LONDYN, ANGLIA
Skoro ten koleś straszy w muzeum, to czemu ściga nas po ulicy?
Chcieliśmy pomóc.
Z krzyków wnoszę, że nie chciał pomocy.
Ty to masz łeb.
Jego maska gazowa jest przeklęta.
Gdy ją zniszczy, odejdzie w zaświaty.
Wspaniale. Jak ją ściągnąć, gdy tak szaleje?
Musimy ją odciąć.
Żelazny nóż.
W razie czego go przysmaży.
Ściągniemy i zniszczymy maskę.
Odejdzie w zaświaty i po sprawie.
Użyjemy sposobu z księgi.
Podaj czwarty tom Arkan Mniejszych. To ten mały, purpurowy.
Zawiera zaklęcie ognia.
Jest drobny problem. Zostawiłem go w biurze.
Charles, w twoim plecaku zmieści się dosłownie wszystko.
Nie przewidziałem tego.
W nogi!
Jasna cholera.
Tędy!
Musimy wrócić do biura!
Stary, to nie biuro.
Trudno skakać przez lustra, jak człowieka ścigają.
Oby ten duch z I wojny światowej też marnie ogarniał nawigację.
Zastrzel gońca, powieś ich
Nasza klientka pominęła wiele szczegółów.
WCZORAJ
NAWIEDZONE MUZEUM
Wystawa traktuje o I wojnie światowej.
Ból i strach wciąż trzyma tam dusze.
Duchy wciąż to przeżywają.
Zostałam, by pomóc im odejść.
To moja nieskończona misja.
Tak jak my, Edwinie. Duchy rozwiązują beznadziejne sprawy.
Przyszłam do was, bo jeden z duchów postradał zmysły.
Chciałabym, byście poznali powód.
Ponoć jesteście najlepsi.
No dobra. Może to lustro?
- Tym razem się nie pomylisz? - Tak.
Właśnie szukam biura.
Leć.
Nim przybędzie...
ARKANA MNIEJSZE
Mam cię.
Wybacz, kolego.
Ta maska ma nad tobą władzę...
Muszę więc ją ściągnąć.
Edwin!
Szybko, do chuja!
Przyzwij płomień, wygnaj ducha...
Edwin!
...podpal przedmiot.
Już dobrze, stary.
Wygraliście wojnę.
Dzieciaki teraz się o tym uczą.
Świetna robota.
Schowajmy się, nim przyjdzie po niego Śmierć.
Inaczej weźmie i nas.
Dobra robota, Charles.
Mnie też się podobało. Może oprócz tego, jak mnie dusił.
Śmierć.
Jest tutaj.
Cześć, Wilfred.
Wybacz, my się znamy?
Spotkaliśmy się, tak.
Pewnie mi się przypomni.
Zbyt długo wojujesz w starych bitwach.
Umarłeś ponad sto lat temu.
Przyszłam wtedy po ciebie.
Ale...
byłeś taki zagubiony.
Przepełniony złością i nienawiścią.
Jesteś spokojniejszy.
Jesteś gotów?
Dokąd teraz pójdę?
Gdy byłem w Indiach, słyszałem o reinkarnacji.
Czytałem taki wiersz Kiplinga.
Oni...
Oni powrócą, wrócą znów
Póki czerwona Ziemia toczy się
Nigdy nie marnował liścia ani drzewa
Myślisz, że trwoniłby dusze?
Tak.
Tak to brzmiało.
To się ze mną stanie?
Teraz się dowiesz.
Co by było,
gdyby Śmierć nas złapała?
Wydałaby nas zaświatom i rozdzieliła nas.
Dopilnuję, by tak się nie stało.
NA PODSTAWIE POSTACI AUTORSTWA NEILA GAIMANA I MATTA WAGNERA
MARTWI DETEKTYWI
Daj spokój, coś taki sztywny?
Rozluźnij się.
No weź. Wybrałem go specjalnie dla ciebie.
Boks to sport dla dżentelmenów.
Kiedy niby mam kogoś uderzyć? Nie żyję od 1916 roku.
Dobra. A jeśli zmierzysz się z innym duchem,
co biega i morduje ludzi wiertarką?
