Poprzednio w Martwych detektywach...
Agencja Martwych Detektywów.
On ma mózg,
ja bicepsy.
Duchy rozwiązujące zagadki.
Pomóżcie mojej przyjaciółce Crystal.
Czemu nie pamiętam?
Tymczasowy efekt uboczny opętania.
Nie powinno jej tu być. Co tu robi?
Gdybyśmy mieli medium w sprawie Krzyczącej Lalki...
I może pomóc nam z żywymi.
Ona żyje.
Musimy jej pomóc.
Dobrze będzie wyrwać się z miasta.
Przepraszam.
Wynajmujecie pokój?
Chcesz go wynająć?
Cześć.
Hej.
Zaklęcie wiążące. Jedna z moich sztuczek.
Muszę odnaleźć dziewczynkę.
Opowiedz mi o tej wiedźmie.
Cześć.
Jestem Esther.
Becky tu jest!
Wasza trójka otworzyła puszkę Pandory.
Nawet nie macie pojęcia.
Znalazłam was, nicponie.
Prawda?
PORT TOWNSEND, WASZYNGTON
Czyli zamieniam podłą wiedźmę na dmuchany materac w biurze?
Świetny pomysł, Crystal.
Rozważymy to.
Kocie!
Przyszedłeś się pożegnać?
Nigdzie nie pójdziecie.
Twój koleżka użył czarów na kocie. Musi za to odpowiedzieć.
Dobry detektyw rozwiąże sprawę za wszelką cenę.
Z drogi.
Koci Król się wkurzył. Zabieramy was do niego.
Edwin?
Co dokładne zrobiłeś?
FABRYKA KONSERW
No trudno.
Sytuacja wymaga dyplomacji. Ja będę mówił.
Dyplomacji? To banda kotów.
On im się nie spodobał.
O co chodzi? To tylko banda kotów.
Koci Król chce nas widzieć.
Cześć.
KOCI KRÓL
Wszystkie koty tak mogą?
„Wszystkie koty tak mogą?”
Naturalnie, że nie.
Jestem Kocim Królem.
Widać nie jesteś mózgiem tej operacji.
Wybaczcie, już się znudziłem.
Które z nich użyło na tobie czarów?
Chudzielec, który miał czelność przemówić.
Jesteśmy Martwi Detektywi, rozwiązujemy zagadkę...
Mam to gdzieś.
Sfajdaliście sprawę, używając czarów na moich kotach.
Powinniśmy...
omówić twój występek...
na osobności.
Nigdzie z tobą nie pójdzie.
Charles, na stronę.
Rozmowa może być najlepszym wyjściem.
Charles ma rację. Przebrniemy przez koty do wyjścia.
Chcesz tak skończyć?
Zadrapania od kotów są dla duchów jak trucizna.
Zbyt wiele z nich tutaj o tym wie.
Gość mi się nie podoba.
Doskonale sobie z tym poradzę.
Zatem...
Już się na mnie zmawiacie.
Nie próbuj żadnych sztuczek.
Więc...
jaką powinieneś dostać karę?
Gdzie jest Charles?
Charles...
Łączy was... wyjątkowa więź?
Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Rany, w porządku.
Nie musisz się napinać.
Tu nikt cię nie ocenia.
Moje królestwo pragnieniami i przyjemnościami stoi.
Mówiłeś, że mnie ukarzesz.
Jedno nie wyklucza drugiego.
Zatem...
Możemy zapomnieć o tej magicznej smyczy?
Nie wiem, co szkodzi jedno małe zaklęcie.
Nie wiesz?
Jesteś taki osobliwie przystojny.
Fascynujesz mnie.
Jestem tobą zafascynowany.
Co to, do cholery?
To?
Cóż, to twoja kara.
Zaklęcie uwięzienia.
Zatrzyma cię
w tym miasteczku.
W moim...
królestwie.
Nie opuścisz go. Ani autem, ani łodzią, samolotem, pociągiem,
a już z całą pewnością nie przez lustro.
Wy, duszki, lubicie sztuczki.
To niedopuszczalne.
Usuń ją.
Nie możemy tu zostać. To niebezpieczne.
Edwinie. Jak to przed chwilą ująłeś?
„Co szkodzi jedno małe zaklęcie?”
