Previamente en Dead Boy Detectives...
É un erro imperdoable que ameigases un dos meus gatos.
- Isto que raio é? - Para que non marches da vila.
Conta todos os gatos de Port Townsend e a pulseira desaparece.
Eses puxéronme a proba, mais non volverá acontecer.
Monty, o meu corvo familiar querido.
Quería darche a lectura que che prometera.
Por onde comezo?
Non sei quen é a miña familia e quero atopalos.
Así me sentía ao morrer meu pai.
Miña nai mandoume ao internado o día após o funeral.
As cartas son dela? De túa nai?
Igual nunca os atopo.
O home de miña irmá volveuse tolo.
Un mangallón matando mulleres?
Charles sufriu abusos graves.
Ve o seu pai no señor Devlin.
Decataríame.
Non podemos deixar que sementen o caos.
Quedamos presas nun pesadelo e eses mozos liberáronnos.
Contádemo todo.
JENNY MIÑA:
FERMOSA
DA PESADA CARNE
A virxe!
- Que raio é iso? - O alugueiro.
Culpa miña, debín especificar métodos de pago aceptados.
ALUGUEIRO
Ves? Así.
Sé coma Niko.
Que fago eu con tanto solto?
Pedir moitos desexos.
Que tal un único desexo?
Eu pido pagar a renda sen recibir queixas.
A ver, ti que tes?
Desculpa, teño problemiñas co meu ex.
Non o quito da cabeza.
Podo cambiar a chatarra nunha máquina.
Non pasa nada.
Como di Niko, a pedir desexos.
Que les?
"Tes unha pel tan luminosa como o luar..."
Contra, que sexy.
Jenny, mantés correspondencia erótica?
Sexteo por correo?
A: ide cagar. B: non é asunto voso.
C: non é para tanto, así que...
ide ao cole.
Ao menos unha de vós irá ao colexio, non?
En absoluto.
Eu non teño ningures a onde ir.
E eu deixei o cole. Jenny, que total.
Que che manden cartas de amor é total.
Entón, que?
Non ides marchar até que volo explique malia ser un asunto privado?
Como queirades.
Son dunha admiradora secreta anónima,
e iso é todo.
Unha admiradora secreta?
Podería ser a túa media laranxa.
Das cartas anónimas ao amor hai un bo treito, Niko.
Se segues a recibilas, por algo será, non?
Se puideses saber de quen son,
gustaríache sabelo?
Non.
Son bonitas.
Fanme sentir ben, vale?
Pero están escritas á máquina, ao xeito dun asasino en serie.
Xa podía recortar letras de revistas.
E ninguén é nunca quen aparenta ser, e é...
unha decepción.
Xa, concordo.
Estiven pensando nalgunhas lembranzas
e decateime de que non sei quen son.
Igual son peor persoa do que pensaba.
Este momento tan bonito tornou escuro.
Á merda o pasado, sé quen queiras.
Contra, poderías ser alguén cunha conta no banco.
E os Detectives Mortos?
Pero a vós que vos pasa?
Á merda.
Sen os meus prismáticos non podo guichar.
Estarán na casa da bruxa?
"Charles, sé máis coidadoso."
Xa, meu.
Pasas moito tempo con ese, non si?
Monty e ti.
Pasades moito tempo xuntos?
Só intercambiamos libros.
Ías quitar a pulseira, contar gatos e non sei que,
e agora pasas de todo e les sobre astroloxía.
Non paso de nada.
Estás de bo humor e paréceme total.
É só que...
non esquezas que tentamos marchar.
Síntocho polo do Rei Gato.
Eu tamén...
sinto a túa experiencia na casa Devlin
e que entrases no bucle.
Se queres falar de teu pai...
Non, ho. Só quero marchar desta vila.
Iso é todo.
Temos un tal Dagfinn que só quere falar con vós.
Apartade!
Quero que corrades os fantasmas do meu faro.
Un momento, o teu nome é...
- É Dagfinn? - Abofé.
A pantasma do faro de Point No Point.
Os últimos días comezou a vir xente
que se bota ao baleiro desde o miradoiro.
- A xente suicídase? - Abofé.