Wwierca się w ich czaszki, tryska mózg i krew...
a magia zawiedzie, jak powstrzymasz go, by ocalić klienta?
W tym niezwykle konkretnym przypadku
walnąłbyś szaleńca z wiertarką kijem do krykieta.
- Przestań. - Posłuchaj.
Kumplujemy się od 30 lat.
Wiem, że nie lubisz próbować nowych rzeczy,
ale poczułbym się znacznie lepiej,
gdybyś w jednej z dekad nauczył się samoobrony.
Dobra?
W porządku.
Niech ci będzie.
Zuch chłopak.
Brawo. Tylko następnym razem uderz zdecydowanie mocniej.
AGENCJA MARTWYCH DETEKTYWÓW
NOWY KLIENT
No dobrze. Jestem Edwin Payne. To Charles Rowland.
Jak już wiesz, tworzymy Agencję Martwych Detektywów.
On ma mózg, ja bicepsy. Nigdy nie zawodzimy.
Ty masz bicepsy?
- No. Skąd to niedowierzanie? - Bez powodu.
Chciałabym, byście pomogli mojej przyjaciółce Crystal.
Jest medium.
Widzi mnie, mimo że jestem duchem.
Ale ostatnio dzieje się coś dziwnego.
Co przez to rozumiesz?
Zazwyczaj jest bardzo...
Ostatnio zaczęła być nieco bardziej...
Do tego jest Amerykanką.
To pewnie demon.
Czadzik. Już radziliśmy sobie z opętaniem przez demona.
- Jesteśmy detektywami od dawna. - Cudnie.
Pomożecie jej?
Rozważymy przyjęcie twojej sprawy.
Teraz przejdzie do negocjacji.
To spec.
Musimy omówić nasze wynagrodzenie.
Czasem pracujemy pro bono, ale w tym przypadku...
Przecież jestem tylko dzieckiem, które desperacko chce pomóc przyjaciółce.
Skąd wzięłabym środki?
Emma.
Fryzura i wiktoriańska torebka wskazują na twe zejście pod koniec XIX wieku.
Jako nadprzyrodzona jesteś znacznie starsza.
Miałaś dość czasu nauczyć się bycia duchem.
Znasz też arkana,
wnosząc po pupilu – rozjarzonym magicznym kalmarze, więc...
dedukuję, że stać cię na zapłatę.
Niech będzie, paskudy.
Ile?
Zabieraj łapy!
Puść!
ZNALEZIENIE I WYGNANIE DEMONA
Brawo, Charles.
Mamy prawdziwy plan.
Załatwię przebrania.
DZIENNIK LONDYŃSKI
Teraz, Edwin!
Narysuj runę! Musimy uwięzić demona!
Wypatroszę was!
Kończ już, Edwin!
Wypruję z was jebane flaki!
Widzisz? Moje przebrania zawsze się sprawdzają.
Próbuje uciec!
Szybciej, Charles!
Ryby zmywają runy!
To powinno wygnać demona.
Stacja King's Cross.
Przesiądź się na linię Metropolitan.
Już dobrze. Czujesz się lepiej, prawda?
Ty jesteś Crystal, tak?
Tak. Crystal Palace.
Coś... To nie wszystko.
Jestem z...
Boże drogi. Czemu nie pamiętam?
To pewnie tymczasowy efekt uboczny opętania przez demona.
Minie ci.
Zatrzymaj się u nas na parę dni, aż sobie przypomnisz.
To spoza wachlarza usług.
My cię ocaliliśmy, Martwi Detektywi.
Nie ma za co.
Martwi Detektywi?
Super, co nie? Duchy rozwiązujące zagadki.
No tak. Duchy. Dotarło.
Tyle że macie pojebaną nazwę.
Nie powinno jej tu być.
Sprawa jest zamknięta. Co tu robi?
Ostatnio była tu sama Śmierć. Mamy większe problemy.
- Może wrócić. - Sprawa jest na pewno zamknięta?
Niczego przecież nie pamięta.
Gdzie ma się podziać?
Może poszukać tej bezczelnej Emmy
i porobić na cmentarzu fotki polaroidem.
Nie obcujemy z żywymi.
Przyznaj, że fajnie jest być widzianym przez żywego rówieśnika.
Nie możesz jej zatrzymać.
