Previamente en Dead Boy Detectives...
Unha admiradora secreta? Podería ser a túa media laranxa.
Pasas moito tempo con ese, non si?
Monty.
Só intercambiamos libros.
Non esquezas que tentamos marchar.
Queres bicar a Monty?
Non sei.
Por favor, mellorarei.
Non podes.
Nunca melloraches e logo morriches, a iso vou.
Non nos levas a ningures.
Faiche falta outra dose de...
Se non me perseguise o meu ex demoníaco
e Charles estivese vivo,
ben que o engadiría ao meu contador sexual.
Que botariamos un, vaia.
Crystal.
Que ben que volveses.
Coitadiña.
Tamén estou cabreadísimo.
Verás o que che vou facer.
Hostia!
Crystal?
- Estás ben? - Estou, foi un pesadelo.
- Estou ben. - Só un pesadelo?
Ei, non te pases.
Os vivos non saben de pesadelos, no inferno...
Que si, o inferno foi horrible.
Podo falar con Charles?
Só un tris, meu?
Moi ben.
Non é algo bo, logo.
A ver, é...
Non é nada malo.
Acabo de ter un pesadelo.
- Espertei berrando... - Síntocho.
É David, non si?
Méteseme na cabeza.
E fai que as cousas contigo sexan confusas.
A túa loita coa Enfermeira Nocturna
superoume.
Edwin ía acabar no inferno e eu non estaría aquí.
Pensaba que o vías igual.
Ou iso parecía onte á noite.
Estamos a aclarar as ideas.
Eu teño que me centrar en arredar a David
e descubrir quen son, e ti es...
unha distracción moi xeitosa.
Pero deberiamos ser amigos.
Por agora.
Xa.
Si, claro.
É o mellor plan.
Vale.
"Compatibilidade moi baixa entre touro e carneiro."
Tranquilo, meu.
Podes axudarnos?
Estamos bastante seguros de que nos asasinaron.
Faláronnos dunha Axencia dos Detectives Mortos.
Queda por aquí?
Non sei que pasou. Gañaramos o torneo estatal.
Aceptárannos na uni.
Era xenial. Ía todo segundo o plan.
Parece que tiñades un futuro prometedor.
Iso é, o rapaz píllao.
Eramos agradecidos e humildes.
E, de socate, todo tornou negro.
Seguiamos na vila, pero estabamos mortos.
E coidades que vos asasinaron?
A policía di que foi por intoxicación etílica, mentira.
Non bebemos máis de tres copas.
O alcol interfire no adestramento.
E mirádenos os ollos. Isto non é por beber de máis.
Xa, aí tes razón.
Dádenos un momentiño.
Claro, si.
E podemos pagar.
Por se axuda.
Detesto os atletas, pero cáenme ben.
Si, son bos rapaces. Son coma nós, Edwin.
Mortos á procura de respostas cando os esquecen.
E non hai bruxas, monstros nin gaivotas malignas,
e poden pagar.
A bruxa aínda pode aparecer.
Polo resto, concordo.
Un momento.
Estamos de acordo nun caso?
SERVIZO POSTAL
Por favor, chega onda miña nai.
MIÑA JENNY: UNHA ADMIRADORA
Mi madriña, é...
A ADMIRADORA SECRETA DE JENNY
Grazas.
BIBLIOTECA PÚBLICA
O CAMIÑO AO COÑECEMENTO
Ola, Niko. Remataches os Magic Kaito s?
Maxine.
Temos que falar de Jenny Green.
E logo por que temos que...?
Non a coñezo.
O que? Quen?
Por que?
Visitamos a escena do crime,
falamos coas testemuñas e listamos os sospeitosos.
É estimulante, non si? Patear.
Choiar como os detectives de antes.
Esperemos que desta non haxa cazadoras de nenos mortos
que tentan arrastrarme ao inferno.
Se vén alguén máis, tamén o boto polo cantil.
A prioridade é o caso,
pero eu cancelei os plans con Monty.
Mentres, Crystal fainos agardar.
Sempre anda a cambiar de roupa.
