Previamente en Dead Boy Detectives...
Sinto algo por ti.
Non me refería a ti.
Un tal Edwin Payne.
Asignación no alén: inferno.
Escapou.
Escapou?
Do inferno?
Síntoo, tecnicamente es un sacrificio.
Veño polos dous mortos. Bulide.
Non volvo para o inferno.
Sempre consigo o que quero!
Non sei como detelo.
Levo isto.
E que pensas facer con el?
Chámalle kit inicial de vinganza.
O meu bebé acada a maioría de idade.
Igual tendes unha cita. Aquí. Á noite.
Atopaches a miña admiradora?
Miña naiciña.
Esperaba que foses Jenny.
Claro, porque Jenny vén ao teu cuarto para falardes de cousas de mozas.
É que non falamos nin temos contacto visual
desde a cita coa psicópata asasina.
Por iso silenciaches os teus amigos tóxicos e redecoraches?
O amor é menos romántico e dá máis puñaladas do que pensaba.
Concordo.
Dilo polo beixo a Charles?
O que? Contoucho?
Tanto ten.
É por David.
Teño que pór punto e final e quitalo da testa.
Pero non podes pór punto e final. Non ten as túas lembranzas?
É unha vida que non lembro.
A de agora por fin vai ben.
Teño amigos, axudo xente. Que máis me fai falta?
Talvez che fai falta descubrir quen es.
Parece que tentas convencerte a ti mesma.
É só que...
vou probar outro enfoque, si?
E preciso da túa axuda e apoio.
Axúdasme ou non?
Vale, conta comigo. Cal é o plan?
TRUCOS MÁXICOS DE MICK TRÁXICO
Busquei a Lavandeira día e noite, e nada.
O cristal verde non representa a estabilidade emocional, logo.
Abofé.
Vimos para impedir que un demo me entre na testa.
Tes algo para iso?
Os demos son complicados.
A non ser que tivésedes unha relación sentimental.
E iso que ten que ver?
Tómoo por un si.
Son boas novas. Teño algo ideal.
Chámase Luz do Corazón.
Soa ben,
se o amor non fose unha mentira que remata en violencia.
Para que serve?
Protexe das consecuencias das relacións tóxicas.
É dun só uso, cen dólares.
Arre demo.
Hei de pagar o alugueiro. Non podo ser unha indixente cunha xema.
Miña nai deuma para emerxencias e esta é unha.
Ten coidado co que desexas.
Unha vez era unha morsa poderosa,
libre no océano e cun desexo.
Pódesnos cobrar, por favor?
Gustaríanos escoitar a historia.
A non ser que sexa de amor.
Non.
Só é tráxica.
Un día, hai moito tempo,
un temporal terrible azoutou terra e mar.
Unha nena e seu pai corrían perigo.
O pai pensou que, se sacrificaba a filla,
os grandes deuses salvaríano.
Pero, ao presenciar tal crueldade, os deuses abandonaron o pai
e apiadáronse da rapaza,
converténdoa en Sedna, a deusa do mar.
E, aquel día,
naceron meus irmáns e miñas irmás.
Sedna coidounos.
Non nos faltaba de comer e eramos felices,
pero eu quería máis.
Un día, atracou un barco en terra.
Atraíanme os costumes da xente,
mais Sedna coñecía ben a escuridade dos humanos
e foi clara.
Se abandonaba o mar, non podería tornar.
Pero eu quería saber como era levar outra vida.
E Sedna
concedeume o desexo.
Non volvín ver a miña familia nin a Sedna.
Que forte.
Abofé.
Secasí, boa sorte co demo.
Aquí están as instrucións.
Vale.
Pecha os ollos e di o que queres dúas veces.
Quiteino do corpo, pero segue a meterse, así que...
Que non volva entrar, hostia.
Máis detalles, menos bocaladas.
Que David non se me meta na testa.
Funcionou?
Non sei.
Só quero ser normal.
Iso é bo ou malo?
A ver, non, agora é... distinto.
Non oio as voces.
Niko?
Creo que perdín os poderes.
A que cheira?
A vinganza.
Aspíraa, Monty. Que che encha os pulmóns.
