Previamente en Dead Boy Detectives...
Mi madriña.
Un parasito paranormal infectou a Niko.
Trasnos.
- Fortalécense... - E saen.
Collédeme a min. Son médium, non pasaredes fame.
Dentro fede a merda de can.
Son os teus amigos?
Podes velos?
Mira que lindos. Non poden vivir no meu cuarto?
- Son os teus pais? - Son. Meu pai era duro.
E isto que raio é?
Para que non marches da vila.
Son un Rei Gato xusto.
Conta os gatos de Port Townsend e quitas a pulseira.
Non podemos quedar, é perigoso.
Entes Perdidos.
Non poden sementar o caos.
Esquivar a morte.
Posuír unha bruxa?
Non volverá suceder.
Monty, o meu querido corvo familiar. Quen desconfiaría desa cariña?
CASOS POTENCIAIS
ESAS PANTASMAS TEÑEN UN FEIXE DE PROBLEMAS
Será xa o noveno que arrastra o mar á beira este mes.
E digo eu, de onde saen?
Pero non te achegues de máis ou a gaivota maligna...
Agarda un tris.
- Gaivota maligna? - Si.
Xa.
Mi madriña!
Vanme estoupar os ollos coa dor de cabeza!
Non somos os Médicos Mortos.
Condenáronme a posuír este cadro.
Faise máis novo mentres eu murcho.
A maxia menor imbúe a iconografía de poder místico.
Untas o lenzo con trementina, borras a imaxe e fin da maldición.
Adeus.
XAQUECA FANTASMAL
Hostia, esta vila é a meca das pantasmas con problemas.
Con problemas ben raros.
Hai sempre tantos fantasmas?
Superpoboación.
Non se prevía tanta xente no mundo.
Ao alén cústalle estar ao tanto de todos.
O que resulta en fantasmas con problemas e máis casos para nós.
Pois si, así é.
Mais o teu caso é o noso preferido, Crystal.
Outro cliente potencial.
Moi ben, bo día. Como poden axudar os Detectives Mortos?
Chámome Susan Kessler.
O meu cuñado matou a miña irmá e as miñas dúas sobriñas en 1994.
Seguro que tedes oído falar do asasinato dos Devlin, así que...
A verdade é que somos novos na vila.
Foi hai 30 anos. Aínda me custa falar do tema.
O home de miña irmá volveuse tolo, matou a familia e suicidouse.
- Terrible. - Que monstro lle fai iso á familia?
O asasinato non ten misterio sobrenatural.
Profesionalidade.
Resolvemos misterios sobrenaturais.
- Xa sabes quen é o asasino. - Alguén...
Algo segue dentro da casa onde morreron.
Tes probas?
Herdei a casa após as mortes, mais nunca fun quen de entrar.
Despois de morrer a semana pasada, quixen visitala por última vez.
Mais ao me achegar...
Oín berros dentro.
Aterrecedor.
Algo horrible segue nesa casa.
Debo saber que a miña familia está en paz antes de cruzar.
Non teño moito, mais...
Cómpre ter siso.
Ha ser un que só nos poidamos resolver.
Debe emendar un mal sobrenatural.
Gaivota maligna, pé fanado.
Igual deberiamos ter en conta que nos paguen?
Algúns pagamos unha renda semanal. Literalmente mañá.
E Susan e a súa familia asasinada?
Está desolada.
É unha inxustiza, non? Crystal pode pagar a renda
e é todo un logro resolver un misterio local de 30 anos.
Ben razoado, Charles.
Concordo.
Vaime rebentar a cachola!
Atópome moito mellor, a verdade.
Susan foi comprensiva, mais non deu moita información.
A cabeza non lle estoupou.
Para resolver este caso cómpre investigar a familia e a casa.
Jenny non nacera aquí?
Ha de saber algo da familia.
Que total, vou contigo.
Non me digas? Sempre escapades xuntos.
Ei, non che é por aí.
Non estamos sempre xuntos.
Vale, mellor aclarar as cousas.
Se non me perseguise o meu ex demoníaco
e Charles estivese vivo,
ben que o engadiría ao meu contador sexual.
Contador?
Que botariamos un, vaia.
Un foguete. Un ferrete.
Por certo, concordo.
Que saibas que é factible.
