Poprzednio w Martwych detektywach...
Sfajdaliście sprawę, używając czarów na moich kotach.
- Co to, do cholery? - Zatrzyma cię w tym miasteczku.
Policz wszystkie koty w Port Townsend, a bransoleta się rozepnie.
A ci martwi chłopcy mi dopiekli, ale to się już nie powtórzy.
Monty, mój nieoceniony pomagier.
Idealny poranek, żebym dał ci obiecaną lekturę.
Nie wiem, od czego zacząć.
Nie znam swojej rodziny i próbuję ją odnaleźć.
Tak się czułam, gdy umarł ojciec.
Mama wysłała mnie do internatu w dzień po jego pogrzebie.
To od niej są te listy? Od twojej mamy?
Może nigdy nie odnajdę rodziny.
Mąż siostry oszalał. Zabił swoją rodzinę.
Bestia morduje kobiety?
Charles był ofiarą przemocy.
Patrząc na pana Devlina, widzi ojca.
Ja bym o tym wiedział.
Nie możemy pozwolić, by ci chłopcy siali zamęt.
Uwięziono nas w koszmarze, a te wspaniałe duchy nas uwolniły.
Opowiedzcie dokładnie.
MOJA JENNY,
PIĘKNA
CIĘŻKIE CIAŁO
Jezu!
- Co to, u diabła, jest? - Czynsz.
Mój błąd. Powinnam była uściślić formę płatności.
CZYNSZ
Widzisz? O to chodzi.
Bądź jak Niko.
Co mam zrobić z klepakami?
Przydadzą się do życzeń.
Mam tylko jedno.
Chcę płacić czynsz bez komentarzy.
Co jest z tobą?
Wybacz, mój były mnie dręczy.
Dosłownie mam go w głowie.
Mogę wymienić drobniaki na banknoty.
Nie trzeba.
Posłucham Niko i użyję ich do życzeń.
Co czytasz?
„Twa skóra lśni niczym księżyc nocą”...
Erotyka.
Masz korespondencyjnego kochanka?
Ślimaczycie się przez SMS-y?
A, idź w diabły, B, nie twoja sprawa.
I C, to nic takiego, więc...
idźcie do szkoły.
Przynajmniej jedna z was do niej chodzi, tak?
Mowy nie ma.
Nigdzie mi się nie spieszy.
Przestałam chodzić. Ale ekstra, Jenny.
Dostajesz listy miłosne. Superancko.
Czyli że co?
Nie wyjdziecie, póki tego nie wyjaśnię,
mimo że to prywatna sprawa i możecie się gonić?
Niech wam będzie.
Są od tajemniczego wielbiciela.
To cała historia.
Tajemniczy wielbiciel?
To może być twoja bratnia dusza.
Trochę cię poniosło z tym skokiem z listów do miłości.
Możliwe. Ale trzymasz je nie bez powodu, prawda?
Gdybyś mogła się dowiedzieć, kto jest ich nadawcą,
chciałabyś?
Nie.
To miłe listy.
Sprawiają mi przyjemność, dobrze?
Ale są pisane na maszynie, więc trącą seryjnym mordercą.
Równie dobrze mógł wyciąć litery z gazet.
Poza tym ludzie wciąż kogoś udają. To...
rozczarowujące.
Jasne, rozumiem.
Myślałam o swoich wspomnieniach
i zaczynam dochodzić do wniosku, że nie wiem, kim jestem.
Może nawet jestem gorsza, niż myślałam.
Nagle zrobiło się ponuro.
Walić to. Możesz być, kim zechcesz.
Może nawet właścicielką konta w banku.
Gdzie są Martwi Detektywi?
Co jest z wami?
MARTWI DETEKTYWI
Walić to.
Bez lunety nie mogę szpiegować ludzi.
Zostawiłem ją w domu wiedźmy?
„Charles, musisz być ostrożniejszy”.
No raczej.
Spędzasz z nim sporo czasu.
Z Montym.
Sporo się widujecie.
Wymieniamy się książkami.
Chciałeś pozbyć się bransolety, liczyć koty i tak dalej,
a teraz sobie bimbasz i czytasz o astrologii.
W życiu nie bimbałem.
Jesteś w dobrym nastroju, to super.
