Ludzie to dziwne istoty.
Ich działania motywowane są pożądaniem,
ich charaktery kształtuje ból.
Próbują stłumić w sobie zarówno cierpienie,
jak i pożądanie,
ale nie mogą uwolnić się od wiecznej niewoli względem swoich uczuć.
Dopóki wzbiera w nich burza,
nie odnajdą spokoju.
Ani w życiu,
ani w śmierci.
A więc dzień po dniu będą robić to, co trzeba.
Ból jest ich statkiem,
pożądanie kompasem.
Do tego zdolna jest ludzkość.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
26 CZERWCA 1954 ROKU
DZIEŃ DO APOKALIPSY
Zmarła miała 172 centymetry wzrostu.
Była rasy kaukaskiej.
Miała między 75
a 80 lat.
Przyczyna śmierci: strzał w klatkę piersiową.
Ciekawe są jej oczy.
Jedno niebieskie, jedno brązowe.
Nazywa się to heterochromią.
Ta kobieta...
przyszła na komendę.
Tego samego dnia, gdy pojawił się Helge.
I?
Była zdezorientowana.
Jakby otumaniona.
Za coś przepraszała.
Nie rozumiałem za co.
Dnia, gdy wrócił Helge?
Może to wspólniczka tego wariata.
Mogłaby być jego matką.
A Helge cały czas był z nią.
Jest coś jeszcze.
Natknąłem się na to przypadkiem.
Jej ciało
jest bardzo skażone.
Tu.
Całe.
Podejrzewam, że przez długi czas wystawiona była na silnie promieniowanie.
Dziwne.
Może była technikiem rentgenowskim.
Technikiem?
Idź do chłopca Dopplerów i pokaż mu zdjęcie. Może ją rozpozna.
Dane wskazują,
że „cząstka” regularnie rozpada się na dwa protony
o masie 125 gigaelektronwoltów.
Jednak w jednym przypadku rozpadła się na cztery miony.
Pani już tutaj?
Straciłam poczucie czasu.
Jaki mamy dzień?
Jest...
26 czerwca.
Była tu pani całą noc?
BYŁY NADINSPEKTOR ZNALEZIONY MARTWY 26.06.1987
26 czerwca.
Czy coś nie tak?
Zmieniłam termin spotkania z Francuzami na dziś rano.
Pani Tiedemann?
Mamo?
ELEKTROWNIA ATOMOWA CO JEST ZA DRZWIAMI?
To wszystko ma związek ze mną.
Noah powiedział, że jutro skończy się świat.
I że przetrwają tylko ci w bunkrze.
Powiedział też, że ona żyje.
Moja matka.
Mam dokumenty z biura paszportowego w Marburgu.
Tak jak pan podejrzewał,
w tamtym okresie był tylko jeden Aleksander Köhler.
Głosimy to, czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało.
Freud?
Powiadomić pana Wöllera.
Musimy komuś powiedzieć.
Komu? I co dokładnie?
Masz coś do powiedzenia?
Chyba tu jest.
Kto?
Jonas.
Bartosz ma rację. Wrócił.
Odbyliśmy podróż w czasie, a ty myślisz tylko o tym?
Sam mówiłeś, że jest w to zamieszany. Może nam pomoże. Nie to, co ty.
Może wie, gdzie są tata i Mikkel. Albo cokolwiek!
Magnus ma rację.
Musimy komuś powiedzieć.
Od miesięcy każdy myśli tylko o sobie.
Wszyscy siedzą cicho.
Czy coś dobrego z tego wynikło? Nie.
Dobrze.
Zróbmy to.
My?
Nie ma żadnego „my”.
I nigdy nie było.
- Jak to? - Wiedziałeś o tym od miesięcy.
Nikomu nie powiedziałeś, nawet mnie.
Róbcie, co chcecie.
Tylko szybko.
Helge wciąż jest wyczerpany.
Znasz tę kobietę?
Odpowiedz sierżantowi.
Byłeś z nią?
Czy to ona cię zamknęła?
Opowiadał mi o niej.
To Biały Diabeł.
Kto?
Kto ci o niej opowiadał?
Ten, kto ci to zrobił?
Biały Diabeł.
Opowiedz mi o tym...
