Poprzednio w Martwych detektywach...
Ja też coś do ciebie czuję.
Nie mówiłem o tobie.
Edwin Payne.
Przydział pośmiertny: piekło.
Uciekł.
Uciekł?
Z piekła?
Wybacz, ale w sumie jesteś ofiarą.
Przyszłam po dwóch umarlaków. Chodźcie.
Nie wrócę do piekła.
I zawsze dostaję, czego chcę!
Nie umiem go powstrzymać.
Wezmę to.
Co zamierzasz z tym zrobić?
Powiedzmy, że to początek mojej zemsty.
Mój beniaminek dorasta.
Ustawiłam wam randkę. Tutaj. Dzisiaj.
Znalazłaś tajemniczego wielbiciela?
O Boże.
Liczyłam, że to Jenny.
Jasne. Bo niby wpada do ciebie na babskie ploteczki.
Od morderstwa na psychorandce
nawet nie patrzymy sobie w oczy.
To dlatego olałaś toksycznych przyjaciół i zmieniłaś wystrój?
Miłość jest mniej romantyczna i o wiele bardziej krnąbrna, niż myślałam.
Całkowicie się zgadzam.
Chodzi o pocałunek z Charlesem?
Powiedział ci?
To nieważne.
Chodzi o Davida.
Muszę go raz na zawsze wyrzucić z głowy.
Ale nie możesz. Ma przecież twoje wspomnienia.
Na co mi one?
Moje obecne życie dobrze się układa.
Mam przyjaciół. Pomagam ludziom. Czego chcieć więcej?
Może powinnaś dowiedzieć się, kim jesteś.
Bo to brzmi, jakbyś przekonywała samą siebie.
Zwyczajnie...
próbuję nowego podejścia.
I musisz mnie w tym wspierać.
Pomożesz mi czy nie?
Dobra, zgoda. Jaki jest plan?
MAGICZNY KRAM PONUREGO MICKA
Co noc szukam Praczki, i nic.
Najwyraźniej zielone szkiełko nie stabilizuje emocji.
Nie inaczej.
Chcemy zabezpieczyć mój umysł przed najściami demona.
Co na to masz?
Demony są cwane.
Chyba że byłaś z takim demonem w związku.
Co to ma do rzeczy?
Czyli byłaś.
To dobrze. Mam coś idealnego.
To Światło Serca.
Brzmiałoby ładnie,
gdyby miłość nie była kłamstwem, co kończy się przemocą.
Co takiego robi?
Ochrania przed konsekwencjami toksycznych relacji.
Jest jednorazowe, koszt to 100 dolarów.
Że co?
Muszę zapłacić czynsz.
Nie mogę być bezdomna z klejnotem w kształcie serca.
Mama dała mi ją na ważne potrzeby, a ta jest bardzo ważna.
Uważajcie, o co prosicie.
Byłem onegdaj mocarnym morsem,
wolnym w oceanie. Też miałem życzenie.
Możemy już zapłacić? Proszę.
Opowiedz, Mick. Chętnie posłuchamy.
Chyba że to historia o miłości.
Nie.
Jest tylko tragiczna.
Pewnego dnia dawno, dawno temu
nad morzem i lądem rozszalała się potężna burza.
Dziewczynce i ojcu groziło niebezpieczeństwo.
Mężczyzna pomyślał, że jeśli poświęci córkę,
wszechmocni bogowie go ocalą.
Ale widząc takie okrucieństwo, bogowie opuścili ojca
i zlitowali się nad dziewczynką,
zmieniając ją w Sednę, boginię morza.
Tamtego dnia
narodziło się moje rodzeństwo.
Sedna się nami zaopiekowała.
Nie brakowało nam jedzenia i byliśmy szczęśliwi.
Ale ja chciałem czegoś więcej.
Pewnego dnia do brzegu przybiła łódź.
Ludzie mnie zafascynowali.
Ale Sedna doskonale znała ich ciemną stronę
i wyraziła się jasno.
Jeśli opuszczę morze, nigdy do niego nie powrócę.
Ale ja chciałem wiedzieć, jak to jest wieść inne życie.
I Sedna
spełniła to życzenie.
Nigdy więcej nie zobaczyłem ani jej, ani mojej rodziny.
Mocne.
Nie inaczej.
Cóż. Powodzenia z demonem.
Tu macie instrukcje.
