Previamente en Dead Boy Detectives...
Somos os Detectives Mortos.
El pon a maña
e eu, a forza.
Resolvemos enigmas.
Quero que axudedes a miña amiga.
Non me lembro?
Efecto secundario da posesión.
Non debeu vir. Que fai no despacho?
Imaxina unha médium coa boneca que berraba.
E pode axudar cos vivos.
Está viva.
Hai que axudala.
Non estaría ben saír un pouco?
Desculpa?
Alugas un cuarto?
Queres alugalo?
- Ola. - Ola.
Feitizo de amarre, un dos meus truquiños.
Teño que atopar unha rapaza desaparecida.
Fálame da bruxa.
Ola!
Chámome Esther.
Becky está aquí!
Acabades de abrir a caixa dos tronos.
Non tendes nin idea.
Xa vos teño, zarapelos.
Non si?
PORT TOWNSEND, WASHINGTON
Intercambio a bruxa malvada por un colchón inchable no despacho, non?
Que boa idea, Crystal.
Xa o falaremos.
Ei, gato.
Vés despedirte?
Non ides a ningures.
O voso colega ameigou un gato e agora tócalle apandar.
Un bo detective fai o que sexa por resolver un caso.
E agora lisca.
O Rei Gato está cabreado. Levámosvos onda el.
Edwin?
Que fixeches, meu?
FÁBRICA DE CONSERVAS
Moi ben.
É un asunto diplomático, deixádeme falar a min.
Diplomático? Só son gatos.
Non lles debía caer ben.
Que foi? Só son gatos.
Vimos a unha audiencia co Rei Gato.
Ola.
O REI GATO
Todos os gatos fan iso?
Que se o fan todos os gatos?
Pois claro que non.
Son un Rei Gato.
Xa vexo que a cabeza non es ti.
Desculpa, xa me aburrín.
Cal deles te ameigou?
O esmirrado que che acaba de falar.
Somos detectives e resolvemos un misterio...
Tanto me ten.
Cometiches un erro imperdoable ao ameigar un dos meus gatos.
Deberiamos...
falar da túa ofensa.
En privado.
Non vai contigo a ningures.
Charles, ven.
Se cadra, a mellor xogada é falar.
Concordo con Charles. Zoscamos gatos até escapar.
E acabar coma el?
Amais, as rabuñadas son velenosas para nós
e aquí hai moito gato que o sabe.
Non me fío del.
Podo ocuparme só perfectamente.
Entón...
Xa estades a falar segredos de min.
Mellor non tentes nada raro.
Entón...
Que castigo deberías recibir?
A onde foi Charles?
Charles.
Sodes amigos especiais?
Somos mellores amigos.
Contra, vale.
Non tes que facer todo iso.
Este é un espazo seguro.
O meu reino é todo desexo e pracer.
Ameazas con castigarme.
Non son mutuamente excluíntes.
Pois...
Podemos aclarar o tema do lazo máxico?
Un feiticiño non ten nada de malo.
Non? Non cres?
Es estrañamente fermoso.
Fascínasme.
Tesme fascinado.
E isto que raio é?
Iso?
Pois o teu castigo.
É un feitizo gaiola.
Para que non marches...
da vila.
Do meu...
reino.
Non podes marchar en coche, barco, avión nin tren,
e tampouco polos espellos.
Os fantasmas sodes agudos.
Inaceptable.
Quítamo.
Non podemos quedar, é perigoso.
Ai, Edwin, que me acabas de dicir?
"Un feiticiño non ten nada de malo."
Mira, quítase sen axuda en canto me fas feliz.
E que te faría feliz?
Estou bastante seguro de que nos podemos arranxar.
Pero xa vexo que iso ofendeu as túa anticuada sensibilidade.
Mira, son un Rei Gato xusto e consensual.
Douche unha alternativa.
Conta todos os gatos de Port Townsend, e a pulseira desaparece.
Contar todos os gatos de Port Townsend?
Edwin!
Estás ben, meu? Onde andabas?
Só marchei un anaco.
Marchaches hai horas.