Ale...
nie zapominajmy, że chcemy się stąd wydostać.
Przepraszam za to z Kocim Królem.
I przykro mi...
że musiałeś przez to przejść w domu Devlinów
i że utknąłeś w pętli.
Jeśli chcesz pomówić o ojcu...
Nie. Chcę się już stąd wynieść.
Tyle.
Przyszedł jakiś Dagfinn
i chce mówić tylko z Martwymi Detektywami.
Z drogi!
Wyrzućcie z mojej latarni cholerne duchy.
Chwileczkę. Masz na imię...
- Dagfinn? - Tak.
Nawiedzam latarnię na Cyplu Beznadziei.
Od dwóch dni pojawiają się ludzie
i wyskakują z tarasu prosto w przesmyk.
- Zabijają się? - Tak jest.
Na razie dwoje. Najgorsze,
że teraz kręcą mi się tam ich nabzdyczone duchy.
Gdybym chciał towarzystwa, straszyłbym po barach.
A policja? To małe miasteczko, wiedzieliby o tym.
Nie ma ciał.
Woda natychmiast je zabiera.
O ile wiem, policja o niczym nie ma pojęcia.
Ta agencja jest odpowiedniejsza.
Moglibyśmy ocalić istnienia.
Jasne. Ale głównie przywrócić mi samotność.
Duchy zazwyczaj się nie gromadzą.
Musi być powód, czemu tam zostają.
Intrygujące.
- Honorarium... - Dobra, dobra.
Mogę zapłacić w słonych ciągutkach i magiczną kulą-zabawką,
co przepowiada datę śmierci.
Na co mi ona?
Już nie żyję.
Kto robi przepowiadającą śmierć zabawkę?
Fajna oferta.
To prawda. Nie mamy takiej w kolekcji.
W takim razie zgoda.
Zabierzmy się za to
i ocalmy parę duchów.
LATARNIA NA CYPLU BEZNADZIEI
SKLEP Z PAMIĄTKAMI
Rany, tu jest jak w moich ulubionych reklamach paluszków rybnych.
Wydaje się tak spokojnie.
Może ten latarnik zwyczajnie lubi narzekać.
Ona podziwia widoki.
Co ona robi?
Chyba nie...
Hej, stój!
SKOCZKOWIE Z LATARNI
KRAWĘDŹ KLIFU
Znalazłem ich.
Te nowe duchy cierpią na niezwykłą melancholię.
Jedynie gapią się na morze, a potem wracają do latarni.
Duchy samobójców włóczą się po ziemi.
A oni tylko tak trwają. Dziwne.
Akurat to cię dziwi.
Może cierpią na krótkowzroczność i zwyczajnie spadli z latarni.
To wy to zgłosiliście?
Co widzieliście?
Na szczycie stała kobieta, a potem skoczyła do wody.
Jesteście z Port Townsend?
Wynajmujemy pokoje nad sklepem mięsnym.
U Jenny. Pokoje na tygodnie.
- Przyjrzeliście się jej? - Bardzo dobrze.
Po dwudziestce, drobna, ruda.
W pięknej koszuli nocnej.
Takiej zwiewnej.
Drobna, ruda, zwiewna piżama?
Chyba nam pani nie wierzy.
Dzieciaki, które powinny być w szkole,
włóczą się, zapewne naćpane,
i niby kobieta ginie bez śladu?
Brzmi jak kawał.
Wszystko w porządku?
Miłego dnia, Asha.
To nie żart. Z latarni skoczyła kobieta.
Wierzę, że wy wierzycie, że coś zobaczyłyście.
Pomówmy w sklepiku.
Zrobię herbatę i wszystko obgadamy.
Nie trzeba, dziękujemy.
Ja się napiję.
Niko.
Spokojnie. Zadam jej masę pytań
i mnóstwo się dowiem.
Świetna inicjatywa, Niko.
To cecha świetnego detektywa.
Dziękuję.
Słyszeliście nastawienie tej gliny?
Po co ją wezwałyście?
Dlatego nie mieszamy w to żywych.
Nie pojmują szaleństwa wokół.
Do licha!
To już 142.
Cholerne koty.
W porządku?
Tak.
Przeszukam teren u podnóża latarni.
Weź Crystal i przepytajcie te zadowolone duchy.
My?