Por agora dous.
E o peor é que estes fantasmas quedan zangoneando e encabuxados.
Se estrañase a xente, apareceríame no Denny's.
Xa foi a policía? É unha vila pequena, algo saberán.
Non hai corpos, desaparecen no mar.
Que eu saiba, a policía non está ao tanto.
Vós tendes máis recursos.
E nós salvariamos vidas.
Xa, pero o que eu quero é recuperar a soidade.
As pantasmas non adoitan xuntarse.
Deben ter algunha razón para quedar.
Intrigante.
- Canto á tarifa... - Si.
Podo pagar en caramelos e unha bóla oito máxica maldita
que predí cando vas morrer.
Para que a quero?
Xa estou morto.
Quen fai un xoguete que predí a morte?
Home, está moi chulo.
Certo, non temos nada así na nosa colección.
Todo apunta a un si.
Ímolo probar
e de paso salvar fantasmas.
FARO DE POINT NO POINT
TENDA DE RECORDOS
Contra, este lugar é cuspidiño ao dos anuncios de pescada.
Paréceme ben pacífico.
Igual o gardián é un rosmón que se queixa por todo.
Debe gozar da vista.
Que fai?
Non estará...
Agarda!
OS QUE SALTAN DO FARO
Atopeinos.
Estes fantasmas sofren unha melancolía pouco usual.
Quedan mirando para o mar e deambulan até o faro.
Os fantasmas dun suicido vagan pola terra, non?
Estes quedan zangoneando por aquí. É raro.
Iso é o raro?
Se cadra son miopes e caeron do faro.
Chamastes vós?
Moi ben, e que vistes?
Había unha muller no cume que se botou ao mar.
Ben, sodes de Port Townsend?
Alugamos un cuarto na carnizaría.
Onda Jenny. Por semana.
- Puidestes vela? - Moi ben.
Mediados dos 20, miúda, rubia.
Levaba un camisón.
Era vaporoso.
Miúda, rubia e con camisón vaporoso.
Non parece que nos crea.
Dúas mozas en idade de estudar,
cunha vida nómade e seguramente drogadas,
ven unha muller lanzarse á morte sen deixar rastro?
Soa a broma.
Todo ben por aquí?
Que teñas bo día, Asha.
Non é broma ningunha. Vimos unha muller caer.
Mozas, eu creo que vós credes que vistes algo.
Vinde á tenda.
Fágovos un té e falamos de todo.
Estamos ben, moitas grazas.
Eu quero un té.
Niko.
Non pasa nada, téñolle un mundo de preguntas,
sacareille información.
Fas ben en tomar a iniciativa.
Sinal de gran detective.
Grazas.
Oístes como nos falou a poli?
Para que os chamastes?
Non involucramos os vivos.
Non comprenden a tolemia que os arrodea.
Ux!
Cento corenta e dous.
Malditos gatos...
Estás ben, meu?
Estou.
Vou mirar na base do faro por se hai algo interesante.
Ti vai con Crystal, sacádelles algo ás pantasmas.
Nós?
Xuntos? Estás ben?
Perfectamente, grazas.
Marchade, antes de que alguén se precipite á súa morte.
Edwin estaba raro, non si?
Charles,
Edwin estaba raro.
Non son psicólogo, son detective.
- Eu detecto. - Agora estás raro ti.
Se non queres falar do caso Devlin, non pasa nada, mais...
Ola! Somos Charles Rowland e Crystal Palace.
Dos Detectives Mortos.
Cóntasnos que pasou esta mañá?
Viches algo? Amoloute algo ou...
Foi a mellor sensación do mundo.
O que?
O meu ex nunca fora agarimoso
e esta mañá oínlle dicir que me quería.
Unha e outra vez.
Oíches a súa voz?
Cada vez máis alta.
No cume era onde mellor se oía.
Quería ir onda el, así que a seguín.
Eu oín o meu papá alá arriba.
Eu a Brenda, a miña muller.
Cunha nota chegaba, o rabuño do gato sobraba.
Por experiencia, os estirados adoran algo de brusquidade.
Xa.
Hai 142 gatos.
Diso nada, non hai 142 gatos.