Białym Diable.
Chce nas zabić.
Wszystkich.
Jest martwa, nikogo już nie skrzywdzi.
Jeszcze nawet nie zaczęła.
- Claudia? - Cześć, tato.
Nie powinnaś być w pracy?
Wzięłam wolne.
Wszystko dobrze?
Rozmawialiśmy o przeprowadzce.
Ale...
Zapomniałeś?
Kazałaś mi to przemyśleć.
Pomyślałam, że...
nie ma co marnować czasu.
W końcu się stąd wyniesiesz.
Lubię to mieszkanie.
Muszę iść.
Do szpitala.
Mam pierwszą chemię.
Czy mogę...
iść z tobą?
Jeśli ci to nie przeszkadza.
Wręcz przeciwnie.
Czego pan tu szuka? Wszystko już powiedziałem.
Mam coś dla pana.
Panie Wöller?
Co to?
Kopia dokumentu z urzędu w Marburgu.
Informacja o pana dowodzie osobistym.
Nie rozumiem, co w tym ważnego.
Nic pana nie dziwi?
Nie. A co miałoby mnie dziwić?
Metr 71 centymetrów, więcej nie.
W dowodzie wpisano 1,75 metra.
Gdzie one są?
Słucham?
Cztery centymetry.
To śmieszne.
Jest pan aresztowany.
Pod zarzutem kradzieży tożsamości.
Nie może pan.
Hannah?
Czy ktoś jest w domu?
Halo?
Jeśli jesteś w domu, otwórz.
Przepraszam...
Kim pan jest?
Proszę, wejdź.
Ja...
Chciałam porozmawiać z Hannah.
Nie ma jej.
Napijesz się czegoś?
Boisz się mnie?
Nie mam złych intencji.
Chyba mam déjà vu czy coś.
- Idę. - Błąd w Matriksie.
Co?
Albo wiadomość z tamtego świata.
Gdzieś o tym czytałaś.
Skąd pan to wie?
Znalazłaś zawieszkę.
Jonas?
Myślisz, że byłem dobrym policjantem?
Tato... Nie wiem.
Na pewno byłeś dobry w swojej pracy.
Jestem odmiennego zdania.
Zawsze byłaś inna.
Od samego początku inaczej widziałaś świat.
Czasem sobie myślę...
że w tym leży mój problem.
Nie widzę świata takim, jaki jest.
Chyba zrobiłem coś bardzo, bardzo głupiego.
O czym ty mówisz?
Znasz ten film?
Taki o młodym mężczyźnie, który ma samochód,
dzięki któremu cofa się w czasie?
Wiem, że to brzmi dziwnie,
ale...
to, co było w filmie,
istnieje naprawdę.
Podróże w czasie.
I w jakiś sposób...
łączą się z Madsem i Helgem.
I z tym,
co stało się ponad 30 lat temu.
Panie Tiedemann!
Panie Tiedemann.
W gabinecie czeka na pana kobieta.
Mówiła, czego chce?
Chodzi o człowieka w wariatkowie.
Tego, który zabił chłopców.
Twierdzi, że go zna.
Dzięki.
Dzień dobry.
W czym mogę pani pomóc?
Ja...
Szukam mojego męża.
Widziałam go w gazecie.
Artykuł o zabitych dzieciach.
Było tam zdjęcie.
To chyba mój mąż.
To jest pani mąż?
Jest do niego podobny.
Szukaliśmy krewnych, nikt się nie zgłosił.
Wie pani, że aresztowano go zeszłej zimy za zabójstwa?
Mogę go zobaczyć?
To nie będzie proste.
Jest na oddziale psychiatrycznym.
Nic nie powie.
Rozumiem.
Ale może ze mną porozmawia.
Mogę spytać, jak się pani nazywa?
Nielsen.
Katharina Nielsen.
Gdzie byłeś?
Obiecałem ci, że wszystko naprawię.
Tak mi przykro.
Nagle wszystko nabrało sensu.
Gdy już się wie, to oczywiste.
Hannah?
Otwórz drzwi!
Hannah?
Hannah!
Nie.
Proszę.
Martha?
Wiesz, kto to jest?
Powiedział ci, gdzie jest twój brat?
