Πού ξεκίνησαν όλα;
Πού έγινε η αρχή των πραγμάτων;
Στο παρελθόν;
Στο μέλλον;
Ποιος ξέρει πού έγινε η αρχή;
Καλώς ήρθες στο μέλλον.
Θέλω να τελειώσουν όλες αυτές οι μαλακίες!
Θα έχουμε ποτέ τη δυνατότητα να μάθουμε
ποια είναι η απαρχή των πάντων;
Ή υπάρχει και μια πρότερη απαρχή;
Κι άλλη μία πριν.
Υπάρχουν, άραγε, αρχή και τέλος;
Ή μήπως όλα συνδέονται μέσω μιας διαρκούς επανάληψης;
Και μήπως η αρχή και το τέλος είναι μονάχα διαφορετικές λέξεις
για την ίδια ακριβώς στιγμή;
Μίκελ;
Μίκελ!
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Κάπως, κάποτε
Το μέλλον από κάπου ξεκινά
Δεν θα περιμένω για πολύ ακόμα
Το θάρρος την αγάπη γεννά Οπότε, μην το σκέφτεσαι ξανά
Προχωράμε με ένα πύρινο όχημα Προς το μέλλον μες στη νυχτιά
Καλημέρα.
Καλημέρα, υπναρά.
Λοιπόν;
-Τι κάνεις σήμερα; -Θα πάω στη λίμνη με τα παιδιά.
Λένε ότι θα ρίξει καρέκλες αργότερα.
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
Σήμερα κάνουν πάρτι η Καταρίνα κι ο Ούλριχ.
-Μη γυρίσεις πάλι αργά. -Καλά.
Σίγουρα δεν θες να έρθεις;
Καφέ κανείς;
Γαμώτο!
Λοιπόν, εγώ φεύγω.
Όλα καλά, μπαμπά;
Ναι, μια χαρά.
Όλα εντάξει είναι.
Ντεζαβού είχα.
Καλά. Τα λέμε αργότερα.
Μήπως θα σου έκανε καλό να βγεις λίγο;
Κάνε μια προσπάθεια, έστω.
Κάν' το για μένα.
Πρέπει να τελειώσω τον πίνακά μου.
20 ΙΟΥΝΙΟΥ 2019
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ Ο ΜΙΧΑΕΛ
Τι έχεις;
Έχω πολλές δουλειές σήμερα.
Περιμένω περίοδο κι έχω να ξυριστώ πάρα πολύ καιρό.
-Με συγχωρείς. -Δεν με πειράζει.
-Λυπάμαι, δεν μπορώ. -Μπορείς.
-Ούλριχ, δεν μπορώ. -Δεν έχετε μάθει να χτυπάτε;
Νομίζω ότι αρρώστησα.
Έχω γεμίσει κοκκινίλες.
Μήπως έχω Δάγκειο πυρετό;
Έλα εδώ.
Σκατά!
Κόλλησες ερυθρά.
Σήμερα βρήκες να αρρωστήσεις;
Έλα, πάμε στον γιατρό.
ΦΟΝΟΣ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΣ ΕΠΙ 33 ΕΤΗ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΔΡΑΣΤΕΣ
Θα περάσεις πιο μετά;
-Το απόγευμα στο ξενοδοχείο, για φαΐ. -Ναι, φυσικά.
Είναι όλα εντάξει;
Ναι.
Είσαι σίγουρος;
Τα λέμε μετά, τότε.
Γεια.
Πού είναι τα παιδιά;
Ήμουν στο γηροκομείο.
Έτσι θα είμαστε στο εξής;
Δεν θα πιστεύεις ό,τι λέω;
Πες κάτι!
Ίσως γι' αυτόν τον λόγο έγιναν όλα.
Δεν παίρνω τίποτα από εσένα.
Είναι λες κι είσαι νεκρή μέσα σου.
Απόψε...
νομίζω ότι είναι καλύτερα να πάω μόνη στους Νίλζεν.
Ξέρετε για μία που πνίγηκε εδώ;
Κόφ' το!
Όταν τα νερά είναι καθαρά, φαίνεται το φόρεμά της στον βυθό.
Και μερικές φορές,
νιώθεις να σε πιάνει όταν κολυμπάς.
Κι έχει και χειρότερο.
Το χειρότερο είναι πως όταν πεινάει...
τραβάει κόσμο μες στο νερό.
Μαλάκα!