Pero Crystal está pasando unha temporada difícil
e eu son un profesional, así que non vai pasar nada.
Moi ben.
Marcho facer pescudas serias á biblioteca,
sen dixomedíxomes.
Se cadra, conto algún gato de camiño.
Vamos, Niko. Temos traballo.
Eu? Eu vou?
Ben!
A biblioteca é o cuarto edificio que máis me gusta visitar.
Podes pensar cousas sen dicilas en alto, sabes?
Edwin está celoso.
Achégase un temporal.
Queden na casa e non corran riscos.
Agora, de volta á música.
Unha película de seguridade?
Para que non che rouben as hamburguesas?
Achégase un temporal.
Se tiñas plans, cancélaos.
Na radio din que é moi forte.
Falando de algo menos terrible...
Ou igual de terrible se cadra...
Mallado! Vas moi ben.
Sóache a matanza dos Devlin?
Dime que non estás a facer un podcast de merda.
Non!
É que acabo de oírllo a unha xente no...
- No... - Café?
...no café e pareceume moi tolo.
Era moi nova cando aconteceu,
así que o único que sei son os dixomedíxomes da vila.
Se chos conto, déixasme en paz?
Caralludo, é unha historia turbia, faime falta un café.
CINDY, A TÍA DE NIKO
Deixa de fitar.
Só é un disfrace.
Edwin, sempre es muller?
Charles tamén?
Cambias ollos e nariz como Mr. Potato?
Sabes quen é Mr. Potato?
Si. Non. Non. Si.
Para xa.
Vale.
Por que o puxeches hoxe?
Para que non parezas unha histérica que fala soa.
Pareces tenso.
Xa o pillo.
É por Charles e Crystal.
Non sei de que falas.
Notábase a tensión sexual
cando falaban de deitarse.
Ei!
Non dixitalizamos os xornais locais,
pero atopei artigos sobre os Devlin nunha microficha.
Saír con alguén xa é duro, pero mira cando casas.
Mi madriña.
A máquina está por alá.
Berrade se precisades axuda.
Non literalmente.
É unha biblioteca.
Se me necesitades, estou aquí.
Graciñas, Maxine.
A tía Cindy e mais eu agradecémoscho.
Si, graciñas.
Os Devlin tiñan unha casa de dous pisos en Haywood,
en 1990, cando a xente podía comprar casas.
Unha familia modelo.
Pero todos ocultamos algo.
Unha noite o pai foi en plan psicópata de slasher.
Matou a nai e as dúas fillas mentres vían a tele.
Un cabrón.
Usou unha machada.
Debeu contarnos que usara unha machada.
MISTERIOSO ASASINATO
Pregúntalle polo do pai.
Por que perdeu a chaveta o pai?
A muller tiña un amorío.
Ou que o novo RadioShack lle roubaba clientes á súa tenda.
Ten importancia?
Oín que...
Sei que é unha parvada, pero oín que a casa está maldita.
Menos mal que a van botar abaixo.
Vana demoler?
Que carallo?
Desculpa a miña inquilina. Estará borracha ou algo.
Estes rapaces de hoxe en día... Canta hostilidade
para esas cariñas lindas e novas.
Un segundo, aténdote agora.
Non se pode fumar.
Non, é malo para a saúde.
Alégrame ver que seguides por aquí.
Onde anda o estirado?
- Gustaríame parolar. - Queres parolar?
Da xigante ensanguentada que tes no océano da túa testa?
Ás veces, fas un trato
coa deusa primixenia Lilith a cambio da inmortalidade
e, xa sabes...
hai algo de sangue.
E ela éche complicada.
En plan vivir para sempre?
Basta de facermos os bos veciños. Vamos.
Un conselliño.
Nesta vila non vos hai veciños bos.
Ai, a miña pel fantasma.
Prepáraste para o temporal.
Algún día o océano arrasará esta vila.
Non sería marabilloso?
Non me ameaces con algo divertido.
Ai, Jenny. Que amargada me es.
Non cambies nunca.
Agás o cabelo.
Este sebo só é graxa, sabes?
É o meu ingrediente secreto para o coidado da pel.
Parece incrible que comer a combinación xusta de cousas
manteña os anos á raia.
Ben, polo que vimos,
a casa semella baleira desde o momento do...
Desculpa.