Uwolni cię, jak tylko mnie zadowolisz.
A co cię zadowoli?
Jestem pewien, że coś wymyślimy.
Widzę, że uraziłem twoją staroświecką wrażliwość.
Jestem sprawiedliwym i nienatarczywym Kocim Królem.
Zatem dam ci inną opcję.
Policz wszystkie koty w Port Townsend, a bransoleta się rozepnie.
Mam policzyć wszystkie koty w Port Townsend?
Edwin!
Jesteś cały? Gdzie byłeś?
Nie było mnie chwilę.
Zniknąłeś na parę godzin.
Co masz na nadgarstku?
NA PODSTAWIE POSTACI AUTORSTWA NEILA GAIMANA I MATTA WAGNERA
MARTWI DETEKTYWI
- To załatwi sprawę? - Probowałeś ją otworzyć.
Podróż do biura lustrem jest wykluczona. Macie jakieś sugestie?
Mógłbyś zacząć liczyć koty. Tak szybko, jak tylko potrafisz.
To zbyt proste jak na Kociego Króla. To oszust.
Racja. Udało mu się zaobrączkować mojego podejrzliwego partnera.
Wytykamy sobie kiepskie decyzje?
Bo ty opętałeś wiedźmę
i naraziłeś nas na zemstę zaświatów.
Wiesz, że opętywanie żywych zwraca ich uwagę.
A jednak nic się nie stało.
Wiecznie się zamartwiasz.
Nie tobie grozi powrót do piekła. Będziesz nieżyć dalej.
Nie wiemy, co jest mi pisane po śmierci.
I nigdzie się bez ciebie nie ruszę.
Nikt nigdzie nie pójdzie, dopóki masz to coś.
Co jeszcze mówił mruczek?
Nic.
Mówiłem, że to była chwila.
W porządku. Gratuluję herkulesowego wysiłku,
ale dewastowanie mojego pokoju w niczym nie pomoże.
Uwielbiasz to, prawda?
Boże. Znowu zaczyna.
Co takiego, Edwinie?
To, że ściga mnie wiedźma czy to, że dręczy mnie były-demon?
Nie, masz rację.
Uwielbiam utknąć w obcym mieście,
gdzie mam zerowe szanse na odnalezienie rodziców.
Starczy tego walenia!
Jeśli odwalasz tu jakieś scenki z horrorów,
to rób to ciszej.
Staram się być cierpliwa, bo coś mi mówi,
że nie masz dokąd pójść.
Więc wyluzuj.
Przez ciebie mnie wykopią.
Możesz wyjechać.
To ja mam przeklętą bransoletę, ty możesz wskoczyć na następny prom.
Nie chciał tego powiedzieć.
- Chciał. - Chciałem.
I wyjdę, nim powiem coś podłego.
Jak to, że jesteś tak skupiony na sobie,
że twoje ogromne ego widać aż z kosmosu.
- Nic nie mów. - Przecież nic nie mówię.
Poczta!
Przestań się tak do nas zakradać.
Poczta.
Nie musisz tu jej dostarczać.
- Nie zagrzejemy tu miejsca. - Zostaje przekierowana.
Głowa do góry. Wystarczyła chwila,
by nasza reputacja dotarła do Port Townsend.
Nie zależy nam na tym miasteczku.
Nie zostaniemy tutaj.
To nie same ulotki.
Sklep magiczny. Zlecimy usunięcie bransolety.
MAGICZNY KRAM PONUREGO MICKA
„Staram się być cierpliwa, bo nie masz dokąd pójść”.
Mam gdzie się podziać.
I pewnie też rodzinę. Tylko...
nie pamiętam.
Cholera. Przepraszam.
Nie, ja...
O Boże! Jasna dupa!
Pomocy! Jenny!
Czaderski sklepik, Ponury Micku.
Nie inaczej.
Wcale nieźle jak na morświna, co utknął na lądzie w ludzkiej postaci.
Nie chce zejść.
Jesteś przeklętym morświnem.
Fajowsko.
Półki pełne magicznych cudeniek i żadne nie pomoże?
Nie inaczej. Taki czar może odczynić tylko ten, co go rzucił.
- Świetnie. - Porażka.
Czyli bransoleta zostaje.