Razem? Dobrze się czujesz?
Doskonale, dziękuję.
Idźcie już, nim rzuci się ktoś jeszcze.
Edwin dziwnie się zachowywał.
Charles.
Edwin jest jakiś dziwny.
Jestem detektywem, nie psychologiem.
- Dedukuję. - Teraz ty świrujesz.
Rozumiem, że nie chcesz mówić o sprawie Devlinów, ale wyraźnie...
Cześć. Charles Rowland, a to Crystal Palace.
Z Agencji Martwych Detektywów.
Powiecie nam, co zaszło dziś rano?
Widzieliście coś? Coś was zdenerwowało?
To było wspaniałe uczucie.
Co takiego?
Mój były chłopak nie był zbyt wylewny,
a dziś rano mówił mi, że mnie kocha.
Słyszałam to raz po raz.
Usłyszałaś jego głos?
Wciąż się nasilał.
Najgłośniejszy był na szczycie.
Musiałam podążać za nim do niego.
Na górze usłyszałem mojego ojca.
Słyszałem Brendę, moją żonę.
Wystarczyłby liścik. Nie było powodu, by parzyć mnie drapnięciem.
Wiem z doświadczenia, że spięci chłopcy lubią trochę bólu.
Jasne.
Są 142 koty.
Nie ma takiej możliwości.
To zadanie nie do wykonania. Czemu tak cię bawi?
Mogę pobyć z tobą.
Kot skradł ci język?
Może jestem dla ciebie za stary, ale do tatuśka mi daleko.
Choć jestem starszy o stulecia.
To może onieśmielać, ale czyż nie jestem fajny?
Wcale. Jedynie cudaczny.
Zabolało.
Z wiekiem rośnie doświadczenie.
Mogę być...
kim tylko zechcesz.
Co powiesz...
na to?
On jest fajny!
Lubisz przebieranki?
To może coś takiego...
Przestań.
Skoro nie chcesz tego zdjąć, to wrócę do śledztwa.
Czemu przejmujesz się sprawami zupełnie obcych osób?
Pewnie nie zrozumiesz,
ale pomagam duchom w beznadziejnych sprawach.
Zadośćuczyniam.
Rany. To piękny tekst. Wydawca pomógł ci go pisać?
Naprawdę niezły.
Nie w tym rzecz.
Poza zgrywaniem harcerzyka...
coś jeszcze kryje się
za tymi szmaragdowymi oczami.
Powiedz mi.
Ja...
czynię jak najwięcej dobra,
bo kiedy w końcu wrócę do piekła, chcę prosić o łaskawy osąd.
Szczerość poprawia samopoczucie.
Przy mnie przenigdy nie musisz udawać.
Lubię twoje tajemnice.
Wstydzę się.
To samolubne.
Pójdę już, jeśli skończyłeś już z cholernymi czarami.
Rozwiązuję sprawę.
Dobrej zabawy.
Oraz, Edwinie...
Nie zapominaj liczyć kotów.
Pomyliłeś się.
I to grubo.
Że niby 142? Litości.
CZARUJĄCE MIEJSCOWOŚCI NADMORSKIE
FESTIWAL LATAWCÓW
Pokonam cię!
Nie!
Jak nam poszło?
Bałaś się?
Nie.
To była okropna pantomima. Farsa.
Miecz przebiłby jej płuco, przez co nie mogłaby...
krzyczeć.
Nie wspominając o pełnych krwi ustach.
Bardzo rozczarowujące.
FESTIWAL LATAWCÓW
Co w tym miejscu powoduje omamy słuchowe?
Widok jest czaderski.
Możemy pomówić o tym, co zaszło?
Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Tak, tamten gość był okropny.
Tak, mój ojciec był okropny.
Tak, wściekłem się.
Już mi przeszło.
Tak mówisz, ale w oczach masz żądzę mordu.
Tylko są przymrużone.
Przymrużam je.
- Nie musisz tłumić tego w sobie. - Crystal.
Póki mam najlepszą kumpelę i sprawę do rozwiązania, jest luz.
Doceniam to.
Mówię poważnie.
Dobrze.
Niczego nie słyszę.
Chodźmy.
Crystal...
Crystal! Idziesz czy nie?
Idę.
NIEBEZPIECZNE KOBIETY
Ostrożnie.
