdziesz.
Niesiesz go w sobie.
A on niesie ciebie.
Widzi i słyszy wszystko,
co robisz i co mówisz.
Tik.
Tak.
Tik-tak.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Claudia! Jeszcze nie wyszłaś?
Zapomniałam pieniędzy na mleko.
- Ale to nic. - Zaczekaj.
Kup sobie dropsy.
Dzięki.
O Boże!
Myślisz, że zauważyła?
Nie martw się, każda rodzina ma swoje sekrety.
Idziesz dokądś?
W żadne szczególne miejsce.
Muszę pozałatwiać sprawy.
Jesteś piękna.
23 CZERWCA 1954 ROKU
CZTERY DNI DO APOKALIPSY
Helge?
Jeśli wiemy, że słucha wszystkich naszych próśb,
pewni jesteśmy też posiadania tego, o co Go prosiliśmy.
Nic nie znika Mu z oczu. On wszystko zwraca.
POLICJA
Minęło siedem miesięcy i wciąż nie wiemy, kim jest ten potwór.
Dlaczego nie chce...
wyjawić swojej tożsamości?
Dlaczego nikt go nie szuka?
To daje do myślenia. Niektórzy ludzie żyją...
prawie jak duchy.
Egon?
Mogę cię o coś spytać?
Czy ty i twoja żona...?
Ciągle jest między wami...?
Czy wy wciąż...?
Czy często?
Nie. Czy w ogóle.
No proszę.
Nie sądziłem, że wciąż są tacy ludzie.
Egon...
Musisz sobie ulżyć.
Małżeństwo nie jest
takie, jak nam wmawiali.
Gdy tylko urodzą się dzieci,
żony się zmieniają.
Jak gdyby wzięły ślub z gówniakami.
Tak chciała natura.
Ale na świecie...
jest pełno pączuszków do podskubania.
Znaleźli go!
Kogo?
Chłopca Dopplerów.
Helgego Dopplera.
- Jego ciało? - Nie.
Chłopiec żyje.
Wrócił do domu, jak gdyby nigdy nic.
Lubisz swoją mamę?
Moja jest czasem dziwna. Zachowuje się, jakbym nic nie rozumiała.
Ja będę inna dla swoich dzieci.
Dlaczego nigdy nie opowiadasz o swojej przeszłości?
Zanim przyjechałeś do Winden?
Mama często była smutna.
Długo byłem w sierocińcu.
Ona nie lubi o tym rozmawiać, więc ja też nie.
Masz jakąś rodzinę oprócz mamy?
Mama ma brata.
Ale chyba się nienawidzą.
Myślisz, że jest tu szczęśliwa?
Teraz mi pokażesz?
Gdzie te cholerne duchy?
- Widziałaś moją książkę? - Jaką?
Duchy!
Nie gap się tak. Wiem, że jestem spóźniona.
- Ty ją tam położyłaś? - Nie...
Tak sobie myślę...
Może pójdziesz na wagary i zrobimy coś razem?
Wiesz, od dawna nie spędzamy już razem czasu.
Mam sprawdzian z niemieckiego, a potem jadę nad jezioro.
Może innym razem.
Regino, poczekaj.
Podoba mi się twoja fryzura.
Wyglądasz tak... dorośle.
Dzięki.
Nie mam czasu. Muszę lecieć.
Czas...
PODRÓŻ W CZASIE
DLA CLAUDII OD HELGEGO
„Moim jedynym celem jest odbierać życie.
Im więcej, tym lepiej się czuję”.
Dzień dobry, pani Doppler.
Powiedziałam już wszystko pańskiemu koledze.
Chcę zadać Helgemu kilka pytań.
Wciąż nie powiedział ani słowa.
Dzieje się z nim coś dziwnego.
To nie zajmie długo.
Helge?
Pamiętasz mnie?
Jestem ojcem Claudii.
Powiesz mi, gdzie byłeś przez ten czas?