Nie chcemy powtórki porażki ze szczeniakiem z 1994 roku.
Dobra, już rozumiem. Jesteś o nią zazdrosny.
- Zazdrosny? - Cześć.
Ponownie.
Wiecie, że was słyszę?
Dzień dobry.
To słoik pszczół?
Nie wiadomo, co się może przydać.
Odpoczęłaś?
Tak. Dziękuję, że wyciągnęliście ze mnie Davida.
I że mnie przenocowaliście.
Ten potężny, przerażający demon miał na imię David?
Tak.
Czyli już sobie idziesz?
Daj jej złapać oddech, nim ją stąd wykopiesz!
Żywi oznaczają problemy.
Gdyby wczoraj wieczorem umarła, wcale by mi tu nie przeszkadzała.
Ciężki tekst. Chodź, Crystal.
Dajmy Edwinowi chwilę na popracowanie nad swoim charakterkiem.
Jasne.
Musisz wybaczyć Edwinowi.
Spędził parę dekad w piekle, zapomniał więc, jak rozmawiać z ludźmi.
„Parę dekad w piekle”?
Nie, żeby sobie zasłużył. Błąd urzędnika.
Dzięki niemu lżej mi ze śmiercią.
To mój przyjaciel.
Duchy albo są uwięzione na ziemi, albo są przeklęte.
- Którym jesteś? - Postanowiliśmy zostać.
Mamy niedokończone sprawy. Rozwiązujemy je, pomagamy duchom.
Zarąbiści z nas detektywi, gdy nie ukrywamy się przed Śmiercią.
Czyli jesteście zbiegami.
Para głupkowatych martwych chłopców na gigancie.
Dobre.
Nie śmiej się. Nabijam się z ciebie.
Jestem wredna.
Spoko.
Co? Miałem się wściec?
No, bo...
Nie pamiętam dokładnie, ale mam przeczucie,
że ludzie mnie nie lubią lub byli dla mnie niemili.
Dziś pamiętasz więcej?
Nie. Tyle że jakby...
cała wiedza o sobie i wspomnienia o rodzinie
mają w sobie wypalone dziury.
Chce mi się w coś przywalić.
Sporo się uśmiechasz, Charles.
Cieszę się z rozmowy z żyjącą rówieśniczką.
Napotykaliśmy już media, ale żadne z nich nie było tak piękne.
Laski leciały na ten tekst w latach 80.?
Lepiej sobie go odpuść.
- Nie podziałał? - Zupełnie.
- Nie? - Nie.
Hej, Edwin. Przyniosłabym kawę,
ale Charles powiedział, że duchy nie czują zapachu ani smaku.
Jak przy połykaniu piachu.
Tęsknię za spaghetti.
Był listonosz.
Listonosz-duch?
Nie wiem, jak to działa. Pojawia się z potencjalnymi sprawami.
Miły gość. Ale potrafi przestraszyć. Zakrada się do nas, prawda?
Mogłeś sam go zapytać.
No przecież. Nie było cię.
Tak. Pogorszę ci nastrój i powiem,
że postanowiliśmy z Crystal, że tu zostanie.
Żeby było jasne: to nie mój pomysł.
Gdybyśmy mieli medium w sprawie Krzyczącej Lalki...
I może pomóc nam z żywymi. Co nie?
„Pomóc”? Jak długo zostanie?
Aż wróci jej pamięć.
Ale kwas. Posortuję pocztę.
To są potencjalne sprawy czy...
ZAGINIONA
Ona żyje.
Co?
Ta Becky Aspen żyje.
Boi się.
To ciemne miejsce.
Nie, ukryte.
Wynaturzone, złe.
Otacza ją czarna magia i śmierć.
Musimy jej pomóc.
- Nie. - Medium już nam się przydaje.
Ciemne, wynaturzone. Nasze ulubione.
Ta sprawa jest w Stanach. Nie pognamy tam przez jakąś ulotkę.
I kto jest zleceniodawcą?
- Ta zaginiona może nim być. - Żyjący klient?
Nie tak pracujemy.
Rozumiem, że cieszy cię uwaga żyjącej nastolatki...
- Ciszej. - ...ale to dzieje się za szybko
i nie ma mowy, by dołączyła do agencji.
