Previamente en Dead Boy Detectives...
Tomar notas detalladas sácate de apuros.
Quitar a David da testa.
Perdín os poderes.
As relacións humanas non me resultaban doadas.
Hai uns sentimentos.
Sinto algo por ti.
Eu non me refería a ti.
Está a tenderche unha trampa.
Es un corvo!
Se podedes rematar e deixarvos consumir...
Somos únicas.
Podemos usar unha forza compartida.
Podo recuperar os poderes?
Vamos para o alén que con tanto celo se nos asignou.
Acabou no inferno por un erro técnico.
Dádelle un bo susto a este mocoso.
Sacrificáronme uns que non sabían o que facían.
Un erro técnico, dis?
Charles!
Edwin!
Voulle retorcer o pescozo a ese gatiño tan fashion.
MALLAR NUN GATO MORTO
Así que non saíu ben a cousa co teu fantasmiña estirado.
Que queres, Esther?
Estou moi ocupado co meu tedio.
Amoleite ou esgánasme en plan sexy?
Marcháronme coa comida da serpe, faltáronme ao respecto
e escaparon á miña vinganza,
e todo para nada.
Ai, Deus.
E o gatiño choricas son eu?
Fartas a calquera.
"Preciso ser nova. Quero ser fermosa."
"Quero vingarme de todos todo o tempo."
A que carallo vés?
Sei que delataches a Monty, soprón de merda.
- Vaiche boa. - Estragáchesme a sorpresa.
Monty, Monty!
O teu corviño namora e ti bótasme a culpa.
Abofé que cha boto, bombón.
Pensabas que os fungos acabarían con eles.
Que linda.
Edwin sufriu máis do que ti e mais eu poidamos imaxinar.
Como que sufriu máis?
Sobreviviu ao inferno.
E, cando volva escapar del, estarei a esperalo.
Vaites, odio ser tan romántico.
Que información tan substanciosa.
Coido que teño un novo plan.
E a min que carallo me importa? A audiencia rematou. Aburiño.
E se pago a miña ira reprimida contigo?
A ver, Engurras,
a maxia non funciona comigo.
Sabémolo, pero hai máis xeitos de levar...
- o gato á auga. - ...á auga.
- Odio esa broma. - Xa.
Era a miña terceira vida, coira. Só teño nove.
Vai rañala.
Coa maioría de pantasmas...
Arre carallo!
...se lles inflixes dor, desintégranse.
O que é inútil, a verdade.
Pero un fantasma torturado que escapou do inferno...
Imaxino a dor que pode soportar.
E paréceme...
fascinante.
Non te vai volver nova.
Non, pero pode darme poder.
Poder abondo para darlle a esta vila o que merece.
Non lle poñas as poutas enriba.
Sé un gatiño bo e non te metas, si?
Ou mátote outra vez.
E outra.
BASEADO EN PERSONAXES DE NEIL GAIMAN E MATT WAGNER
Que demo foi iso?
Un demo do inferno.
Diría que dun dos niveis intermedios.
Que horror.
Dixeches que o ías mirar e que non o ías devolver aínda.
Hostia, segues viva?
Iso é vello, ponte ao día.
Para o carro! Conque é vello?
A novidade é que nos veu con sécolas sobre darnos unha oportunidade no alén
e mandou a Edwin para o inferno.
Está no inferno?
Non tiven nada que ver co que aconteceu.
Algo na miña carta alertaría o demo.
Se cadra, xa andaba a buscalo.
Se hai algunha posibilidade de que fose un erro,
é imprescindible que o atopes.
Tecnicamente, si. Mais non teño potestade.
Non eras infinita e transdimensional?
- Mencionáchelo varias veces. - Deixáchelo ben claro.
Está ben, pequenas bestas.
Abrir un portal ao inferno é doado, mais ninguén quere ir alá.
Cómpren moitos permisos e autorizacións.
Vale, pois... abre o portal e vou buscalo eu.
Se quedamos atrapados, sabes onde estamos.
E, se o traio de volta, somos teus.
Saes gañando.
Perder máis amigos alá non é o mellor plan, é o inferno.
Quen se vai perder?
Non te apañarás no inferno.
É moito máis ca as ardentes terras ermas de Lucifer.
Iso só é o fondo.
Aínda es novo e hai mundos enteiros...
Edwin faloume moito do inferno e deixouno case todo anotado.
Sei a onde ir porque el atopou o camiño de saída.
Só teño que desandalo, non si?