Dobrze.
Zamknij oczy i dwa razy wypowiedz pragnienie.
Pozbyłam się go z ciała, ale wciąż się zakrada, więc...
Niech się demon odpierdoli.
Więcej konkretów, mniej bluzgów.
Nie chcę Davida w mojej głowie.
Podziałało?
Nie wiem.
Boże, chcę być zwyczajna.
To dobrze czy źle?
Dobra, coś... Coś jest inaczej.
Nie słyszę głosów.
Niko?
Chyba straciłam moce.
MARTWI DETEKTYWI
Co tak cuchnie?
Zemsta.
Wdychaj, Monty. Niech wypełni ci płuca.
Trochę mały.
Zajmij się lepiej zwabieniem
tych umarlaków do lasu.
Jeden nierozważny krok
we właściwe miejsce i...
znikną na zawsze.
A co z dziewczyną?
Boże.
Bez swoich kochanych umarlaczków w mig skończy w paszczy węża.
A ja pozbędę się zmarszczek.
Może są zbyt sprytni, by wziąć tę sprawę?
Boże! Zadurzyłeś się w tym sztywniaku?
Nie.
Ale to prawdziwi detektywi i mają kryteria...
Nie bez powodu zrobiłam z ciebie przystojniaka.
Wab go. Uwiedź.
Już odwaliłam większość roboty, musisz więc jedynie
skutecznie ich tam doprowadzić.
- Mam sama pójść do lasu? - Nie.
Zrobię to.
- Wciąż nic? - Zero.
- Przynajmniej pozbyłaś się Davida. - Tak.
Boże, czuję się bezużyteczna.
Co mam teraz zrobić?
Może chłopcy pomogą?
Z czym?
Znaleźć moje klucze.
Ale już pamiętam, że zostawiłam je na dole,
więc...
wszystko gra.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Przyda nam się medium.
O nie.
To znaczy... O rety!
Mamy masę spraw.
Topielec szuka łodzi,
bankier szczęśliwej monety.
Proste, ale czasochłonne. Nie dla ciebie.
- Tak. - Hej.
To jakaś impreza na dachu?
Witaj, Monty.
Jeśli chcesz pomówić na osobności o astrologii czy czymś innym,
spotkam się z tobą w ustronnym miejscu o dogodniejszej porze.
Sam na sam.
Wszyscy dzisiaj świrują.
Nie chodzi o astrologię.
Moja przyjaciółka jest w niebezpieczeństwie.
Nie powiesz im?
Potrzebują moich mocy.
Przecież ich nie masz.
Właśnie. Wyobrażasz sobie minę Edwina, kiedy się o tym dowie?
Mamy kłamać?
Nie powiemy im,
aż wrócimy do Ponurego Micka
albo wymyślimy, jak to odwrócić.
ZWODNICZA WRONA
Moja przyjaciółka Gladys jest duchem.
Nie przyszła na spotkanie.
To do niej niepodobne. Ma nienaganne maniery.
Jest miła. Opiekuńcza.
Całkiem jak ty, Charles.
Dzięki, stary.
Widzisz? Ludzie się do mnie przekonują.
Przed zniknięciem mówiła,
że wybiera się do Wysokiego Lasu podziwiać gwiazdy.
Nigdy nie wróciła.
W przeciwieństwie do Edwina nie ma nikogo.
Tylko mnie.
Była pierwszym duchem, którego zobaczyłem po śpiączce.
Wsparła mnie.
To wygląda na standardową pracę z buta.
Tak takie nazywacie, prawda?
Nieważne. Pomożemy ci znaleźć przyjaciółkę.
Świetnie.
Zwykle nie mam głosu, ale zgoda.
Chwileczkę.
Monty to nasz kumpel, ale Gladys mogła zwyczajnie odejść.
Szukanie niezaginionych duchów nie jest na szczycie naszej listy.
Przykro mi. Mamy masę spraw.
Zgodzisz się ze mną, prawda?
Gladys wspierała Monty'ego w ciężkich chwilach.
To tak jak z nami.
Możemy zrobić wyjątek.
Świetnie. A skoro to tradycyjne śledztwo,
ja pójdę z Niko rozejrzeć się u Ponurego Micka.
Tak? Znaczy... Tak.
Możemy potrzebować twoich zdolności.
Powinnaś pójść z nami.
No dobra.
