Od czego wszystko się zaczęło?
Kiedy się zaczęło?
W przeszłości?
W przyszłości?
Czy ktoś to wie?
Witamy w przyszłości.
Chcę, by to całe gówno wreszcie się skończyło!
Czy kiedykolwiek będziemy w stanie poznać
początek wszystkiego?
Czy może poprzedza go coś jeszcze?
I jeszcze?
Czy początek i koniec w ogóle istnieją?
Czy może
wszystko się ze sobą łączy w niekończącej się pętli,
a „początek” i „koniec”
to tylko inne określenia
na jeden i ten sam moment?
Mikkel?
Mikkel!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jakoś, kiedyś
Gdzieś zaczyna się przyszłość
Nie będę już dłużej czekać
Miłość bierze się z odwagi Więc nie zastanawiaj się
Jedziemy na płomiennych kołach Nocą, w stronę przyszłości
Bu!
Dzień dobry.
Dzień dobry, śpiochu.
Więc?
- Jakie masz plany? - Jadę ze znajomymi nad jezioro.
Zapowiadają na później burzę.
- Dzień dobry. - Cześć.
Dziś impreza Kathariny i Ulricha.
- Nie wracaj zbyt późno, dobra? - Jasne.
Na pewno nie chcesz iść?
Komuś kawy?
Cholera.
Muszę lecieć.
Wszystko dobrze, tato?
Oczywiście.
Wszystko gra.
To tylko déjà vu.
Dobra. To do zobaczenia.
Może jednak powinieneś wyjść z domu?
Chociaż spróbuj.
Dla mnie.
Muszę skończyć obraz.
20 CZERWCA 2019 ROKU
DZIEŃ PRZED SAMOBÓJSTWEM MICHAELA
Co jest?
Mam dziś tyle do zrobienia.
Zbliża mi się okres i nie goliłam się od wieków.
- Przepraszam. - To nie problem.
- Nie mogę. - Możesz.
- Ulrich, nie mogę. - Nauczycie się kiedyś pukać?
Chyba jestem chory.
Mam jakieś czerwone kropki.
Może to denga?
Chodź.
Jasna cholera.
To różyczka.
Ze wszystkich dni musiałeś wybrać właśnie ten?
Chodź, jedziemy do lekarza.
MORDERSTWO W MARBURGU NIEWYJAŚNIONE
POSZUKIWANIE SPRAWCÓW TRWA
Wpadniesz później?
- Po południu, na lunch do hotelu. - Oczywiście.
Wszystko w porządku?
Tak.
Na pewno?
To do zobaczenia.
Hej!
Gdzie dzieci?
Byłem w domu opieki.
Zawsze już tak będzie?
Nigdy mi nie uwierzysz?
Powiedz coś!
Może dlatego do tego doszło.
Bo nic od ciebie nie dostaję. Nic.
Jak gdybyś była w środku martwa.
Jeśli chodzi o dziś,
będzie lepiej, jeśli pójdę do Nielsenów sama.
Wiecie, że utopiła się tu kobieta?
Przestań!
Gdy woda jest czysta, widać na dnie jej sukienkę.
A czasami łapie pływających za stopy.
Ale to nie wszystko.
Gorzej, jeśli jest głodna.
Wtedy ściąga ludzi do siebie na dno.
Dupek!
Bardzo śmieszne.
Będziesz dzisiaj?
Chyba tak.
Czasem myślę, czy moi rodzice są ze sobą szczęśliwi.
Czy może zadowalamy się tym, co mamy.
Twoi są szczęśliwi?
Nie mam pojęcia.
Co to?
Wygląda na stare.
To święty Krzysztof.
Patron podróżujących.
Nie pytaj.
Hej, Jonas.
Nie pojechaliście nad jezioro?
Martha i Magnus dawno wyszli.
Żółwik?
Nie dotykaj tego zarażającego dziecka. Ma różyczkę.
Gdzie twój rower?
Podwieźć cię?