I z kim?
Kto ci to zrobił?
Komisarz cię o coś spytał.
Powiedz coś, do cholery!
Chciałam sprawdzić, co u ciebie słychać.
Może zabrzmi to dziwnie, ale...
To książka z zeszłego roku.
- Dlaczego mi ją dałeś? - Cóż...
Pomyślałem...
że możesz być jedyną osobą, która mnie zrozumie.
Czas...
zawsze jest z tobą.
Gdziekolwiek pójdziesz.
Niesiesz go w sobie.
A on niesie ciebie.
Widzi i słyszy wszystko, co robisz
i co mówisz.
Co to znaczy?
Powiedział...
że to walka dobra ze złem, światła z ciemnością.
Podróżnicy mogą cofnąć wszystko, co się dzieje.
Jeśli nam się uda,
to nigdy się nie wydarzy.
Kto tak powiedział?
Noah.
Kim jest Noah?
Nie ufaj mu. Nigdy! Słyszysz?
Nigdy!
Helge!
Przepraszam.
Nie chciałem tego.
Tik.
Tak.
Tik.
Tak.
Czy ktoś cię widział?
Odesłali dziś Helgego.
Noah też wrócił.
Już się go nie boję.
Płynie w was ta sama krew.
Rodziny się nie wybiera.
Wyrzeczenie się swojej krwi to wolność.
Sama to powiedziałaś.
Ale rodzina kształtuje całe nasze życie.
Sic Mundus
przygotowują następny cykl.
Za cztery dni.
Twój brat to ślepy głupiec.
Ludzie tylko przez niego cierpią.
Ale to się skończy.
Musisz mi to dać.
Nie teraz. Mamy jeszcze czas.
Dzisiaj?
Chciałam ci podziękować.
Za wszystko.
Moja matka cię kocha, wiesz o tym?
Uszczęśliwi cię, jeśli jej na to pozwolisz.
Czy pan to H.G. Tannhaus?
Heterochromia.
Jedno oko niebieskie,
drugie brązowe.
Pan napisał tę książkę?
Zastanawiałem się, kiedy nadejdzie ten dzień.
Kiedy znów się spotkamy.
Nawet pana nie znam.
Ale ja panią znam.
Niekończący się cykl.
Dziwne.
I nic nie powiedział?
Co o tym myślisz?
Pojawia się znikąd.
Może...
to jednak nie ma żadnego związku.
Mówię o wariacie, który zabił dwóch chłopców i Dopplera.
Jak mógł to zrobić?
Siedzi od sześciu miesięcy.
Może nie był sam.
Że niby miał wspólnika?
Idź do niego jeszcze raz.
Może teraz coś powie.
Wspólnik.
Tak.
TRZECI ZAMKNIĘTY ODDZIAŁ PSYCHIATRYCZNY
Chcę wiedzieć, co to znaczy.
Te słowa.
Wypowiedział je pan w 1953 roku.
Ale...
płyta wyszła rok temu.
KREATOR PRZYJEMNOŚĆ Z ZABIJANIA
Mówił pan,
że sam miał pan syna.
Dlaczego zabił pan te dzieci?
Nie zrobiłem tego.
Chciałem je uratować.
Powiedział pan, że umrę.
Skąd pan wie, że choruję na raka?
Biały Diabeł.
Wie pan, kto to?
Jesteś bardziej obłąkany niż ja.
Dlaczego nigdy nie podał pan swojego nazwiska?
Kim pan jest?
Jestem Ulrich.
Ulrich Nielsen.
I przybyłem z przyszłości.
Jestem, jak to mówią, oszustem.
Słyszała pani o paradoksie samoprzyspieszenia?
Nie.
W tym paradoksie
przedmiot
albo informacja
z przyszłości zostają wysłane do przeszłości.
To tworzy niekończący się cykl,
w którym przedmiot traci swój prawdziwy początek.
Istnieje,
pomimo że nikt go nie stworzył.