Falando de Crystal,
debería contarche...
que nos demos un beixo.
Un beixo?
Non berres.
Co cretino do demo e sen lembranzas,
non está para comezar nada e...
eu concordo.
É mellor sermos profesionais, non si?
Como...?
Como foi o beixo?
Total.
Ou sexa, fisicamente non sentín nada.
Pero...
sentino.
Aquí arriba.
Ten sentido, como dixeches que...
detestas estar morto.
É normal que toleases por unha viva.
E dálle!
No cantil estaba enfadado.
Que ás veces desexaría medrar? Abofé.
Mais, se ha de ser así,
non quero que sexa con ninguén máis.
Es o meu mellor amigo.
E sempre o serás.
Que? Estou lista.
Ola!
Marchades todos?
Uns heroes do béisbol beberon até morrer,
pero poida que os matasen.
Refíreste a Brad e Hunter?
Foi a rexouba do cole.
Non ías a un internado?
Gray Wake?
Si, pero os nosos rivais eran os Port Townsend Dragons.
Brad e Hunter eran populares.
A vila estivo meses de loito.
Fixeron un desfile moi triste.
Non tanto como a túa caroña.
Niko, déixanos afogar esas cousas na bañeira.
É o seu sentido do humor.
Pasádeo ben cos posibles asasinatos.
Non vés?
Eu xa teño un caso de meu.
Aínda non podo contar nada, pero é boísimo.
Veña, pasádeo ben.
Forza, Gray Wake Whalers!
Fóra do meu cuarto.
Ai, mimá.
Tedes que ser máis amables comigo,
porque os meus amigos quérenvos matar.
Tes un caso de teu, logo?
O misterio de alcatrear a peixe podre?
A coira do bafo a salmón.
Mi madriña!
Dicide o que queirades, mais hoxe síntome superafortunada.
Vale, a bóla oito maldita está estragada,
sáeme todo o tempo: "Non pinta moi ben."
Pero non importa,
porque hoxe voulle cambiar a vida a alguén.
O meu bebé acada a maioría de idade.
Funcionará?
Se fas o teu traballo, si.
Lémbrao, os detectives eses han confiar en ti plenamente.
Así que failles a capa.
Hoxe quedara con Edwin,
pero están con outra parvada de caso.
Monty, uf!
Non te encapricharías do mocoso ese, non?
Semella que non te estás a esforzar
e igual che convén...
esforzarte máis.
Ten fame.
Estaba a piques de comer a pequena e mol Becky Aspen,
pero van e quítanlla da boca eses detectives tan cucos.
É a lesmiña de mamá.
A lesmiña esa é do tamaño dun autobús.
Pode saltar algunha comida.
Amor, hai quen bebe leite de améndoa
e quen evita os hidratos,
outras dámoslle nenos á nosa serpe para estarmos novas e lindas.
Non é para tanto.
A ver,
desangrácheste na beira para que Lilith saíse do océano
e te fixese inmortal.
Non dixo nada de seguir nova e linda.
Non amentes esa deusa!
Enganoume, Monty.
De que serve vivir para sempre se vas murchar igual?
Vou alimentar a miña serpe cunha xeración de meniñas
para conservar a beleza.
E eses rapaces mortos seguen a interporse.
Ninguén amola a Esther Finch.
Algunha dúbida, Monty?
Non, claro que non.
Benvindos á Gorida dos Dragons.
A xente xa non vén por aquí.
Supoño que lles recordaba a nós.
Toma.
Era a caixa de emerxencias comúns.
Mimá, cartos e condóns.
Grazas.
Entón, onde morrestes exactamente?
Atopáronnos aí.
Aquela mañá gañaramos contra os Gray Wake.
Viñemos tomar algo co equipo, as mozas...
Logo todo tornou negro.
Que pasou antes de perderdes o sentido? Vistes ou oístes algo?
Algunha cara ou voz?
Só...
Unha parvada.
A árbore.
Si, a árbore morta.
Unha árbore?
Coma esa?
Non, a nosa estaba toda retorta.