Que levas no pulso?
BASEADO EN PERSONAXES DE NEIL GAIMAN E MATT WAGNER
- E así valo lograr? - Tentaches forzar o peche.
Non podo ir ao despacho, non podo usar espellos. Suxestións?
Pórte a contar gatos o máis rápido que poidas.
O Rei Gato non o poría tan fácil, é un enganador.
Xa, enganou o meu cauto compañeiro para lle pór unha pulseira.
Queres falar de malas decisións?
Posuíches unha bruxa,
deixándonos expostos ás represalias do alén.
Posuír os vivos fai saltar as alarmas.
E, con todo, nada pasou.
Sempre te pos no peor.
Ti non vas ao inferno se nos pillan, pasas páxina.
Non sabemos que pinta ten o meu alén.
E tampouco penso ir a ningures sen ti.
E ninguén vai a ningures até quitares iso.
Que máis dixo o mico?
Nada.
Xa cho dixen, foi rápido.
Vale, respecto total polo esforzo nivel hercúleo,
pero derramarme as cousas non vai axudar.
Ti estás a gozar, non si?
Mi madriña, xa empezamos.
De que, Edwin? Eh?
Da persecución dunha bruxa ou do acoso do meu ex demo?
Non, tes razón.
Adoro quedar atrapada en vilas
onde teño cero posibilidades de atopar os meus pais.
Basta de golpes!
Non sei que lerias de angustia nivel John Hughes tes entre mans,
pero baixa o volume.
Procuro ter paciencia porque me dá a impresión
de que non tes a onde ir.
Así que acouga.
Vas facer que me boten.
Tamén podes marchar.
A pulseira diabólica lévoa eu, non te cortes e colle un barco.
Non quixo dicir iso.
- Quixo tal. - Si tal.
E vou marchar antes de dicir algo feo.
Como que es tan egocéntrico
que o teu ego desorbitado se ve desde o espazo exterior.
- Non o digas. - Non ía dicir nada, ou?
Correo!
Tes que deixar de aparecer da nada, pero...
Correo.
Non traias o correo da axencia.
- Non imos quedar. - Reenvíase a onde esteades.
Anímate, ho, non nos levará nada
coller boa sona en Port Townsend.
Nesta vila non cómpre coller nada.
Repito, non imos quedar.
Non é todo correo lixo.
Unha tenda de maxia, axuda dun profesional.
MICK TRÁXICO
"Teño paciencia porque non tes a onde ir."
Claro que teño a onde ir.
E fixo que familia, é só que...
non me lembro.
Merda, desculpa.
Non...
Mi madriña! Hostia!
Acudídeme! Jenny!
Esta tenda éche de categoría, Mick Tráxico.
Abofé.
Non está mal para unha morsa maldita atrapada en terra no corpo dun home.
E a pulseira non sae.
Es unha morsa maldita, logo.
Xebre!
Feixes de cachifallos máxicos e ningún funciona?
Abofé. Éche un deses feitizos que só pode desfacer o feiticeiro.
- Bárbaro. - Non houbo sorte.
A pulseira queda.
Así que a contar gatos.
Estás ben, meu?
Que desfeita.
Unha desfeita é descubrir un día que che roubaron a vida.
Eu era unha morsa, libre no océano,
un rei fachendoso do azul escuro.
Todo comezou unha noite.
Temos algo de présa.
Non, o que quere dicir é...
Algo ha de haber que nos axude.
Levade isto.
Vale.
Que fai?
Está ben como calcapapeis.
E amais...
está encantado para facer o son do océano.
Ai, por favor.
Grazas.
Esther.
Esquecérame que seguías aquí.
Es tan...
Fermosa?
Silandeira que mete medo?
Xa me coñeces.
Gústame tomar o meu tempo.
Deleitarme cos...
detalles.
Espreitar a miña presa.
Engánanme os oídos
ou dixeron eses mozos que estaban atrapados na miña vila?
Abofé, algo así dixeron.
Pois...
Levo isto.
E que pensas facer con el?