Jest bardzo gorąca.
- Dziękuję. - Prowadzę ten sklep od lat
i ludzie często żartowali.
To pewnie był ptak albo poranne promienie słońca.
To by to wyjaśniło.
Jasne.
Jeszcze nie widziałam takiego sklepu z pamiątkami.
Wszystko to lokalne prace.
Kilka spod mojej ręki. Jak te cudeńka.
Kupię parę dla moich przyjaciół.
Siedziałam w zamknięciu,
więc dopiero teraz poznałam parę osób.
Mogę prosić o odrobinę miodu?
Gdzie się podziewałeś?
Koci Król.
Tak, dalej mam bransoletkę.
- Czego się dowiedziałaś? - Jak robić herbatę.
I wkrótce będzie tu festiwal.
Jutro na tych klifach zbiorą się setki ludzi,
by ostatecznie się z niego rzucić.
To raczej mało zachęcające wieści.
To Lilith.
Bogini skrzywdzonych kobiet i krwawej magii.
Podobno można modlić się do niej przez dowolną podobiznę.
Mogę do niej przemówić?
- Przez ten obraz? - Jasne.
Szkoda, że nie jesteś wiedźmą.
Faworyzuje je.
Przyprawia o ciarki, prawda?
A ten rysunek?
Syreny. Na wpół ryby.
Kobiety wabiące mężczyzn na śmierć w wodzie.
To tylko propaganda, że kobiety są niebezpieczne.
Mimo wszystko to piękne obrazy.
Szukamy syreny?
To Praczka.
Lokalna legenda.
Jest rodzajem wyroczni.
„Światło załamane przez pryzmat, krwawe drzwi dla tych w potrzebie”.
Asha, co to za zagadka na obrazie z Praczką?
Jeśli dać wiarę, to sposób na jej znalezienie.
Według mnie malarz brał psychodeliki.
Wiem to na pewno.
To moje dzieło.
Zadajesz sporo pytań.
Skąd u ciebie taki instynkt śledczy?
Oglądałam setki godzin detektywistycznych anime i kreskówek.
Trzeba wciąż pytać.
Na przykład: co bazgrzesz w swoim notatniku?
Zauważyłem, że gdy prowadzi się skrupulatne notatki,
łatwiej rozwiązać problem.
Po tym, co tu widziałam, sądzę, że naszym problemem jest syrena.
Wszystko w porządku?
Tak. Rozmawiam tylko z nowym przyjacielem.
Przecież często słyszysz głosy, Crystal. Tak już masz.
To było co innego.
Dobrze. Mamy więc zdawkową zagadkę, którą znalazła Niko,
być może syreny,
podejrzaną sklepikarkę,
szept, który może być wiatrem,
i festiwal pełen wielbicieli latawców zagrożonych utopieniem. Świetnie.
Zapomniałeś, że Edwin znów spotkał się z Kocim Królem.
Miałam tego nie mówić?
Czego chciał? Znów cię dla siebie zagarnął?
Ściągnął bransoletę?
Gdyby tak było, teraz byłbym w biurze.
Pytał, czy policzyłem koty. Podana liczba go nie zadowoliła.
Crystal.
Crystal?
- Myśli, że może robić... - Crystal.
Gdzie jesteś?
Crystal.
Crystal, gdzie jesteś?
Tak się o ciebie martwię.
- Wróć. - Crystal...
- Wróć do domu. - Brenda!
- Tato! - Luke, to ja.
Nie może przerywać nam dochodzenia.
Mówiłeś mu to?
- Owszem. - Jak mogłeś nam nie powiedzieć?
Dość sekretów z tym gnojem.
Czemu tak się złościsz?
Crystal?
Crystal...
Wróć do mnie.
Crystal.
To głos mojej mamy.
Głos mamy!
Puszczaj!
Nie ma żadnego głosu.
Nie!
Co tam, do cholery, jest?
- Hej. - Zabieraj się!
Puszczaj!
Ona tam jest!
Już ci lepiej?
Tak. Dziwne.
Mimo że jej nie pamiętam,
coś we mnie rozpoznało jej głos.
Martwiła się.
Jakbym musiała do niej iść.
Pewnie się bałaś.
Wcale.