Pois eu tamén vou.
Non tal.
Con que lerias me vés?
Hai que unirse contra a Dama da Fatalidade.
O inferno non é lugar para vivos. Nada sae con vida.
Non podo estar pendente de ti se debo...
Mimá, nunca fuches ao inferno, non vaias de experto.
Cando me posuíron, cando case caio dun cantil,
cando a caguei e perdín os poderes, ambos me axudastes.
Agora recupereinos, ás cheas.
Mira o que fixen con Esther e o elemental.
Deus, Edwin é amigo meu, queira ou non.
- Podo axudar. - E se che pasa algo?
E se che pasa a ti?
Crystal...
Non.
Non quedarei de brazos cruzados.
Se non me deixas ir, acharei o xeito de axudar.
Arre carallo. Como se non puidese axudar.
O de non facer ruído non vai contigo, non?
Ola, Jenny! Vou falar co meu ex demo para que me abra un portal ao inferno...
Contra, que tolemia.
Mira, esquéceo.
- O ex violento? - Ese.
- E vas soa? - Vou.
Rapaza dos collóns.
Tanto rifar non leva a ningures.
Ninguén vai ir ao inferno.
- Non, Edwin... - E, de che axudar,
non vexo por que ías cumprir a promesa de vires ao alén.
Se non confías na súa palabra, usa a maxia para meterte na súa testa.
- Non o fixeches no cantil? - Desculpa?
Non che mentiría.
Non podes mirarlle na testa se podes fiarte?
Polo amor de Deus.
Atrás!
Quen anda aí?
Que queres?
Podes verme?
Pensei que o farol axudaría.
Pódelo apagar se soben os rapaces.
- Víchelos? - Vin.
Estudei neste colexio hai moito. Tamén tiñamos abusóns.
Non perdas coidado.
Non te vou mancar.
Graciñas, meu.
Estou xeado.
Nunca pasara tanto frío.
Non me parecía xusto.
Deixar que mallasen nel porque é de Paquistán.
Eu son medio indio, por que son tan distinto?
É un argumento válido.
Cando eu estaba vivo, eran o mesmo país.
Xa.
Agarda, o que?
- Estás ben? - Estou, pero responde.
- De 1913 a 1916. - Si, ho.
Veña, cando estudaches aquí?
De 1913 a 1916.
Estou morto, Charles.
En realidade, pódeste mover como queiras.
Non é que non poidas tocar as cousas, é que non as sentes.
É unha parvada, pero...
estrañaría beixar, creo.
Ti estráñalo?
Si, ho!
Que total! Por que non atravesas o chan?
Hai moitísimas normas fantasmais.
Non imos perder o tempo.
Só preguntei polo chan.
Porque non quero atravesalo. Contento?
"'Cres en pantasmas, Max?', preguntou o señor Carlyle.
'Só como pantasmas', respondeu con decisión o detective Carrados.
Cando comezan a interferir nos negocios para que as propiedades perdan valor...
...deixo de crer neles."
Este non che gusta?
Carrados, o detective cego, era moi popular na miña época.
Cando me viches, souben que era tarde.
Simplemente...
non quería asustarte.
Alégrame que non mo dixeses.
Non é como o imaxinara.
Estar morto.
Non está mal, ou?
Oxalá fósemos amigos máis tempo.
Morte virá por ti. Vai con ela cando chegue.
Pero non estou listo, ou?
Non quero ir a ningures.
E se quedo un anaco aquí contigo?
Entón, escaparás dela para sempre.
E non se me dá ben a xente.
Acabo de volver após escapar do inferno.
Perdín a práctica, para ser franco.
Así que, cando vexas a luz azul, ti quedas e eu marcho.
A min a xente dáseme fenomenal.
Que ben que escapases do inferno.
Parece duro.
Ben feito.
As decisións non se toman así, polo que un sente no momento.
Pois eu vivíache así.
Non me parece moi distinto.
Estás atrapado comigo.
En serio renunciaches a unha potencial eternidade apracible
polo teu amigo?
Co que viches, pregunto, paréceche que o seu sitio é o inferno?
Non o xulgo eu.
En serio,
non coñezo mellor persoa, non o abandonarei no inferno.
Non parece que haxa máis portais,
non podemos esquivarte ao saírmos.
E cumpriremos, iremos contigo.
Pero antes,
déixame buscalo.
Non debería.
Alá non podo axudarvos.
Non cho pedín, ou?
Necesitarás provisións.