Zatem do Wysokiego Lasu.
Ja raczej zostanę.
Jenny nie powinna być sama po tym, co zaszło.
Pięknie wyglądacie.
Myślałem, że nie żyjesz.
Śmierć jest dla mnie niedostępna.
Osobliwe słowa.
Jestem Kashina.
Kashi, dla przyjaciół.
Wybacz bałagan.
Nikt mnie nie odwiedza. I byłem prawie pewien, że nie żyjesz.
Muszę iść
i skończyć ważne zadanie w świecie żywych.
Marnuję czas.
Jak mogę się wydostać z żołądka tej bestii?
Wiesz, nigdy nie próbowałem wyjść.
Powiedz, jak się stąd wydostać.
Byłaby szkoda, gdybyś umarł.
Powtórzę. Chwila, jesteś martwy?
Nie, wybacz.
Jestem tylko bardzo starym człowiekiem...
co mieszka w rybie.
Dobrze. Skoro mi nie powiesz, sama znajdę sposób.
To nie będzie przyjemne.
Czemu nie widzę twoich traum?
To próbujesz zrobić?
Dobrze.
Nie jestem pewien, czy jakieś mam.
Żyło mi się spokojnie.
Połknęła cię ogromna ryba.
To jedna z wielu przygód.
Wiesz, jesteś fascynująca.
Oraz uwięziona.
Może zjesz ostrygę?
- Nie! - Dobrze już.
Musi być coś, co mogę ci dać.
Co powiesz na...
dobrą radę?
Jesteś wzburzona...
Wyjaśnię ci coś, Kashi.
Niczego od ciebie nie chcę.
Moim priorytetem jest ucieczka z tego potwora,
żebym mogła zabrać dwóch występnych martwych chłopców.
Jest tu polana, z której Gladys patrzyła na gwiazdy.
Sprawdźmy najpierw tam.
Rozumiem, że się o nią martwisz,
ale duchom przecież nie grozi zranienie...
Mówisz, że duch nie może umrzeć?
Ekstra. Dzięki.
Być może...
Może czas oczyścić atmosferę?
Nie chciałem zranić twoich uczuć.
To moja wina.
Wiedziałem, że jesteś Koziorożcem.
Są zimne,
impulsywne...
i ranią ludzi.
Spójrzcie.
WYSOKI LAS
A to po co?
Dla ochrony.
Przed czym dokładnie?
Nagle w tym lesie zaczęły ginąć duchy.
Wszyscy kogoś tam straciliśmy.
Tam czai się czyste zło.
Ta sprawa dotyczy nie tylko Gladys.
Nikt stamtąd nie wraca, a my się tam wybieramy?
Żaden duch nie powinien tam wchodzić.
Zostawicie Gladys na pastwę tego czegoś?
Macie większe zdolności niż przeciętne duchy, co tam weszły.
Nie to powiedziałem.
Masz rację.
Jesteśmy Martwymi Detektywami. Znajdziemy twoją przyjaciółkę.
To tutaj.
Musimy ostrożnie poszukać śladów obecności Gladys.
Charles, masz te kamienie?
Wyszepcz mu imię ducha, którego chcesz odnaleźć.
Gladys, prawda?
Jeśli była w pobliżu, zacznie się żarzyć.
- Gladys. - Gladys.
Tu są ślady ostrza.
To może być coś.
Kamień się nie żarzy.
Crystal, odczytasz to drzewo?
Mam je odczytać?
Skoro kamień się nie żarzy, to Gladys tu nie była.
Spróbujesz?
To tylko niedźwiedź.
Oczy ci nie zbielały.
- Zawsze robią się białe. - Nie zauważyłeś.
Cały dzień masz humory, a teraz skłamałaś. Daj spokój.
Może to ty nie jesteś w humorze.
Monty i Edwin są jacyś dziwni, a ty skupiasz się akurat na mnie?
O co chodzi?
Nie zmieniaj tematu.
Dobrze. Straciłam swoje moce.
Zwyczajnie zniknęły.
Nie czytałam głupiego drzewa.
- Cholera. - Co?
Wszystko w porządku?
Próbowałam pozbyć się z głowy demona,
poszłam do Micka i to po prostu się stało.
Czemu to przed nami ukrywałaś?
Wybacz, ale co się stało z: „Nie potrzebujemy medium.
Damy radę sprawdzonymi metodami”?