Que parvo cae subindo escaleiras?
Debín verte. Non sei como non te vin nin...
Ola! O teu amigo xeitoso do lazo.
Gústame a pulseira, ten moita personalidade.
Un momento.
Ves a Edwin?
Vexo. É un fantasma, non?
- Como o...? - Xa, desculpa.
Estiven en coma moi pouco por mor dun accidente de coche grave.
Pero, cando acordei, vía fantasmas.
Eu igual.
Agás polo accidente de coche e o coma.
Uns trasnos case me matan, branqueáronme o pelo
e agora viven nun tarro no meu cuarto.
Concho, vaia.
Son Monty, por certo. Ti debes ser Edwin.
- E ti es? - Niko.
Encantada, Monty.
- Corenta e nove. - Que fas?
Contar gatos.
Astroloxía, que total!
Típico dos augadeiro.
Como o sabías? Agora Edwin!
Non creo que os astros rexan as interaccións humanas.
Concho, que crítico.
Pero encantadoramente teimoso.
Capricornio?
2400 anos de padróns non poden estar errados, non?
Se queredes, fágovos unha lectura.
- Non. - Si.
Vivimos enriba da carnizaría.
De acordo, supoño.
Se é necesario.
Vas de duro.
Respéctoo.
Vou devolver os libros.
Encantado.
Mi madriña.
Gústaslle moito.
Somos dous rapaces. Gustaranlle os fantasmas.
Sabes que dous rapaces tamén se poden gustar, non?
Teño mangas sobre o tema.
Chulos e explícitos.
Crystal e Charles agardan.
Vale. Pois sobre esas fotos...
Mozas mortas, machadas, sangue...
- Estiven a piques de morrer, podería... - Niko...
Non llo digas a ninguén, porque teño unha reputación que manter,
pero enténdoo.
APROBADO
CO NOTARIO NON SE XOGA
ESPÍRITO EN BUSCA
PERMISO DE VIAXE
Ninguén é preciso.
A chave está na precisión.
É o que nos fai avanzar.
Supoñía que o entendiades, e con todo víndesme con esta petición.
Queredes aprobación para irdes á Terra cun formulario G 1215,
mais só tendes un destino vago.
A vaguidade é inimiga da precisión.
Estes dous non están onde deberían.
O Departamento de Entes Perdidos
asegura que cada neno morto vaia ao lugar que se lle designa.
Os nenos esvaran e cóanse facilmente polas fendas.
E iso non che convén, non si?
Que non proporcionedes a información correcta
é un erro meu por ser puntillosa?
Esa éche boa.
A sección 8, parágrafo 11, apéndice 83C sobre viaxes planetarias
garante o acceso á Terra nunha área de dous quilómetros
para capturar fantasmas rebeldes.
DENEGADO
Se cadra debería contarllo á miña superiora.
Estará encantada de saber que me impides facer o meu traballo.
Boa sorte conseguindo cita para vela.
Estamos todas ocupadas.
Mira todo o que se amorea por aquí.
Hai máis mortos dos que procesamos.
Volvede co lugar preciso do plano mortal e apróbovos a viaxe.
Sinxelo, específico
e eficaz.
Van demoler a casa, logo?
O que contou Jenny coincide co que lemos.
Saberiamos máis de non aparecer Esther Finch.
A bruxa? Andaba a buscarnos?
Non, dixo que é inmortal, sóbralle o tempo.
Non chegaba cos poderes, tamén é inmortal.
Díxenche que se ía alporizar. A vila é pequena.
Igual non nos persegue.
Non é bo que saiba que seguimos aquí.
Centrémonos na casa maldita que temos á fronte.
Con Susan morta non hai tempo que perder.
A demolición é mañá.
Temos unha noite para descubrirmos o que hai dentro
e que Susan poida cruzar ao alén.
A CASA DE HAYWOOD DRIVE
Ponte cómodo. O Rei Gato mandounos ter de ollo o rariño.
Ao menos non cómpre entrar. Esta casa estache ben fodida.
Isto lémbroo, tiña o casete.
O meu vello fartouse e esnaquizouno cun martelo.
Teu pai esnaquizou o teu casete cun martelo?
Si, pero non foi para tanto.
Cabe preguntarse quen escoita música nesta casa abandonada.
É el?