É unha tarefa imposible, por que te fai feliz?
Dáme máis tempo contigo.
Comeuche a lingua o gato?
Igual son maior para ti, pero non son un papaíño.
Malia os cen anos que che saco.
Sei que impón, pero non son divertido?
Nin o máis mínimo. Só es vello.
Ai!
A idade dá experiencia.
En serio, podo ser...
o que ti queiras.
Que che parece...
isto?
Que divertido é!
Gústanche os xogos de rol?
Se cadra, algo tipo...
Para xa.
Se non ma vas quitar, hei seguir coas pescudas.
Por que che afectan tanto eses casos de descoñecidos?
Non o vas entender,
pero axudo fantasmas con casos sen resolver.
Reparo erros.
Contra, que fermoso. Escribiucho o teu publicista?
É moi bo.
Mais non é por iso.
Á parte de seres un boy scout...
hai algo agochado
neses ollos de cor esmeralda.
Dimo.
Fago...
Fago todo o ben que podo
para pedir clemencia se me mandan volver para o inferno.
Non senta ben dicir a verdade?
Comigo non tes que aparentar nada nunca.
Gústanme os teus segredos.
Dáme vergonza.
É egoísta.
A non ser que me teñas máis feitizos, marcho.
Agárdame un caso.
Feliz resolución.
E... Edwin?
Lembra contar os gatos.
Ías mal.
Pero que moi mal.
Cento corenta e dous? Vaiche boa.
VILAS COSTEIRAS DE WASHINGTON
FESTA DOS PAPAVENTOS
Voute pillar.
Non!
Foi crible?
Asustácheste?
Non.
Foi unha pantomima pésima.
A espada perforaríalle o pulmón e non sería quen de...
berrar.
Sen mencionar o sangue que lle enchería a boca.
Unha decepción, mozas.
FESTA DOS PAPAVENTOS
Que terá este lugar para que a xente oia cousas?
A ver, as vistas son totais.
Podemos falar un chisco do que pasou?
Crystal, non teño nada que engadir.
Si, o tipo aquel era horrible.
Si, meu pai era horrible.
Si, enfadeime.
Xa estou ben.
Coa boca dis que estás ben e cos ollos: "Vai rañala."
É porque os entorno.
Entorno os ollos.
- Non tes por que gardalo para ti. - Crystal.
Mentres teña o meu mellor amigo e un caso, estarei ben.
Grazas.
Creme, si?
Vale.
Pois eu non che oio nada.
Vamos.
Crystal...
Crystal.
Crystal! Vés ou que?
Vou.
MULLERES PERIGOSAS
Coidado.
Queima.
- Grazas. - Hai anos que teño a tenda
e a xente faiche moitas bromas.
Sería un paxaro e co sol da mañá vistes mal.
Ten sentido, non?
Totalmente.
Nunca vira unha tenda de recordos igual.
Todo de artesanía local.
Algunhas fíxenas eu, coma estas pequerrechas.
Igual llelas levo aos meus amigos.
Eu era unha ermitá,
así que até hai pouco non fixera amigos.
Asha, pódesme pór un pouco de mel no té?
Onde fuches?
O Rei Gato.
Si, aínda levo a pulseira.
- Descubriches algo? - Como facer té.
E que vai haber unha festa.
Mañá estes cantís estarán ateigados de xente
agardando lanzarse á súa morte.
As novas están lonxe de ser boas.
Esa é Lilith.
Deusa das aldraxadas e da maxia de sangue.
Disque se fala con ela a través de calquera imaxe.
Podo falarlle agora?
- A través desta? - Claro.
Se foses bruxa, mellor.
Gústanlle moito.
Dá medo, non? É inquietante, mais...
E este?
Sereas. Metade peixe.
Mulleres que atraían homes cara á morte no mar.
Só é propaganda para dicir que as mulleres son perigosas.
Pero os cadros son fermosos.
Buscamos unha serea?
Esa é a Lavandeira.
Un mito da vila.
Unha especie de oráculo.
"O prisma refracta a luz, porta vermella coma o sangue, só para os necesitados."
Asha, que é esta adiviña no cadro da Lavandeira?