Po pierwsze, to tak nie brzmię.
A po drugie,
zmagam się teraz z własnymi problemami.
Błagam! Nie powiedziałam wam o mocach,
bo byś mnie zostawił zdołowaną w mięsnym!
To niesprawiedliwe. Nauczyłem się cię doceniać.
- Skąd wiesz... - Zrobiłbyś to.
A co ze mną?
Przepraszam, że wam przerywam,
ale coś znalazłem.
Widmowa luminescencja.
To może być Omphalotus nidiformis.
To napuszona nazwa grzyba dusz.
Toksyczny, ale jedynie dla duchów.
Oddalmy się, Charles.
To przypomina sprawę Straszliwej Szklarni.
Jeśli dostanie się do oczu, robi się kiepsko.
Ślepota, ból. Doprowadza do szaleństwa.
To pewnie stało się z Gladys i resztą.
Ale jak ich znajdziemy?
Placki doprowadzą nas do większego organizmu.
Głównej grzybni.
Brawo, Monty.
Dowiem się, o co chodzi z Crystal i jej mocami.
Monty'ego ogarniesz sam.
Jenny, musimy pomówić.
Powinnaś się czymś zająć.
Tata zawsze powtarzał, żeby nie iść spać w złości.
Nie bardzo to rozumiałam,
ale chyba chodziło mu o to, że wszystko należy przegadać.
Nie chcę rozmawiać.
Ale musisz na mnie nakrzyczeć, a potem mi wybaczyć.
Proszę bardzo.
Zaatakowano mnie
w scence rodem z romantycznego horroru.
Kobieta umarła.
Nie musimy krzyczeć, tylko żyć dalej.
Czyli tylko mi się wydaje, że mnie unikasz?
O nie, zdecydowanie cię unikam.
Przez to wszystko.
Wiedziałam.
Jesteś na mnie wściekła, bo uwierzyłaś w miłość
i dostałaś po tyłku.
Czas coś ustalić.
Jestem twoją gospodynią,
a ty nastoletnią wynajmującą.
Nie pytam, czemu nie chodzisz do szkoły
ani czemu całymi dniami do siebie gadasz,
ani czemu nie masz przyjaciół, bo to nie moja sprawa,
tak jak nie jest twoją sprawą, co ja odpierdalam.
Na pewno nie chcesz o tym pogadać?
To pewnie dziwne uczucie.
Tak, przerażające.
Mogłaś mi powiedzieć.
Edwinowi też, chociaż w to nie wierzysz.
Tak. Wiem.
Gdy coś ze mną było nie tak, na chama mi pomogłaś.
Teraz z tobą coś się dzieje.
Nie wiesz, jak to jest,
gdy w każdej chwili może najść cię demon.
Jakby mnie opętywał.
Na opętaniach znam się całkiem nieźle.
Doceniam, że chcesz pomóc, ale...
Co to?
Czasem zwierzęta nie wiedzą, że są martwe.
Wiecznie wędrują po lesie.
To takie piękne.
I...
smutne.
Co się właśnie stało?
Jeśli się nie mylę,
ducha pożarła kolonia zarodników.
Zakładam, że ten los podzieliła reszta duchów.
Wybacz, ale to nie mogło przydarzyć się Gladys.
Ten grzyb pożera duchy?
To nie grzyb.
Edwin, nie mogę znaleźć Kompendium.
Jak duchy mogą zostać zjedzone, skoro nie żyją?
Duchy mają energię,
która stanowi pożywkę.
Dzięki niej grzyb rośnie w siłę.
Nie możemy umrzeć ponownie, ale możemy zostać skonsumowani.
Tam. Środkowa półka, szary grzbiet.
ZJAWISKA NADPRZYRODZONE
Tu jest ten głodomór.
Żywiołak leśny.
Nie wygląda groźnie.
Wstrętny gość.
Zjedzony duch zostaje unicestwiony.
Bez zaświatów czy reinkarnacji.
Jedynie czarna pustka.
Naprawdę?
Spokojnie.
Żywiołak leśny jest mały i łatwo się go pozbyć
za pomocą odpowiedniej broni.
To szybko załatwi sprawę.
I po krzyku.
Robota odwalona.
Być może ten jest większy, niż założyliśmy.
PROJEKT BADAWCZY
Miał być mały i łatwy do pozbycia.