O pai tolo.
É un fantasma, por que non nos ve?
E por que usa a porta?
Desculpade, ola. Son Crystal. Somos amigos de túa irmá, Susan.
Leva unha machada.
Brandon?
Que fas?
Atopei a carta.
Ías deixarme por Hudson?
Non podedes, ningunha.
Por favor, non! Por favor!
Basta! Non!
- Asasinounas? - Si.
- Non pode quedar impune! - Vamos.
Agardade!
Agardade, aínda nos falta información.
Xa cruzaron?
Morte non veu.
Botariamos a correr en dirección contraria.
Edwin, ideas?
Aínda non estou seguro de todo.
Eu estou segura de que me causou un trauma.
Ma, vou poñer o filme!
Dislle ao papá que baixe a música?
Vale. Isto que é, logo?
Non entendo.
Brandon, baixas?
Polo menos baixa a música!
Que fai alá?
Xa sabes como é cando se estresa.
Mellor déixao estar.
Brandon?
Que fas?
Atopei a carta.
Ías deixarme por Hudson?
Non podedes, ningunha.
Volve pasar.
Mamá! Non!
Como detemos isto?
Non podemos quedar de brazos cruzados.
É coma se estivesen atrapados nunha repetición.
É talmente iso.
Se non me equivoco, é un bucle.
E levan atrapados nel desde 1994.
Leva matando a familia unha e outra vez desde 1994?
E elas sénteno?
Edwin, iso é posible?
Xesús, outra vez non.
Que sabedes de algo chamado...
A TEORÍA DA CINTA DE PEDRA
...teoría da cinta?
Que fas?
Ler obxectos?
Ías deixarme por Hudson?
Psicometría? Nada?
Non temos os libros de adorno.
Menos rifar, explícate.
Que carallo é?
Raras veces, cando o trauma dunha morte é abondo visceral,
pode deixar pegadas psíquicas no espazo, nas paredes.
Os espíritos quedan atrapados nun bucle.
Sen poder cambiar nada, sen saber da súa morte.
- Pantasmas nun ichó. - Entón, obrigáronas
a revivir o máis doloroso da súa vida
unha e outra vez durante 30 anos?
Non baixas dun carrusel que nunca para.
Están perdidas, non poden cruzar ao alén.
Algo poderemos facer para axudalas a cruzar.
En teoría, hai un detonante,
algo que inicia o bucle.
Para romper o ciclo, cómpre atopalo e eliminalo.
Entón...
Se descubrimos por que perdeu a chaveta...
- Liberámolas? - Exacto.
Dixo que atopara unha carta dun tal Hudson.
Jenny mencionou un amorío da nai.
O pai descúbreo e, co ego ferido, ponse modo Jack Torrance en The Shining.
- Iso que é? - Un filme de terror.
Buscamos unha carta de amor, logo.
Faise tarde.
Sen un lugar para o bucle, acabarán destruídos.
Xa están mortos. Como que destruídos?
Borrados. Sen alén nin resolución, só a escuridade eterna.
É o peor que nos pode pasar.
Non hai tempo.
Tic, tac.
Cres que haberá tema entre a moza e o moreno?
Toma isto en serio, estamos?
Pero, si, un foguete han botar.
- Litty? - Sempre atopamos cousas misteriosas.
Pero non ten sentido asustarse co estómago baleiro, toma un cacahuete.
Ceando soa un venres á noite? Que triste.
Non pasa nada, os outros están cun caso na outra punta da vila.
- Xa o sabemos. - Abofé.
Seica te deixaron aquí porque dás puta pena.
Seica dás pena, moza.
Non me deixaron aquí.
- Estás triste? - Estás.
- O pelo dá pena. - Choro.
Pedín eu que me deixasen quedar e Edwin foi moi comprensivo.
Emociónome, presta ter amigos comprensivos.
Abofé, non teño moitos amigos.
- Todo cadra. - Que sorpresa.
Xa, obvio.
E agora vas ter aínda menos, porque van morrer.
Morrerán todos, hostia.
Vas quedar sen amigos, pero todo ben.
Agarda. Para aí.
- Sen o xersei estamos ben. - Non!
Non!
Estabamos de chola! Non tes sentido do humor?
Cólleme da man, Litty. Detesto os xerseis.