Recuberta de ollos.
Ollos?
Ollos malignos.
Pólas coma mans.
A árbore que describides podería ser un piñeiro branco
ou mesmo un pradairo xaponés,
pero ningún é autóctono de aquí.
Pois este lixo tan lindo tampouco di nada,
así que, como non abrace todas as árbores raras do bosque,
este lugar é inútil.
Supoño que na festa había...
- moita xente? - Había, si.
As festas dos Dragons eran lume.
Iremos interrogar testemuñas ao insti.
FOGAR DOS DRAGONS
Estades ridículos.
Estamos moi totais.
Si, coma espías de verdade.
Suponse que somos xornalistas.
Charles, sé menos británico.
Edwin, sé menos Edwin.
Uns anxiños.
Hunter sempre quitaba a neve da casa de miña nai.
Aprobei por Brad.
Brad era o meu mozo.
Estráñoo moito.
Que me podes contar da festa?
Pasámolo todos moi ben.
Se cadra, demasiado.
Non lembro nada.
A miña microdose foi pouco micro aquela noite.
Un momento, sodes xornalistas de verdade?
Non debín marchar.
Brad nunca me abandonaría.
Cero motivos, sospeitosos e pistas.
Non estaba tan perdido desde a gran fuga de fadas do 97.
É sospeitoso que ninguén diga nada malo.
Quen é tan querido?
Todos temos segredos.
Algunha xente é boa e punto. Se cadra, morreron doutro xeito.
Crystal.
Hai un lagarto peludo a acenar.
Ei! Ola, ti.
Ven comigo.
Ola.
Acenábasme a min ou es así?
Queres saber a verdade sobre Brad e Hunter?
Busca a Richie o Tics.
No sala do anuario.
Non me viches.
Atopaches a miña admiradora secreta?
Suponse que é secreta, Niko. Aí está o chiste.
Ah, pois...
Igual tendes unha cita.
Aquí. Á noite.
Podes deixar de ser tan medrosa un segundo
e considerar a posibilidade?
Non.
Non, grazas.
Coñezo as solteiras todas da vila.
Moitas mulleres con moitos gatos.
Jenny, faime caso.
Ultimamente axudo moita xente.
E se resulta que non tes que estar soa e dar mediño para sempre?
Ei, coidado.
Xa cho dixen, as cartas anónimas danme igual.
As cartas anónimas...
non me decepcionarán.
Que mágoa.
A ver,
se hoxe á noite non vai xenial,
límpoche eu mesma o chan un mes enteiro.
Si!
Richie o Tics, o nome coincide.
Parece que está morrendo de sífilis.
Xa hai cura para iso.
Veña, entramos?
Agarda, déixame ver se lle podo ler a mente.
Para aforrar tempo.
Oi, non, é porno. Só hai porno.
Mi madriña.
Ben, logo. Pois a interrogalo.
Desta sen pelotón.
Que pense que vou soa.
Por que preguntas por eses atletuchos mortos?
Un xeito curioso de describilos.
É para un artigo.
The Trawler xa publicou un, hai semanas.
- Para que falar comigo? - Vale.
Xa vexo que non o tragas.
Sospeito das circunstancias que rodean a súa morte
e dixéronme de falar contigo.
Fixéchela boa.
Dixéronche ben.
Só é unha intuición.
Non lles atoparon o móbil.
Son o único a quen lle parece raro.
Eses cretinos trataban mal a xente.
Sobre todo, as mozas.
Hai quen di que morreron nun pacto suicida gay.
- Que? - Non, só son amigos.
Coñecín a moza de Brad, Maren. Seica estaban namorados.
Podían facerse pallas un ao outro.
Que é unha palla?
Non xiringues.
Quen pensas que os matou.
Veña.
Ti non fuches.
E como o sabes?
No fondo,
os que fan bromas de gays
son sempre os máis cagóns.
Atrévete, meu.
Creste mellor ca min?
Que cona pasa?
Déixote falar de novo se me dis o que quero saber.
Se non, verás...
Dixeches que Brad e Hunter eran horribles coas mozas.