A de impresos que vou ter que cubrir cando volva.
Un monte de papelame.
Niko.
Tena de ollo até...
- Si? - Claro.
Como o fago exactamente?
Preocúpate de ti.
O portal non estará sempre aberto.
Estás ben?
Non quería asustarte.
Viches un mozo británico...
Falas comigo? Sabes por que estou aquí?
Sabes por que?
Non, síntocho.
Por favor. Non, volve.
Por que estou aquí?
Por que?
Por que estou aquí?
LIMBO
NON CHAMAR
AS MELLORES MADALENAS
GULA - LUXURIA
POR AQUÍ NON - AVARICIA TODO PESA MOITO
VOLTA Á CASA DE BONECAS N.o 3
SAÍDA
BENVINDOS Á CASA DE BONECAS
Edwin?
Simon.
Non es real, es outro truco.
- Tes que deixalo. - Non podo.
Simon, son eu, Edwin.
Non fagas ruído, por favor.
Levas aquí todo o tempo?
Canto é todo o tempo?
Máis dun século.
Non pasa nada.
O director di que marcho cando arrinque todas as follas.
- Podes non facer ruído? - Non.
Un momento.
- É o teu castigo? - Que?
Sacrificáchesme a un demo que me trocou con outro demo
que me trocou con algo peor.
O teu castigo é unha eternidade de recortes.
Non o sabía.
Só era unha broma para asustarte.
Mereces estar aquí polo que fixeches.
Cóntoche o que sufrín alá abaixo día tras día, unha e outra vez?
O meu reflexo.
Que demo?
Pero que...
Que é este lugar?
Es un demo?
Non tal.
Outro fantasma?
Algún tipo de fenómeno?
Non teño o libro...
Hai moitos na sala.
Mais non son os meus.
Que son eu?
As respostas son eternas, Edwin Payne.
Un nome bonito.
"Payne."
Estou...
- Que fas aquí? - Aquí estás ti.
Eu, en todas as partes.
Estás no meu reino, onde o vexo todo.
Pero só podes saír por onde entraches.
Mírao.
Leva arrincando páxinas dese libro
case 40 000 días e noites.
E cada segundo
é unha dor diminuta e eterna,
sangue,
e sufrimento.
Non é fermoso?
Non che sabe?
Es...
Son Desesperación.
E este...
non é o teu lugar.
Volve co teu asasino.
Estaba observando.
Estabas a anoxarte.
A piques de deleitarte co seu tormento.
Vai facelo.
Non, eu...
Non te preocupes.
Agora somos amigos.
Eu non me deleitaría.
Non está ben.
Xa te chamarei se te necesito.
Non se decatou de que...
Simon,
non vin para deleitarme. Nunca faría tal, sábelo?
Lembras a capa azul que levabas?
Lembro que ma quitaches.
Estabas moi elegante,
mais cando cho dixen, marchaches sen máis.
Nunca me falabas.
Dábame vergonza pensar que...
eramos iguais.
Simon.
Púñame...
Púñame nervioso...
cando estabas preto.
- Non me decatara... - Cres que é unha tortura?
Estar así?
Mira.
Non é tal.
E, malia que me custe crelo, síntocho.
Síntocho.
Por ambos.
Eu tamén.
Vou escapar outra vez, deberías vir comigo.
Síntocho de verdade.
Polo que fixen. Non o sabía.
Isto é o que merezo.
Cando te castigas a ti mesmo, todo torna en inferno.
O director vaise enfadar.
Simon,
ven comigo.
Moita sorte.
Sabías que se morres en lúa crecente...?
Eras Niko, non?
Estás nerviosa.
Entendo que os vivos
dean en parolar cando teñen ansiedade,
mais eu non che son humana.
É só que estou preocupada.
E teño moitas preguntas.
Está claro.
Meu pai morreu en lúa xibosa crecente. Que lle pasará?
Pódesme dicir onde está meu pai?
Dirixo o Departamento de Entes Perdidos.
Só nos ocupamos de nenos mortos perdidos no alén.
Por que fago isto?
Por que lles dou o gusto de deixar o portal aberto?
Teño máis traballo, sabes?
O teu traballo parece moi triste.
Non todos poden dedicar todo o tempo ao que máis lles gusta.
E iso é así sexas quen sexas.
David?
Sei que andas por aquí, alcatrea a peixe podre.
- David. - Arre carallo!
Hostia, Jenny.
- Non deberías estar aquí. - E ti menos.