Aínda parece pequena.
Por que non te preocupas de atraer
eses mozos detectives para o bosque?
E logo, un paso en falso
no lugar xusto e...
desaparecerán para sempre.
E que pasa coa moza?
Ai, pois...
Sen os seus preciosos mortos, axiña será pasto da serpe.
E acabáronse as engurras para moi.
E se non collen o caso?
Non estarás a tolear polo estirado?
Non.
Mais son detectives de verdade, teñen os seus criterios...
Fíxente guapo por unha razón, Monty.
Téntao. Provócao.
Xa fixen eu case todo, o único que tes que facer
é deixar unha ringleira de migas e traelo á casa.
- Ou teño que ir ao bosque? - Non.
Ocúpome eu.
- Aínda nada? - Non.
- Polo menos David marchou, non? - Si.
Deus, síntome inútil.
Vale, e agora que fago?
Igual eles axudan.
Axudar con que?
A atopar as chaves.
Pero lembreime de que as deixei abaixo,
así que...
Todo ben.
Pois nós precisamos da túa axuda.
Da túa axuda psíquica.
Ai, non.
Ou sexa, xenial.
Temos a axenda chea.
Un afogado quere a súa barca e un banqueiro, a moeda da sorte.
Sinxelo, de patear, mais non para ti.
Xa.
Ola.
Imos acabar todos no eirado?
Ai!
Ola, Monty.
Se queres falar en privado sobre astroloxía ou outra cousa,
estarei encantado de quedar contigo nun momento máis oportuno.
En privado.
Hoxe estamos todos raros.
Non é sobre astroloxía, Edwin.
Unha amiga precisa axuda.
Non llelo vas contar?
Precisan dos meus poderes.
Pero non os tes.
Exacto, imaxinas a cara de Edwin cando o saiba?
Vas mentir, logo?
Non llelo imos dicir
até volvermos onda Mick Tráxico
e saibamos como reverter isto, si?
A CAZA DO CORVO
É a miña amiga pantasma, Gladys.
Quedamos, pero non se presentou.
Non é... propio dela. É unha persoa moi considerada.
Atenta e amable.
Coma ti, Charles.
Graciñas, meu.
Ves, Edwin? Caio ben a todo o mundo.
Antes de desaparecer,
díxome que ía á Foresta Alta observar as estrelas.
Pero nunca regresou.
E a diferenza de Edwin, ela non ten a ninguén.
Só a min.
Foi a primeira pantasma que vin ao saír do coma.
Fíxome sentir cordo.
Vai facer falta o clásico pateo.
Non lle chamades así?
En fin, encantaríanos axudarche.
Vale.
Normalmente non voto, pero si.
Agardade un tris, Monty é colega, pero igual Gladys quería marchar.
Non é prioritario buscar un fantasma que non desapareceu.
Desculpa, temos moitos casos.
Edwin, ti enténdesme, non?
Gladys apoiou a Monty cando estaba vulnerable,
iso é o que facemos nós.
Podemos facer unha excepción.
Fenomenal, e como os expertos en pescudas tradicionais sodes vós,
Niko e mais eu imos onda Mick Tráxico.
Ai, si? Ai, claro.
Pode que precisemos das túas habilidades.
Deberías vir, Crystal.
Veña.
Pois á Foresta Alta.
Mellor que eu non vaia.
Non quero deixar a Jenny soa após o que pasou.
Estades moi guapos.
Pensaba que morreras.
A morte non está ao meu alcance.
Unha afirmación pouco habitual.
Chámome Kashina.
Os meus amigos chámanme Kashi.
Desculpa polo caos.
Non adoito recibir visitas e, repito, pensaba que morreras.
Debo marchar.
Teño traballo importante que rematar no plano mortal.
Estou a perder tempo.
Como se sae do estómago da besta?
Nunca tentei marchar.
Dime como saír.
Sería unha mágoa que morreses.
Outra vez. Agarda, estás morto?
Non, síntocho.
Só son un vello moi vello
que vive nun peixe.
Se non mo queres dicir, descubrireino eu soa.
Non será agradable.
Por que non vexo o trauma?
Iso estás a facer?
Ai, vale.