Con Maren?
Non.
Con ela non.
Shelby Kahn, a ex de Brad.
No se sabe o que pasou entre eles, mais Shelby deixou o insti.
- Fíxolle algo. - Troleiro.
Quere manchar a súa reputación.
Shelby comezou a acosalo.
Volveuse agresiva, ameazábao.
E, de golpe, Brad e Hunter morren.
Shelby suicídase un mes despois.
Non pode ser coincidencia.
Queres máis? Aprende a falar cos mortos, bruxa.
PECHADO NON MOLESTAR
Intenteino, pero teño sangue en toda a roupa.
Arre carallo.
Xa, quedou moi chulo.
Niko, vai pensar que estou tola.
Discrepo. Os excesos son o mellor.
E se hoxe coñeces a túa alma xemelga?
Vale... Non.
Isto foi mala idea.
Prefiro ver documentais cunha copa de viño a...
Que tal Ted Bundy Tapes cun malbec?
ENCONTRO CARNAL
Gústanche os crimes?
Reláxanme.
Non, iso soou raro. É raro?
Talvez.
Eu tamén son rara.
Que facemos, logo?
Hai un método para invocar espíritos que quitaron a vida.
Cómpreme a campá de prata para anunciar convidados.
Campá de prata, vou.
Grazas.
Agora pídovos que fagades o favor de marchar.
Para que funcione, non pode haber vivos preto.
Canto a ti, Charles,
as vítimas de suicidio vagan polo mundo perdidas.
Conversar con unha require
sutileza.
Malia o teu enorme carisma,
coido que ultimamente a sutileza non se atopa entre os teus atributos.
Deixádemo a min.
Que é isto?
Desculpa as molestias.
Seica sufriches moito.
Chámome Edwin Payne, dos Detectives Mortos.
Como volvín aquí? Camiñara até moi lonxe.
Os meus colegas e mais eu investigamos a morte dos teus amigos.
Invócasme desde a outra punta do mundo
para falar de Brad e Hunter?
Prefiro camiñar até que me sangren os pés a pensar neses monstros.
Sutileza?
Escacho coa risa. Que detective non é sutil?
Non sei. Igual un que non ten problemas de ira reprimida.
Ei, Charlie.
Todo ben, meus?
E vós por aquí?
Estamos frustrados. Queremos novas.
Xa vos pagamos. Non avanzastes coas pescudas?
Pasouvos algo terrible, pero tendes que confiar en nós.
Pode que teñamos algo, pero...
- Atopastes o asasino? - Non é seguro.
- Sabes canto camiñei? - Esa é Shelby?
Matounos ela?
Arre demo!
Ola, Shelby. Por que o fixeches?
Atrás.
Vós!
É un monstro! Vamos!
Non quería poñerme así.
As emoción intensas provocan histe...
Provocan cambios.
E máis en mulleres que se senten aldraxadas.
Que se senten aldraxadas?
Podes...?
Dinos o que pasou.
Eu corría.
E era boa.
Adestrábame para as olimpíadas.
E saía con Brad,
pero el e Hunter chufábanse dos meus horarios estritos.
Dicían que tiña que soltarme e déronme GHB.
É unha droga ilegal, meu.
Dei positivo en dopaxe.
Non me clasifiquei. Perdín o patrocinador e a beca.
E Brad deixoume.
Dixo que xa non era divertida.
Non os matei eu, pero alegroume que morresen.
Anótao. Estou contenta.
Pero non cambiou o que fixeran.
Só acabei coa miña vida e, agora que está feito,
non o recomendo.
Xa está?
Teño que camiñar.
"Todo o mundo os quería."
Xa, os mozos bos fódenlle o futuro á moza con drogas de submisión.
Seguro que farían algo...?
En serio? Non escoitamos o mesmo?
Os mozos así usan o seu encanto como cebo,
fante sentir afortunada de telos e róubanche as lembranzas.
Xa, é que 50 persoas dixeron que eran incribles e unha...
Que se suicidou por culpa deles, Charles.
Por que os defendes?