Nie próbuję się wtryniać, ale ona żyje. Możemy jej pomóc.
Co szkodzi ocalić dziewczynkę przed nadprzyrodzoną siłą?
Daj spokój, Edwin. Dobrze będzie wyrwać się z miasta.
W naszym biurze niedawno była Śmierć.
Poza tym naprawdę pozwolisz umrzeć tej małej Amerykance?
TRZY LOTY I JEDNĄ PRZEPRAWĘ PROMEM PÓŹNIEJ
PORT TOWNSEND – HRABSTWO JEFFERSON
Ta przeprawa była zarąbista.
To był mój pierwszy raz.
Lustrem dotarlibyśmy tu w mgnieniu oka.
Nie możecie ich używać, bo utknęliście z człowiekiem,
więc płynęliśmy promem, kumam.
A teraz cała nasza trójka ma tu świetną zabawę.
Wszystko pięknie, ale pamiętaj, Charles,
że to Agencja Martwych Detektywów.
Nie Martwych Detektywów i Przybitej Medium.
Głupia nazwa.
Obie są kiepskie.
Dodam to do kolekcji opinii, które mnie nie obchodzą.
Zignoruję tę uwagę i sprawdzę pokój, który znalazłam przez internet.
SKLEP MIĘSNY
Przepraszam.
Wynajmujecie pokój?
Czemu idzie tu z tasakiem?
To ogromny tasak, Edwin.
Jestem zajęty.
Chcesz go wynająć?
- Ile masz lat? - Dwadzieścia dwa.
Nie sądzę.
Wybacz pytanie. Wszyscy są nerwowi po sprawie Becky Aspen.
Nie znam cię.
Tak, widziałam ulotki. Przykra sprawa.
Posłuchaj.
W całym mieście stać mnie tylko na wasz pokój.
Proszę, zgódź się.
Masz na czynsz?
Chodź.
No rusz się.
Idź za nią.
Płatne co tydzień.
Niko to twoja jedyna sąsiadka.
Unika ludzi.
Zdajesz się miła.
Niczego nie zdewastuj.
Sąsiadka ma na ścianach tapetę z anime i masę fotek kolesi.
- Nie wchodźcie tam. - Sprawdzamy, czy nie jest morderczynią.
Mądrze jest mieć gospodynię z tasakiem
i żyć z potencjalną zbrodniarką?
Żyć będę ja, bo wy umarliście.
Ruszamy odnaleźć tę dziewczynkę.
ŚLEDZTWO
Wolałabym móc ich dotknąć, ale plan jest taki:
pomówicie z jej rodzicami.
Gdy skupią się na Becky, poszukam w ich umysłach informacji.
Wiem, jak nie lubisz szperać ludziom w głowach.
Możemy wymyślić inny sposób.
Tak najszybciej uzyskamy informacje.
Przepraszamy za najście, pani Aspen. Ma pani chwilę?
Oczywiście.
Zrobimy wszystko, by znaleźć Becky.
Proszę opisać swój poranek w dniu jej uprowadzenia.
Była siódma rano.
Robiłam śniadanie...
Zeszłam na dół.
Znalazłaś coś istotnego?
Strasznie pędzisz. Wszystko gra?
Policja znalazła jej buty przy potoku.
Pomogą mi ujrzeć, gdzie nosiła je po raz ostatni.
O tym mówiłem.
Medium bardzo przyspiesza dochodzenie.
- Jezu. Gdzie on się podział? - Chce dowieść swego.
Podróżowanie to trudna sztuka. Popisuje się.
Wszyscy mamy talenty.
Co z twoją ręką?
Żelazne pręty. Nie uważałem.
Żelazo może was sparzyć?
Staramy się go unikać.
Parzy nas i sprawia, że na chwilę kamieniejemy bezbronni.
Wolimy tego nie rozgłaszać.
Jesteście duchami. Nie możecie opętać gliniarza?
To zajęło parę sekund. I nigdy nie opętujemy ludzi.
To wzbudza niezły alarm w zaświatach.
To nie jest temat na teraz.
Pogawędzisz z jej butami?
Nie rozmawiam z nimi.
Odczytuję je.
DOWÓD
Becky miała je na sobie po raz ostatni na ganku tego domu.