Chámalle...
kit inicial de vinganza.
Sería unha deshidratación.
Que beba moito líquido e que descanse.
É máis ca iso. Non está prestando atención.
Sangráballe o nariz, suaba e antes diso tiña...
Non sei se ela o vía, pero eu víalle cores no pelo.
Xa.
Eu teño que abrir a tenda.
Crystal, podes coidar dela?
- Claro. - Xenial.
Chámame se hai cambios.
Debeu ser vergonzoso para ti.
UNHA LECTURA LIXEIRA
Vale, vamos ver que lle pasa pola cabeza.
Charles, algo vai mal.
Crystal?
Xa abonda!
Crystal!
Está ben?
Estou.
Estou ben.
Só vía cores e luz.
Non sei quen o fai, pero nunca tal vira.
Asustáchesme.
Velaquí a lista de preguntas para cando acorde.
Vala axudar?
É un exemplo case perfecto
de misterio sobrenatural que só resolvemos nós.
Está claro que o doutor vivo foi inútil.
A medicina occidental non é limitada por culpa súa.
Deixa de ser tan amable.
Crystal, volvemos decontado.
E por que teño que quedar eu?
Ser detective non consiste só en penetrar na mente da xente
e ler obxectos, tachán, velaí a resposta.
Ás veces cómpre facer traballo real de detective.
Fan falta os manuais de Londres.
Só hai un problema, meu.
- Este? - Non.
Outra vez, é un tomo grande e azul de medicina.
Ese paréceche azul?
É que eu non vexo a onde apuntas.
E eu estou encadeado ao outro lado do charco, fago o que podo.
Debería estar abaixo á esquerda.
A túa esquerda ou a miña?
É a mesma para os dous!
Niko Sasaki.
Ola.
Chámome Crystal.
Vivo ao outro lado do corredor, vímonos unha vez.
Lembras o que pasou?
Estás no meu cuarto.
Fitándome.
Un momento, teño varias preguntas.
O teu nome completo?
Non, grazas.
Vale.
Antecedentes de desmaio? Si.
Casos de histeria feminina na familia?
Veña, ho, Edwin.
Tes que repousar.
Sinto a preocupación, completa descoñecida,
pero unha ducha quente faime ben.
Xa che ten pasado, logo?
Con que frecuencia...?
SANGUE E ÓSOS TOMO DE MEDICINA
Nada coincide cos síntomas de Niko,
nin neste nin nestoutros.
Volve mirar. E bule, por favor.
Lembra que Morte estivo aquí e pode volver.
Pasaríaseche algo na páxina 181...
Non tal, mirei na 181 e na 325.
Non hai quen entenda o que pon nestes vellouqueiros.
A metade está en arameo antigo.
Perfectamente comprensible cun pouco de estudo. Se puidese...
Vas arrincar o brazo. Para xa!
Non serei tan rápido coma ti, pero vin axudar.
En serio, Edwin, non me podes contar o que pasou co Rei Gato?
Xa cho contei todo.
Foi incivilizado e goleón,
e colleume desprevido ao me bisbar.
O que? Bisbouche?
Tesme fascinado.
Non é importante.
Estamos a perder o tempo, céntrate no caso que nos atangue.
Entendo.
Moi ben, logo.
Mira o que che digo,
respira fondo...
e pon o cerebriño a traballar, porque a resposta tela aí dentro.
No meu cerebriño.
Charles, es un xenio.
Cómpre outro libro.
PARASITOS PARANORMAIS
Este non pinta nada mal.
Oi, vou trousar.
Es un fantasma, non podes trousar.
Cal deses parasitos paranormais e cucos se meteu en Niko?
Mira se atopas o síntoma.
Vale.
- Muda espontánea da pel? - Non.
- Sede de sangue? - Non.
- Proído? - Non.
- Secrecións de cor? - Para aí.
Ese cal é?
Trasnos mexacáns.
Parecen inofensivos, non si?
SECRECIÓNS DE COR
DEBILITA O HÓSPEDE
EXPLOSIÓN INMINENTE
Oe, Niko.