Coira do carallo!
Síntoo, estou enfadada.
Oín un ruído ao lado, no conduto de ventilación.
Atopei o diario.
O de Hope.
"O papá está sempre a espreitar.
Non dou feito nada.
Ando con moito tino para non infrinxir as súas normas.
Cada vez son máis estritas.
Non me dá chegado a graduación."
Que normas cres que serían?
Lembras...
o que dixen de meu pai
ao vermos os meus pais no espello?
Dixeches que era...
duro.
Exacto.
Pero era máis ca iso.
Visito os meus pais porque os estraño.
E de paso asegúrome de que...
meu pai non manque a miña nai
como facía comigo.
Era un cretino.
E nunca estaba contento comigo.
Tanto tiña que me portase ben ou que fose bo nos deportes e demais.
Esta moza
sabía o que é iso.
E está atrapada.
Charles, síntocho.
- Estás...? - Vinde axiña! Atopei algo!
Non pasa nada.
Charles, estiveches chorando?
Non, éche o po deste sitio ou algo así.
Que atopaches?
É unha carta de admisión a unha universidade de Milwaukee.
Hope marchaba.
Unha uni? E as cartas de amor?
Mira a cabeceira.
Chámase Universidade Hudson.
Veña, vamos apurar a cousa.
No diario de Hope pon que este maníaco era controlador.
Se soubo que unha das mozas marchaba...
"Ías deixarme por Hudson?"
A muller non o ía deixar por outro.
A filla marchaba á universidade.
A carta é o detonante.
Vamos evitar que o cabrón se faga con ela.
Boa sorte atopándoa, merdeiro.
Crystal.
Brandon, baixas?
Polo menos baixa a música!
- Que fas? - Ías deixarme por Hudson?
Por que non funcionou?
Como rompemos o condenado bucle?
NIKO E A CAMPÁ DE VIDRO
- Como se chamaba? - Niko.
Como o sabes?
- Porque atendo, Kingham. - Vale.
Medo do temporal? Sabes que me dá medo?
A escuridade! Píllalo?
Non me dá medo o temporal.
Non me cadraba que deixases que os teus amigos e salvadores
fosen sós a esa casa,
pero agora caio na conta de que es unha cabrona.
- Mimá! - Non digas iso.
Es covarde de teu?
Ou levouche anos de práctica?
Só teño un medo moi racional á morte.
Calquera pode morrer. Meu pai morreu.
E eu case morro onte, literal.
- Que parvada máis grande. - E iso que ten que ver?
Se morren, vivirás coa culpa para sempre.
Iso.
Pensades que debo ir?
A verdade, fai o que queiras. Tanto nos ten.
- Iso. - É certo.
Debería axudar.
- Tes fame? - Moita.
- Corazón, tes comida? - Temos fame.
- Ola? - Tesouro? Comida.
- Onde vas? - Tes comida?
A pota. E unha culler.
- Falámolo antes de saíres. - Non dás medo.
- Ola? - Vale.
A onde vas?
Déixasnos aquí?
Graciñas!
Veña.
Abur!
Perfecto, Litty. Se morre, quen nos vai sacar de aquí?
Dáme a impresión de que estou a facer isto eu soa.
Deus!
Canto te odio!
Pois eu a ti tamén!
Co detonante debía funcionar.
A non ser que non fose o detonante.
Vós oídes iso?
Coa música custa, pero... iso.
- É unha especie de estalo. - Atende, fai o favor.
Non te pases con ela só por non seres un experto en todo.
Que tes hoxe, Charles?
No es ti en absoluto.
Estou farto de ver este cabrón matar a familia mil veces porque lle peta.
Fixémolo ao teu xeito e nada.
Á merda, agora facémolo ao meu.
Charles, que fas?
Vas de duro coa machada? Un mangallón que vai matando mulleres?
Pois toma isto.
Mancoute?
Vamos levantarte.
Temos que te levantar. Edwin, que pasa?
Non debería pasar, pero é certo, non o sei todo.
- Charles? Óesme? Charles! - Ei!
- Hai que o mover. - Veña, Charles!
- Charles! Móvete! - Vamos!
- Móveo! - Iso tento.
Volve tentalo!
Onde raio marchou?
Edwin!
Cómpre un espello para a dislocación espacial, non...