Μπράβο, πολύ αστείο.
Θα έρθεις απόψε;
Μάλλον ναι.
Ενίοτε, αναρωτιέμαι αν οι γονείς μου τα πάνε καλά.
Ή μήπως ο κόσμος συμβιβάζεται με ό,τι έχει.
Οι δικοί σου τα πάνε καλά;
Ούτε που ξέρω.
Τι είναι αυτό;
Πολύ παλιό φαίνεται.
Είναι ο Άγιος Χριστόφορος.
Ο προστάτης των ταξιδιωτών.
Μην τα ρωτάς.
Γιόνας.
Δεν πήγατε στη λίμνη;
Η Μάρτα κι ο Μάγκνους έφυγαν πριν ώρα.
Κόλλα γροθιά.
Μην αγγίξεις το αρρωστιάρικο. Έχει κολλήσει ερυθρά.
Πού είναι το ποδήλατό σου;
Να σε πάρουμε εμείς;
Τα λέμε το βράδυ.
Ξέρω κάποιο άτομο που θα χαρεί, και δεν είναι ο Μάγκνους.
-Ούλριχ! -Γιατί;
Όλοι ξέρουν ότι η Μάρτα τον γουστάρει.
Πάψε!
Έλα, μπες. Θα σε πάμε στη λίμνη.
Όχι, δεν πειράζει. Αλήθεια.
-Καλά. -Εντάξει.
Τα λέμε αργότερα, Ρωμαίο.
Έλεος πια!
Μάγκνους;
Δεν κουνιόσουν και νόμιζα...
Νόμιζα ότι ήσουν νεκρή. Είπε ότι υπάρχει ένα πτώμα εδώ.
Όπως βλέπεις, ζω.
Ωραία.
ΑΡΙΑΔΝΗ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ
Έγινε κάτι;
Όχι, απλώς...
Σκεφτόμουν κάτι.
Κάποιες φορές δεν θα ήθελες να ξέρεις τι θα γίνει;
Στο μέλλον, εννοείς;
Ναι, ή και...
Ή και στα επόμενα πέντε λεπτά.
Έχω...
Πού και πού αισθάνομαι...
πως κάτι θα γίνει.
Καταλαβαίνεις;
Επίθεση!
Γαμώτο!
Τι έγινε;
Πρέπει να φύγω.
Για πού;
Πήραμε στη γιαγιά Ίνες ένα τάμπλετ, για τα γενέθλιά της.
-Πρέπει να της δείξω πώς δουλεύει. -Εντάξει.
Οπότε...
τα λέμε μετά.
Γιόνας;
Τι το θες το αδιάβροχο;
Υποτίθεται ότι θα βρέξει αργότερα.
Τέλος πάντων.
Δεν είπες ότι θα φύγεις;
Όλα καλά;
Σκέφτηκα ότι έχω χρόνο ακόμα.
Γιατί άραγε το λέμε αυτό;
Ότι έχουμε χρόνο.
Πώς γίνεται να έχεις χρόνο; Ο χρόνος έχει εσένα.
Έγινε τίποτα;
Δεν φαίνεσαι ο ίδιος.
Ήθελα να σου πω κάτι.
Καιρό τώρα το ήθελα.
Νομίζω ότι ταιριάζουμε απόλυτα.
Ποτέ μην πιστέψεις τίποτα άλλο.
Τώρα πρέπει να φύγω.
-Γεια. -Γεια.
Γεια σου. Σε έβαλε να δουλέψεις ο καπετάν Νίλζεν;
Τις ευχές μου για την επέτειό σας.
Απίστευτο δεν είναι; Πέρασαν 25 χρόνια.
Ευχαριστώ για τα ποτήρια, Χάνα.
Παρακαλώ.
Ναι. Ποιος θα το περίμενε;
Πάνε 25 χρόνια.
-Θέλω να κατουρήσω. -Τράβα κάν' τα στο δέντρο.
Να πάει στην τουαλέτα σας;
Χάνα;
Ακούς;
-Καλά, άντε στο δάσος. -Όχι, εννοείται. Να πάει.
Απέναντι από την πόρτα είναι.
Είχα ένα ντεζαβού, κάτι τέτοιο.
-Μεγάλωσε πολύ ο Μίκελ. -Τρώει σαν κτήνος.
-Πήρε από τη μάνα του. -Τι λες τώρα!
Θες άλλο;
-Τα λέμε. -Τα λέμε αύριο.
