CZŁOWIEK MOŻE ROBIĆ, CO CHCE, ALE NIE MOŻE ZECHCIEĆ TEGO, CO CHCE.
ARTUR SCHOPENHAUER
Gdybyśmy wiedzieli,
jak to się skończy...
dokąd zabierze nas ta podróż...
czy podjęlibyśmy te same decyzje?
Czy wybralibyśmy inne ścieżki?
Zdołalibyśmy uciec naszemu przeznaczeniu?
Czy to, co jest głęboko w nas,
doprowadziłoby nas do tego samego końca, niczym niewidzialna ręka?
Czy ma znaczenie, jaką ścieżkę wybierzemy,
skoro koniec końców
znów stajemy sami przed sobą?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Poczekaj, to niemożliwe. - Nie mamy czasu.
Z jakiego jesteś czasu?
Pytanie nie brzmi, z jakiego czasu, a z którego świata.
Jak się tu dostaliśmy?
Zadałem ci pytanie!
Nie jesteś Marthą.
Kim jesteś?
Dziś wszystko się zaczęło.
Dziś się poznaliśmy.
Jak to?
Ty i ja...
twój i mój świat...
tworzą niemożliwy do rozwiązania supeł.
Twój świat?
Jak to twój świat?
Naprawię to.
- Obiecuję. - Czekaj! Dokąd idziesz?
Co ja tu robię?
4 LISTOPADA 2019 ROKU
Mikkel, odłóż to.
- Dzień dobry. - Nie dziwne, że nie śpisz w nocy.
Co z nim?
Ma ciągle ten sam koszmar.
- Mikkel, wystarczy. - Może to nie sen.
„Tutaj” i „teraz” są jednością i nikt nie jest prawdziwy.
Myślałeś o tym kiedyś?
Bardzo śmieszne.
Cholerne napięcie!
Podaj masło.
Proszę, Mikkel, idź się przygotować.
Miska!
Magnus już wstał?
- Martha, Magnus wstał? - Nie wiem.
- Oszalałeś? - Sprawdzam, czy jesteś prawdziwa.
Magnus!
Spóźnisz się!
Zejdź na dół albo ja do ciebie przyjdę!
Już schodzę.
- Dupek! - Wyścig do szkoły. Cześć, mamo.
- Idiota. - Dzień dobry.
Podwieźć cię?
Później ma padać.
Nie, wrócę późno. Mam próbę sztuki.
Pamiętaj, od jutra jesteście u ojca.
Do dupy.
Dzień dobry, śpiochu.
Znów nie spałam pół nocy.
Co tak długo?
Pierwszy dzień szkoły. W piekarni była kolejka.
Zbliża się apokalipsa.
Zostań na chwilę.
Jestem spóźniony.
Zobaczymy się wieczorem, dobrze?
Ulrich?
Kocham cię.
Jesteś piękna.
ZAGINIONY ERIK OBENDORF
TYDZIEŃ SZKOLNEGO TEATRU
Wygrałem. Witamy w piekle.
Dzięki wykształceniu uda nam się wyrwać z tej dziury,
ale jesteś za głupi, żeby to zrozumieć.
- Nie zapomnij oddychać. - A ty myśleć.
- Hej. - Hej.
- Widziałeś Kiliana? - Nie.
Po co się tak starać? I tak wszyscy umrzemy.
Na pewno cię nie adoptowali?
Na pewno nie masz kija w dupie, który trzeba chirurgicznie usunąć?
- Kretyn! - Kretynka!
- Hej, Martha. - Kilian.
Jakieś wieści o Eriku?
Nie.
Bardzo to dziwne.
Dzień dobry.
Zapraszamy wszystkich na apel do sali gimnastycznej.
Powiedzą o twoim bracie.
Nigdy nie znikał aż na dwa tygodnie.
Zawsze do mnie pisał, że nie daje już rady w domu.
Tym razem cisza.
Chodźcie, bo mama będzie zła.
ZAGINIONY ERIK OBENDORF
To znów się wydarzy.
WIESZ COŚ? ZADZWOŃ NA POLICJĘ
To znów się wydarzy.
Cały ranek to powtarza.
To znów się wydarzy.
Jak było u lekarza?
To znów się wydarzy.
Dobrze, to badania kontrolne.
To znów się wydarzy.
Muszę iść, jestem spóźniona. Zapomniałam czegoś.
To znów się wydarzy.
Tik-tak.
POLICJA
Erik Obendorf zaginął 22 października.
Prawie dwa tygodnie temu. Bez śladu ani świadków.
Przesłuchanie sąsiadów nic nie wniosło do sprawy.
Macie jakieś pomysły?
Wciąż nie dostaliśmy grafików z elektrowni.
Dobrze, dopilnuj tego. Idź do Tiedemanna.
- Wöller, sprawdź ślady opon. - Tak.
- Jankowski, wróć do Obendorfów. - OK.
Może sam odszedł.
To nie byłby pierwszy raz.
Czarna dziura...
tworzy się, gdy materia zapada się pod własnym ciężarem.