- Charles? - Óesme?
Onde fuches? Charles?
- Non ten graza! - Charles!
Charles, onde estás?
- Charles? - Charles!
Aquí está.
Menos mal.
Non te pases con ela só por non seres un experto en todo.
Ai, non.
Estou farto de ver este cabrón matar a familia mil veces porque lle peta.
Fixémolo ao teu xeito e nada.
Á merda.
Facémolo ao meu.
- Ías deixarme por Hudson? - Vas de duro coa machada?
Un mangallón que vai matando mulleres?
Pois toma isto.
Quedou atrapado no bucle.
Non me cadra.
A reacción emocional ao trauma ha de ser moi forte.
Non é obvio? Charles sufriu abusos graves.
Ve o seu pai no señor Devlin.
Seu pai non era bo.
Vale, iso é moi británico. Seu pai era malo, Edwin.
Máis malo que a peste.
Pegáballe a Charles e á súa nai.
Por que cres que sempre pon boa cara?
Charles é así.
Ninguén é feliz arreo.
Hai anos que o coñezo, decataríame se lle pasase algo.
Dis que cómpre unha reacción moi forte
para que alguén novo entre no bucle, e Charles entrou.
O detective es ti. Deduce o que significa.
A ti ocultoucho. E seguro que a si mesmo tamén.
- Non me ocultaría nada. - Ti rexes? Todos temos segredos.
Ou ti es totalmente sincero en todo?
Tanto ten. Hai que axudar a Charles.
Levas algo nese macuto infinito que poidamos usar?
Charles tardou anos en aprender a usalo.
Se meto a man, arríncama.
- Deberías sabelo! - E como o vou saber?
Como vou pensar con esta música?
Perségueme un demo, non teño nin idea de quen son
e o único que me apoia precisa da miña axuda.
E non temos nin zosca de que facer.
Se volvo oír a condenada canción outra vez, voume volver tola.
A música.
Crystal, que aguda.
Miramos por toda a casa, ti viches un gramófono?
- Un que? - Gramófono. Fonógrafo. Estéreo.
De onde sae a música?
Ten que faltarnos un cuarto da casa.
Merda, si. Brandon controlaba o volume co telemando.
Polo menos baixa a música!
Apuntou cara a aquí.
Axiña, dáme cheda.
Que demo é este sitio?
A policía non o atopou.
Mi madriña.
O cabrón tiña unha tenda de electrónica.
Hope non estaba paranoica.
Sabía todo o que ela facía
porque as vixiaba.
Por iso sabía onde atopar a carta na cómoda fechada.
Dixeches que o bucle se imprimía nas paredes.
Se non é a música, podería imprimirse noutra cousa?
Como unha cinta VHS?
Unha que?
Non!
Se isto contén o bucle,
destruílo sería como destruír a casa, poderiamos perder...
Perder a Charles.
O bucle gravouse nesta cinta.
Se non podemos destruíla...
- E se a borramos? - Explícate.
Como o que dixeches daquel cadro maldito e a trementina.
Borra a imaxe...
E a maldición.
A cinta é coma 4000 cadros.
Gravamos por riba, mesmo interferencias.
É arriscado, pero podería funcionar.
Prepárate para correr. Morte virá en canto os liberemos.
Levamos décadas escapando dela.
Non podemos estar aquí ou levaranos con eles, si?
Vale.
Non sei como funciona.
Por sorte, vin moitas pelis dos 80.
Non o oes?
É un espectro da dor. Víaos adoito axexando polo inferno.
Aliméntanse do negativo.
Debeu atraelo a dor do bucle.
Non chegaba cun asasinato brutal?
Pensa en cousas positivas e remata axiña.
Positivas?
Se o atraes, méteseche na cabeza e aliméntase da túa agonía.
PENSA EN COUSAS POSITIVAS
Sei que sempre apareces no peor momento á mantenta.
Viña axudar, a verdade.
Crystal, que pasa?
Non me podes andar na cabeza noutro momento, David?
Concho. Crystal, se me oes, sé positiva.
Está ben, Edwin. Vas ter que deter o bucle ti soíño.
Crystal, xa me aburrín de andar pola pista de patinaxe abandonada da vila,
aterrando a rapazada.
Déixame entrar aí e destrúo eu esa cousa.