En serio, non sei se teño trauma algún.
A vida tratoume ben.
Engulipoute un peixe xigante.
Unha aventura de tantas.
Sabes? Es fascinante.
E estás atrapada.
Ben podes comer unha ostra, ou?
- Non! - Ai, non. Vale.
Algo haberá que che poida ofrecer.
Que che parece...
un bo consello?
Pareces estresada...
Mira, Kashi, vouche ser clara.
Non preciso nada de ti.
A miña prioridade é escapar desta besta
para recoller eses dous fedellos mortos.
A Gladys gustáballe un clareiro da foresta.
Empezamos por alá.
Entendo que esteas preocupado,
mais as pantasmas non corren risco de lesións...
Queres dicir que non vai morrer?
Bárbaro. Grazas.
Se cadra...
Se cadra deberiamos aclarar as cousas?
Non te quería ferir.
A culpa é miña.
Nunca namores dun carneiro.
Son fríos,
impulsivos...
e feren a xente.
Oe.
Mirade aí.
FORESTA ALTA
Iso para que é?
Para protección.
Protección de que?
De socate as pantasmas que van ao bosque xa non regresan.
Todos perdemos alguén nel.
O mal absoluto inza estas fragas.
Seica o caso non se limita a Gladys.
Ninguén sae, mais supoño que imos entrar?
É o último lugar que nos convén.
Ides deixar que quede con Gladys?
Vós tendes máis recursos ca eses fantasmas correntes.
Eu non digo iso.
Tiñas razón, Monty.
Somos os Detectives Mortos e atoparemos a túa amiga.
Ai, xa... chegamos.
Cómpre estar atentos a calquera indicio da presenza de Gladys.
Charles, tes as pedras?
Borboriña na pedra o nome do espírito que estás a cazar.
É Gladys, non?
Brillará ao pasar por onde estivo ela.
Gladys.
Rabuñadas.
Podería ser algo.
A pedra non brilla.
Crystal, le a árbore.
Queres que a lea?
Se as pedras non brillan, non estivo aquí, non?
Podes probar?
Só é un oso.
E os ollos?
- Non se pon brancos? - Non o verías.
Levas todo o día amuada e agora estás a mentir, veña.
Non estou amuada, igual ti si.
Pasa algo raro con Monty e Edwin, por que centrarnos en min?
- Que está a pasar? - Non cambies de tema.
Vale, pois perdín os meus poderes.
Desapareceron, si? Sen máis, así que non lin a árbore.
- Merda. - Que?
Estás ben?
Quería quitar o demo da testa
e fun onda Mick e aconteceu, vale?
E por que non nolo contaches?
Desculpa, non era que:
"Non precisamos dunha médium. Podemos seguir os métodos tradicionais."
Primeiro, non soo así.
Segundo,
estou a lidar coas miñas dificultades.
Si, ho! Vouvos contar que perdín os poderes
para que me deixedes encabuxada na carnizaría.
Que inxusto, co que te valoro.
- Como sabes...? - Faríalo.
E eu?
Desculpade que interrompa o que sexa isto,
mais atopei algo.
A luminescencia é espectral.
Poderían ser dun tipo de Omphalotus nidiformis.
Un nome elegante para un fungo fantasma.
Só é moi tóxico para os fantasmas.
Mellor non achegarse moito.
É como o caso do invernadoiro abominable?
Non vos convén que vos entre nos ollos, é duro.
Cegueira, dor, vólvete tolo.
Ha ser o que lles pasou a Gladys e ao resto.
Como os atopamos?
Estes restos levarannos ao fungo principal.
Ao seu núcleo central.
Que ollo, Monty.
Eu vou ver que pasa con Crystal e os seus poderes.
O de Monty é todo teu.
Jenny, temos que falar.
Cómpreche un hobby, Niko.
Meu pai dicía: "Nunca vaias durmir anoxada",
cousa que non entendo,
supoño que quería dicir que o mellor é falar as cousas.
Non quero falar.
Mais temos que facelo para que me berres e me perdoes.
A ela, logo.
Atacoume unha muller en plan comedia romántica slasher.
Ela morreu.
Non cómpre berrar, só superalo.