Porque non todo o mundo é o demo do teu ex, Crystal.
Vale, xa o pillo.
- Es un mozo xeitoso cheo de ira. - Que?
Parece que sempre estás feliz,
pero ben que mallaches na Enfermeira.
Edwin e eu temos moito tino contigo,
en troques de dicir: "Que carallo?"
Se podo intervir...
este caso fai aflorar sentimentos que é mellor xestionar despois.
DESCOÑECIDO
- Diga? - Son Maren, a moza de Brad.
Só quería dicirche que mentín.
Si que vin algo raro na festa.
Creo que sei quen os matou. Podemos vernos?
Nunca esquecerei a cara que puxo cando lle dixeches que lle cortabas a man
se volvía tocar o peixe que compraras.
Non estiven moi fina.
Haiche moito cretino no mercado.
Que facías ti alí a aquela hora? Vou ao amencer.
Pois...
A carreira matinal.
Saio cedo.
Vale, pódesme explicar o concepto de correr?
Fala amodo.
Basta. Estás...
en moi boa forma.
Nunca vira ninguén tan directo.
Tan forte.
Aí souben que tiña que te coñecer.
É só que son... A ver...
Son tímida.
Tanto que me escribías moreas de cartas en follas con flores?
- Non era nada malo. - É broma.
É broma.
Ninguén pilla cando estou de broma.
Pois eu estou...
moi contenta de que hoxe non foses tímida.
Hai un raro.
Estuda na sala do anuario e chámanlle...
Richie o Tics?
Si.
Si, a ver...
é un drogadicto psicópata.
Non teño probas,
pero sei que odiaba a Brad.
Laiábase de que se viciara ao Adderall por culpa del
e a eles gustáballes velo co mono.
Facíalles graza.
Tamén lle pasaba éxtase cortada con algo raro.
É a primeira persoa viva que menciona as drogas.
A historia dos fármacos ilegais
dálle credibilidade á versión de Shelby.
Mellor investigar a tal Éxtase.
Richie estaba na festa,
o que é superraro, porque nunca ía á Gorida,
Vino fitando os rapaces,
coma se agardase...
para facer algo.
Non pasa nada, Maren. Non hai présa.
Teño moito medo.
Podemos non quedar aquí, á vista de todo o mundo?
Queres xenebra ou algo?
En plan, xenebra de verdade?
Foi un día moi duro.
Claro, si.
Viches iso?
Nerviosa, non si?
Vamos botar un ollo mentres está con Crystal.
O aseo está como unha patena e cheo de xabóns decorativos.
Vaites. Atopaches o seu cuarto.
Ven ver isto.
Hai un feixe de fotos, pero ningunha de Brad, o seu mozo.
- Non é raro? - Ben visto, Charles.
Que che parece a ti isto?
Unha árbore retorta con ollos e mans.
Edwin, estaban aquí ao morreren.
Correcto.
É hora de rexistrar a fondo.
Gústache sen nada?
Charles, mira.
Alguén andou neste moble.
Isto que é?
Pódelo abrir?
Abofé, meu.
Teléfonos portátiles?
Xa ten o seu abaixo. Para que quererá...?
Lembras o que dixo Richie?
Non atoparon os móbiles.
Crystal.
Por Brad e Hunter.
Crystal!
Está a mentir!
Ten os móbiles dos mozos.
Foi ela.
Que?
Xa non o queres ou...
É que son menor de idade.
Bebe!
Tes que bebelo. Dálle!
Maren?
Que fixeches?
O QUE MAREN FIXO
Dixeches que eran só para nós!
Dixen que eran para min.
Podo facer o que queira con elas.
A propósito, Hunter di que estás boa.
Mandáchesllas a Hunter?
Perdoa por poñerme así polas fotos.
E grazas por me traeres á casa.
Parabéns pola vitoria.
Brad! Mi madriña.
Veña, colle.
Fuches ti...
Matáchelos.
Non.
Brad mandáralle as miñas fotos a Hunter,
e el ía mandarllas a todo o equipo.
Sabía que ía pasar.