Se cres o que din, é un xeito de atopala.
Creo que a pintora tomara drogas psicodélicas.
Ben cho sei,
pinteina eu.
Preguntas moito.
Onde cultivaches o instinto investigador?
Vin centos de horas de anime e debuxos de detectives.
Sempre preguntan todo.
Por exemplo, eses borranchos do teu caderno?
Descubrín que tomar notas detalladas
saca de apuros.
Despois de ver isto, coido que o teu apuro é unha serea.
Estás ben, rula?
Estou, falo co meu novo amigo.
Pero oes voces na cabeza adoito, Crystal. Iso é o teu.
Foi distinto.
Xa. Pois temos a adiviña pouco precisa que atopou Niko,
se cadra sereas,
unha tendeira sospeitosa,
un murmurio que podería ser o vento
e unha festa dos papaventos que podería acabar no mar. Xenial.
E faltouche incluír que Edwin volveu ver o Rei Gato.
Non o podía dicir?
Que quería? Non che volvería rosmar?
Quitou a pulseira?
Xa estaría no despacho se ma quitase.
Quería saber se contara os gatos e dei unha resposta errada.
Crystal.
Crystal?
- Pensa que pode aparecer... - Crystal.
Onde estás? Crystal.
Crystal.
Crystal, onde estás?
Tesme moi preocupada.
- Volve... - Crystal...
- Volve á casa. - Brenda!
- Papá! - Luke, son eu.
Non pode aparecer en pleno caso.
Iso xa llo dixeches?
- Abofé. - Non entendo que non nolo contases.
Chega de segredos dese imbécil.
A que vén tanto enfado?
Crystal?
Crystal...
Volve comigo.
Crystal.
É a voz de miña nai.
A voz de miña nai!
Quita!
Non hai voz ningunha.
Non!
Que demo hai aí abaixo?
- Ei! - Quita!
Sóltame!
Está aí!
Xa estás ben, Crystal?
Estou. É raro.
Malia non me lembrar dela,
sabía que era a voz de miña nai.
Parecía preocupada.
Tiña que ir onda ela.
Debeu dar medo.
Non tal.
Co que David me amosou e coa voz de miña nai
é case coma se, coma...
se puidese tocar quen era.
Pero non podo, e vaime volver tola.
Sabes que non era ela.
Túa nai.
Falamos cos fantasmas, a muller oíra o seu exmozo.
Outro, a muller. E o outro, o pai.
Hai algo que usa como cebo as voces de seres queridos.
Sei o que oín. Sei que devece por que volva.
- Podería dicirme quen son. - É un truco.
Un que mata xente.
E se volves oír a súa voz?
Se provoca os saltos, non son suicidios.
Por que quedan os fantasmas?
Víchelos andar polas rochas.
Agardan polos seus seres queridos.
É un asunto pendente.
Non si, Edwin?
Si, claro.
Onde...?
Perdemos a Niko?
Estache alá, ho.
Que estás a mirar?
Ven ver.
Non é romántico?
Están namorados.
A estrelamar é do filo Echinodermata
e non ten cerebro.
Por sorte, para o amor non cómpre a lóxica.
É fermoso sentirse así por alguén, non che parece?
Se cadra, alguén coma Monty?
Monty? Somos amigos desde hai pouco.
E recoñezo que me intriga a súa teima coa astroloxía.
Apañei estes cristais mariños tan fermosos.
Dálle este.
E logo?
Cada cor asóciase con algo distinto.
Que é o rosa?
O que a ti che pareza.
A min non me preguntes.
Nunca me bicaron.
A...
A min tampouco.
En serio?
Nunca entendín o atractivo.
Ao menos, até hai pouco.
Queres bicar a Monty?
Non sei.
Estar co Rei Gato lémbrame a miña falta de experiencia.
Queres bicar o Rei Gato?
En absoluto.
Vermello.
Para ti.
Para teres valor.
Edwin!
A luz esa marchou!
Non vemos nada!
Estades ben aí?
Agarda un tris.
Niko, que poñía no cadro da Lavandeira?
"O prisma refracta a luz, porta vermella, só para os necesitados."
Que necesitades?