Kim jest twój brat?
Ten człowiek
to syn twojego brata.
Mój wnuk, twój bratanek.
Mikkel to Michael Kahnwald. Słyszysz?
Jesteś jego ciotką.
Martha.
Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
Uwierz mi, chciałem ci powiedzieć.
Gdzie maszyna?
Ta, która przenosi w czasie?
Hannah ją ma.
I zniknęła.
Hannah?
Powiedz mi, jak odzyskać Mikkela.
Mamo...
Magnus ma maszynę.
Co?
Cofnęliśmy się.
Byłaś tam?
Widziałaś Mikkela?
Mikkela?
Trzymaj swoje brudne łapy przy sobie.
Rozumiesz?
Idziemy.
Co to?
Mój brat
również zniknął bez śladu.
W 1986 roku.
Podobnie jak Mads Nielsen.
Bez śladu.
Nic nie zostało.
Też się nazywał Aleksander.
Aleksander Köhler.
Zupełnie jak pan.
To popularne nazwisko.
W Niemczech jest ponad siedmiuset Aleksandrów Köhlerów.
Niełatwo jest namierzyć każdego z nich.
A szczególnie jeśli przyjął panieńskie nazwisko żony.
Mówię z doświadczenia.
Gdy rodzice się rozstali, przyjąłem nazwisko matki.
Zmieniłem nazwisko z Köhler na Clausen.
Niektórzy do tej pory nie potrafią mnie znaleźć.
Ale...
parę miesięcy temu
stało się to.
Proszę przeczytać.
Na głos.
„Ten, kto widzi oczami...
i słyszy uszami,
przekona się, że żaden śmiertelnik nie dochowa tajemnicy.
Jeśli jego usta milczą,
- ...przemówią... - ...przemówią opuszki palców.
- Zdrada sączy się... - ...z porów w jego skórze.
Znajdziesz informacje o swoim bracie w Winden.
Przyjaciel”.
Nie mam pojęcia,
co dzieje się w tym mieście.
Ale jednego jestem pewien.
Pan...
na pewno nie jest moim bratem.
Pani mąż nigdy się nie przyznał.
Powtarzał, że chciał uratować te dzieci.
Pani i mąż...
Mają państwo dzieci, prawda?
Nie.
Nie?
Ciekawe.
Powtarzał, że szuka swojego syna.
To może zabrzmieć dziwnie, ale...
słyszała pani kiedyś o jakimś Białym Diable?
Nie. A co to miałoby być?
Jeśli się do pani odezwie...
Jeśli nawiąże z panią kontakt,
proszę go nakłonić do rozmowy z nami.
Niech się przyzna.
Ten człowiek przybył z przyszłości?
Cofnął się do 1953 roku?
Wtedy go aresztowałeś.
A wczoraj próbował porwać chłopca?
Nie.
Nie ten człowiek.
Znaczy...
ten sam człowiek,
ale starszy.
I twierdził, że to jego syn?
Wiem.
Brzmię, jakbym oszalał.
Ten człowiek,
ten stary...
Gdzie teraz jest?
Z powrotem w psychiatryku.
Wystarczy. Wprowadzasz się do nas.
Zabierzemy twoje rzeczy.
Czyli mi wierzysz.
Czyli...
cofnęliście się?
Do którego roku?
A więc o to chodzi.
Wiedzieliście o tym gównie?
Dlaczego nic nie mówiliście?
Martha.
Tak. U Franziski.
Dobrze, już wracam.
Że co?
Kto?
Jonas wrócił.
Tak jak mówił Bartosz.
Ale jest starszy.
Lepiej się w to nie mieszajcie.
Nie wierzę.
O tym też wiedzieliście.
Właśnie przez to wszystko się psuje!
Przez pieprzone sekrety!
Nie rozmawiałaś z nami, nawet gdy ojciec pieprzył Benni!
Niekompetentna para idiotów!
Franziska.
K-53.
Chciałabym porozmawiać z nim sama.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Proszę.
Tylko pięć minut.
Dobrze.
Ulrich?
Ulrich.
To ja.
Hannah.
Ulrich, to ja.
To naprawdę ty?
Tak.
A może jesteś aniołem?
Jesteś aniołem?