Uprośćmy.
Ta książka cofnęła się w czasie.
Znalazła mnie,
zanim ją napisałem.
Wszystko rozbija się o pochodzenie.
Gdzie jest początek? Kiedy jest początek?
Czy w ogóle jakiś istnieje?
Świat jest pełen takich paradoksów.
Tylko przez większość czasu odwracamy od nich wzrok.
Powodzenia. Nie rozmawia.
Z nikim.
Możesz nic z niego nie wyciągnąć.
Dzień dobry?
Nazywam się Tiedemann.
Egon Tiedemann. Pamięta mnie pan?
Aresztowałem pana rok temu.
Chciałbym pana zapytać o parę rzeczy.
Mały Doppler wrócił do domu.
Chcę wiedzieć, gdzie był Helge.
Czy ma pan wspólnika?
Jeśli pan mi powie...
może to wpłynąć na pańską sytuację.
To leki tak działają.
Musimy go uspokajać.
Powiedział już, jak się nazywa?
Nic o tym nie wiem.
Nazywam się Ulrich Nielsen.
MADS NIELSEN (12) ZAGINĄŁ
SPRAWA MADSA: POLICJA NIC NIE WIE
CHŁOPIEC ZNIKA BEZ ŚLADU
INFORMACJE KAHNWALD, MICHAEL
TRANSKRYPCJA PRZESŁUCHANIA
Imię nieznane.
Wiek: 9 do 11 lat.
Twierdzi, że jego ojcem jest Ulrich Nielsen.
Powie mi pani w końcu,
po co pani tak naprawdę przyszła?
Chce pani wiedzieć, jak to działa.
Skąd pan o tym wie?
Uprzedziła mnie, że pewnego dnia pani przyjdzie,
i prosiła, bym wyjaśnił, jak działa maszyna.
Znaczy...
pani.
Pani z przyszłości.
Paradoksalnie jeszcze do niedawna nie umiałbym tego wytłumaczyć.
Ale w zeszłym roku
ktoś inny wyjaśnił to mnie.
Inny...
podróżnik w czasie.
Myślę, że wiedziała.
Wiedziała o wszystkim, co się wydarzy,
aż do tej chwili.
Wiedziała, że się tu pani pojawi
i poprosi, bym pani wyjaśnił,
a w związku z tym i jej,
jak działa to urządzenie.
Przeraża mnie.
Jak gdyby był pusty w środku i została tylko łupina.
Nigdy nie był zbyt bystry, ale teraz jak gdyby wcale nie myślał.
Boję się.
Bernda nie ma w domu, a ja nie wiem, jak sobie z tym poradzić.
Może sam diabeł go opętał.
Proszę na niego spojrzeć i podnieść mnie na duchu.
I nie powiedział ani słowa?
Helge, przyjdź na dół. Ktoś chce z tobą porozmawiać.
Czas zawsze jest z tobą.
Gdziekolwiek pójdziesz.
Niesiesz go w sobie.
A on niesie ciebie.
Widzi i słyszy wszystko, co robisz i co mówisz.
Mama się o ciebie martwi.
Pokażemy jej, że nie ma powodu?
Przeczytaj mi to.
Możesz?
„Ty jesteś moją obroną
i tarczą.
Ufam Twojemu słowu”.
On mówi!
Niech pani da mu trochę czasu.
Na pewno ostrożnie dobiera słowa.
Zatrzymaj ją.
Zostanie ojciec na chwilę?
Wrócił.
Do pani piersi.
Jest cudem.
Proszę o tym pamiętać.
Co dokładnie cię sprowadza?
Chcę tylko
wypełnić kilka luk w dawnych dokumentach.
Uporządkować sprawy.
Chciałbym porozmawiać z chłopcem.
Michael śpi.
W ciągu dnia?
Nie czuje się najlepiej.
Czy opowiadał ci kiedyś o swoich rodzicach?
Michael chce zapomnieć o przeszłości.