To do zobaczenia.
Znam kogoś, kto ucieszy się, jeśli przyjdziesz. I to nie Magnus.
- Ulrich! - No co?
To nie tajemnica, że Martha za nim szaleje.
Przestań!
Wsiadaj, podrzucimy się nad jezioro.
Nie ma takiej potrzeby.
- Dobrze. - Okej.
To na razie, Romeo.
Rany...
Magnus?
Nie ruszałaś się i...
Myślałem, że umarłaś. Mówił, że w jeziorze jest topielica.
Jestem całkiem żywa.
To fajnie.
NIĆ ARIADNY SZTUKA
Co tam?
Tak tylko...
Tak sobie myślę...
Nie chciałbyś czasem wiedzieć, co się wydarzy?
W sensie w przyszłości?
Tak. Albo...
może nawet... co zdarzy się za pięć minut.
Czasem...
mam takie przeczucie,
że coś się stanie.
Rozumiesz?
Atak!
Kurwa!
Co jest?
Muszę iść.
Dokąd?
Daliśmy babci Ines tablet na urodziny.
- Miałem jej pokazać, jak działa. - Dobrze.
No to...
do zobaczenia.
Jonas?
Po co ci sztormiak?
Bo potem ma padać.
To pa.
Nie miałeś iść?
Wszystko w porządku?
Mam jeszcze chwilę.
Dlaczego w ogóle tak się mówi?
„Mieć chwilę”.
Jak można mieć czas, skoro to on nas ma?
Coś się stało?
Jesteś jakiś inny.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Już od dłuższego czasu.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Nigdy w to nie wątp.
Muszę iść.
- Hej. - Cześć.
Kapitan Nielsen i ciebie zmusił do pracy?
Szczęśliwej rocznicy.
Nieźle, co? To już 25 lat. Dzięki za szklanki, Hannah.
Nie ma problemu.
Kto by pomyślał, co nie?
Dwadzieścia pięć lat.
- Muszę siku. - Idź za drzewo.
Mogę skorzystać z toalety?
Hannah?
Halo?
- To pójdę w krzaki. - Nonsens. Idź do łazienki.
Naprzeciwko drzwi wejściowych.
Miałam déjà vu czy coś.
- Ale Mikkel rośnie. - Je niczym ogr.
- Ma to po matce. - No na pewno!
Chcesz jeszcze?
- To pa. - Do jutra.
Martha...
Przepraszam, że nie mogę dziś wpaść,
ale urządzamy przyjęcie dla mamy i dla hotelu.
Nie udało mi się wykręcić.
Wolałem ci powiedzieć.
Żaden problem.
I jeszcze...
Podobasz mi się...
w takiej fryzurze.
Ładnie ci.
W takich włosach.
Kurde, no wiesz, co chcę powiedzieć.
No to...
do jutra.
Pa.
MORDERSTWO W MARBURGU NIEWYJAŚNIONE
Wöller, to ja.
Musisz coś dla mnie znaleźć.
W tajemnicy.
Daj mi rękę A zbuduję ci zamek z piasku
Jakoś, gdzieś, kiedyś
Nadeszła pora Na czułość dziś w nocy
Jakoś, gdzieś, kiedyś
- Cześć, Martha. - Dobry wieczór.
Cześć.
Fajnie, że wpadłeś.
Napijesz się?
Jasne.
Hej!
- Co tam? - Hej.
Miało być w ogrodzie, ale tu jest przytulniej.
Przyniosłam tiramisu.
Moja ulubiona piosenka. Lecę tańczyć.
- Gdzie szampan? - Pod stołem.
- Dzięki. - Jesteśmy z ciebie dumni!
Zasłużyłeś sobie przynajmniej na prawo jazdy.
- Nie! - Tak.
- Serio? - Obiecuję.
- Charlotte! - Super!
- Zatańczmy. - Nie.
- Tak! - Katharina, proszę, nie.
- Hej. - Cześć.
Co tam?