Μάρτα...
Δυστυχώς, δεν θα έρθω απόψε, αλλά...
Κάνουμε πάρτι για τη μάνα μου στο ξενοδοχείο.
Δεν γίνεται να μην πάω.
Ήθελα να σ' το πω.
Δεν πειράζει.
Επίσης, μου...
Μου αρέσεις πολύ...
με αυτό το χτένισμα.
Θέλω να πω...
Σου πάει.
Το χτένισμα.
Τέλος πάντων. Κατάλαβες τώρα.
Καλά.
Τα λέμε αύριο.
Γεια.
ΦΟΝΟΣ ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΣ ΕΠΙ 33 ΕΤΗ
Βόιλερ, εγώ είμαι.
Θέλω να ψάξεις κάτι για χάρη μου.
Εμπιστευτικά.
Δώσ' μου το χέρι σου Θα σου φτιάξω ένα κάστρο στην άμμο
Κάπως, κάπου, κάποτε
Έφτασε η ώρα Για λίγη τρυφερότητα απόψε
Κάπως, κάπου, κάποτε
-Γεια σου, Μάρτα. -Γεια.
Γεια.
Χαίρομαι που ήρθες.
-Θες ένα ποτό; -Ναι, εννοείται.
Γεια σου!
-Λοιπόν; -Γεια.
Θα το κάναμε στον κήπο, αλλά εδώ είναι πιο άνετα.
Έχω φέρει τιραμισού.
Το τραγούδι μου! Πάω να χορέψω!
-Η σαμπάνια; -Κάτω απ' το τραπέζι.
-Τέλεια. Σ' ευχαριστώ. -Μας έκανες περήφανους!
Μάλλον σου αξίζει να βγάλεις δίπλωμα οδήγησης.
-Δεν μπορεί! -Ναι.
-Αλήθεια; -Το ορκίζομαι.
-Σαρλότ! -Υπέροχα.
-Έλα να χορέψουμε. -Όχι.
-Ναι! -Όχι, Καταρίνα. Σε παρακαλώ.
-Γεια. -Γεια.
Λοιπόν;
Πού να το αφήσω αυτό;
Εκεί πέρα.
Πού είναι ο Πίτερ;
Την άρπαξε.
Ο Μίχαελ;
Κάτι παρόμοιο.
-Πάω να το αφήσω. -Εντάξει.
Σαμπάνια!
Ευχαριστώ!
Χάνα.
Έλα, ζήσε λιγάκι.
Χαίρομαι που ήρθες.
Χαίρομαι που ήρθατε όλοι! Στην υγειά μας!
-Γεια. -Γεια.
Στην υγειά μας.
-Χόρεψε μαζί μου, γέρο. -Βεβαίως.
Γιόνας;
Καλά μου φάνηκε ότι κάτι άκουσα.
Πώς και δεν είσαι στους Νίλζεν;
Έγινε τίποτα;
Έλα.
Είναι όλα καλά;
Τι έκανες στα μαλλιά σου;
Το ξέρω.
Τι ξέρεις;
Ξέρω τα πάντα.
Τι;
Κόλλα γροθιά;
Τι;
Γιατί το είπες αυτό;
Επειδή ξέρω, μπαμπά.
Ξέρω τα πάντα.
Ξέρω ότι κανονικά λέγεσαι Μίκελ Νίλζεν.
Δεν πειράζει.
Συγχώρα με.
Πιο νέα και πιο ωραία.
-Νόμιζα ότι θα σκάσεις στο τρίτο. -Γίνεσαι κακός!
Τι γλυκούλα!
Γλυκούλα; Ο Μάγκνους είναι!
-Τι συμβαίνει; -Δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Κρίμα!
Καίγεσαι.
-Δείτε δύο άσχημα τέρατα. -Έλα, πάμε πάνω.
Μου άρεσε αυτό το φόρεμα.
Είστε κι οι δύο πολύ σέξι.
Έλα, ξάπλωσε.
-Κοιμήσου. Καληνύχτα. -Μένεις μέχρι να με πάρει ο ύπνος;
Κάνε μου χώρο.
Δηλαδή, είσαι από το μέλλον;
Και γιατί ήρθες εδώ τώρα;
Για να σου ζητήσω κάτι.
Τι;
Να μην το κάνεις.
Τι να μην κάνω;
Είχαν επέτειο ο Ούλριχ κι η Καταρίνα.