To dziwne. Żywiołaki są żarłoczne, ale aż tak się nie rozrastają.
Spójrz.
Istoty i cudactwa międzywymiarowe.
To samo, tylko większe.
Pożera wszelką energię duchową.
Żyje pod ziemią w innym wymiarze.
Co robi tutaj?
Jak tu dotarł?
- Przesadzono go. - Czemu ktoś miałby to zrobić?
Tak czy inaczej, rośnie wykładniczo.
Do rana dotrze do Port Townsend i...
Szwedzki bufet duszyczek.
Nie starczy nam tej fioletowej substancji.
Powstrzymamy go, odcinając grzybnię.
Musimy tylko ją znaleźć.
I nie dać się zjeść.
Może się rozdzielimy?
Tylko w ten sposób zdążymy przeszukać teren.
Tekst nastoletniej ofiary w horrorach.
Żywiołak nie zagraża żywym.
Dlatego dobierzmy się odpowiednio w pary.
W każdej duch i żywa osoba.
Monty, ty ze mną.
Bądź ostrożny, Charles.
Ty również.
To niedorzeczne!
Na głodnego nie myśli się trzeźwo.
Przekąś coś.
Chcę się stąd wydostać
i wrócić do pracy!
No tak.
Wspominałaś, że zajmujesz się łapaniem martwych chłopców.
Dzieci. Umieszczam je w przypisanych miejscach.
Ale tych dwoje...
W końcu ich złapię.
Pomyślałaś może, że są szczęśliwi tam, gdzie są?
Zaświaty przewyższają wszystko, co jest dostępne w świecie żywych.
Widziałaś je?
Nie, dla każdego wyglądają inaczej.
Nie wiesz więc, czy są lepsze.
To nieistotne!
Rzecz w tym, że wszystko ma swoje miejsce!
To arogancja zakładać,
że wszystko ma swoje konkretne miejsce.
Nie ja ustanawiam prawa wszechświata.
Ale ich dopilnowuję.
Jeśli zaczniesz mówić o wolnej woli,
utopię ciebie albo siebie.
Nie lubię przemocy,
ale nie jest mi obca!
Najwyraźniej.
Dźgasz nasze jedyne schronienie na dnie oceanu.
Teoretycznie będę żyła przez wieki.
Nie mogę spędzić ich w rybie,
skoro mam robotę!
Skąd masz te kolorowe pierścienie?
Mówiłem ci. Miałem przygody
i bogate życie.
Bywało różnie.
Ale wiem, jesteś pewna, że nie mam ci nic do zaoferowania.
No dobrze,
nie zaszkodzi cię wysłuchać.
Wszystko inne zawiodło.
Pomyśl tylko...
Cóż to za przekonanie, że na wszystko jest tylko jeden sposób?
Życie byłoby bardzo trudne.
Porozmawiajmy z nią, zamiast ją dźgać.
Czemu jesteś dla mnie taki miły? Oraz...
jesteś pomylony?
Cześć! Halo!
Wybacz kłopot, ale czy możesz wypuścić moją znajomą?
Potem możesz znów zasnąć.
Chyba się wynurzamy.
Proszę.
Weź to.
Na pamiątkę naszej przygody.
Choć nie była wielka.
Czekaj. Widzisz to?
Czas tam pogmerać.
Może ja powinnam.
Albo to coś zabije cię na amen.
Próbowałaś mnie usunąć ze swojej głowy!
Naprawdę sądziłaś, że będziesz dzięki temu bezpieczna?
David.
Demon David.
Kawał z niego tchórza!
Ukaż się.
Już raz ci dokopałem.
O nie, aż się posrałem.
Chodź.
Przyznam, że pięknie wyglądasz, Crystal.
Pasuje ci.
Twój chłoptaś zgrywa bohatera.
Naprawdę myślisz, że zasługujesz na bohatera, Crystal?
Nie słuchaj go. Chce zryć ci banię.
Czemu tak słabo pachniesz, do chuja?
Co odpierdoliłaś?
Pozbyłam się mocy.
Dobra? Pozbyłam się ciebie z głowy.
Nie ma mowy...
Już do niej nie wrócisz, gnoju.
Crystal, musimy iść.
- Jest wszędzie. - Jasne.
Tylko spróbuj.
- Nie mogę. - Zgadza się, nie może.