Preguntádeme.
Esta é a Lavandeira?
Debeu ser polo cristal vermello.
Este é o sangue da humanidade.
Pasado, presente e futuro.
Vexo as súas vidas
e sinto a súa dor.
Choro por eles.
Pero a carga é miña.
Tamén ves o futuro.
Xenial.
Que demo foi iso?
Non sei se nos convén sabelo.
Aparezo ante vós,
polas vosas profundas necesidades.
Debo salvar vidas.
Menos sangue que lavar.
Preguntádeme.
Señorita...
Señorita Lavandeira,
buscamos o que está a matar xente onda o faro.
Hai tres mortos.
Podes axudarnos?
Estas augas están ateigadas de criaturas estrañas
tan antigas como o propio son.
Os temporais espértanas.
Aliméntanse.
Falas de sereas?
Algo moito máis grande.
Un monstro mariño.
Como o matamos?
Medida por medida, ha de xogar até cansar.
Hai algunha opción sen adiviña?
Pregúntame.
Como...?
Pregúntame.
Roubáronme as lembranzas e
cada vez que recupero algunha,
todo se volve máis confuso.
Preciso saber quen son.
Cando o chan trema
e o paxaro chíe,
deixa de buscar fóra
e busca dentro.
Non sei que significa.
Non o entendo!
Non podes...?
Crystal, que pasou?
Pregunteille quen era e...
respondeume con outra adiviña.
"Cando o chan trema e o paxaro chíe, deixa de buscar fóra e busca dentro."
Mimá, pensouno coma se soubese algo e veume cunha adiviña.
"O paxaro chíe"?
- É triste? - Nin zosca.
Xa a resolveremos, non si?
Sinto moito que non te achegase á túa familia,
ao menos sabemos que hai un monstro.
E para matalo seica hai que cansalo.
Na vila hai un sitio onde atopar o que cómpre.
Non pareces unha morsa.
Niko, esas cousas non se din.
Ola, Mick. Estamos botando un ollo.
Iso que é?
Oi, non che está en venta.
"Medida por medida, ha de xogar até cansar."
De que vai o de medida por medida? Música?
Coidas que a música mátao?
Non che convén, está maldito.
Atrae gaivotas malignas.
A ver,
que queredes matar?
Un monstro mariño.
Crystal?
Xa volviches?
Quen demo es?
Desculpa, non pretendía asustarte.
Son amiga da familia de Crystal.
Díxome que paraba aquí.
Anda por aquí?
Estás a ser moi educada,
mais non podes entrar así nas casas alleas.
- Foi un susto de morte. - Non tanto.
Ben, June Cleaver.
Vamos acelerar a cousa.
Cheiras a carne crúa.
A ver, son amiga da familia.
Onde anda?
Amiga da familia.
Ela e...
Niko foron...
á praia.
Así me gusta.
Xa podes respirar.
A onde foi?
Que fago aquí arriba?
E por que...
falo soa?
Mimá, Jenny.
Pola descrición, diría que buscades a Angie.
- Angie? - Así lle chamo eu.
A súa luz espalla un sentimento de degoxo
e a xente enche o baleiro con quen estraña.
Eu oín a voz de miña nai.
Supoño. É dicir, non me lembro dela.
Abofé, pero Angie é moi temesiña.
Rara vez emerxe da auga. É reservada.
Non merece que a matedes.
Está a matar xente, Mick.
Ha de comer, que culpa ten?
- A Lavandeira dixo que tiñamos... - Vistes...
Vistes a Lavandeira?
Vós?
Levo buscándoa máis de 50 anos.
A ela? Por que?
Para que me diga como volver ser morsa,
pero só aparece cando a necesidade é...
grande abondo.
Como a invocastes?
Só atopei un cristal mariño.
Coma este.
- É ese? - Non.
O que nos levou á Lavandeira era vermello.
Pero queda con este.
O verde representa estabilidade emocional.
É todo un detalle.
Non é asunto meu,
pero, en troques de matala, igual deberiades durmir a Angie.
"Até cansar."
Unha nana.
Mick, tes unha caixa de música ou algo...
Que tal isto?
Unha vez atopei un no museo marítimo.