Εσύ δεν πήγες, όπως πάντα. Έμεινες εδώ.
Υπήρχε κάτι διαφορετικό, όμως.
Έπρεπε να το είχα καταλάβει.
-Γιόνας, δεν ξέρω τι θες να... -Μη μου λες ψέματα!
Ξέρω! Να πάρει ο διάολος!
Ξέρω ότι θα κρεμαστείς στο ατελιέ.
Το έχεις γράψει το γράμμα;
Ποιο γράμμα;
Το γράμμα που μου άφησες.
Όχι σε μένα, στον νεότερο εαυτό μου.
"Να μην ανοιχτεί πριν από τις 4 Νοεμβρίου στις 22:13".
ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΟΙΧΤΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 22:13
Την ίδια ακριβώς στιγμή που εξαφανίστηκες.
Είμαι εδώ για να μην το κάνεις.
Τα πάντα συνδέονται.
Σαν διαρκής επανάληψη.
Αλλά εσύ...
η αυτοκτονία σου...
είναι η αρχή.
Υποσχέσου μου ότι δεν θα το κάνεις.
Μπαμπά, πρέπει να μου το υποσχεθείς.
Σε παρακαλώ.
Υποσχέσου.
Το ξέχασες στη λίμνη.
Του πέρασα κορδόνι.
Ευχαριστώ.
Σκέφτηκα αυτό που είπες στη λίμνη.
Για τις γιαγιάδες και το ίντερνετ;
Νομίζω πως έχεις δίκιο.
Εντάξει.
Το βράδυ που εξαφανίστηκες...
ήσουν εκεί και ξαφνικά χάθηκες.
Πήγες πάλι στη σπηλιά;
Πώς βρήκες το πέρασμα;
Δεν το βρήκα εγώ.
Κάποιος μου το έδειξε.
Ποιος;
Εσύ.
Τι εννοείς;
Ήμασταν στις σπηλιές.
-Τι μου δίνεις; -Κλοτσιά στον κώλο.
Το πράγμα πιάνει χαλαρά 500 φράγκα. Δικό σου με 200.
-Έχει λεφτά ο μπαμπάς σου. -Φλυαρίες.
Κόψε τις παπαριές.
Φέρε το πράγμα εδώ.
Την κάναμε!
Κάτι παράξενο ακουγόταν.
Τι είναι αυτό;
Ξέραμε πως κάποιος ήταν εκεί.
Κάποιος είναι εδώ.
Σκατά...
Τι ήταν αυτό;
-Σκατά. -Τι τρέχει, ρε;
Τι έπαθαν οι κωλο-φακοί;
Πάμε, τρεχάτε!
Τώρα! Φύγαμε!
Το βάλαμε στα πόδια.
Και τότε σε έχασα.
Γύρισα να σε βρω, και δεν ήσουν πουθενά.
Μα, ξαφνικά, να σε πάλι.
Γρήγορα!
Από δω.
Είπες ότι κάτι υπήρχε εκεί, στο δάσος.
Κάτι μοχθηρό.
Κι ότι έπρεπε να ξαναπάμε στη σπηλιά.
Με πήγες μέχρι την είσοδο και με οδήγησες στο τούνελ.
Είχα τρομάξει πάρα πολύ.
Αλλά μου κρατούσες το χέρι.
Κι έπειτα μου είπες "Πρέπει να μείνουμε εδώ όλη νύχτα.
Και όταν ξημερώσει, όλα θα είναι εντάξει".
Μα όταν ξύπνησα, δεν ήσουν εκεί.
Τόσα χρόνια πάλευα να καταλάβω...
γιατί το έκανες αυτό.
Σε κάποια φάση, όμως, οι μνήμες ξεθώριασαν.
Δεν έμοιαζε πια αληθινό, ήταν σαν όνειρο.
Μα δεν είναι δυνατόν.
Ποτέ δεν το έκανα αυτό.
Είδα τον εαυτό μου σήμερα.
Τον Μίκελ.
Όλα επιστρέφουν.
Το αδιάβροχο, εσύ.
Σαν όλα να μπαίνουν στη θέση τους.
Ίσως δεν ήρθες για να με σταματήσεις.
Αλλά για να μου δείξεις τι είναι αυτό που πρέπει να κάνω.
Ίσως μου έδειξες το γράμμα
για να ξέρω τι γράφει, να πεθάνω και να ζήσεις εσύ.
Όχι, δεν μπορεί.
Δεν μπορεί.