Bo oddała to, co w niej było najbardziej wyjątkowe.
Teraz jest tylko kolejną przerażoną kupą ludzkiego mięsa.
Masz rację.
Jestem teraz nikim. Nie jestem wyjątkowa.
Czemu się ode mnie nie odpierdolisz?
Może tak zrobię.
Jesteś teraz bezużyteczna.
Ale to sprawia mi straszną frajdę.
Serio sądzisz, że dołożysz mi kijem do krykieta?
Takim magicznym?
Tak.
Dziękuję.
Dla ciebie zawsze walnę demona kijem do krykieta.
Przykro mi, że musiałeś to widzieć.
On nie ma racji.
Nadal jesteś cholernie wyjątkowa.
Dobra, dość tych łzawych tekstów.
Mamy sprawę.
Musimy znaleźć duchożerny mech z innego wymiaru, więc...
Ślady żywiołaka prowadzą ze skupiska na wschodzie kilometr stąd.
Tam musi być grzybnia. Zgodzisz się?
Żeby rozwiązać tę sprawę, musimy się komunikować.
- Żywisz do mnie urazę, ale... - Zgadza się, Edwinie.
Bo podobasz mi się, a ja tobie nie.
Pocałowałem cię i masz to gdzieś.
Wcale nie.
Przepraszam.
To był mój pierwszy.
To wiele znaczy.
Naprawdę?
Dla mnie też.
Obecnie zaprząta mnie wiele spraw, ale wierz mi,
że mnie obchodzisz.
Jesteś moim przyjacielem.
Wiesz co?
Przypomniałem sobie, że Gladys uwielbia żeglować.
Może nawet nie być w tym lesie.
Chodźmy stąd. Szukamy w złym miejscu.
Teraz ci się przypomniało?
- Nie możemy stąd odejść. - Naprawdę sądzę, że powinniśmy.
Hejka.
Ktoś tu był bardzo niegrzecznym duchem.
- Prowadzę śledztwo. - Mam tak samo.
Całą noc szukam cię po tym parszywym lesie.
Nienawidzę drzew.
Tak za całokształt.
Kto to?
Powiem ci. To...
bardzo bliski przyjaciel Edwina.
Sekretny przyjaciel.
Chyba nie myślałeś, że tylko ty skrywasz tajemnice, Monty?
Co ty wygadujesz?
Boże.
Przystojna twarz, ten...
pocałunek,
pieprzenie o astrologii.
On wabi cię w pułapkę!
Wybacz. Zawsze krzyczę, co powinienem szeptać.
Wabi cię w pułapkę.
Edwin w to nie uwierzy.
Nie jesteś krukiem wiedźmy?
Nie?
Nie zmieniła cię w chłopca?
Przykro mi, ale twój pierwszy pocałunek był z krukiem.
Widziałem to.
Bardzo nieporadny.
Monty?
Mogę wyjaśnić.
I nie ma żadnej Gladys.
Sorki.
Jak to nie ma Gladys?
Tylko udawałeś mojego przyjaciela?
- Chciałeś rozbudzić we mnie... - Z początku tak.
Potem już nie.
Jakie to ma znaczenie? Mówiłeś, że mnie nie kochasz.
Jesteś zdezorientowany uczuciem
do Charlesa.
To jego kochasz, to takie oczywiste.
Co?
O czym ty...
Nawet jeśli, to jesteś cholernym krukiem!
Brawo.
Musisz być mniej ufny wobec ludzi.
Ale ze mnie kretyn.
No.
Muszę ostrzec Crystal i Charlesa.
Poczekaj. Chwila.
Odszukałem cię w tym pojechanym lesie, by cię ocalić.
Zasługuję przynajmniej na podziękowanie.
Wiedz, że drugi pocałunek jest zawsze lepszy.
Posłuchaj.
Nie jestem twoją zabawką.
Nie jestem ci dłużny.
Edwinie, mnie się nie lekceważy.
Jesteś tylko taki. Rozumiemy się?
Jeśli odejdziesz,
nie rozepnie się i ugrzęźniesz tu na zawsze,
a ja przestanę być miły.
Słyszysz? Przestanę być taki zajebiście miły!
Ktoś tu miał kiepski dzień?
Nie powiedziałaś mi, że ten grzyb kompletnie ich unicestwi.
Ani w jaki makabryczny sposób. Ani...