Po tym, co pokazał mi David, gdy usłyszałam głos mamy,
poczułam, jakbym niemal mogła
dotknąć osoby, którą byłam.
Ale nie mogę. Boże, oszaleję.
Wiesz, że to nie była ona.
Twoja mama.
Jedna z tamtych ofiar słyszała byłego chłopaka.
Inna słyszała swoją żonę, kolejna ojca.
Cokolwiek kryje się w wodzie, wabi ludzi głosami bliskich.
Wiem, co słyszałam. Czuję, jak bardzo tęskni.
- Może powiedzieć mi, kim jestem. - To sztuczka.
Taka, co zabija ludzi.
A jeśli znów ją usłyszysz?
Jeśli to prawda, to nie są samobójstwa.
Czemu te duchy tu zostają?
Widziałaś ich na kamieniach.
Czekają na przybycie ukochanych.
To ich tu trzyma.
Prawda, Edwin?
Tak. Oczywiście.
Gdzie...
Zgubiliśmy Niko?
Jest tam.
Na co patrzysz?
Zobacz.
Czy to nie romantyczne?
Są zakochane.
Rozgwiazdy należą do Echinodermata
i nie mają mózgu.
Na szczęście miłość nie wymaga myślenia.
Miło coś do kogoś poczuć. Prawda?
Może kogoś jak Monty?
Monty? Ledwo się znamy.
Przyznam, że imponuje mi wiedzą o astrologii.
Zbieram piękne kawałki szkła morskiego.
Daj mu to.
Po co?
Każdy kolor ma inne znaczenie.
Co oznacza różowy?
Cokolwiek wydaje się właściwe.
Ale mnie nie pytaj.
Nigdy mnie nie pocałowano.
Ja...
Mnie też nie.
Naprawdę?
Nigdy mi tego nie brakowało.
Aż dotąd.
Chcesz pocałować Monty'ego?
Nie wiem.
Każde spotkanie z Kocim Królem przypomina mi o braku doświadczenia.
Chcesz pocałować Kociego Króla?
W żadnym wypadku.
Czerwone.
Dla ciebie.
Na odwagę.
Edwin!
Światło zgasło!
Nic nie widzimy!
Wszystko u was w porządku?
Chwileczkę.
Niko, co było napisane na obrazie z Praczką?
„Światło załamane przez pryzmat, krwawe drzwi dla tych w potrzebie”.
Czego wam trzeba?
Pytajcie.
Czy to Praczka?
To pewnie przez to czerwone szkiełko.
To krew ludzkości.
Minionej, obecnej i przyszłej.
Widzę ich życia,
czuję ich ból.
Łkam za nich.
Przyjmuję ich ciężar.
Więc widzisz też przyszłość.
Mega.
Co to, co cholery, było?
Chyba nie chcemy znać odpowiedzi.
Objawiam się,
bo macie palącą potrzebę.
Muszę ocalić istnienia.
Będzie mniej krwi do sprania.
Pytajcie.
Pani...
Pani Praczko.
Szukamy tego, co zabija ludzi w pobliżu latarni.
Są już trzy ofiary.
Możesz nam pomóc?
Te wody są pełne dziwnych stworów
tak starych, jak sam dźwięk.
Sztormy je budzą.
Żerują.
Jak syreny?
Coś znacznie większego.
Potwór morski.
Jak możemy go zabić?
Miarka za miarką,
aż zabawą się zmęczy.
A można bez zagadki?
Pytaj.
Jak...
Pytaj.
Skradziono mi wspomnienia
i kiedy jakieś odzyskuję,
jeszcze mniej rozumiem.
Bardzo chcę wiedzieć, kim jestem.
Gdy ziemia drży
i ptak płacze,
nie patrz wokół,
w siebie spójrz.
Nie wiem, co to znaczy.
Nie rozumiem.
Nie możesz...
Crystal, co się stało?
Spytałam, kim jestem. A ona...
zadała kolejną zagadkę.
„Gdy ziemia drży i ptak płacze, nie patrz wokół, w siebie spójrz”.
Jezu. Pomyślała o tym, o czym wie,
i ułożyła zagadkę.
„Ptak płacze”?
- Jest mu smutno? - Nie mam pojęcia.
Rozwiążemy ją, prawda?