Czadzik.
Rozejrzyjmy się.
Garnki na kuchence.
Kruk w klatce.
Nikogo nie ma.
Zjeżdżaj, kocie.
Czekajcie chwilę.
Kocie, mieszkasz w pobliżu. Wiesz coś o tym domu?
Przecież kot nam nie...
Pieprz się. Nic wam nie powiem o tym domu ani mieszkającej w nim wiedźmie.
Koty mówią?
Jaja, co? Zwyczajnie nie gadają z ludźmi.
Kiepsko, że to dom wiedźmy. Są cwane.
I niebezpieczne.
Ale dacie jej radę, prawda?
Prawda?
Nim tam wejdziemy, musimy dowiedzieć się więcej o wiedźmie.
Nawet nie spróbowaliśmy poszukać tam Becky.
Nie możemy się tam wślizgnąć. Zobaczy nas.
Wszyscy, którzy otarli się o śmierć, widzą duchy.
A jak nas może widzieć, może też zranić.
A przynajmniej spróbować.
To bankowo nadprzyrodzona sprawa.
Wiedźma kradnie dzieciaki, koty gadają,
a teraz jeszcze ta ponura mgła.
Tamte laski się na mnie gapią.
Może przez twoje odzienie.
Wyglądasz, jakbyś mówiła do siebie.
Jakbyś miała nierówno.
Jezu. Przeczekam w toalecie, aż wyjdą.
Przepraszam.
Spokojnie.
Demon David.
Co tak formalnie? Widzieliśmy się przecież nago.
Co ty tu robisz? Gdzie jesteśmy?
Daj spokój. Powinnaś to wiedzieć.
Chyba że masz kłopoty z pamięcią?
Jak ty...
Szlag. Odebrałeś mi część wspomnień?
Nie mam jakiejś pokręconej amnezji. Ty je mi zabrałeś.
Tak, niezły ze mnie nicpoń.
Wciąż je mam.
Chcę je wszystkie odzyskać.
- Kim jestem? - Jesteś wyjątkowa, Crystal.
Twoje moce sprawiają, że jesteś... nadzwyczajna.
Nigdy jeszcze tak bardzo nie chciałem wrócić do czyjegoś ciała.
Charles i Edwin cię wypędzili
i nie możesz znów mnie opętać bez mojej zgody.
Nie ma mowy.
Podszlifowałaś wiedzę o demonach.
Biedna Crystal. Czego ci ja nie zrobię...
Crystal.
W porządku?
Wygadywałaś przy nas wszystkich niestworzone rzeczy.
Chwila. Gdzie jest...
W porządku, skarbie?
Rozmawiałaś z demonem na środku tego przyjaznego szynku.
Spokojnie.
Boże!
Muszę pobyć sama, dobrze? Dacie mi moment?
David jest tu, w Port Townsend?
Tak. Nie wiem. Nie mam pojęcia, gdzie byłam.
- Latały ogromne gałki oczne... - To był zły pomysł.
Obecność jej demona zagraża sprawie.
- Nie chciałeś jej. - Mierzymy się z wiedźmą.
Pamiętasz, jak potężny był jej demon w metrze?
Przestań z tym „jej demonem”. Nie jest mój!
To było przerażające! Rozumiesz to?
Ale gratulacje. Sprawa zamknięta, prawda?
Skreśliliście moje imię, więc demona już nie ma.
Świetna detektywistyczna robota, Edwin, bo on wciąż tu jest!
Wciąż tu jest!
Więc może to teraz nasz jebany demon!
Czy ona oszalała?
Krzyczy na nas.
Nie na mnie. Mówiła, że się boi.
Boi się?
Dobrze, Charles.
Zmieniłeś się, odkąd się pojawiła.
Nie zapominajmy, przez co przeszła.
Przez co ona przeszła? Spędziłem ponad 70 lat w piekle!
Nie róbmy z tego zawodów.
LONDYN W EPOCE EDWARDIAŃSKIEJ – 1916 ROK
DETEKTYWI DOMU CHILTERN
Składamy tę małą owieczkę demonowi Sa'alowi w ofierze.
- Co to za książka? - Zwędziłem ją bratu.