Chwila. Gdzie umarlaki i ta upierdliwa medium?
Wiedzą, Esther.
Ten głupi Koci Król wszystko wygadał Edwinowi.
Wie, że jestem krukiem
i że to pułapka.
Pozwoliłeś im uciec?
Wiedziałam, że się przywiązałeś.
Ty mnie zrobiłaś człowiekiem
z tymi...
uczuciami.
Wybacz, chciałeś pozostać brudnym, obleśnym krukiem?
Wszystko muszę kończyć sama.
Dlatego mieliśmy plan,
żebym nie musiała szwendać się po cholernym lesie!
Chyba coś widzę.
Charles! Crystal!
Monty jest krukiem Esther! To pułapka!
Nie uwierzycie, ile dziś poszło nie tak.
Walnęłabym kielonka.
Ale skoro tu jesteśmy,
bądźcie uprzejmi dać się pożreć po wsze czasy.
POZNAJCIE SZCZĘKOTWARZA
Szkoda, że zepsuto niespodziankę.
Monty miał pomóc, ale dał się ponieść uczuciom.
Gdzie moje maniery?
Chłopcy, to Szczękotwarz.
Szczękotwarz, to... i...
Słodki, prawda?
Żadnego grzebania w moim umyśle, dziecko.
Tobą zajmę się po kolacji.
Fajna diabelska szczęka?
Boże, uwielbiam ostatnie chwile.
Gdy ziemia drży
i ptak płacze,
nie patrz wokół,
w siebie spójrz.
Jesteś głodna?
Stół jest suto zastawiony.
Jestem Iris, jedna z twoich przodkiń.
Wszystkie należymy do twojej zmarłej rodziny.
Co to za miejsce?
Wyjątkowe.
Trafia tu większość kobiet z naszego rodu.
Jesteśmy w twojej głowie.
To, moje dziecko, jesteś ty.
Taka piękna.
Jestem drzewem?
Jest stół i kanapka.
To musi coś znaczyć...
Straciłam moce, używając szklanego serca, bo chciałam odpędzić demona.
Zbiło się i jestem bezsilna,
a ogromny grzyb pożre moich przyjaciół...
To bardzo konkretny problem.
I szczerze, całkiem nietypowy.
Czy wszystkie jesteście
jak ja?
Medium?
Tak. Ale ty jesteś kimś więcej.
Kobiety w naszej rodzinie są wybitne.
Wyjątkowe, bo umiemy jednoczyć siłę.
Mogę odzyskać moce?
Muszę pomóc przyjaciołom.
Przeszłość jest stała i mocna.
Jak drzewo.
Wpraw się, a znajdziesz w nim siłę.
Powiem ci w sekrecie, że to potężna moc.
Nie znam swojej przeszłości.
Demon zabrał mi wspomnienia.
Nie, skarbie.
Masz wspólną przeszłość.
Kobiety w naszym rodzie ją dzielą.
Wszystkie uzdrowicielki, kapłanki, szamanki i artystki.
Więc jesteście...
To...
jest w mojej głowie?
Bardzo ogólnie rzecz biorąc.
Nie dumaj nad tym zbytnio.
Wiecie, że byłam gotowa oddać wszystko, by pozbyć się Davida. Teraz...
- Teraz jestem nikim. - Nonsens.
Takie stwory jak demony od zawsze próbują z nami swych sztuczek.
Chcą, byś czuła się słaba, pokonana.
Ale nie jesteś słaba.
I nie jesteś sama.
Tu jesteś bezpieczna.
Tu znajdziesz siłę, by zaradzić kłopotom.
Nic nas ci nie odbierze.
Ani klątwa, ani zaklęcie, ani błąd w chwili rozpaczy.
Bo to wszystko jest we mnie.
Wstawaj.
Kobiety w naszej rodzinie są wybitne.
Wyjątkowe, bo umiemy jednoczyć siłę.
Wysłuchaj mnie, żywiołaku leśny.
Ta wiedźma nie ma nad tobą władzy.
Możesz opuścić to królestwo.
Szczękotwarz, co ty odpierdalasz?
O rany.
Przepraszam. Pa.
Boże! Nic wam nie jest?
Tak, luzik.
Już po wiedźmie?
Raczej nie. Jest nieśmiertelna.
Przynajmniej jest uwięziona w wymiarze żywiołaka.
Jak to zrobiłaś?