Ma teraz nowe życie.
Wspominał, jak się nazywają?
Ich imiona?
Pseudonimy?
Imię Ulrich?
Tego też ci nie mówił?
Czy kiedyś...
wspominał o Białym Diable?
Nie.
Nie rozumiem, po co zadajesz te wszystkie pytania.
Czy mogę się z nim spotkać jutro?
- Tak. - Dobrze.
Jeśli coś sobie przypomnisz,
zadzwoń.
W porządku.
PROSZKI NASENNE
Ostatnio...
znów słabo sypiam.
Mam koszmary.
Jeszcze jedno.
Masz może zdjęcie chłopca?
Potrzebne mi do akt.
Ale tylko do akt.
Oczywiście.
Co ty tu robisz?
Claudia cię przysłała?
Mylisz się, jeśli sądzisz, że Adam cię przyjmie.
Wybrałaś już stronę.
Nie ma dla ciebie zbawienia.
Wiem, gdzie są ostatnie strony.
I wiem też, od jak dawna Adam ich szuka.
Nie sądzisz, że zrobi wszystko, by je mieć?
Nie wierzę ci.
Nigdy by ci nie powiedziała, gdzie są.
Claudia ma je przy sobie.
W zamian powiedz Adamowi, że chcę wrócić.
Zanim zacznie się nowy cykl.
Poświęcasz ją?
Nie możesz nienawidzić swojej siostry tak samo jak jej.
To z mojej strony gest pojednawczy.
Tak?
Ktoś do ciebie przyszedł.
Dobrze.
Proszę wejść.
W czym mogę pomóc?
Jedno oko brązowe, drugie niebieskie.
To rzadkość.
Jak u mojej córki.
Jesteś zbyt dobry.
Zawsze taki byłeś.
Świat na ciebie nie zasługuje.
Pani wybaczy,
znamy się?
Przyszłam, bo muszę ci coś powiedzieć.
Przepraszam.
Za co?
Za wszystko.
Nie zasłużyłeś na to.
Ale czasem to ci dobrzy obrywają najmocniej.
Nie rozumiem.
To się kiedyś zmieni.
I chcę, żebyś wiedział,
jak bardzo mi przykro, że wszystko tak się potoczyło.
Albo w tym momencie powie mi pani, o co chodzi,
albo proszę natychmiast wyjść.
Naprawdę przepraszam.
Pani Tiedemann, cały dzień do pani dzwonię.
Prasa czeka już ponad godzinę.
I...
I?
Przesunęłam spotkanie na jutro, na 10.30.
Potem spotka się pani ze związkowcami.
Odwołaj spotkania.
Jeszcze jedno, pani ojciec...
Jest tutaj.
Nie wiedziałam, gdzie go posadzić.
Co tu robisz?
Dlaczego nie zadzwoniłeś?
Musimy porozmawiać.
- Nie zajmę ci długo. - To zły moment.
Nie możesz tak wpadać.
Może ustalisz z sekretarką termin dogodny dla nas obojga?
- Na przykład za tydzień. - Mam raka.
Prostaty.
Nie chciałem cię niepokoić.
Ale pojawiły się przerzuty.
I pomyślałem,
że powinnaś wiedzieć.
Ja...
Nie wiem, co powiedzieć.
To nic.
Chciałem tylko, żebyś wiedziała.
To ja już pójdę.
Widzę, że masz dużo pracy.
Tato!
- Wróciłeś! - Cześć, mała księżniczko.
Gdzie mama?
Jesteś smutny.
Dochowasz tajemnicy?
Chyba widziałem dziś wiedźmę.
- One nie istnieją. - A jednak!
Ta była prawdziwa.
Jak wyglądała?
Miała długie białe włosy.
Jak w książkach.
I co powiedziała?
Że jest jej przykro.
Tak nie mówią wiedźmy.
A skąd wiesz?
Żadnej nie widziałaś.
To dla mamy?