Arruináronlle a vida a Shelby e deulles igual.
Quería quitarlles o móbil mentres estaban inconscientes, mais...
- Non facía falta que... - Non.
Non acordaron e chamei a Richie.
Eles, mimá...
Humillábano á mínima.
El odiábaos.
Sabía que me axudaría.
Así que fixemos que parecese que beberan de máis.
Pero Richie chamoume hoxe
dicindo que andabas a preguntar por min.
Que mentías sobre quen eras.
E comecei a perder os nervios.
E case...
Deus, case cho fago a ti.
Síntoo...
Síntocho, Crystal.
Síntoo moito.
Síntoo.
POLICÍA DE PORT TOWNSEND
Mandaron un coche para buscar a Richie.
Alucino con que Maren se entregase.
Ás veces, cando admites algo,
xa non podes vivir co segredo.
Temos que llelo contar aos mozos.
Non dá moita satisfacción.
Teño cero gana de lles contar nada a eses.
O que fixeron estivo mal.
Non me dá mágoa que haxa dous parvos tóxicos menos.
Crystal, síntoo.
Polo tema de David.
Eu sinto o da ira.
Non, tiñas...
Tiñas toda a razón.
Hai algunhas cousas que teño que solucionar.
Pílloo.
E só que...
Mimá, quería que fosen bos.
Os tres perdemos a vida por mozos que se pasaron.
É unha merda ter iso en común.
Demasiadas emocións nun día.
Non estou afeito.
Continuamos co noso traballo?
Por favor?
Ide indo. Eu quero ducharme.
E pasar un mes a durmir.
Así que ma deixou a min.
Nunca pensei que cortar carne sería o legado de meu pai.
Dera por certo que herdaría o alcoholismo ou o narcisismo, mais...
Non o detesto.
A carne pode ser moi catártica.
E que carne che gusta máis cortar?
Vale, dáme a impresión de que só falamos de min.
- Fálame de ti. - Sempre fun así.
Era a ronchas das preguntas. Igual por iso son bibliotecaria.
Pódoche preguntar outra cousa?
Vale, unha.
Sería moi cutre...
Dá igual.
Non dá igual. Podo beixarte?
Xa hai tempo desde a última vez.
Teño que practicar máis.
Xa sei.
Cústame conterme contigo.
A miña vida é anódina e invisible,
mais ti es especial.
Es visceral,
coas túas tatuaxes e o mandil cheo de sangue,
a túa carnizaría á medida
e o camisón grande para durmir.
A ver, perdoa.
Un segundo.
Que acabas de dicir?
Como sabes o que poño para durmir?
Ai, non é... A ver.
Vaiche facer graza, porque é unha parvada.
Vale.
Se paso polo canellón de noite,
vexo a túa fiestra.
Máis ou menos.
Vale, iso...
é un pouco raro.
Non, é lindo.
Mira, vouche contar algo, porque é moi lindo.
Se vexo o que estás a ver, poño o mesmo no portátil,
así é coma se o vísemos xuntas.
Ves? É lindo.
A ver, para o resto uso a imaxinación.
Como o cheiro da túa almofada.
- Que gana de saber como cheira. - Non.
Non.
É mellor que marches.
Pero estamos a pasalo moi ben.
- Esquece o que dixen. - Non.
Maxine, síntome incómoda e gustaríame que marchases.
Xa.
Por que estás a arruinalo?
Só quería saber todo o posible de ti.
Deberías sentirte afagada.
Tiñas que sentirte afagada!
Que parva, Maxine! Vaia erro! Non debiches facelo.
Tes que arranxalo outra vez.
"Outra vez"? Pero que estás...?
Que carallo, Maxine?
A cousa estase descontrolando
e o único xeito de volver controlala é comezar de cero.
Comezamos de cero, si?
Pero falando menos.
E cun coitelo?
Non te vou mancar, Jenny!
Estás a facelo todo máis difícil!
Quérote!
Pero quereríate máis se deixases de retrousar!
Estás aquí?
Por que non me deixas coidar de ti?
Non che darán medo os coitelos, ou?