- Czy to ty? - Tak.
To ty.
Wiesz, gdzie jest Mikkel?
A Katharina? Co z nią?
Martha? Magnus?
To dziwne znów cię zobaczyć.
Co?
A co, gdybyś dziś mógł wybrać
między mną a Kathariną?
Jak to?
Dlaczego?
Gdy wcześniej byliśmy razem...
ja...
starałam się przypomnieć sobie,
czy powiedziałeś, że mnie kochasz.
Kochałem cię.
Dalej cię kocham.
Pomóż mi wyjść, a zostawię Katharinę.
Kocham cię.
Dobrze?
Kocham cię.
Mówił, że nikogo nie potrzebuję.
Ale tak naprawdę to ty
mnie nie potrzebujesz.
Właśnie że tak, Hannah.
Kocham cię.
Wydostań mnie stąd.
Zrobię, co zechcesz.
Pomóż mi, proszę.
Hannah, kocham cię.
Słyszysz?
Kocham cię.
Hannah. Zostań!
Kocham cię.
Jebana suka!
Zostań ze mną!
Kocham cię!
Ona kłamie!
Jest trochę podobny, ale...
Hannah!
Kocham cię!
To nie mój mąż.
Wypuście mnie!
Mamo?
Wszystko się ułoży.
Dobrze?
Masz tę maszynę?
Wiesz, jak działa?
Nie...
Ja nie.
Bartosz jej użył.
Żyją.
Mikkel.
I tata.
Co?
Tylko że nie tu.
Są w innym czasie.
Weź tylko lekarstwa, potem wrócimy po resztę.
Daj mi chwilę.
Chodź, idziemy.
Zastanawiam się,
po co chciał iść z nim do jaskiń.
A może tam coś jest.
Przestań.
Chciał tam też iść w 1953 roku.
I teraz znowu.
- Może coś tam...? - Nic tam nie ma.
Ale z jakiegoś powodu tam właśnie się kierował.
Możemy już iść?
Czemu tak naprawdę tu jesteś?
Co masz na myśli?
Wiesz.
Co niby wiem?
Wiesz o podróżach w czasie.
- To ma jakiś związek z elektrownią. - Chodźmy już!
Jesteś w to zamieszana.
Nie bądź śmieszny.
Trzeba przeszukać jaskinie.
Nic w nich nie ma! Podróże w czasie nie istnieją!
- Co robisz? - Dzwonię na komendę.
Przeszukają jaskinie.
Nic nie rozumiesz.
To, co jest w jaskiniach, przyćmi każde naukowe odkrycie.
Wywróci do góry nogami wszystko, co wiemy o wszechświecie.
Chcesz to zaprzepaścić? W imię czego?
Nie zmieniłaś się.
Wszystko kręci się wokół ciebie.
Nie masz serca.
Puść.
Puszczaj!
Boże, tato!
Zostań.
Nie ruszaj się.
Ja...
Wezwę karetkę.
No dalej.
Szybciej!
Pogotowie w Winden, w czym mogę pomóc?
Halo?
„Będziesz musiała się poświęcić”.
„Wszystko zdarzy się jak wcześniej”.
„Jeśli wszystko się uda, Regina przeżyje”.
Regina.
Tak mi przykro.
To ty jesteś Białym Diabłem.
To na pewno nie był pani mąż?
Może...
mogłem zareagować szybciej.
- Przykro mi. - To nie pana wina.
Nielsen...
To takie
niespotykane nazwisko.
Zna pani Agnes Nielsen?
Nie.
Wraca pani dzisiaj?
Straciłam wszystko, co miałam.
Chcę zacząć od nowa.
NOCUJĘ U PRZYJACIÓŁKI, R.
Kim jesteś?
Skąd masz klucz?
Dałaś mi go, zanim odeszłaś.
Nonsens.
Nawet cię nie znam.
Ona ci go dała.
Starsza ja.
Musimy uciekać. Mamy mało czasu.
Nie rozumiem.
Wiem, co zrobiłaś.
Powiedziała mi.
Ale powiedziała też, że to nie musi się powtórzyć.
Następnym razem.
Dokąd idziemy?
Do przyszłości.
Napisy: Marta Przepiórkowska