Nastraszymy tego małego gnojka.
Owieczka.
Co to było?
Widzieliście to?
- Przepraszam. - Nie rób tak!
Nie, proszę!
Zostaw mnie. Błagam!
Wybacz, ale w sumie jesteś ofiarą.
Dlatego, w sumie, muszę zabrać cię do piekła.
Nie jest tam tak źle.
Kocie, z tobą rozmawiałem wcześniej?
- Wszystkie wyglądamy ci tak samo? - Tak. Ale szukałem ciebie.
Przyniosłem to w ramach...
podziękowania.
To dla mnie?
Zaklęcie wiążące. Jedna z moich sztuczek.
Muszę odnaleźć dziewczynkę.
Opowiedz mi o tej wiedźmie.
No dobra.
Ale czarowanie kotów napyta ci biedy.
Czy...
Dobra, coś się stało?
Nic mi nie jest.
Jasne. Widzę, że masz się świetnie. To ja już pójdę do środka.
Boże, chętnie zderzyłabym ich łbami! Ale się wściekłam!
Faktycznie brzmisz OK.
Ledwie chwilę wcześniej dręczył mnie
mój toksyczny były.
Wcale nie jest w porządku.
Tych dwóch dało mi wykład w alejce!
Po tym, jak im pomogłam. I to grubo.
Te chłopaki to...
- To twoi kumple czy... - Nie wiem. Może.
Po co mi tacy przyjaciele, skoro dbają tylko o to, co dla nich ważne?
Posłuchaj.
To tak jak wszyscy.
Bezustannie.
Wszyscy wciąż myślą wyłącznie o sobie.
Może czasem ci się poszczęści i chwilę pomyślą o tobie,
ale zaraz wracają do grzebania we własnym gnoju.
I pewnie nie bez powodu sama też tak robisz.
To...
słabe.
Czyli jestem samolubna?
Ekstra. Wkurzam się na siebie.
No dobra. Świetnie się gadało.
- Też mnie będziesz przesłuchiwać? - Możliwe.
Edwin już się tym zajął.
Nie sądziłam, że David będzie mnie nękał po drugiej stronie globu.
I nie zamierza oddać mi skradzionych wspomnień.
Jezu, ale ze mnie kretynka!
Chwileczkę. On odebrał ci wspomnienia?
Tak.
To ci nowina.
Ja czasem...
złoszczę się.
To jak wiedzieć, że ma się dom, i nie umieć tam trafić.
Trudno to wyjaśnić.
Rozumiem.
Chodź ze mną.
Potrzebne nam lustro.
Chodźmy.
Zobaczymy się na górze.
Cześć.
Hej.
Mieszkam po drugiej stronie korytarza,
- gdybyś... - Fajny płaszcz.
Co ty wyrabiasz?
Nie widziałeś tego?
Coś ci pokażę.
Ale obiecaj nigdy nie mówić Edwinowi.
Charles, co ci chodzi po głowie?
Od jakiś 30 lat raz w tygodniu ich podglądam.
To twoi rodzice?
Boże. Nie pomyślałam o tym, że nadal mogą żyć.
Tak. Spójrz na nich.
Wiedli dobre życie. Teraz tylko telewizja, herbata i ciastka.
Mój tata był...
Wiesz, nie był najmilszy.
Przemocowy.
A moja mama zwyczajnie cicha.
Teraz są szczęśliwi.
Musi być trudno nie móc z nimi pomówić ani ich przytulić...
Tak.
Jest trudno.
Ale też jestem w sumie szczęśliwy.
Ekstra szczęśliwy za nas wszystkich.
I nieźle mi idzie.
Wiem, jak to jest nie móc wrócić do domu.
Jeśli masz z nami zostać, musisz się przed nami otworzyć.
Charles?
Dowiedziałem się paru rzeczy o wiedźmie. Chodźmy na dół.
To jedynie dla detektywów z prawdziwego zdarzenia.
Dobrze. Powiem wam prawdę.
Ale to właściwie przykład mojej głupoty, więc...
LONDYN – TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
GREMLINY
Z początku nie wiedziałam, że David jest demonem.
O PÓŁNOCY PROJEKCJA COŚ!
I zadurzyłam się w nim.
Gdy zorientowałam się, że nim jest...