Son imaxinacións miñas que me evitas, logo?
Ai, non, claro que te evito.
Por todo isto.
Xa sabía eu.
Enfadácheste porque te empurrei a crer no amor e saíu mal.
A ver, límites.
Eu son a dona da casa.
Ti, a inquilina adolescente.
Eu non che pregunto por que non vas ao cole
nin por que falas soa todo o día
nin por que non tes amigos, porque non é asunto meu,
como non é asunto teu o que eu fago, hostia.
Seguro que non queres falalo?
Ha ser moi estraño.
É aterrecedor.
Podías contarmo.
E a Edwin, aínda que non cho parecese.
Xa, seino.
Cando me pasaba algo, sacáchesmo á forza.
A ti pásache algo.
Non sabes o que é
que che apareza un demo na testa cando lle peta.
É coma se me perseguise.
Non é por nada, pero algo de aparicións sei.
Encántame que queiras axudar, mais...
Iso que é?
Cando un animal morre, ás veces non o sabe.
Vagan para sempre polas fragas.
É fermoso.
E...
E triste.
Que demo foi iso?
A miña teoría é que as esporas acabaron co fantasma.
E o resto correu a mesma sorte.
Desculpade, pero iso non é o que lle pasou a Gladys.
Insinúas que este fungo come pantasmas?
Non é un fungo.
Edwin, non atopo o Compendium.
Fungos ou o que sexa, como poden comelos se están mortos?
Posuímos enerxía, hai quen se alimenta diso.
Úsana para ser máis poderosos.
Non volvemos morrer, pero pódennos consumir ou absorber.
Alá, no andel do medio, o do lombo gris.
COMPENDIO SOBRENATURAL
Velaquí está o lapón.
Un elemental da foresta.
Non parece tan malo.
É moi molesto.
Aniquila os fantasmas que come.
Nin alén nin reencarnación, só a nada e escuridade.
Iso é o que fai?
Perdede coidado.
É pequeno e doado de matar
coa arma acaída.
Con isto será rápido.
Pois aí o tes.
Choio ben choiado.
Talvez sexa máis grande do que pensabamos.
PROXECTO DE INVESTIGACIÓN
Non era pequeno e doado de matar?
Que estraño, os elementais medran, mais non a este ritmo.
Mira isto.
"Rarezas interdimensionais"?
É o mesmo, só que máis grande.
Consome enerxía espiritual.
En teoría vive baixo terra noutra dimensión.
Que fai aquí?
Como chegou?
- Igual o trouxeron. - E por que o ían traer?
Tanto ten, o crecemento é exponencial.
Mañá chega a Port Townsend e...
Barra libre de fantasmas.
Non hai abondo do morado para desfacernos del.
Cómpre atopar a orixe para exterminalo.
Hai que rastrexalo e evitar que nos consuma.
Non deberiamos separarnos?
Non? A ver, é o único xeito de cubrir todo o terreo axiña.
Di o que morre na peli de terror.
Para vós non son unha ameaza,
así que deberiamos ir en parellas.
Un vivo e un morto por dúo.
Monty, comigo.
Ten coidado, Charles.
Ti tamén.
Isto non ten sentido ningún!
Con fame non pensa un ben.
Iríache ben comer.
Iríame ben saír de aquí
e volver ao meu traballo.
Ai, si.
Mencionaches que o teu traballo implica recoller mozos mortos?
Nenos mortos. Asegúrome de que estean onde toca.
Mais estes dous...
Non van escapar para sempre.
Pensaches que igual están contentos onde están?
O alén é moi superior a calquera cousa de aquí.
Logo si que o viches?
Non, cada alma ten o seu.
E como sabes que é mellor?
Iso é irrelevante!
A cuestión é que todo ten o seu sitio.
Ah, que soberbia.
Asumir que todo ten un lugar concreto.
Eu non dito as leis do universo.
Só fago que se cumpran.
E se comezas a falarme de libre albedrío,
afógome eu ou afógote a ti.
A verdade é que non me gusta a violencia,
pero non a evito.
Está claro.
Acoitelas o único que nos mantén a salvo no fondo do océano.
En teoría vou vivir eóns.