Zawiera neutrony.
TUNEL CZASOPRZESTRZENNY
A raczej neutronium.
Ale nie ma go wystarczająco.
Gdy światło gwiazdy, trzy razy cięższe od masy słońca, gaśnie,
następuje eksplozja.
Nie, implozja.
I tworzy się czarna dziura.
I...
W czym mogę pomóc?
Słucham? Jesteś nowy?
Jestem Jonas.
To na pewno twoja klasa?
Nic nie wiem o nowym uczniu.
Brakowało podpisu.
Dobrze.
Bartosz, mów dalej.
Więc tworzy się czarna dziura.
Ma bardzo silne przyciąganie.
Wszystko, co znajdzie się wokół dziury, zostaje do niej wciągnięte.
Inne gwiazdy, planety, a nawet światło.
Siła grawitacji jest tak mocna, że je wciąga.
Gdy coś do niej wpadnie, już się nie wydostanie.
Nikt nie wie, co się za nią znajduje.
Może nic, a może nowy świat.
Świat, w którym nic nie jest takie, jakie znamy.
Chcę tylko przejrzeć rozkład zmian pana pracowników.
Erika widziano ostatnio na leśnej drodze.
Dzięki temu sprawdzimy
pojazdy pracowników i dopasujemy wzór opon do tego znalezionego.
Ma pani nakaz sądowy?
To prośba.
Nie nakaz.
Ktoś go dla pani znajdzie.
Jak się pan trzyma?
Jakoś.
No dobrze.
Zastanawiam się...
czy Erik mógł dostać się na teren elektrowni?
Część jaskiń znajduje się pod nią.
To niemożliwe.
Wejścia zostały zamknięte lata temu.
Nikt tam nie wejdzie.
No dobrze.
Przypominam, że zajęcia
po 16,00 są odwołane z powodu zebrania rodziców.
Kółko teatralne się odbędzie, ale potrwa o godzinę krócej.
Redakcja szkolnej gazetki zbierze się w świetlicy
pod opieką pana Hopfa.
Katharina.
Co tu robisz?
Chciałam cię zobaczyć.
Nie wiem...
Wiem, że Ulrich i ty...
Dzieci zawsze będą częścią jego życia.
Nie będę się temu sprzeciwiała.
Aleś ty życzliwa.
Czy Ulrich był u was rano?
Miał wam coś podrzucić.
Niby co?
Nie wiem.
Coś do szkoły, dla dzieci.
Nie.
To może zapomniał.
Pamiętajcie, żeby za tydzień oddać prezentacje.
Żadnych wyjątków!
No co?
Nie powiedziałaś mi, co tu robię.
Znamy się?
Nie wiesz, kim jestem.
Idziesz?
NIĆ ARIADNY SZTUKA
Jonas, tak?
Wszystko gra?
Jaki mamy dzień?
Czwarty listopada.
A rok?
2019. Nie rozumiem.
Mamo?
Że co?
Wszystko dobrze?
Mogę ci jakoś pomóc?
POLICJA
Charlotte.
Musimy przestać.
Nie to mówiłaś dziś rano.
Ulrich, nie tutaj.
- Wybaczcie. - Co jest?
To...
ślady opon, 47 aut i dwie ciężarówki.
W Winden jest 21 000 zarejestrowanych pojazdów.
I co mam z tym zrobić?
No...
Nie wiem.
Zdobyłam rozkład zmian, sprawdzimy to.
Wöller.
Wtedy zrozumiałam, że nic się nie zmienia.
Wszystko jest takie samo.
Kołowrotek się kręci.
Raz za razem, w kółko.
Jeden los połączony jest z drugim.
Nić
czerwona jak krew
łączy wszystkie nasze działania.
Nikt nie rozwiąże supłów.
Ale da się je przeciąć.
On przeciął nasz
najostrzejszą klingą.
A jednak pozostało coś, czego nie można się pozbyć.
Niewidzialna więź.
Czasem w nocy za nią ciągnie.
A ja budzę się i wiem, że nic nigdy nie przestaje być.
Wszystko jest takie samo.
Ponieważ ich oczy i serca były ślepe,
ukarano ich za grzechy.
Tu i teraz.
To, co latało, spadło na ziemię.
A co było na ziemi, zmieniło kształt.
Pokazało swoją groteskową twarz,
która była ucieleśnieniem bluźnierstwa.
Świetnie. Na dziś wystarczy.
Niestety dziś kończymy wcześniej.
Przygotujcie salę na zebranie rodziców.
Dziękuję.
O 21,00 przy moście, pamiętaj.
Martha.
Nie wiem, czego chcesz, ale nie mam ci nic do powiedzenia.
Więc odczep się.
Posłuchaj. Może i nie wiesz, kim jestem.
- Ale jest czwarty listopada i Mikkel... - Co?
Michael Kahnwald, mąż Hannah. On nie jest...
Mąż? Żartujesz sobie?
Nie znam żadnego Michaela Kahnwalda.
Mężem Hannah jest mój tata, Ulrich.