To nie miało znaczenia.
Świadomie mu na to pozwoliłaś?
Jestem medium. Widziałam mnóstwo cudactw.
Myślałam, że go kocham.
Byłam kretynką. Nie mówiłam, że opętał mnie wbrew woli.
Wiedziałaś, że tak założyliśmy, bo tak jest w 99% przypadków.
Może poćwiczymy oddychanie?
Świadomie go dopuściłam. Okłamał mnie.
Jakbym była uwięziona w tycim pudełku.
Nadal niewiele wiem, co dokładnie zrobił.
Nie chciał odejść.
Doskonale. Rozumiesz, co czujemy.
Raz ocaliliśmy cię w metrze i teraz się nie odczepisz.
Bawisz się w bycie detektywem.
Wiesz, co zrobiono, gdy umarłem, Crystal? Nic.
Moje zniknięcie uznano za „wolę Bożą”.
Szkoła Charlesa zatuszowała jego sprawę.
Nikt nie dochodził powodów naszych śmierci.
Jesteś mądra i miła, ale to nie jest zabawa.
Rozwiązujemy sprawy, które pozostałyby nierozwiązane.
Policja nie da rady pieprzonej wiedźmie!
Nie liczyliśmy się.
On i ja.
Więc te sprawy się liczą.
- Muszą się liczyć! - Masz rację.
Ale my też nie pomogliśmy Crystal.
Nie odzyskała przecież wspomnień.
W porządku.
Kiedy byłam dziś w umyśle mamy Becky,
z tym całym bólem i żałobą, pomyślałam,
że może gdzieś tam tak czują się moi rodzice.
Zwyczajnie chcę pomóc.
To się liczy.
Ta sprawa jest ważna.
Więc...
zapomnimy na razie o Davidzie?
I skupimy się na uratowaniu Becky? Tak.
RATUNEK
Ta wiedźma, Esther Finch, ma obsesję na punkcie młodości.
Co kilka lat porywa dziewczynki,
zamyka w kredensie i kradnie ich witalność.
- Rasowa łotrzyca. - Tak, czystej krwi.
Wiesz to od kota?
Małe dranie są cwane. Jak drapną, piecze jak ogień.
Jeśli wciąż żyje, zakradniemy się, wyprowadzimy ją i po krzyku.
Proszę, jakie to proste.
Będę potrzebował planu domu.
Może jest w twoim internecie?
Nie należy tylko do mnie.
Potem znów wyjaśnię.
- Ale tak, mogę. - Świetnie.
Charles weźmie swój plecak z czarami.
Dobra, to złożony, kieszonkowy wszechświat,
którym po latach praktyki jedynie ja władam.
Ale może być i „plecak z czarami”.
Jezu!
Wzięłam cię za złodzieja mięsa albo...
jego zboczonego amatora.
Co robisz? Albo nie, nie chcę wiedzieć.
Mam gdzieś twój wiek. Marsz do łóżka.
Rety, naprawdę wygląda jak wiedźma.
Taka seksowna, co sporo jara.
Ale w luzacki sposób.
Wiedźma, która musi iść na pocztę
zająć się problemem nieodebranej paczki.
Nie ma za co.
Bardzo sprytnie, Crystal.
Dobrze, Charles. Ruszamy.
Wiem, że mamy sztamę,
ale mam wrażenie, że nie zabieracie mnie za karę za sekret z demonem.
Moja wina, dałam ciała. Powinnam była wam wszystko powiedzieć.
Wiedźmy są niebezpieczne.
Raz jedna zmieniła dziewczynę w kawałek plastiku.
Nie mogła się ruszyć, nie starzała się, ale wciąż wszystko czuła.
Trwa teraz tak na wieki.
Jasna dupa.
Ty masz życie do stracenia. Chrońmy je, póki możemy.
Oraz...
to kara.
Stul się, kruku.
- Spora kłódka. - Dasz radę.
Zgadza się, kruku. Zobaczysz.
Jest pusty?
Chwileczkę.
Tu jest inaczej niż na planie.
Ten kredens jest wysunięty.
Jasne.
Zajrzę.
Zobaczę, co tam jest.
Wiedźma pewnie zaraz wróci.
Edwin!