Non quero pasalos dentro dun peixe
cando teño traballo que facer!
De onde sacaches os aneis de cores?
Xa cho dixen, vivín aventuras
e moitas vidas.
Boas e malas.
Mais sei que estás certa de que non precisas nada de min.
Xa, a ver...
supoño que escoitar non me vén mal.
Nada máis está a funcionar.
Imaxina...
pensar que cada cousa só se pode facer dun xeito.
A vida non sería moi complicada?
En troques de acoitelala, proba a falar con ela.
Por que es tan amable comigo, e tamén...
estás tolo?
Oliña! Ola!
Desculpa as molestias, pero podes deixar saír a miña amiga?
Após facelo, volve durmir.
Coido que imos cara á superficie.
Toma.
Queda con este.
Para lembrares a nosa aventura.
Aínda que breve.
Un momento, ves iso?
Hora de apalpar.
Mellor déixamo a min,
esta cousa podería deixarte megamortísimo.
Que truquiño o de non me deixares entrar!
Pensabas que así estabas a salvo de min?
David.
Debe ser David o demo.
Parece algo covarde.
Dá a cara, ho.
Xa che dei unha malleira, ou?
Ai, non, dásme un medo da hostia.
Vamos.
Que guapa estás, Crystal, hei de cho dicir.
Quédache ben.
Mira o teu mociño indo de heroe.
En serio pensas que mereces un heroe?
Non lle fagas caso, é pura manipulación.
Carallo, por que cheiras a débil?
Que hostias fixeches?
Renunciei aos poderes.
Vale? Quiteite da testa.
É imposible que...
Xa non podes entrar, imbécil.
Crystal, hai que marchar xa.
- Está por todas as partes. - Xa vos gustaría.
- Non podo. - Iso, non pode.
Porque renunciou ao máis especial que tiña.
Agora só é un cacho de carne humana aterrado de carallo.
Tes razón, vale?
Non son ninguén. Non son nada especial
Por que hostias non me deixas en paz, logo?
Igual cho fago.
Agora non vales para nada.
Pero isto tamén é divertido de raio.
Cres que podes vencerme cunha merda de bate de crícket?
Cun bate de crícket máxico?
Pois claro.
Grazas.
Por ti doulle co bate ao demo que faga falta.
Oxalá non o vises.
Non ten razón.
Es especial de raio.
Basta de parvadas emocionais.
Estamos cun caso, si?
Aínda temos de atopar o fungo chapafantasmas doutra dimensión.
Os rastros do elemental converxen a un quilómetro ao leste.
A posible orixe. Concordas?
Para resolver este caso cómpre comunicación.
- Estás molesto, mais... - Abofé, Edwin.
Porque me gustas moito e eu a ti non.
Beixeite e dáche igual.
Non me dá igual.
Pídoche perdón.
Foi o meu primeiro bico.
É de suma importancia.
De verdade?
Tamén foi o meu.
Mira, agora mesmo as cousas son un chisco complicadas,
pero impórtame, prométocho.
Monty, es o meu amigo.
Sabes que?
Acabo de lembrar que Gladys tamén facía vela.
Poida que nin estea no bosque.
Igual deberiamos marchar e mirar alá.
Que raro que o lembres agora.
- Non marchamos até cerrar o caso. - Mellor marchar xa.
Ola.
Seica temos un fantasma moi fedello.
- Estou cun caso. - Que me vas contar.
Eu levo toda a noite detrás de ti neste bosque de raio.
Odio as árbores.
Ódioas en xeral.
Quen... é este?
Xa cho digo eu. Este...
é un amigo moi íntimo de Edwin.
Un amigo secreto.
Non pensarías que es o único que ten segredos, Monty?
De que estás a falar?
Ai, mi madriña.
A cara fermosa, o...
beixiño,
bobadas de astroloxía...
Está a tenderche unha trampa!
Perdón, sempre berro o que non debo.
Téndeche unha trampa.
Xa, que Edwin o vai crer.
Ai, non es o paxaro da bruxa?
Non?
Non te converteu ela en mozo?
Sinto ser eu quen cho diga, bicaches un corvo.
Vino eu.