Zacznijmy liczyć koty.
W porządku?
Paskudna sytuacja.
Prawdziwie okropnie jest wtedy, gdy dowiadujesz się, że odebrano ci życie.
Byłem kiedyś mocarnym morświnem, wolnym w oceanie,
dumnym królem błękitnych wód.
Aż pewnej nocy...
Nieco nam się spieszy.
Chciał powiedzieć, że...
musi być coś, co może nam pomóc.
Możecie wziąć to.
Dobrze. Fajne.
Co to robi?
To idealny przycisk do papieru. Oraz...
WITAMY W PORT TOWNSEND
...zaczarowano w nim dźwięk oceanu.
Na litość boską.
Dzięki.
Esther.
Zapomniałem, że nadal się rozglądasz.
Jesteś taka...
Olśniewająca?
...straszliwie cicha.
Cóż, znasz mnie.
Nie lubię się spieszyć.
Delektuję się...
detalami.
Śledzę swoją zwierzynę.
Czy aby mnie słuch nie myli?
Ci chłopcy powiedzieli, że utknęli w moim miasteczku?
Nie inaczej. O czymś takim napomknęli.
Cóż...
Wezmę to.
Co zamierzasz z tym zrobić?
Powiedzmy...
że to początek mojej zemsty.
ZAKUPY!
Pewnie jest odwodniona.
Musi dużo pić i odpoczywać.
To coś więcej. Nie słucha pan.
Krwawiła z nosa, pociła się, a przedtem...
Nie wiem, czy to widziała, ale w powietrzu unosiły się kolory.
Jasne.
Muszę otworzyć sklep.
Crystal, możesz jej pilnować?
- Tak. - Świetnie.
Wezwijcie mnie w razie czego.
Zrobiłaś z siebie pośmiewisko.
LEKKA LEKTURA
Sprawdźmy, co naprawdę dzieje się w tej głowie.
Charles, coś jest nie tak.
Crystal?
Dosyć!
Crystal!
Jest cała?
Nic mi nie jest.
Zobaczyłam tylko kolory i światło.
Jeszcze czegoś takiego nie widziałam.
Wystraszyłaś mnie.
To lista pytań do niej, gdy się ocknie.
Pomożesz jej?
To przykład nadprzyrodzonej zagadki,
którą tylko my możemy rozwiązać.
Wyraźnie lekarz żywych okazał się do niczego.
Nie jego wina, że medycyna Zachodu ma swoje ograniczenia.
Przestań być taki miły.
Crystal, zostań z Niko. Zaraz wracam.
Czemu ja muszę niańczyć?
Bycie detektywem to nie tylko nachodzenie ludzkich myśli,
odczytywanie obiektów i łatwe odpowiedzi.
Czasem należy prowadzić prawdziwe dochodzenie.
Potrzebujemy naszych ksiąg z Londynu.
Jest jeden problem.
- To ta? - Nie.
Mówiłem ci, to opasły, niebieski podręcznik medyczny.
To ci wygląda na niebieski?
Przecież nie widzę, na co wskazujesz.
Jestem przykuty po drugiej stronie oceanu, ale robię, co mogę.
Powinna być poniżej po lewej.
Mojej lewej czy twojej?
Mamy tę samą lewą!
SPIRALNA AKADEMIA
Niko Sasaki.
Cześć.
Jestem Crystal.
Mieszkam po drugiej stronie korytarza. Już się poznałyśmy.
Pamiętasz, co się stało?
Jesteś w moim pokoju.
I gapisz się na mnie.
Czekaj. Mam tylko parę pytań.
Pełne imię i nazwisko?
Podziękuję.
Dobra.
Masz tendencję do omdleń? Tak.
Kobiety w twojej rodzinie cierpią na histerię?
Rety, Edwin.
Powinnaś wypoczywać.
Wybacz, jeśli cię wystraszyłam, obca osobo,
ale zwykle pomaga mi gorący prysznic.
Więc miałaś tak wcześniej?
Z jaką częstotliwością...
Z KRWI I KOŚCI – PODRĘCZNIK MEDYCZNY
Nic nie pasuje do symptomów Niko
ani tu, ani w tych.
Sprawdź ponownie. I pospiesz się.
Pamiętaj, była tu Śmierć i może wrócić.