Es un...
Non, hei pensar cousas positivas.
Pero percibo o mal xorne.
Vai facer que te maten, mais é irresistible.
Os meus amigos necesítanme.
E esas mulleres torturadas.
Hei de dicir que es máis aburrida desde que tes eses amigos novos.
Co divertida que eras.
Co divertida que eras. Eras divertida.
Co divertida que eras.
Por que me obrigabas?
Non te obriguei a nada, non podo.
Está a achegarse.
Se queres estar certa do que é real e do que non,
teño que volver entrar.
Dixo algo de gravar.
- Funciona. - Vai ao inferno.
Crystal!
Non cómpre que me ames nin que che guste,
vou volver entrar como sexa.
Farteime de malgastar enerxías coas túas conachadas de manipulador.
Que pasou? Funcionou?
Non sei. Axiña, non aguantarei moito.
Charles.
Lográmolo.
Hostia, si que o logramos, si.
Ei.
Son libres.
Vai vir Morte.
E arriba hai unha cousa sen cara a comer dor, así que vamos.
Puxécheste en perigo sabendo que Morte...
Un bo detective fai o que debe.
É moi fermoso, non si?
O seguinte non o será tanto.
CASO CERRADO
Grazas por quitarme a cousa esa de enriba.
Protexíchesme.
E eu admito que hoxe fixeches un gran traballo de detective.
Non si, Charles?
Charles?
Abofé. Salváchesme o pelello, non? Pois bárbaro.
Se o que David me amosou hoxe é certo,
non sei se serei unha persoa bárbara.
Os demos menten.
Oín o de salvar a Charles.
O feito dá igual.
O que importa é o que fas.
Charles, seguro que estás ben?
Após quedar atrapado no bucle?
Abofé, estou bárbaro.
Se queres falar do...
Cerramos o caso, estou xenial.
Xa vou!
Marcha, demo!
Case cheguei!
Ai, mi madriña.
Veño axudar.
En Internet puña que bater en potas e tixolas
escorrenta os seres malignos.
Niko, é unha panca?
É, si.
Ves? A iso me refería eu.
UN CORVO FEITIÑO E UNHA PRESA FÁCIL
Era un espectro da dor?
Deus, debeu ser moi tolo.
Usaches a táctica do morre e busca?
Probamos algo novo.
Si, a táctica de saír correndo.
Foi arrepiante.
Xa será po.
Eses espectros non duran moito sen dor.
Aí está Monty, un amigo novo.
Ola! Contra, vaia cuadrilla.
Está vivo e pode ver os rapaces?
A Edwin seguro.
Chámome Charles. Encantado.
Os amigos de Edwin son amigos meus.
Desculpa, mans ocupadas.
Fun educado, non si?
- Que corte. - Tranqui.
- Viñeches? - Vin.
Si.
Non tiña máis información e non che pedín o número.
Non levo teléfono.
Admirable.
Pero decateime de que hoxe Venus pasa pola miña quinta casa
e pareceume a mañá ideal para a lectura que che prometera.
Mira dentro.
ASTROLOXÍA
PLANETA REXENTE - SATURNO
- Non facía falta... - Claro que si.
Teño curiosidade por saber que opinas.
O asasinato e suicidio modo Atrapado no tempo acabaron comigo,
eu vou subindo.
Agora vou.
Que cres que significa esta liña?
A vermella ou a rosa?
Non sabería por onde comezar.
Vale, explícocho.
Isto significa que es moi protector.
Concho, ao Rei Gato non lle vai chistar nada.
Disllo ti, eu non penso facelo.
Deixade de amolar, merdiñas.
Ou chamo a protectora de animais.
Estou ocupada.
Se non me atopaches a información para acalmar a notaria, déixame en paz.
É talmente iso, señora.
Hai algo que debe ver.
Estas dúas levaban 29 anos desaparecidas
nunha casa en Port Townsend, Washington.
Teñen unha historia interesante sobre dous rapaces mortos.
Quedamos presas nun pesadelo
e dous mozos incribles liberáronnos.
E a amiga viva tamén nos axudou.
Salváronnos.
Pois si que vos salvaron, si.
Que gallardos.
Por favor, contádemo todo destes tres heroes novos.
CONTINUARÁ...
Subtítulos: Jeiry Castellano