Tak.
Jesteś zbyt dobry.
Świat na ciebie nie zasługuje.
Wszystko dobrze?
Tak.
To tylko déjà vu.
Kiedyś myślałem, że najgorsze, co może przytrafić się człowiekowi,
to utrata dziecka.
Ale nie możemy temu zaradzić.
Nieważne, jak bardzo próbujemy je przy sobie zatrzymać,
prędzej czy później odchodzą.
Rodzice.
Dzieci.
Dzielą przez chwilę wspólną ścieżkę życia.
Ale pod koniec...
są od siebie oddaleni o kilometry.
Zeszłej zimy...
w Winden pojawił się chłopiec.
Nieznajomy.
Powiedział mi wtedy coś dziwnego.
To nie ma sensu, ale...
Może rak już sprawia, że wariuję.
Zna go pan?
Jest tutaj?
Gdzie jest?
Wiedziałeś, że tu jest?
Cały czas wiedziałeś?
Gdzie on jest? No gdzie?
Puszczać!
Gdzie jest Mikkel?
Dziś już zamknięte.
To pani!
Jeszcze...
Jeszcze nie skończyłem.
To zajmie kolejne 33 lata.
Ta rzecz... ten plan...
Nie rozumiem, co to jest.
Już to widziałem.
PODRÓŻ W CZASIE
Całe życie zastanawiamy się, jaka będzie nasza podróż.
Ta jest pańska.
- Proszę, nie przyda mi się. - Po co mi ją pani daje?
Niedługo umrę.
Ja...
Nic nie rozumiem.
Zrozumie pan.
Pewnego dnia.
A potem znów się spotkamy.
Zanim pani umrze.
Nie. Po tym.
Jak?
Jak to możliwe?
Czas to złudzenie.
Wyjaśni mi pan, jak to działa.
Ale ja nie wiem, do czego to służy. Niech mi pani powie.
Powiedział mi pan, że ktoś inny to panu wyjaśnił.
Zdarzenia muszą po sobie postępować jak wcześniej.
Nic pani nie mówiłem.
Nikt mi nic nie wyjaśniał.
Nie teraz.
W przyszłości.
To wszystko wkrótce się skończy.
Ale na razie wszystko potoczy się jak wcześniej.
Proszę poczekać.
PODRÓŻ W CZASIE H.G. TANNHAUS
KREATOR PRZYJEMNOŚĆ Z ZABIJANIA
Myślałaś, że możesz jej ufać.
Zdradziła cię.
Nie drgnęła jej nawet powieka.
Wszystko mi zabrałaś.
A teraz umrzesz!
Ty i wszystko, co jest dla ciebie ważne.
Dobrze wiem, że umrę.
Ale czy przegram ten mecz?
Czy może nasze spotkanie, ty i twoja broń
to tylko część gry, w którą wciąż nie wiesz, jak się gra?
Myślisz, że jesteś w stanie mną manipulować.
Już nie jestem twoim pionkiem.
Ale jesteś pionkiem Adama.
Raj, który ci obiecuje, jest zwykłym kłamstwem.
Wciska ci iluzję wolności.
Spytaj sam siebie, czy naprawdę jesteś wolny.
Bo gdyby tak było,
miałbyś wybór.
A masz go?
W LESIE ZNALEZIONO CIAŁO NIEZIDENTYFIKOWANEJ KOBIETY
To niemożliwe.
Charlotte?
To nie...
To niemożliwe.
To nieprawda.
Nieważne, jak bardzo z tym walczymy,
krew nas ze sobą łączy.
Możemy odsunąć się od naszych rodzin i nie rozumieć ich działań.
Ale koniec końców zrobimy dla nich wszystko.
Wspólna nić,
która łączy nasze życie z innymi.
Miała przy sobie strony?
Dostała to, na co zasłużyła.
W końcu każdy z nas dostanie to,
na co zasłużył.
Napisy: Marta Przepiórkowska