Musiałeś coś przeoczyć na stronie 181...
Nie. Sprawdziłem stronę 181. i 325.
Nic nie rozumiem z tych wypocin starych snobów.
Połowa z tego jest w starożytnym aramejskim.
Jak się przyłożyć, można go zrozumieć. Jeśli tylko bym...
Wyrwiesz sobie rękę. Przestań!
Jestem wolniejszy od ciebie, ale chcę pomóc.
Możesz mi serio powiedzieć, co naprawdę zaszło u Kociego Króla?
Powiedziałem ci wszystko.
Był nieuprzejmy, chamski
i szeptał mi do ucha.
Co? Szeptał ci?
Jestem tobą zafascynowany.
To nie jest istotne.
Tracimy czas. Skup się, proszę, na sprawie.
No dobra.
Niech ci będzie.
Może zrobimy tak:
weź głęboki oddech.
Użyj swojego wielkiego mózgu,
bo gdzieś tam musi być odpowiedź.
W moim wielkim mózgu.
Geniusz z ciebie.
To nie ta księga.
PASOŻYTY PARANORMALNE
Nie wygląda jakoś wyjątkowo.
Chyba się porzygam.
Jesteś duchem. Nie możesz wymiotować.
Który z tych występnych pasożytów wślizgnął się do ciała Niko?
Szukaj podług symptomów.
Dobrze.
„Spontaniczne łuszczenie skóry”?
- Nie. - „Żądza krwi”?
- Nie. - „Swędzenie”?
- Nie. - „Kolorowe wydzieliny”?
Stój. Ten. Który to?
„Chochliki mniszka lekarskiego”.
Brzmią dość niegroźnie.
KOLOROWE WYDZIELINY
OSŁABIENIE GOSPODARZA
GROŹBA EKSPLODOWANIA
Posłuchaj, Niko.
Wiem, że prawie się nie znamy.
Ale ostatnio jest mi ciężko...
Do bani, jak się nie ma komu wygadać.
Nawet wśród ludzi można być samotnym.
Nie znam swojej rodziny
i próbuję ją odnaleźć, ale...
Nie wiem, jak zacząć.
Najgłupsze jest to, że przydałoby mi się móc poradzić się rodziców.
Wiesz...
Chcę, żeby rodzice pomogli mi znaleźć moich rodziców.
Tak się czułam, gdy umarł ojciec.
Zawsze wiedział, co powiedzieć.
I nosił śmieszne skarpetki.
Mama wysłała mnie do internatu w dzień po jego pogrzebie,
daleko od żałoby.
Ale żałoba pojechała ze mną.
To od niej są te listy?
Od twojej mamy?
- Nadal jest w Japonii? - Tak.
Nie otworzyłam ich.
Chce usłyszeć, że nie jestem już smutna,
ale nie mogę jej okłamać.
Wszyscy się na mnie gapią.
Musiałam wyprowadzić się z bursy.
Przerwałam naukę w liceum.
I nie mogę nawet wyjść z pokoju. Czuję się strasznie samotna.
W pełni cię rozumiem.
Boże, też czuję się samotna.
Może nigdy nie odnajdę rodziny.
Jak mieliby mnie znaleźć?
To smutne.
Na pewno teraz cię szukają.
Pewnie masz rację.
Masz rację.
Wyjaśnij mi to jeszcze raz.
Ale tak, jakbym nie zajmowała się od lat nadprzyrodzonymi zjawiskami.
- Wszystko jest w książce. - Obędzie się.
- Charles! - Jezu!
Jesteście jak martwe małżeństwo na kwasie.
Pokaż mi...
Boże.
Jasna dupa.
Dzisiaj jest coraz obleśniej.
Niko ma paranormalne pasożyty.
- Chochliki mniszka. - Brzmi milusio.
- Ale takie nie są. - Karmią się podziwem i uwagą.
Jawią się jako miękkie różowe światło.
Nie patrzeć na światło. Kumam.
Karmią się uwagą, którą na sobie skupia.
A kiedy staną się dość silne...
Co wtedy?
Wtedy...
Opuszczają ciało.
W jaki sposób?
W każdy możliwy.
To raczej nic przyjemnego.
Crystal?
Z kim rozmawiasz?