Bardzo mi przykro, że nie połączyła cię z rodziną,
ale przynajmniej wiemy o potworze morskim.
I najwyraźniej, żeby go zabić, musimy go najpierw zmęczyć.
Wiem, gdzie zdobędziemy, co trzeba.
Nie przypominasz morsa.
Niko, tak nie można.
Cześć, Mick. Tylko się rozglądamy.
Co to?
To nie na sprzedaż.
„Miarka za miarką, aż zabawą się zmęczy”.
Co to za „miarka za miarką”? Muzyka?
Że niby melodia go zabije?
Zostaw ją. Jest przeklęta.
Przyciąga występne mewy.
Słucham,
co zamierzacie zabić?
Potwora morskiego.
Crystal?
Wróciłaś?
A ty co za jedna?
Przepraszam. Nie chciałam cię przestraszyć.
Jestem znajomą rodziny Crystal.
Mówiła mi, że tu się zatrzymała.
Zastałam ją?
Jest pani bardzo uprzejma,
ale nie może pani wtargiwać do domów.
Padłam trupem.
Nie do końca.
Dość tego, moja panno.
Przejdźmy do rzeczy.
Cuchniesz surowym mięsem.
Jestem przyjaciółką rodziny.
Gdzie ona jest?
Przyjaciółka rodziny...
Poszła...
z Niko...
na plażę.
Zuch dziewczyna.
Już możesz oddychać.
Gdzie się podziała?
Co robię na piętrze?
I dlaczego...
do siebie gadam?
Chryste, Jenny.
Z waszego opisu wynika, że szukacie Angie.
- Angie? - Tak ją nazywam.
Swym światłem wysyła uczucie tęsknoty,
a ludzie sami sobie dopowiadają za kim.
Słyszałam głos mamy.
Tak sądzę. Kompletnie jej nie pamiętam.
Nie inaczej. Ale Angie jest straszliwie nieśmiała.
Rzadko się wynurza. Stroni od innych.
Z pewnością nie zasługuje, by zginąć z rąk takich jak wy.
Angie zabija ludzi.
Nie jej wina, że musi jeść.
- Praczka powiedziała... - Wy...
widzieliście Praczkę?
Wy wszyscy?
Szukam jej od ponad 50 lat.
Tej kobiety? Czemu?
Żeby powiedziała mi, jak wrócić do postaci morsa,
ale jawi się tylko tym, których potrzeba...
jest dość istotna.
Jak ją wezwaliście?
Szczerze, to tylko znalazłam szkiełko.
Jak to.
- To konkretne? - Nie.
To, które doprowadziło nas do Praczki, było czerwone.
To możesz zatrzymać.
Zielony symbolizuje stabilność emocjonalną.
To bardzo miłe.
To nie moja sprawa,
ale może powinniście uśpić Angie, zamiast ją zabijać.
...„się zmęczy”.
Kołysanka.
Mick, masz pozytywkę albo...
Może to?
Widziałem takie w muzeum morskim.
Sprawa Utopionego Nurka, prawda, Edwin?
Przesądni żeglarze uspokajali tym morza.
Gra muzykę, prawda?
Piękny, głośny dźwięk.
Ale ona jest bardzo duża,
dlatego musi być naprawdę blisko.
Masz dobrą pamięć.
Przecież jej tego nie przylepimy.
Może to zjeść.
Jak znajdziemy rybę, która by to połknęła?
PRZYNĘTA
STEK FIORENTINA – 36,00 $
BOCZEK – 17,89 $
Skoro je ludzi, to co jeszcze by jej smakowało?
Podobno kanibale mówili na ludzi „długie świnie”,
bo smakowali jak wieprzowina.
Więc może wieprzowinę.
Nie tylko oglądam anime.
Czytam.
Dobrze.
- Nie przeszkadzam? - Oczywiście, że nie.
Przyszedłem oddać ci książkę.
Wspaniała. Piękna i bardzo zabawna.
Tak, Dolina lalek to współczesne arcydzieło.
Części nie zrozumiałem,
ale reszta bardzo mi się podobała.
Świetnie.
Co robicie?
No słucham. Co to za nowy szczyl?
Wybacz, Jenny. Zaskoczyłaś nas.
Skąd się tu wzięłaś?
Spróbujmy jeszcze raz.