Xa sei que case non nos coñecemos.
Estou pasando...
Sentir que non podes falar con ninguén é unha merda.
Sénteste soa mesmo cando estás con xente.
Non coñezo a miña familia e estou tentando atopalos, mais...
non sei por onde comezar.
E o triste é que me viría ben algún consello de meus pais, sabes?
Ou sexa...
Quero que meus pais me axuden a atopar os meus pais.
Así me sentía ao morrer meu pai.
El sempre sabía que dicir.
E levaba calcetíns graciosos.
Miña nai mandoume de volta ao internado o día após o funeral,
lonxe da tristeza,
mais a tristeza veu comigo.
As cartas son dela?
De túa nai?
- Segue en Xapón? - Segue.
Nin sequera as abrín.
Só quere escoitar que xa non estou triste, mais...
non lle podo mentir.
Todos me miran.
Marchei da residencia.
Deixei o instituto.
Non podo saír do cuarto e...
síntome moi soa.
Sei como é.
Deus, eu tamén me sinto soa.
Igual nunca atopo a miña familia.
Como me van atopar eles?
Que triste.
Pero seguro que xa te están a buscar.
Fixo que tes razón.
Tes razón.
Veña, explicádemo outra vez.
Pero coma se non levase décadas a estudar o sobrenatural.
- Mira o libro. - Non fai falta.
Charles!
Mimá, sodes coma un matrimonio de mortos drogados, amosádeme o...
Merda.
Hostia.
O día de hoxe cada vez dá máis noxo.
Un parasito paranormal infectou a Niko.
- Os trasnos mexacáns. - Soa ben.
- Bos non son. - Aliméntanse de adoración e atención.
Son a luz rosa que describiches.
A luz non se mira, entendido.
Fan que a xente a mire e absorben a atención.
E, cando son fortes abondo...
Que?
Saen...
Saen do corpo.
Como saen?
Como poden.
Descartaría a delicadeza.
Crystal?
Con quen falas?
Non sei como facelo, así que vouno facer e xa.
A ver, é difícil de comprender,
mais falaba cos meus amigos secretos.
Amigos?
Agora mesmo non podes velos, mais quérente axudar.
Vale.
Son especial, algo así.
Esa non é a palabra.
Secasí, eu podo velos
e teñen varias preguntas para ti.
Estás tola?
Que?
É receptiva.
Se descubrimos onde adquiriu estes trasnos en concreto,
saberemos como lidar con eles.
- Total. - Crystal?
Pregúntalle se estivo en zonas boscosas hai pouco.
E se preto dela había tumbas ou corpos en descomposición.
Ai, Deus.
- Crystal? Ola? - Dálle un segundo.
Cando comezou a pasarche?
Non dixen iso.
Pois supoño que foi cando...
Fun apañar mexacáns.
De nena, meu pai dicíame que, cando cómpre un chisco máis de valor,
levar un mexacán no peto axuda.
E cando marchas de Osaka a estudar na outra punta do mundo,
cómpreche valor.
Sei que hai algo máis.
É só que non me lembro.
Sigue, ten que seguir.
Foi ben, Niko. Grazas.
Dise "estivo ben".
E de ben, nada.
Ha de o facer mellor.
Cómpre máis información para unha mínima posibilidade.
Pregúntalle se...
Pensa nese lugar do bosque.
Había algo máis que resultase estraño?
O único que lembro é...
unha especie de altar.
- Fixéchelo xenial. - Cómpre que nos leve.
Descúlpame un segundo, si, Niko?
Míraa, ten que gardar cama.
Acabará coma nos debuxos do libro se non...
Mimá. Charles, unha axuda.
Estou con Edwin.
Xa sei, pero atende.
Se os trasnos proveñen dese altar,
igual hai reliquias ou glifos para dobregalos...
Niko?
Número 23.
Número 23!
Merda!
Niko?
Que facemos aquí abaixo?
Desculpade.
A quen lle toca?
NAMENTRES, NO ALÉN
Que falcatrueiros.
Posuír unha bruxa?