Nie wiem jak, ale spróbuję to wyjaśnić.
Trochę trudno to pojąć,
ale rozmawiałam z sekretnymi przyjaciółmi.
Z przyjaciółmi?
Nie możesz ich zobaczyć, ale bardzo chcą ci pomóc.
Dobrze.
Jestem wyjątkowa.
To trochę głupio zabrzmiało.
Ale widzę ich
i mają do ciebie parę pytań.
Jesteś stuknięta?
Co?
Ma oko.
Jeśli dowiemy się, w którym miejscu te chochliki ją zainfekowały,
dowiemy się, jak im zaradzić.
- Czad. - Crystal?
Spytaj ją, czy ostatnio była w lesie.
I czy w pobliżu były groby lub rozkładające się ciała.
Boże.
- Crystal? Halo! - Daj jej chwilę.
Kiedy to się zaczęło?
Nie to powiedziałem.
Chyba kiedy...
poszłam szukać mniszka lekarskiego.
Mój tata mówił mi, że w razie potrzeby można dodać sobie odwagi,
nosząc mniszek w kieszeni.
A gdy wyjechałam z Osaki zamieszkać po drugiej stronie świata,
odwaga była mi potrzebna.
Coś się tam stało.
Ale mało pamiętam.
Niech mówi dalej.
Starczy. Dziękuję.
Starczy to jest uwiąd.
I wcale nie wystarczy.
Musi się postarać.
Potrzebujemy więcej informacji, inaczej nie mamy szans.
Spytaj, czy...
Przypomnij sobie miejsce, które widziałaś w lesie.
Było tam jeszcze coś dziwnego?
Pamiętam tylko
jakiś ołtarzyk.
- Świetnie się spisałaś. - Musi nas tam zaprowadzić.
Przepraszam cię na chwilę, Niko.
Spójrz na nią. Musi zostać w łóżku.
Inaczej będzie wyglądała jak ilustracja w książce.
Boże, Charles. Poprzyj mnie.
Zgadzam się z Edwinem.
Wiem, ale posłuchaj.
Jeśli chochliki są z tego ołtarzyka,
może być w nim relikwia, którą możemy je...
Niko?
Numer 23.
Szlag.
Niko?
Co robimy na dole?
Przepraszam.
Kto następny?
TYMCZASEM W ZAŚWIATACH
Nicponie.
Żeby opętać wiedźmę?
Musimy ich schwytać. Słucham.
Charles Rowland. Nieletni.
Zmarły w 1989 roku. Hipotermia i krwotok wewnętrzny.
Przydział pośmiertny...
W oczekiwaniu. Nie dotarł w zaświaty.
W oczekiwaniu?
To nam się nie podoba.
Oczywiście, że nie. Zagubiona dusza.
„Zagubiona”?
Ten duch wcale się nie zagubił.
Oszukał śmierć.
Edwin Payne. Nieletni.
Zmarły w 1916 roku.
Złożony w ofierze.
Przydział pośmiertny: piekło.
Uciekł w 1989 roku.
Uciekł?
Z piekła?
Drogie panie.
Zdaniem tego urzędu
zgubione martwe dziecko sprawia więcej kłopotu niż żywe.
A teraz jest więcej martwych dzieci niż kiedykolwiek.
Nie możemy pozwolić, by ucierpiały nasze statystyki.
Nie możemy utonąć w powodzi słabych, mizernych ciał.
Nie możemy pozwolić, by ci chłopcy siali zamęt.
Wydział dusz zaginionych nie zostanie przechytrzony,
a ja nie wyjdę na kretynkę przez dzieci, którymi mamy się zajmować.
Biurokracja w ruch.
Ruchy!
MAPA BADAŃ PUBLICZNYCH – WASZYNGTON
LEŚNA POLANA
Mapa Niko się przydaje.
ŁADNA ŁĄKA Z MNISZKAMI – STARY PIEŃ ŻÓŁTA BRAMA – KONICZYNY
Siódmy. Czy może szósty?
Nie, to chyba nie kot. Raczej szop czy coś.
Ta bzdura z liczeniem kotów ma za zadanie mnie upokorzyć.
Moglibyśmy ci pomóc z Crystal.
Praca zespołowa.
Podoba mi się, że jest z nami.