To mój sklep,
więc moja obecność w nim nie jest dziwna.
Wyrzucałam na zapleczu skrawki. Po co tu przyszliście?
To nasz nowy znajomy, Monty.
Monty, Jenny. Jenny, Monty.
Hej. Miło poznać.
Możecie przesiadywać gdzie indziej? To nie bar mleczny.
Jaki bar?
Crystal, szukała cię jakaś ruda kobieta w biurowym wdzianku.
Znajoma. Powiedziałam, że jesteś na plaży.
Nie zostawiła numeru.
W porządku.
Dobra...
To wszystko? Powiedziała może... Co... Nie?
Dobrze.
Dziękuję.
SKLEP MIĘSNY
To nie ma sensu.
Jesteśmy w miasteczku parę chwil, a czynsz zapłaciłam klepakami.
Jak ktoś mógł mnie tu znaleźć?
Mama mi powtarza... A raczej powtarzała,
że intuicja matki jest bardzo silna.
Może ma jak ty wyjątkowe moce.
Ktoś się natrudził, by cię odnaleźć.
Powinno być ci miło.
Tak.
- Miło, że do nas wpadłeś. - Tak, jasne...
Chciałem się zobaczyć z tobą.
Bo odkąd byłem w śpiączce...
Ale powiało dramatem.
Odkąd się ocknąłem, jestem...
odważniejszy.
- Doprawdy? - Tak.
Wtedy, w ciemności, było mi ciężko, gdy nie mogłem o niczym decydować.
Nie mogłem być wolny.
W dziwny sposób cię rozumiem.
Dasz się zaprosić na kawę?
Wiem, że duchy jej nie piją. Ale może spędzimy razem czas?
Obawiam się, że nie.
Właśnie jestem w trakcie pewnego projektu.
Jasne. A co tak właściwie robicie?
Nie powinienem o tym mówić.
Przepraszam za te sekrety.
Edwin jest Martwym Detektywem.
I rozwiązujemy sprawę!
Muszę wyjaśnić Niko, co to takiego subtelność.
Pewnie tak.
Mamy na jej zakończenie bardzo mało czasu. Ale...
moglibyśmy się wkrótce wybrać na spacer.
- Tak. - Tak robią duchy zamiast pić kawę.
Dobra, jasne. Spacer.
Trzymam cię za słowo.
Nie wierzę, że pozwoliłeś wziąć się temu dzieciakowi na smycz,
a potem jeszcze poskarżyłeś się Kociemu Królowi.
Odpierdol się. Chłopak miał sardynkę.
Tania dziwka.
POŁÓW
Dobra.
To nie będzie przyjemne.
Jak Jenny może to robić codziennie?
Obrzydliwość.
Może będziemy potrzebowali sznurka.
Bycie detektywem jest bardziej pojechane niż w Scooby-Doo.
Crystal.
Spójrz.
- Pójść z tobą? - Nie, dzięki.
Albo tak. Może.
Nie trzeba.
Dobra, chodźcie ze mną.
Przepraszam.
To ty byłaś w sklepie Jenny?
Czy...
Znasz mnie?
Cześć, Crystal.
Cześć.
Niestety wcale cię nie znam. Byłaś tylko przynętą.
To niefortunne, ale nie mam czasu na twoje banalne ludzkie emocje.
Przyszłam po dwóch umarlaków za tobą.
Nie jesteś Śmiercią. Czego od nas chcesz?
Jestem Nocną Pielęgniarką na dyżurze.
Prowadzę Wydział dusz zaginionych,
który przydziela martwe dzieci w odpowiednie miejsca.
A tu nie jest wasze.
Nie zapominaj o mnie.
Zlasowałaś mi mózg.
Ja zlasuję twój.
Lepiej tam nie zaglądaj.
- Crystal! - Jesteście bardzo niegrzeczni.
Każde martwe dziecko ma swe miejsce.
Nie wrócę do piekła.
Tu się nie zgadzamy.
Chodźcie, do diaska. Idziemy.
Jeśli go chcesz,
to nie oddam go bez walki.
Spokojnie. Przyszłam po was obu.
Przestańcie się guzdrać. Dość już opóźnień.
Edwin wie, dokąd trafi. Ciebie musimy zarejestrować
i dowiedzieć się, co szykują dla ciebie zaświaty.