Είπε ότι μπορώ να σταματήσω την αρχή.
Αν δεν αυτοκτονήσεις, τίποτα δεν θα συμβεί.
Μα, αν δεν συμβεί τίποτα άλλο...
δεν θα γεννηθείς εσύ.
Κι ίσως παίζεις πιο σημαντικό ρόλο απ' όσο νομίζεις.
Κι ίσως εγώ...
Ίσως εγώ είμαι ένα μικρό μέρος ενός τεράστιου καρκίνου.
Ενός καρκίνου με μέγεθος πέρα από κάθε φαντασία.
-Κάποιος μου το έχει ξαναπεί αυτό. -Ποιος;
Εγώ.
Ο Θεός δεν σφάλλει.
Έχει τα σχέδιά Του.
Για όλους μας.
Περίμενα καιρό τη στιγμή που θα ξανασυναντιόμασταν.
Ποια είσαι εσύ;
Με τον Άνταμ είσαι;
Υπάρχουν δύο πλευρές.
Εκείνος είναι το σκότος. Εγώ είμαι με το φως, όχι μαζί του.
Σου είπε ψέματα.
Σε έστειλε εδώ για να ξεκινήσεις όλα όσα συνέβαιναν εξαρχής.
Όχι, δεν μπορεί.
Το ίδιο θέλει κι ο Άνταμ.
Όχι, δεν είναι έτσι.
Δεν θέλει να διορθώσει, θέλει να τα καταστρέψει όλα.
Ο δικός σου ρόλος είναι πιο σημαντικός απ' όσο πιστεύεις.
Μονάχα εσύ μπορείς να δώσεις ένα τέλος.
Τι σημαίνει αυτό;
Έχουμε πόλεμο, κι εσύ πρέπει να πολεμήσεις εσένα.
Να πολεμήσεις τον Άνταμ.
Αν δεν υπάρξω εγώ...
αν δεν γεννηθώ...
ούτε ο Άνταμ θα υπάρξει.
Έχω δει τον κόσμο χωρίς εσένα.
Πίστεψέ με.
Δεν είναι όπως προσδοκάς.
Κάποιες φορές, πρέπει να καταλαβαίνεις ότι οι αποφάσεις που παίρνεις
δεν επηρεάζουν μόνο τη δική σου τύχη.
Δεν πρόκειται μόνο για σένα και τον Μίκελ.
Αλλά για όλους.
Τη μητέρα σου.
Τους φίλους σου.
Τη Μάρτα.
Μόνο εσύ μπορείς να τους σώσεις.
Τι σημαίνει αυτό;
Όλοι πρέπει να κάνουμε θυσίες.
Το ίδιο κι ο πατέρας σου.
Δεν πειράζει.
Αυτή είναι η αποκάλυψη;
Κάπως απογοητευτική.
Την περίμενα πιο φασαριόζικη.
Πιο αστραφτερή.
Αν όλα τέλειωναν αύριο κι άρχιζαν από την αρχή...
εσύ τι θα ήθελες;
Έναν κόσμο χωρίς το Βίντεν.
Εσύ;
ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ
Αγαπημένε μου Γιόνας,
όταν θα διαβάσεις αυτό το γράμμα, θα είναι όλα οριστικά.
Τίποτα δεν γίνεται να αλλάξει πια.
Θα ήθελα να σου είχα εξηγήσει την κατάσταση νωρίτερα.
Ελπίζω όταν αντιληφθείς ότι τα πάντα συνδέονται,
να καταλάβεις την απόφασή μου.
Παράξενο πράγμα η αλήθεια.
Και να προσπαθήσεις να την κρύψεις,
πάντοτε βγαίνει στην επιφάνεια.
Για να επιβιώσουμε, μετατρέπουμε ένα ψέμα σε αλήθεια.
Προσπαθούμε να ξεχάσουμε.
Ώσπου δεν γίνεται πια.
Ούτε τα μισά αινίγματα του κόσμου δεν είναι γνωστά.
Περιπλανιόμαστε στο σκοτάδι.
Μπορούσες να του είχες πει.
Ας του έλεγες ποια είναι η αποστολή του.
Τι αληθινά τον έστειλες να κάνει.
Λίγο μένει πια έως την αρχή του τελευταίου κύκλου.
Όλοι πρέπει να κάνουμε θυσίες, Μάγκνους.
Υποτιτλισμός: Πέτρος Μπεϊμανάβης