Moi incómodo.
Monty?
Podo explicalo.
E Gladys non existe.
Perdón.
Como que non existe?
Só te facías pasar polo meu amigo?
- Para que sentise... - Ao primeiro, si.
Logo, non.
Que máis dá? Dixeches que non me queres.
Eses sentimentos confusos que tes...
son por Charles.
Quérelo a el, é obvio.
Que?
Que estás a...
Secasí, ti es un condenado corvo!
Aí falaches.
Tes que escoller mellor en quen confías.
Que parvo son.
Xa.
- Hei avisar a Crystal e Charles. - Un momento.
Vin a este bosque de raio para salvarte.
Merezo ao menos un agradecemento.
Por certo, o segundo beixo é moito mellor.
Escoita.
Non son un xoguete que podes zarandear.
Nada che debo.
Edwin, non podes rexeitarme.
Só es isto. Entendes?
Se marchas,
nunca a sacarás, quedarás atrapado aquí
e deixarei de facer o bo.
Oíches? Deixarei de facer o bo!
Alguén ten un mal día?
Non me contaras que o fungo acabaría totalmente con eles.
Nin que sería tan horrible nin como...
Un momento, onde están os fantasmas e a lurpia da médium?
Sábeno, Esther.
O condenado Rei Gato veu e contoullo todo a Edwin.
Sabe que son o teu corvo
e que isto é unha trampa.
E deixáchelos escapar?
Sabía que te encariñaras.
Nunca pedín ser humano,
con todos estes...
sentimentos.
Ai, preferías seguir sendo un corviño sucio e noxento?
Teño que rematalo todo eu.
Para iso tiñamos un plan, Monty,
para que non tivese que andar eu polo condenado bosque!
Creo que vexo algo!
Charles! Crystal!
Monty é o corvo de Esther! É unha trampa!
Non me ides crer todo o que saíu mal hoxe.
Necesito un trago.
Xa que estamos aquí,
se podedes rematar e deixarvos consumir para sempre...
PRESENTANDO A CARADENTAME
É unha mágoa que estragasen a sorpresa.
Monty tiña que axudar, mais púxose todo emocional.
Que maleducada.
Rapaces, este é Caradentame.
Caradentame, estes son... e...
Non é feitiño?
Nada de me remexer na testa, nena.
Xa me ocupo de ti logo de cear.
Gústavos o meu demo dentado?
Mimá, adoro os momentos finais.
Cando o chan trema...
e o paxaro chíe,
deixa de buscar fóra,
e busca dentro.
Tes fame?
Vaia produción.
Son Iris, unha das túas devanceiras.
Todas somos devanceiras, familia.
Que é este lugar?
É un sitio especial.
Case todas as da familia acaban aquí.
Tecnicamente, é a túa testa.
Moi tecnicamente, corazón, es ti.
Es fermosa.
Son unha árbore?
E hai unha mesa e sándwich.
É obvio que quere dicir algo...
quedei sen poderes ao usar unha xema para arredar un demo,
rompeu e perdinos,
e un fungo xigante devorará os meus amigos...
Pois ese é un problema concreto.
A verdade é que é novo.
Sodes todas...
coma min?
Médiums?
Abofé, mais ti es máis ca iso.
As mulleres da familia somos extraordinarias.
Únicas, porque podemos empregar unha forza compartida.
Podo recuperar os poderes?
Teño que axudalos.
O pasado é firme e robusto.
Como... unha árbore.
Coa práctica, atoparás aí o teu verdadeiro poder.
Que quede entre nós, é moito poder.
Non coñezo o meu pasado.
O demo rouboume recordos.
Non, corazón.
O teu pasado colectivo.
Compartímolo as mulleres da familia.
As curandeiras, sacerdotisas, xamáns e artistas.
Así que es...
Isto...
está todo na miña mente?
De novo, moi tecnicamente.
Non o penses moito.
Estaba disposta a dalo todo para zafarme de David e agora...
- Agora non son nada. - Nada diso.
Seres como os demos sempre tentan facernos iso.
Queren que te sintas feble, derrotada.
Mais non es tal.
E non estás soa.
Este é un espazo seguro.