Edwin? Jesteś cały?
Magiczna próżnia, co?
- Wsiorbała cię. - Zgadłeś.
To magia.
Czuję, jak mnie obciąża.
Nic nie ma się stąd wydostać.
Charles, Becky tu jest!
Do ciebie jest z parę pięter!
Masz linę i bloczek?
Musimy jakoś wydostać ją na górę!
Wsadź ją do plecaka z czarami!
Trochę to trwa, prawda?
Cześć.
Jestem Esther.
Nieładnie się do mnie włamywać,
ale ten pomysł z pocztą...
Wcale nieźle.
Nie wiem, o czym mówisz.
Daj spokój. Czego szukają twoje umarlaki?
Mogliście grzecznie zapytać.
Może bym...
zwyczajnie wam to dała.
Zaginęła dziewczynka i...
Rozumiem. Cofam moje słowa.
Nigdy bym jej nie wydała. Jestem kolekcjonerką.
- Małych dziewczynek? - Tak.
Mam wiele pasji.
Japońska whisky, tytoń, dobre płyty.
Ornitologia. Uwielbiam ptaki.
Ale bardzo, bardzo...
kocham dziewczynki.
Drwij sobie, kruku.
W końcu się zaprzyjaźnimy.
Wszyscy mnie lubią.
Dobry ze mnie gość.
- Masz Becky? - Jest w twoim plecaku.
Był tam też...
ogromny wąż.
Już mnie to dobija.
Czekanie.
Ale ciebie nie.
Jesteś niemal sparaliżowana.
To ta fajka. A niech to.
Wkrótce mocno zaśniesz.
Może przyśni ci się coś miłego.
Młodość.
Nastolatki mają wspaniale elastyczną skórę.
Można ją rozciągać na metry.
Zostaw ją!
Twoi martwi przyjaciele spieszą ci z pomocą.
Pozostaną na zawsze młodzi, bo nie żyją.
Padam z zazdrości.
Aż chce mi się krzyczeć.
Żelazna laska.
Solidna.
Idealna do problemów z krzyżem.
Czy to nie wspaniałe?
To będzie okropne dla nas obu.
Charles, nie!
Masz nierówno pod sufitem?
Nie opętujemy ludzi, to tylko kłopoty.
Wiem, stary.
Ale okoliczności do tego zmuszały.
Zabiorę ją do środka,
a ty z Crystal bierzcie plecak z Becky i wiejcie stąd.
Natychmiast opuść jej ciało!
- Nie wierzę, że... - Edwin.
Ty jesteś mądry, a ja odpieprzam takie akcje.
Szybko, próbuje się mnie pozbyć.
Szperaliście w moich wspomnieniach, co?
Wasza trójka otworzyła puszkę Pandory.
Nawet nie macie pojęcia.
Monty! Jezu!
Próbuję grozić dzieciakom.
SPRAWA ZAMKNIĘTA
Jesteś w domu.
Zapomnisz wszystko o tamtym strasznym miejscu
i przerażającej ciemności.
Nie będziesz już myśleć o tych okropnych rzeczach, dobrze?
Dobra dziewczynka.
Mamo?
Spójrzcie tylko.
Dobra robota.
Ale co z demonem Davidem?
Nadal stalkuje.
I wciąż jest dupkiem. Ale odzyskam wspomnienia.
Teraz masz nas.
Już raz go pokonaliśmy.
- Nie kozakuj. - Kozakuję?
Wyciągając cię z otchłani, nagadałem krukowi,
ocaliłem Becky i ogłuszyłem wiedźmę.
Opętałeś ją, zdradzając zaświatom nasze położenie.
Już uciekanie od Śmierci jest trudne, a co dopiero od jej sługusów.
A jednak nie ma ich tutaj. Chyba nam się upiekło.
Lubisz się zamartwiać.
Wynośmy się stąd, nim znów stanie się coś szalonego.
WYDZIAŁ DUSZ ZAGINIONYCH
Zobaczmy.
A cóż to takiego?
Opętanie.
Nieładnie.
Zgadza się?
POŻĄDANIE – ŁAKOMSTWO
CHCIWOŚĆ – GNIEW
Znalazłam was, nicponie.
Prawda?
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Marcin Chojnowski