O caso do mergullador afogado, non si, Edwin?
Os mariños usábano para acalmar as augas.
Ten música, non si?
Un son fermoso, moi alto.
Pero ela évos enorme,
canto máis vos acheguedes, mellor.
Boa memoria.
Non podemos pegarllo.
Podemos darllo de comer.
E como demo imos facer que un peixe trague esa cousa?
CEBO
FILETE FLORENTINA
TOUCIÑO
Se come xente, que lle gustará á parte dos humanos?
Disque os caníbales nos chaman "porco grande",
porque sabemos a porco.
Así que igual o porco.
Fago máis que ver anime.
Leo.
Vale.
- Perdón, interrompo algo? - Claro que non.
Viña devolverche o libro.
Encantoume. É fermoso e moi divertido.
Valley of the Dolls é a obra mestra moderna.
Non o entendín todo,
mais gocei do que si entendín.
Que ben.
Que facedes?
Estou agardando. E este mozo descoñecido quen é?
Desculpa, asustáchesnos.
De onde saíches?
A ver, vamos repasar.
Esta é a miña tenda,
así que non é raro atoparme por aquí.
Que faciades vós aquí mentres eu botaba o lixo?
Este é un amigo novo, Monty.
Monty, Jenny. Jenny, Monty.
Ola, encantado!
E se quedades noutro sitio? Isto non vos é o Peach Pit.
Que é o Peach Pit?
Crystal, andábate buscando unha rubia de traxe.
Amiga da familia.
Mandeina á praia, non deixou o número.
Vale.
Vale...
e xa está ou dixo algo... Que... Non?
Vale.
Grazas.
CARNIZARÍA
Non ten sentido ningún.
Hai nada que chegamos aquí e paguei a renda cun tarro de moedas.
Como puideron atoparme?
Miña nai dime, ou dicíame,
que a intuición materna pode ser moi poderosa.
Igual ten poderes coma ti.
Alguén se esforzou por te atopar.
Haste sentir especial, non?
Xa.
- Grazas pola visita. - Non é nada, pero...
tiña moita gana de verte.
É que desde que estiven en coma...
Mimá, que intenso soou iso. A ver, non.
Desde que acordei, son...
máis afouto.
- Ai, si? - Si.
Era duro non poder tomar as miñas decisións naquela escuridade.
Non ser libre.
É raro, identifícome.
Queres ir tomar un café?
As pantasmas non tomades café, pero o equivalente.
Coido que non.
Agora mesmo estou cun proxecto.
Claro, que estades a facer?
Non teño licenza para contarcho.
- Perdoa que non solte can. - Edwin é un Detective Morto.
E estamos cun caso!
Teño que lle explicar como funciona a sutileza.
Talvez.
Temos pouco tempo para solucionalo, pero con todo...
poderiamos dar un paseo pronto e falar.
- Si. - É o que facemos en troques do café.
Xa, claro, pois iso.
Pero quedamos así.
Non podo crer que deixases que o rapaz ese che fixese un amarre
e que despois llo chantases todo ao Rei Gato.
Vai rañala. O rapaz tiña unha sardiña.
Que putiña es.
DE PESCA
Vale.
Non é un proceso agradable.
Como fai Jenny cada día?
Dá moito noxo.
Igual cómpre máis fío.
En Scooby-Doo os detectives non se emporcaban tanto.
Ei, Crystal.
Mira.
- Vou contigo? - Non, grazas.
Ou si. Igual...
Non pasa nada.
Vale, si, vinde comigo.
Ola?
Es ti a que pasou pola carnizaría?
Coñeces...
Coñécesme?
Ola, Crystal.
Ola.
Síntocho, pero non te coñezo. Só eras o cebo.
Por desgraza, non teño tempo para as túas triviais emocións humanas.
Veño polos dous mortos que tes detrás.
Non es Morte. Que queres de nós?
Son a Enfermeira Nocturna.
Dirixo o Departamento de Entes Perdidos,
levo nenos mortos errantes para o lugar debido.
E vós os dous sodes errantes.
Non te esquezas de min.
Manipuláchesme.
Agora tócame a min.