Un forte onde traer os problemas.
Nada nos pode expulsar.
Ningunha maldición, feitizo nin erro desesperado.
Porque todo segue en min.
Levanta.
Somos extraordinarias.
Únicas, porque podemos empregar unha forza compartida.
Escóitame, elemental da foresta,
a bruxa non te controla.
Podes abandonar este reino.
Carallo, Caradentame!
Contra.
Perdón. Aburiño.
Mi madriña, estades ben?
De marabilla.
E a bruxa morreu?
É pouco probable, era inmortal.
Quedaría atrapada noutro reino elemental.
Crystal, como o fixeches?
Non sabía que podía.
Tiven moita axuda,
De todas as mulleres da miña familia.
De aí saquei os poderes.
Están todas aquí.
Xa, iso é...
É xenial.
Pódelo volver explicar máis tarde?
Pero para a próxima máis amodo.
CASO CERRADO
Podo pasar?
Niko, quería pedirche perdón.
Por rifarche e provocarche emocións...
nos ollos.
Merecíao.
A verdade é que...
estou triste.
Triste por dar o paso
e que pasase algo tan fodido.
Ódiasme, logo.
Non te odio.
Non podías saber o de Maxine,
pero non te perdoo.
Aínda.
Xa sabía eu.
Quería axudar.
Debería quedar no cuarto para non meter máis a zoca.
Que?
Déixate de parvadas.
Non te encerres a compadecerte de ti mesma
por mor dunha psicópata morta.
A min paréceme boa razón.
Pois non é tal.
Nesta casa xa hai unha nihilista antisocial
e non precisamos doutra.
Así que, se amas o amor
e queres axudar xente, faino.
Pero non comigo.
Eu voto por "O Mester Esther".
E "Persuasión Fúnxica de Crystal"?
A min gústame.
Algo máis directo.
Que tal "O Método Crystal"?
Que honra, por fin unha manobra leva o meu nome. Grazas.
Alégrame que recuperases os poderes, aínda que...
non o entendo.
Xa, a ver...
A min tamén me vai levar un tempo entendelo.
Debo desculparme por non estar normal hoxe.
Síntoo.
Contra, Edwin.
Unha desculpa.
Non te afagas.
Voulle contar a Niko que son a de sempre,
máis ou menos,
para que non se estrese.
Agora volvo.
Charles?
Dime, meu.
É que...
estou algo...
É insólito en min...
Desculparte? Xa.
Sigo alucinando.
Non, non é iso.
Atende...
Monty sacou á luz certos...
sentimentos en min.
Gústache, podías contarmo.
Por iso te engalanaches hoxe.
Non me importa.
Por iso estabas tan rariño co do Rei Gato.
Foi de listo contigo?
Mira que lle arranco os bigotes.
Grazas.
Non é...
tan sinxelo.
Decateime de que...
Decatácheste de que teño razón.
Vamos todos para o alén que con tanto celo se nos asignou.
Ti non estabas no fondo do océano?
Para todos os efectos, son un ser eterno e transdimensional.
Non podedes matarme botándome nun monstro mariño.
Podemos falalo.
Non nos podes separar.
Xa abonda de parolar.
A malleira deicha eu, non?
Vou a onde queiras, pero el ao inferno non.
Acabou alá por un erro técnico.
No alén non hai erros.
Pono no teu libriño.
ASIGNACIÓN
INFERNO - PIV 4S
Que estraño.
Non debería...
Un erro técnico, dis?
Co inferno?
Por iso o inferno anda a buscarte?
Sacrificáronme uns que non sabían o que facían.
O demo que me levou mesmo se desculpou polo erro.
Máis de dous millóns de horas no posto,
quilómetros de papelame,
e nunca tal vira.
Non debería ser posible.
Pois...
No grande esquema das cousas eu son unha mera funcionaria.
Porén, as circunstancias resultan particularmente estrañas.
Así que, mentres pescudo a causa desta aberración,
podedes quedar xuntos.
No Departamento de Entes Perdidos.
Temporalmente.
Non, por favor.
Non, vén do inferno!
Charles!
Edwin!
CONTINUARÁ...
Subtítulos: Jeiry Castellano