Cómpre apreixalos. Dicídeme.
Un tal Charles Rowland. Menor.
Finado en 1989. Hipotermia e hemorraxia interna.
Asignación no alén...
Pendente. Non chegou a cruzar.
Pendente?
Iso non nos gusta, non é?
Abofé que non. Un espírito descarreirado.
Descarreirado?
Este fantasma non está perdido nin confundido.
Esquiva a morte.
Un tal Edwin Payne. Menor.
Finado en 1916.
Sacrificio ritual.
Asignación no alén: inferno.
Escapou en 1989.
Escapou?
Do inferno?
Señoritas,
a postura deste departamento é
que un neno morto descarreirado trae máis problemas ca un vivo.
E agora hai máis nenos mortos ca nunca.
Mais non podemos prexudicar a nosa porcentaxe de éxito.
Non podemos afogar baixo eses corpos febles.
E non podemos permitir que eses dous sementen o caos.
O Departamento de Entes Perdidos non pode permitir
que os nenos dos que coida sexan máis cucos ca nós.
Comezade os trámites.
Xa!
MAPA TOPOGRÁFICO DE WASHINGTON
UN CLARO DO BOSQUE
O mapa de Niko axuda, non si?
MEXACÁNS - CEPO - PORTA AMARELA CAMIÑO DE TREVOS
Sete... ou era seis outra vez?
Coido que non era un gato. Sería un mapache ou algo así.
A parvada esta de contar gatos é un exercicio humillante.
Crystal e mais eu podemos axudar.
Traballo en equipo.
Gústame a súa compañía.
Quedara bastante claro.
Pero meu pai chamaríalle candonga.
Iso está feo.
A min teu pai chamaríame monifate ou algo peor.
Mellor non meter os pais.
Cando usas insultos vellos comigo,
sempre os busco.
Que remedio, non?
Serei máis amable.
Pero Crystal é difícil.
Teimuda.
Combativa.
Contra, é coma se falases de ti, non si?
Se cadra, por iso me cae tan ben.
Ves? Estamos chegando a conclusións.
Non estou así por Crystal.
Odio ser a causa de estarmos atrapados aquí.
Debín intuílo.
Benvindo á imperfección.
Xa sabía eu que era polo Rei Gato.
Mira.
Mira os puños.
Só fas iso cando estás moi tenso.
Non te vía así desde a desfeita da goma de mascar do 2006.
Que non me estás contando?
Tesme fascinado.
Es coma un can cun óso.
Forma parte de ser bo detective. Preguntar cando hai incertezas.
Charles, é que...
É que non entendo esta teima
cos detalles da conversa co Rei Gato, é coma se...
Vaites.
Atopamos algo, creo.
Mi madriña.
Isto é o que lle espera a Niko?
Parece que ao estouparen
matan o hóspede e atopan outro.
Non pasa nada.
Tranquila.
Míranos. Obsérvanos.
Dános o que queremos
ou escachizamos a rapaza e atopamos outro niño.
Que pasou?
Quizais a información que había aquí resultaba útil,
pero tallaron por riba.
Un momento.
Está controlado.
Quen a borrou non sabe que temos...
lentes lexicográficas que nos axudan a ver o que había antes.
Non creo que estea en inglés, así que proba ti.
Boa idea, Charles.
Semella un conxunto primitivo de runas e unha inscrición.
Podes lelo, logo?
Non exactamente.
A raíz é semellante ao copto.
Talvez teñen a mesma orixe?
Diría que...
se aproxima a algo que sei ler.
Non dicías que mesmo o arameo era doado con estudo?
Le, hostia.
"Estes pequenos deuses
precisan de agasallos constantes."
Non, non agasallos.
"Sacrificios."
Aliméntanse de atención.
Abandonáronos aquí hai moito.
Debían morrer coa fame.
Non me dan pena, acaban coa xente.
"Só a vasilla encantada deste altar pode conter os trasnos."
Perfecto.
Agarda.
Encantada como? Podo collela? Mellor que non?
Non estou seguro, dáme un...
Decidín collela.