Mellor non mires aí.
- Crystal! - Portástesvos moi mal.
Os mortos teñen o seu sitio.
Non vou volver para o inferno.
Niso non che estamos de acordo.
Veña, bulide. Marchamos xa.
Se o queres levar,
enfróntate antes a min.
Tranquilo, veño polos dous.
Deixade de enredar. Imos tarde.
Edwin sabe para onde vai, mais a ti cómpre procesarte,
descubrir que che depara o alén.
É como quitar un apósito. Mellor facelo de vez.
Non imos a ningures, verdade?
Quedamos aquí, os dous xuntos.
Cadaquén ten o seu sitio.
Non queres saber cal é o teu?
Podería ser marabilloso.
E xa che digo que aquí non é.
Este xa non é o voso fogar.
Non sabes nada de nós.
Ai, non, Charles Rowland?
Moi ben.
Vamos comprobalo, paréceche?
Emerxeu. Que cretino!
Lémbraste disto?
Hipotermia e hemorraxia interna
mentres os teus amigos escachaban coa risa.
Feridas das que acabarías morrendo.
Por que quererías quedar na Terra despois de vivires isto?
Por que se che reviraron os teus amigos?
Que facedes?
Atrás!
A isto te aferras?
Papá, para xa!
Por favor, mellorarei.
Non, non podes.
Nunca melloraches e logo morriches, a iso vou.
Mesmo cando fas o imposible por dar o mellor de ti,
este mundo págacho cunha malleira.
Sinceramente, calquera sitio é mellor ca este.
Por que non vés comigo?
Velaí o está!
Agora tócache a ti.
Que dor queres aliviar?
Ben por ti. Cos teus pesadelos e ese sorriso enfermizo.
Se querías que me sentise desolado ou apesarado, estouno.
E tamén cabreadísimo,
e non nos vas levar a ningures.
Non o vou permitir.
Faiche falta outra dose de...
En serio?
Charles.
Esas lembranzas non reflicten por que quero quedar!
Teño un propósito!
Son un Detective Morto!
Por que me mirades así?
Fíxeno por todos.
Quería levarnos...
Charles, foi...
extremo.
Foi demasiado extremo?
Tamén cho foi morrer aos 16, ho.
Non quero estar morto.
Detéstoo.
Sorrío decote, hostia.
Quen máis nos vai manter calmos e animados?
Ti? Valo facer ti?
Para que?
Para que vallo?
Non evitei que Devlin matase a familia unha e outra vez.
Non evito que Crystal sufra. Nin o que che pasa a ti.
Non podo evitar nada.
E non evitaría que meu pai mallase en min, seguro.
Tanto ten que fose bo.
Charles.
Todo vai saír ben.
Non.
Grazas!
Marcharon os fantasmas todos. Moitísimas grazas.
Aquí tendes os caramelos
e a bóla máxica que predí a morte.
Non foi un traballo limpo.
Pero o cliente quedou satisfeito.
Caso cerrado.
Supoño.
CASO CERRADO
Hoxe foi moito.
Pero grazas por deixarme ir con vós.
É moito mellor que quedar soa no meu cuarto.
Agora farei algo que non implique pensar.
Xa, aí falaches.
Niko.
Grazas por...
me salvares hoxe.
Xa sabes que...
podes falar comigo.
Do que queiras.
Ti tamén podes falar comigo.
Estes detectives sonche ben agudos.
Eu xa sei por onde van todos os casos.
É moi doado.
Pero, se queres velo todo desde o principio, non me importa.
Fixéchelo de medo.
Grazas.
Creo.
Agarda, teño que facer algo.
Ao ver a esperanza de Crystal cando pensaba que oía a súa nai,
deume por reflexionar.
Ti sigue vendo.
Hoxe foi unha merda.
Xa.
Si que o foi, si.
Ao menos, xa rematou.
Sabes?
Levo moito tempo enfadado.
Eu estou farta de adiviñas, de espíritos, de demos
e de non estar máis preto de descubrir quen son.
Só quero algo que sexa real.
Sentíchelo?
Non.
Pero non importa.
CONTINUARÁ...
Subtítulos: Jeiry Castellano