Nie wiedziałam, że potrafię.
Miałam silne wsparcie.
Pomogła mi każda kobieta z mojej rodziny.
To stąd wzięły się moje moce.
Wszystkie są tutaj.
Jasne, to...
To wspaniale.
Możesz to później znów wyjaśnić?
I o wiele wolniej.
SPRAWA ZAMKNIĘTA
Mogę wejść?
Niko, chciałam cię przeprosić.
Za to, że tak na ciebie napadłam i wywołałam emocje...
w twoich oczach.
Zasłużyłam sobie.
Prawda jest taka, że...
jestem przybita.
Smutno mi, że dałam temu szansę
i władowałam się w powaloną sytuację.
I mnie nienawidzisz.
Wcale nie.
Ale chociaż nie mogłaś wiedzieć, jaka jest Maxine,
nie wybaczyłam ci.
Jeszcze nie.
Wiedziałam.
Próbowałam pomóc.
Powinnam zawsze siedzieć w pokoju, żeby już niczego nie spaprać.
Co?
Nie. Przestań tak gadać.
Nie zmieniaj się w zdołowaną pustelniczkę
przez jakąś martwą psychopatkę.
To brzmi na dobry powód.
Ale nie jest.
W tym budynku jest już jedna oziębła nihilistka.
Dwie to przesada.
Jeśli kochasz miłość
i pomagać ludziom, rób to.
Tylko nie pomagaj mnie.
Jestem za „Poskromienie Esther”.
A może „Mediacja Crystal”?
Fajnie.
Musi być konkretniejsze.
Może „Sposób Crystal”?
To zaszczyt, że nareszcie nazwano na moją cześć jedną z metod.
Cieszę się, że odzyskałaś moce, nawet jeśli...
tego nie rozumiem.
Fakt.
Też trochę minie, nim to sama pojmę.
Wybaczcie, że nie byłem dziś sobą.
Przepraszam.
Rety, Edwin.
Przeprosiny.
Nie przyzwyczajaj się.
Powiem Niko, że wróciłam do normy,
poniekąd,
żeby się nie martwiła.
Zaraz wrócę.
Charles?
Tak?
Ja...
odkryłem w sobie...
To dla mnie nowe...
Przepraszanie? Wiem.
Nadal jestem w szoku.
Nie o to chodzi.
Posłuchaj...
Monty wydobył ze mnie...
skrywane uczucia.
Trzeba było mówić, że go lubisz.
Dlatego dziś się odstawiłeś.
To niczego nie zmienia.
Dlatego byłeś taki skryty co do Kociego Króla.
Dobierał się do ciebie?
Zetrę mu te wąsiska z pyska.
Dziękuję.
To...
nie takie proste.
Zdałem sobie sprawę, że...
Zdałeś sobie sprawę, że mam rację.
A więc chodźmy w zaświaty, tak starannie dla nas przydzielone.
Miałaś być na dnie oceanu.
Jestem pod każdym względem wieczną, międzywymiarową istotą.
Kopnięcie mnie w paszczę potwora na nic się nie zda.
Możemy to przegadać.
Nie możesz nas rozdzielić.
Dość już pogaduszek.
To ja cię kopnąłem.
Zabierz mnie, ale miejsce Edwina nie jest w piekle.
Wylądował tam jedynie z powodu błędu biurokracji.
W zaświatach nie ma mowy o błędach.
To zajrzyj do dokumentów.
OBECNE MIEJSCE – PRZYDZIAŁ
PIEKŁO – PIV 4S
To dziwne.
Nie powinno...
Błędnie go przydzielono?
Do piekła?
To dlatego piekło cię szuka?
Niedoświadczeni koledzy z klasy złożyli mnie w ofierze.
Demon, który mnie zabrał, później za to przeprosił.
Pracuję ponad dwa miliony godzin,
przejrzałam góry dokumentów
i nigdy nie widziałam takiego błędu.
To nieprawdopodobne.
Cóż...
Ogólnie rzecz biorąc, jestem podrzędną urzędniczką.
Przyznam, że te okoliczności są szczególnie niebywałe.
Na czas zbadania tej aberracji
możecie pozostać razem.
W Wydziale dusz zaginionych.
Tymczasowo.
Nie, proszę.
Nie, to nadchodzi z piekła!
Charles!
Edwin!
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Marcin Chojnowski