Wiesz, gdzie mam to położyć?
Tam.
Gdzie Peter?
Letnie przeziębienie.
A Michael?
Podobnie.
- Zaniosę. - Jasne.
Szampan!
Dzięki!
Hannah!
Weź się rozchmurz.
Fajnie, że przyszłaś.
Miło mi, że jesteście. Zdrowie!
- Cześć. - Cześć.
Nasze zdrowie.
- Zatańczymy, staruszku. - Oczywiście.
Jonas?
Więc jednak coś słyszałem.
Nie jesteś u Nielsenów?
Czy coś się stało?
Hej...
Wszystko gra?
Co z twoimi włosami?
Wiem.
Co wiesz?
Wiem o wszystkim.
Co?
Żółwik?
Co?
Dlaczego to powiedziałeś?
Bo wiem, tato.
Wszystko wiem.
Wiem, że nazywasz się Mikkel Nielsen.
W porządku.
Wybacz mi.
Młodsza i ładniejsza.
- Z trzecim myślałem, że pękniesz. - Wredny!
Urocza dziewczynka.
Dziewczynka? To Magnus!
- Co jest? - Nie mogę spać.
O nie.
Jesteś rozpalony.
- Patrzcie na te dwa potwory. - Chodź na górę.
Piękna sukienka.
Ale byłyście sexy.
No już.
- Śpij dobrze, dobranoc. - Możesz poczekać, aż zasnę?
Posuń się.
Czyli przybyłeś z przyszłości?
Dlaczego tu jesteś?
Bo muszę cię o coś poprosić.
O co?
Nie rób tego.
Czego?
To rocznica Ulricha i Kathariny.
Nie poszedłeś, jak zwykle. Zostałeś w domu.
Ale coś było nie tak.
Powinienem był zauważyć.
Jonas...
- Nie masz pojęcia... - Nie kłam!
Wiem! Do jasnej cholery!
Wiem, że powiesisz się w studiu.
Napisałeś już list?
Jaki list?
Ten dla mnie.
Znaczy dla młodszego mnie.
Opisany: „Nie otwierać przed 4 listopada, godz. 22.13”.
Dokładnie wtedy znikniesz.
Jestem tu, by cię powstrzymać.
Wszystko jest powiązane.
Niczym niekończąca się pętla.
Ale ty...
Twoje samobójstwo
to początek.
Obiecaj mi, że tego nie zrobisz.
Tato, musisz mi obiecać.
Proszę.
Obiecaj.
Zostawiłeś to nad jeziorem.
Nawlokłam na rzemyk.
Dzięki.
Myślałam o tym, co powiedziałeś wcześniej.
O babciach i Internecie?
Myślę, że masz rację.
Okej.
W noc twojego zniknięcia
byłeś, a potem nagle cię nie było.
Wróciłeś do jaskiń?
Jak znalazłeś przejście?
Nie znalazłem go.
Ktoś mi je pokazał.
Kto?
Ty.
Jak to?
Byliśmy koło jaskiń.
- Co oferujesz w zamian? - Kopa w dupę.
To, co tu mam, jest warte lekko 500. Za 200 może być twoje.
- Tatuś ma pieniążki. - Bla, bla.
Przestań pieprzyć.
Dawaj worek.
Jackpot!
Pamiętam dziwny dźwięk.
Co to było?
Byliśmy pewni, że ktoś tam jest.
Tam ktoś jest.
Kurwa.
Co to jest?
- Kurwa. - Co się dzieje?
Pieprzona latarka!
Uciekajcie!
Ruchy!
Uciekliśmy.
I cię zgubiłem.
Odwróciłem się i cię nie było.
Ale za chwilę się pojawiłeś.
Szybko!
Tędy.
Powiedziałeś, że w lesie coś jest.
Coś złego.
I że musimy wrócić do jaskiń.
Zaprowadziłeś mnie aż do drzwi, przez tunel.
Bardzo się bałem.
Ale trzymałeś mnie za rękę.