Nie wiem, o co ci chodzi, ale spierdalaj.
Zaraz. Nie tak szybko.
Kocham cię.
To znów się wydarzy.
To znów...
się wydarzy.
To znów się wydarzy.
Mamo? Tato?
To znów się wydarzy.
To znów...
się wydarzy.
Tik-tak.
- Dziadku, wszystko gra? - Tik-tak.
Początek jest końcem.
A koniec jest początkiem.
Mogę w czymś pomóc?
Szukasz czegoś?
Sprawdzam, czy kogoś tu pochowano.
Kogo?
Kahnwalda,
Michaela Kahnwalda.
Jest grób Daniela Kahnwalda, umarł w 1964,
ale nie ma Michaela.
Może dlatego tu jestem.
Żeby to się nie wydarzyło.
Niby co?
Znamy się?
Mam wrażenie, że cię gdzieś widziałem.
Zaczekaj!
Jak się nazywasz?
21 WRZEŚNIA 1987 ROKU
Tak?
Mogę ci jakoś pomóc? Pewnie się zgubiłeś.
Główny klucz.
Do elektrowni atomowej.
To jakiś żart?
Miał go pan.
To ma być śmieszne?
Jeśli nie wyjdziesz, wezwę policję.
Policja...
Czego ode mnie chcecie?
Nic nie dzieje się na darmo.
Ani oddech.
Ani krok.
Ani słowo.
Ani ból.
Wieczny cud...
jedności.
Kim wy jesteście?
Była tu dziś policja.
Wiesz, co masz robić.
Kilian?
Przestań się wygłupiać, dobrze?
O co chodzi?
Czego tu szukasz?
Nie bój się.
- Dlaczego mówisz, że się znamy? - Bo tak jest.
Ale w innym czasie.
Co to znaczy?
Już to widziałaś.
Światło.
Las. Mnie.
To déjà vu.
Albo błąd w Matriksie.
Co?
Chyba wiem, dlaczego tu jestem.
Dlaczego po mnie przyszłaś.
Żebym to zmienił.
Niby co?
A to kto?
- Gdzie Mikkel? - Mikkel?
Nie ma go z wami?
Ślepy jesteś?
Co on tu robi?
Zabrałaś go?
Co się dzieje?
- Znasz mojego brata? - Niemożliwe.
Zabraliście go. Heide, niania, jest chora.
Nie chciał być sam w domu, więc go zabraliście.
Nie wiem, o chuj ci chodzi,
ale Mikkel umie się sobą zająć.
Lepiej spieprzaj.
Spadaj, świrze.
Idziemy.
Martha.
POLICJA
Charlotte? Idę na zebranie rodziców.
Mogę cię podrzucić.
Dobrze.
Poradzicie sobie?
Brzmiał, jakby cię znał.
- Znasz go? - Nie.
Nie wiem, kim jest.
Nostradamus przewidział koniec świata w tym roku.
Co za bzdury.
Nie, serio.
Apokalipsa czai się tuż za rogiem.
Dobrze, że mam laskę z własnym bunkrem.
Co?
Nic.
Co?
Myślicie, że coś tu znajdziecie?
Erik nocował tu czasem latem.
Może policji coś umknęło.
Słyszeliście o potworze z jaskini?
- Daruj sobie pierdoły. - To prawda.
Jakieś 100 lat temu,
po pierwszej wojnie światowej, robiono tam eksperymenty.
Jakiego rodzaju?
- Co to było? - Co?
Cholera.
Co jest w jaskini?
- Co to? - Szlag!
- Kurwa! - Co to jest?
- Co się dzieje? - Biegnij!
- Co z latarkami? - Wiej!
- Uciekajcie! - Martha!
- Chodź. - Spadamy stąd!
Biegnij!
Kilian?
Martha.
- To koniec? - Chyba tak.
Co...?
Co to jest?
Boże.
Kurwa!
Szlag!
Jasna cholera!
Kurwa...
- Nie żyje? - Kurwa.
Tak sądzę.
Kto to jest?
MADS NIELSEN 4 GRUDNIA 1973
Mads Nielsen.
Długo czekałam na ten moment.
Aż tu wrócisz.
Kim pani jest?
Mikkel...
nie cofnął się w przeszłość.
Nie stanie się twoim ojcem. A ty...
nie przyjdziesz na ten świat.
To świat bez ciebie.
Czy nie tego chciałeś?
A pomimo tego
z tym światem stanie się to samo, co z twoim.
Wszystko się rozpadnie.
Dokładnie tak jak w twoim.
Znowu.
I znowu.
Przez ciebie.
I przeze mnie.
Martha.
21 WRZEŚNIA 1888 ROKU
Jonas?
Ty żyjesz.
Żyjesz!
Nie jestem Marthą.
Nie jestem twoją Marthą.
Co to znaczy?
Jestem tu, by pomóc ci znaleźć początek.
Tę jedną rzecz,
od której wszystko się zaczęło.
W twoim świecie...
i w moim.
Napisy: Marta Przepiórkowska