Charles, to oczywiste.
Ale mój ojciec miałby ją za ladaco.
To bardzo nieładnie.
Mnie nazwałby łapserdakiem. Albo i gorzej.
Zostawmy ojców w spokoju.
Potem te archaiczne obelgi
muszę wyszukiwać w słowniku.
Mówię poważnie.
Spróbuję być milszy.
Ale Crystal jest trudna.
Harda.
Bojowa.
Przypomina więc ciebie, prawda?
Może dlatego tak bardzo ją lubię.
Widzisz? Do czegoś dochodzimy.
Nie chodzi mi o Crystal.
Czuję się okropnie, bo utknęliśmy tu przeze mnie.
Powinienem wiedzieć.
Witam w świecie nieidealnych.
Wiedziałem, że chodzi o Kociego Króla.
Zobacz.
Spójrz na pięści.
Robisz tak, gdy jesteś bardzo spięty.
Nie widziałem cię takim od incydentu z gumą do żucia w 2006 roku.
Czego mi nie mówisz?
Jestem tobą zafascynowany.
Ty to nie popuszczasz.
To część bycia dobrym detektywem. Pytania pomagają rozpoznać sytuację.
Charles...
Nie rozumiem, czemu jesteś taki skupiony
na detalach konwersacji z Kocim Królem. Przecież...
Świetnie.
Chyba coś znaleźliśmy.
Ja nie mogę.
To stanie się z Niko?
Gdy gospodarz eksplodował,
znalazły sobie nowego.
Już dobrze.
Spójrz na nas. Przyjrzyj się.
Daj nam, czego chcemy,
albo rozerwiemy dziewczynę na strzępy i znajdziemy nowe gniazdo.
Co się stało?
Przydatne informacje, które tu zawarto,
zostały zatarte.
Chwileczkę.
Mamy to.
Ktokolwiek to zrobił, nie wie,
że mamy leksykograficzne soczewki, które pomogą nam to odczytać.
Pewnie nie jest po angielsku, więc ty spróbuj.
Sprytne, Charles.
To niewprawny zbiór run
i jakiegoś rodzaju pisma.
Dobra. Możesz go odczytać?
Nie do końca.
Składnia przypomina koptyjski.
Może mają to samo pochodzenie?
Powiedziałbym,
że przypomina znany mi język.
Mówiłeś, że jak się przyłożyć, to nawet aramejski jest łatwy.
Przeczytaj to.
„Te małe bożki
nieustannie wymagają podarków”.
Nie, nie podarków.
„Ofiar”.
Karmią się uwagą innych.
Porzucono je tu dawno temu.
Muszą być wyposzczone.
Nie zamierzam ich żałować. Rozrywają ludzi.
„Te chochliki może uwięzić jedynie zaklęty dzban tej kapliczki”.
Doskonale.
Czekaj.
Jak zaklęty? Mogę go chwycić? Czy nie powinienem?
Nie jestem pewien. Daj mi...
Stwierdziłem, że mogę.
Czas porozmawiać o twoim porywczym zachowaniu.
Jasne. Po kościotrupach.
Psia krew!
Przepraszam.
Cześć.
Nie myślałam, że muszę zawiesić znak z zakazem biegania.
To wcale nie było podejrzane.
Posłuchaj. Jestem wyluzowana i próbuję cię wspierać,
bo możesz liczyć jedynie na siebie,
ale co się z tobą dzieje?
Coś nie tak?
Mam sklep.
- Żeby go prowadzić... - Pożałuję tego.
- ...potrzebuję snu. - Daj tę obleśną książkę.
- Może da się to wyjaśnić. - Nie wpadaj tam jak burza.
Co ty tu robisz?
Powinnaś opiekować się Niko.
Chyba sobie żartujesz. Na co w ogóle się gapisz?
Przepraszam. Ponownie.
Jestem rozkojarzona.
- Chodźmy. - To się nie powtórzy.
Jasne. Akurat. Po prostu...
przestań świrować.
Albo cię wyeksmituję.
Niko, próbowałam nie mówić ci tego wprost, ale nie ma czasu.
Zasypię cię informacjami. Postaraj się nie spanikować.
Moi sekretni przyjaciele są duchami.
Co ty wyprawiasz?