O amor non che funciona así.
Flores? Que...
Ola, Jenny?
A que vén todo o...
Hostia.
Que pasa?
Miña naiciña.
Foi a miña moza, logo.
Por unhas fotos de merda.
Non mandes fotos núa se non queres que as amose, non é?
Non foron só as fotos, ou?
Fixésteslle dano a moita xente.
Fostes crueis polas risas.
Charlie, estás a culpar as vítimas.
Ás veces igual nos pasamos, pero sómosche boa xente.
Non mereciamos isto.
Iso pensaba eu.
Logo vin as vidas que arruinastes.
Ao carallo, menos chorar.
Non é culpa nosa que non aturen as bromas.
Somos mellores ca vós e ca esta vila.
A nosa morte foi unha traxedia, estamos?
Tiñamos que ir á uni!
Non o pillades, cretinos.
Xa sabedes quen vos matou, non vos quedan asuntos pendentes.
Xa podedes liscar.
E iso que carallo significa?
Charles, oes iso?
Non dá tempo a escapar, hai que se agochar.
Mellor que vos agochedes ou...
CASO CERRADO
- Charles? - Eu quería que fosen bos.
Dependo de...
É quen quero ser.
Alguén bo.
E ultimamente só sinto carraxe.
Deus.
Preocúpame ser como Brad e Hunter.
E como meu pai.
Non quero ser malo, Edwin.
Charles?
Eu pasei 70 anos no peor sitio coa peor xente.
E prométocho,
aos malos non lles preocupa ser malos.
É así?
Diría que a todos nos preocupa quen somos.
No fondo.
A todos.
Mais ti,
Charles Rowland...
es a mellor persoa que coñezo.
A ti que che preocupa, logo?
Antes resolvemos o teu.
NOITE DE MOZAS
É culpa miña.
É todo culpa miña.
Pensaba que podía axudar,
pero case morres.
Debín imaxinalo.
Só os psicópatas escriben cartas á máquina.
O amor é o peor.
Mirade o que lle fai á xente.
Fainos tóxicos.
Ben, señorita Green e señorita Sasaki?
Veñan aclararnos unhas cousas.
Imos.
- Estás ben aquí? - Estou.
Pasei todo o día a te observar.
E hei dicir que es un caos lamentable e ridículo.
Mira, vive a túa vida e déixame en paz.
Se me deixas entrar,
podo facilitar as cousas.
Sería un alivio
e sentiríaste moi libre.
A ver se o metes nesa testa de demo parvo.
Non vou acabar como Maren ou Shelby.
Ningún rapaz me vai arruinar a vida.
Vou recuperar as lembranzas.
E voute esnaquizar.
Boa sorte con iso, Crystal.
Non queres ser coma Shelby e Maren porque os mozos se portaron mal con elas?
Non son un atletucho deses.
Son un demo!
E sempre consigo o que quero!
Crystal?
Ola.
Todo ben?
Non o dou quitado da cabeza.
Madeus, sempre volve! Non...
Non sei como detelo.
E se non podo?
Espero non ser un ronchas por facerte vir a estas horas.
Xa sei que os fantasmas non dormen, pero...
Non, estou...
Alégrame que viñeses.
De feito, quería dicirche algo.
Ai, si?
Si.
Creo...
A ver, creo...
Creo que é mellor que deixemos de vernos.
Ou, non sei...
Síntome moi confuso.
Decateime de que...
as relacións humanas...
non me resultaban doadas de vivo.
E agora que estou morto
parécenme un lastre aínda máis pesado.
Non adoro a palabra "lastre".
Teño...
Hai uns...
sentimentos...
e non estou afeito.
Pensaba que non se debía falar deles.
Pero, cando os tes...
é difícil reprimilos.
E iso atérrame.
Danche medo os teus sentimentos?
Dan, si.
Exacto. Non quero provocar incomodidade, pero...
Iso foi...
inesperado.
Eu tamén sinto algo por ti.
Non me refería a ti.
CONTINUARÁ...
Subtítulos: Jeiry Castellano