To jak z zerwaniem plastra. Trzeba zrobić to szybko.
Nigdzie się nie wybieramy.
Zostajemy tutaj. Razem.
Każdy ma swoje miejsce.
Nie chcesz poznać swojego?
Może być wspaniałe.
A mogę ci powiedzieć, że to nie tutaj.
Już tu nie należysz.
Niczego o nas nie wiesz.
Na pewno, Charlesie Rowland?
Dobrze.
Sprawdźmy to.
Wypłynął. Debil!
Pamiętasz to?
Hipotermia, krwotok wewnętrzny,
a twoi przyjaciele jedynie się śmiali.
Zmarłeś w wyniku odniesionych obrażeń.
Czemu po takim doświadczeniu miałbyś chcieć tu zostać?
Czemu twoi przyjaciele tak cię potraktowali?
Co wy robicie?
Cofnijcie się!
To tego tak się trzymasz?
Tato, przestań! Proszę!
Proszę, poprawię się! Przestań.
Nie poprawisz się.
Nigdy się nie poprawiłeś, a potem umarłeś. W tym rzecz.
Nawet kiedy starasz się być jak najlepszy,
ten świat sprowadza cię do parteru.
Szczerze, to każde miejsce jest lepsze od tego.
Zwyczajnie chodź ze mną.
Tam jest!
Teraz twoja kolej.
Jaki ból chcesz przeżyć na nowo?
Brawo, z tymi twoimi koszmarami i paskudnym uśmieszkiem.
Jeśli chciałaś mnie pognębić, to gratuluję.
Jestem też cholernie wściekły.
I donikąd nas nie zabierzesz.
Nie pozwolę na to.
Potrzebujesz kolejnej dawki...
Poważnie?
Charles.
To nie te wspomnienia mnie tu trzymają!
Nadal mam powód.
Jestem Martwym Detektywem!
Czemu tak się na mnie patrzycie?
Zrobiłem to dla nas.
Chciała nas zabrać.
Charles, to była...
przesada.
Przesadziłem, Edwinie?
A co z moją śmiercią w wieku 16 lat?
Nie chcę być martwy.
Nie znoszę tego.
Codziennie silę się na uśmiech.
Kto inny będzie trzymał nas w kupie i nas dopingował?
Może ty to zrobisz?
I po co?
Co ze mnie za pożytek?
Nie mogłem powstrzymać Devlina od ciągłego mordowania rodziny.
Nie pocieszę Crystal.
Nie wesprę cię w twojej rozterce.
Niczemu nie umiem zapobiec!
A już na pewno nie zapobiegłem ciosom ojca.
Jakbym się nie starał.
Charles.
Będzie dobrze.
Zostaw.
Dziękuję!
Wszystkie duchy odeszły.
Dziękuję bardzo.
Tutaj macie słone ciągutki
i magiczną kulę, co przepowiada śmierć.
Zwykle pracujemy profesjonalniej.
Ale cieszy nas zadowolenie klienta.
Sprawa zamknięta.
Tak sądzę.
SPRAWA ZAMKNIĘTA
Dzisiaj się działo.
Ale dzięki, że mnie zabraliście.
To o wiele fajniejsze od siedzenia samej w pokoju.
Zajmę się czymś, co nie wymaga myślenia.
Ja tak samo.
Niko.
Dzięki,
że mnie dziś uratowałaś.
Charles, wiesz,
że możesz ze mną pogadać.
O wszystkim.
To tak jak ty.
Ci detektywi są bardzo sprytni.
Rozwiązuję sprawy grubo przed nimi.
Łatwizna.
Ale chętnie puszczę od początku.
Świetnie się dziś spisałaś.
Dzięki.
Chyba.
Muszę coś zrobić.
Głos matki wzbudził w Crystal tyle nadziei,
że dało mi to do myślenia.
Oglądaj dalej.
Zrąbany dzień.
Tak.
Zgadza się.
Już po wszystkim.
Wiesz...
od dawna tkwi we mnie złość.
A ja mam dość zagadek, dusz i demonów,
i tego, że wciąż nie znam prawdy o sobie.
Chcę czegoś szczerego.
Czułeś to w ogóle?
Nie.
Ale to nieważne.
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Marcin Chojnowski