Widzę ich i się z nimi komunikuję. Nadążasz?
No...
- tak. - Świetnie.
Duchy istnieją, tak jak parę innych cudactw.
Teraz jedno paskudztwo jest w tobie
i chce cię rozerwać. Przeciwieństwo piniaty.
To raczej słabo.
Ale nie jest źle, bo te duchy są detektywami.
Pomogą ci.
Musisz nam zaufać.
Crystal.
Nie rozpowiadaj, że duchy istnieją.
Wezmą cię za niespełna rozumu,
co może i jest prawdą. Będą kłopoty.
Wymiotowała tęczą i zmieniła się w lampę.
Co miałam powiedzieć?
Dobrze, że mi powiedziałaś.
Widzisz? Jest zadowolona.
Chwila, serio?
Tak zwyczajnie?
Mam otwarty umysł
i martwi mnie to o byciu rozerwaną.
Doprawdy, jest czarująca.
Błagam, powiedzcie, że wiecie, co robić.
- Znaleźliśmy dzban i ołtarzyk. - Dobrze.
- Co dobrze? - Znaleźli dzban i ołtarzyk.
To brzmi dobrze.
- Charles go upuścił. - Nie.
To w nim mamy uwięzić duszki.
- Charles, upuściłeś go? - Niechcący.
- Charles? - Nastolatek, co upuścił dzban.
To fatalnie.
- Mówi, że to fatalnie. - Słyszymy ją!
Nie krzycz na mnie! To on upuścił ten głupi dzban.
Dobrze już, nie musicie na mnie naskakiwać.
Wiem, że upuściłem zaczarowane naczynie,
ale wstrzymajcie się.
Może nie mamy zaczarowanego dzbana,
ale mamy zaczarowany słoik.
Tak powiedział Ponury Mick. Zaczarowano w nim dźwięk oceanu.
Mamy naczynie.
Charles, to genialne.
Crystal.
Ten słój unosi się w powietrzu czy mam zwidy?
To nic. Nie zwracaj na to uwagi.
A teraz,
zakładając, że te ofiary wciąż są święte, proszę.
Improwizowany dzban.
Potrzebujemy przynęty na chochliki.
Same do niego nie wejdą.
Boże, Niko.
Musi być coś na temat wabienia. Znalazłeś przynętę?
Sprawdzam.
- Haczyk? - Nie mogę nic znaleźć.
- Na 130. jest diagram. - Co napisano w książce?
Sprawdzam!
Nie ma na to czasu. Ufam wam.
Tylko działajcie szybko.
Nie zrób niczego głupiego.
Muszę pomówić z tymi, co siedzą w Niko.
Chochliki mniszka.
Mam bardzo atrakcyjną propozycję.
Bezczelny bachor. Chciałaś nas zagłodzić.
Patrz, jak porzucamy to ciało.
Poczekajcie. Mam coś, czego chcecie.
Czym mogłabyś nas zadowolić?
Sobą.
Możecie zająć moje ciało, jeśli nie skrzywdzicie Niko.
Pogięło cię?
Niko ma rodzinę. Nie możemy jej im odebrać.
Nie mam swojego miejsca.
Nigdzie nie należę. Proszę, weźcie mnie zamiast niej.
Nowe ciało to nowy głód.
Ale ja jestem inna.
Jestem medium.
Widzę zmarłych.
Pomyślcie o uczcie,
jaką da wam uwaga żywych i zmarłych.
Najlepsza kombinacja. Najecie się do syta.
Chyba tego chcecie? Nie zaznacie już głodu.
Bez kitu, śmierdzi tu psim gównem.
I czymś jeszcze.
Coś z nutą cytryny.
Ohyda.
Mało brakowało.
Nie ma za co.
W porządku?
- Jak twoje plecy? - Dobrze.
Na pewno jesteście z siebie dumni.
Wielkoludy uwięziły w słoju dwa tycie chochliki.
Może jeszcze uwięźcie dziecko w kołysce.
To bardzo w waszym stylu.
- Bardzo. - Skurwyduchy!
Czemu nienawidzicie dzieci?
Przeurocze.
Więżący dzieci dupek!
SPRAWA ZAMKNIĘTA
Odnieśliśmy sukces.
Robota odwalona.