Temos que falar do teu carácter impetuoso.
Despois dos esqueletos.
Merda!
Desculpa.
Ola!
Pensei que non cumpría escribilo, pero nada de correr, é obvio.
Para nada raro.
Estou a ser comprensiva, a tomalo con tranquilidade
e a apoiar o tema muller solteira independente,
pero que che pasa?
Hai algún problema?
Teño un negocio.
- E para cumprir... - Voume arrepentir.
- Debo durmir. - Dáme o libro noxento.
- Igual contén algunha explicación. - Non entres no meu piso...
Que fas aí?
Tiñas que coidar de Niko.
Desculpa, pero é broma? Que estás mirando?
Perdón. Outra vez.
Supoño que estou distraída.
- Vamos. - Pero voume ocupar.
Vale, como queiras, pero...
Déixate de lerias.
Ou douche porta.
Gustaríame ser menos directa, pero non hai tempo.
Vouche dar moita información e non podes perder a calma.
Os meus amigos secretos son fantasmas.
Que fas?
Podo velos e falar con eles. Séguesme?
A ver...
- Si. - Ben.
Os fantasmas existen e outras cousas moi tolas tamén.
Ti levas unha desas cousas dentro
e quere abrirte en canal.
Iso é turbio.
Non pasa nada, os meus amigos son detectives
e vante axudar.
Tes que confiar en nós.
Crystal.
Non vaias dicindo que hai fantasmas.
Crerán que estás tola, e igual o estás, pero complicarano todo.
Trousou un arco da vella e tornou en lampadiña.
Que lle ía dicir?
Grazas por contarmo.
Ves? Agradéceo.
En serio?
Así de simple?
Son moi aberta, e preocúpame que me abran en canal.
En serio, paréceme encantadora.
Por favor, dime que o tes.
- Había unha vasilla sagrada. - Ben.
- O que? - Atoparon unha vasilla sagrada.
Soa ben, abofé.
- Charles tirouna. - Non.
E atrapa os trasnos.
- Tiráchela, Charles? - Sen querer.
- Charles? - O que tirou a vasilla.
Iso soa mal.
- Di que soa mal. - Oímola.
Non me berres, a vasilla tirouna el.
Xa, si. Non vos poñades todos contra min.
Xa sei que tirei eu a vasilla encantada,
pero agardade un tris.
Igual non temos o vaso encantado, pero temos...
un tarro encantado.
Iso dixo Mick Tráxico, non si?
Non é unha vasilla?
Charles, que agudo.
Crystal.
Ti tamén ves un tarro flotando ou estou alucinando?
Tranquila, Niko. Non te preocupes.
Entón,
engadimos as ofrendas sagradas e...
Vaso improvisado.
Agora cómpre un cebo para os trasnos.
Non van entrar sós, ou?
Mi madriña, Niko.
Algo haberá sobre cebos, tes como atraelos?
Estou mirando.
- Un garfo? - Non atopo nada.
- Na 130 hai un diagrama. - Que di o libro?
Estou a buscar.
Non hai tempo para iso. Confío en vós, rapaces.
Apartádevos rápido.
Crystal, non fagas ningunha parvada
Hei de falar co que está dentro de Niko.
Trasnos mexacáns,
teño unha oferta atractiva.
Que insolente. Deixáchesnos morrer de fame.
Mira como deixamos este corpo.
Non, agardade. Teño algo que queredes.
Que podes ter que nos sacie?
A min.
Saíde sen lle facer mal e douvos o meu corpo.
Crystal, estás tola?
Niko ten familia, non podedes arrebatarlla.
Eu non teño nada.
Non teño a ninguén. Collédeme a min en troques.
Outro corpo só é outra fame.
Eu son distinta.
Son médium.
Vexo os mortos.
Imaxinade a lupanda,
alimentarédesvos da atención de vivos e mortos.
O mellor de ambos os mundos. Comer até fartar.
Non é o que queredes? Nunca pasaredes fame.
Aí dentro fede a merda de can.
E a algo máis.
Mesturado con limón ou algo.