A potem powiedziałeś: „Musimy tu zostać na noc,
ale gdy nadejdzie ranek, wszystko wróci do normy”.
Obudziłem się, a ciebie już nie było.
Całe życie próbowałem zrozumieć,
dlaczego to zrobiłeś.
Ale w pewnym momencie wszystko się rozmyło.
Stało się jeszcze bardziej nierealne, niczym sen.
To niemożliwe.
Nie zrobiłem tego.
Zobaczyłem się dzisiaj.
Mikkela.
Wszystko wraca.
Płaszcz, ty.
Jakby układało się w całość.
Może wcale nie wróciłeś mnie powstrzymać.
Ale by pokazać mi, co mam zrobić.
Może pokazałeś mi list,
bym wiedział, co w nim jest. Bym odszedł, a ty przeżył.
Nie, to niemożliwe.
Niemożliwe.
Mówił, że mogę powstrzymać początek.
Jeśli się nie zabijesz, nic później się nie wydarzy.
Ale jeśli to się nie wydarzy,
nie urodzisz się.
Może twoja rola jest o wiele większa, niż ci się zdaje.
I może
jestem tylko małą częścią ogromnego nowotworu,
który jest większy niż cokolwiek, co umiemy sobie wyobrazić.
- Ktoś mi to już powiedział. - Kto?
Ja.
Bóg się nie myli.
Ma plan.
Dla każdego z nas.
Długo czekałam, aż wreszcie znów się spotkamy.
Kim jesteś?
Współpracujesz z Adamem?
Strony są dwie.
On jest ciemnością. Nie idę za nim, a za światłem.
Skłamał ci.
Przyprowadził cię tu, by wszystko zdarzyło się jak zawsze.
To niemożliwe.
Adam też tego chce.
Wcale nie.
Nie chce niczego naprawić, a wszystko zniszczyć.
Twoja rola jest o wiele większa, niż ci się zdaje.
Tylko ty możesz to zakończyć.
Co to znaczy?
To wojna. A ty musisz ją toczyć przeciwko sobie.
Przeciwko Adamowi.
Ale jeśli nie istnieję,
jeśli się nie urodzę,
to Adama też nie będzie.
Widziałam świat bez ciebie.
Uwierz mi,
jest inny, niż się spodziewasz.
Musisz zrozumieć, że czasami decyzje, które podejmujemy,
wpływają nie tylko na nasz los.
Nie chodzi wyłącznie o ciebie i Mikkela.
Na szali jest życie wszystkich.
Twojej matki.
Twoich przyjaciół.
Marthy.
Możesz ich uratować sam.
Co to znaczy?
Wszyscy musimy się poświęcić.
Twój ojciec również.
W porządku.
To już apokalipsa?
Małe rozczarowanie.
Myślałem, że będzie głośniej.
Ostrzej.
Gdyby świat jutro się skończył i rozpoczął na nowo,
czego byś sobie życzyła?
Świata bez Winden.
A ty?
WITAMY
Kochany Jonasie.
Skoro to czytasz, wszystko już bezpowrotnie się wydarzyło.
Nie da się już tego zmienić.
Chciałbym móc wyjaśnić ci to wcześniej.
Liczę, że zrozumiesz, jak wszystko się ze sobą łączy
i zaakceptujesz moją decyzję.
Prawda to dziwna rzecz.
Możesz próbować ją zamazać,
ale ona i tak zawsze wyjdzie na jaw.
Zadajemy jej kłam, żeby przeżyć.
Próbujemy zapomnieć.
Póki już dalej się nie da.
Nie znamy nawet połowy tajemnic tego świata.
Jesteśmy wędrowcami w ciemnościach.
Mogłeś mu powiedzieć,
jaka jest w tym wszystkim jego rola.
Na jaką drogę go zesłałeś.
Niedługo rozpocznie się ostatni cykl.
Wszyscy musimy się poświęcić, Magnus.
Napisy: Marta Przepiórkowska