Świetnie się spisałaś.
Odważna postawa.
Oraz nierozważna i nieprofesjonalna. Nie rób tak więcej.
Znów przypominasz siebie.
Chyba masz rację.
Wiesz, że nie masz co liczyć
na lepszy komplement od Edwina?
Tak.
Powiedziałaś,
że nie masz własnego miejsca.
Tak tylko...
Dobry detektyw mówi, co trzeba.
Fakt.
Tak czy owak, cieszę się, że słoik się sprawdził.
- Bo nie byłem tego pewien. - Ja też nie.
Byłoby szkoda, gdyby chochliki eksplodowały ci z twarzy.
Bo wiesz co?
Twoja twarz jest gites.
Nie poddajesz się.
Abstrahując,
sprawa wciąż jest otwarta.
Musimy tam wrócić i spalić mniszki, nim zainfekują kogoś innego.
Nie chcemy miasteczka z rzygającymi tęczą mniszkowymi zombie.
Niko?
Jasna dupa! Twoje włosy.
- Wiem. Wspaniale wyglądam. - Robota chochlików.
O Boże.
To twoi przyjaciele?
Chwila, widzisz ich?
Otarła się o śmierć. Czad.
Wy jesteście tymi duchami-detektywami?
Martwymi detektywami.
Ekstra nazwa.
Ale słodziaki.
Słodziaki? To obraźliwe.
Najwyższy czas, byśmy pozbyli się tych upierdliwców.
Nie mogą zostać w moim pokoju?
W tym słoju nie zrobią nikomu krzywdy.
Może przekonam ich, by nie krzywdziły ludzi.
Ten słoik to zbrodnia nienawiści.
- Kingham. - Litty.
Jest coś, co musisz ode mnie usłyszeć.
- Pierdol się. - Słyszysz ją?
Są raczej dość niewdzięczne.
Miłe też nie są.
- Nie jesteśmy wdzięczne. - Są tylko wkurzone.
Pa.
Wiem, jak to jest nie dostać tego, czego się chce.
No dobrze.
Zamykamy teatrzyk.
Co jest, dupku?
Co robisz z tym paskudnym swetrem?
Weź i wsadź go sobie w dupsko.
Macie pojęcie, jacy jesteśmy mocarni?
- Jesteśmy jebanymi bogami! - Lepiej, byśmy tu zostali,
bo inaczej wam wpierdolimy. Zrobimy z was miazgę.
Nie jesteśmy ptakami.
Wiemy, że nie jest noc. Nie oszukacie nas.
Na pewno czujesz się lepiej?
Tak. I myślałam, by, tak jak mówiłaś, napisać do mojej mamy.
Wspaniale. Bardzo się ucieszy.
Nie zrobię tego. Jedynie o tym myślałam.
Ale kto wie.
Może kiedyś.
Poczta!
Korespondencja agencji.
Rozniosło się,
że Agencja Martwych Detektywów i jej nowe medium są w mieście.
Słucham? Nasze nowe medium?
- Fajnie. - Macie już kolejkę duchów.
Chwileczkę.
Te bachory biją wszelkie rekordy.
A ten parszywy Koci Król uwięził ich w miasteczku.
Więc teraz będą wsadzali swoje małe martwe nosy
w mój biznes uprowadzania małych dziewczynek.
Jeśli nie mogę wyciskać strachu z dzieci, rzucając je wężowi,
to na co to wszystko?
To krąg życia, Monty.
Wąż musi jeść.
A ja muszę dostać dawkę cierpienia, by pozostać olśniewającą...
Monty! Nie wierć się. Bądź dobrym ptaszkiem.
Mam teraz czas, by obmyślić wyśmienitą zemstę.
Prawdziwą le festin.
To „uczta”
po francusku.
Bo ja się zemszczę.
Ta smarkula nie powinna była grzebać mi w pamięci.
A ci martwi chłopcy mi dopiekli, ale to się już nie powtórzy.
Wkraczasz do akcji, Monty.
Mój słodki, nieoceniony pomagier.
MIEDZIOGŁOWIEC – GRZECHOTKI WĘŻY
Monty!
Jej. Jaki jesteś czarujący.
Któż nie zaufałby tej buźce.
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Marcin Chojnowski