É horrible.
Chegaches polos pelos.
De nada.
Estás ben?
- Mancácheste? Eu ben. - Vale.
Estarás orgulloso.
Un mangallón atrapando trasnos ananos nun tarro.
Para a próxima, atrapa un bebé.
Iso prestaríache, non si?
- Abofé. - Fantasmiña do carallo!
Que che fixeron a ti os bebés, eh?
Encantadores.
Cabrón atrapabebés.
CASO CERRADO
Superamos o día.
Choio oficialmente choiado.
Estiveches incrible.
Amosaches moita afouteza.
Pero foi perigoso e nada profesional.
Seica volves ser o de sempre.
Supoño que si.
Iso é o máis parecido a un piropo que recibirás de Edwin, sábelo?
Sei.
O que dixeches,
o de que non tiñas ninguén?
Era só...
Unha boa detective di o que debe, non si?
Claro.
Por se serve, alégrame que o tarro funcionase.
- Non estaba seguro. - Xa, eu tampouco.
Sería unha mágoa que che estoupasen mexacáns na cara.
Porque, sabes que?
Tes unha cara moi chusca.
Aínda non te rendiches, eh?
Secasí,
o caso aínda non está cerrado.
Cómpre volver e queimar os mexacáns antes de infectaren alguén máis.
Non queremos unha vila de zombis que trousan arcos da vella.
Niko?
Mimá, o pelo!
- Quédame xenial. - Obra dos trasnos.
Contra.
Son os teus amigos?
Podes velos?
Unha experiencia próxima á morte.
Sodes os detectives fantasma?
Os Detectives Mortos.
Que nome tan chulo.
Mira que lindos.
Lindos? Iso é ofensivo.
Chegou o momento de nos desfacer destes repelentes.
Non poden vivir no meu cuarto?
Dentro do tarro non fan mal ningún.
Igual os convenzo de non atacar a ninguén.
O tarro é un delito de odio.
- Kingham. - Litty.
Vouche dicir algo que che fai falta escoitar.
- Vai rañala. - Oíches?
Non parecen agradecidos.
Nin especialmente agradables.
- Nada de agradecidos. - Están molestos.
Abur.
Sei como é querer algo que non podes ter.
Veña.
Xa abonda de trasnos.
Que foi, cretina?
Que fas con ese xersei tan feo?
Méteo polo cu.
Sabedes o poderosos que somos?
- Somos deuses, hostia! - Mellor que non saiamos.
Porque vos imos foder. Ímosvos dar de hostias.
Non somos paxaros. Non é de noite, non nos enganades.
Atópaste mellor, logo?
Abofé, e pensei no que dixeches de escribirlle a miña nai.
Xenial, túa nai vaise pór moi contenta.
Ai, non o vou facer, só o pensei.
Pero igual...
Co tempo.
Carteiro!
Correo da axencia.
Seica correu a voz
de que os Detectives Mortos e a médium nova están na vila.
Desculpa, médium nova?
- Xenial. - Xa tendes cola fóra.
Un segundiño.
Paréceche normal o dos malcriados entremetidos?
E o Rei Gato sarnoso vai e déixaos atrapados na miña vila.
Así que van seguir metendo eses fociños fantasma
nas miñas mozas emprestadas.
Se non podo alimentar a miña serpe cos medos dos nenos,
de que me vale?
É o ciclo da vida, Monty.
A serpe ha comer.
E eu preciso a súa dose de dor e sufrimento para estar preciosa...
Monty! Quietiño aí, sé bo.
Supoño que me dá tempo a preparar un prato de vinganza ben fría.
Un le festin, se queres.
Significa lupanda
en francés.
E voulles servir unha.
A moza non debía remexer nas miñas lembranzas.
E os mozos puxéronme a proba, pero non volverá acontecer.
E aí é onde entras ti.
O meu precioso corvo querido.
CASCABEIS DE CRÓTALOS
Monty!
Concho, es encantador.
Quen desconfiaría desa cariña?
CONTINUARÁ...
Subtítulos: Jeiry Castellano