Preocúpome por ti.
Ou pola túa seguridade.
E esta representación da morte da vila americana
é xusto o peor lugar para quedar cun ex violento e talvez perigoso.
Xa pasou un tempo desde o último trío que fixen,
pero é como andar en bici.
- Agarda fóra. - Non.
Non sei que queres demostrar, pero sei que tes medo.
Agarda aquí, si?
Agora que xa non me interesas, apareces.
Desesperación, é...
Recuperaches os poderes.
Bárbaro!
Quizais me toca a min cambiar de opinión.
Volvo ser un deus?
- E meterme dentro de ti? - Nunca máis.
Tes que abrirme un portal ao inferno.
Nin de broma. Para que carallo o queres?
Agora son máis forte.
Non me obrigues a obrigarte.
Contra! Unha ameaza.
Déixate de lerias.
Só vin axudar os meus amigos.
Eras a única ruta alternativa ao inferno.
- Cría que eras moito máis forte. - Son tal.
Non son a moza triste e senlleira que querías.
A que precisa de ti. Teño amigos e impórtolles.
Xa non me dás medo.
Déixalle aire, rapaz.
Jenny, téñoo controlado. Por favor?
Xente á que lle importas?
Quita!
Se mancas esta amiga, ábroche o portal.
Isto é entre nós. Que valente agocharte en Jenny.
Vaites! Que me consideres valente é moi importante para min.
A ver que che parece cando te corte a cachiños.
Camiñando cara á fin do verán,
as ondas rompen, amor, non mires atrás.
Que chistosa, Crystal. Aprendiches trucos novos?
Supoño.
Este lugar...
É meu.
Nunca foi teu.
Sae do corpo de Jenny e déixame ir ao inferno.
Se non o fas, de que me serves?
Nunca quixen servirche.
Bo intento.
Será a túa mente, pero móvome bastante ben por ela.
Círculos na area.
Vento frío, sobe a marea.
Arreguizos no ar salgado.
Non podo abrir o portal, parva de merda.
Non cres que volvería se puidese?
Merda.
Dá gusto verte coma sempre.
Facéndolle dano á xente, gozando do sabor a cobre na boca
ao causar unha dor tremenda.
Ai, perdoa, seguro que nin te lembras.
Vale.
Non me podes axudar co inferno, mais igual podemos arranxar algo.
Vas deixar de torturarme coas lembranzas roubadas.
E completas o meu corazón.
Son miñas, cretino.
Este é o teu gran momento? En serio?
Cres que che vai gustar o que hai nelas?
Son un demo antigo, non podes matarme!
Tanto me ten o poderosa que creas ser.
Nunca vou deixar de perseguirte por isto.
Os plans non se revelan.
Non teño que te matar, David.
Basta con...
enterrarte.
E coido que teño o lugar ideal.
Que fixeches? Onde estamos?
Vaia co que trouxeches!
Que boca ten.
Vouche dar tempo para que argalles como perseguirme.
Agarda, Crystal.
Igual podo abrirche un portal, si?
Se cadra, estaba de chola.
Sei que mentes.
Véxocho neses ollos negros.
Recuperaches as lembranzas!
Déixame na pista de patinaxe
e desaparezo, déixote en paz.
Segues a mentir.
Non!
Non.
Mira do que es capaz.
Que...
Que fixen?
Tranquila, xa terás tempo de o entender.
Mais non podes deixar o demo enterrado aquí para sempre.
É malo para a árbore.
Ei!
Que cona foi iso?
Boa pregunta.
Vamos.
É unha historia longa.
Vamos, si?
Vale.
Ola?
Onde estou?
É perturbador, non si?
Mais superei as ansias de vinganza e agora teño un plan novo e terrible.
Diría que é... aterrecedor.
Só dixen que era terrible, tampouco nos pasemos.
Vasme facer sentir mal por construílo.
Para que queres construílo?
Lembras os mozos mortos e a súa amiga?
Chegou aos meus oídos unha rexouba ben interesante.
Un deles sobreviviu ao inferno.
Cóntoche un segrediño.
Este aparello extrae a dor dos fantasmas e convértea no máis...
gorentoso e puro...
poder máxico.
A maioría de pantasmas murchan,
pero este estivo no inferno,
así que terá moito aguante.
Non deberías...
Vou facer o seguinte: collo o do sorriso,
péchoo na miña cociña até que tolee,
despois atrapo o do inferno e póñoo neste aparello,
e a súa anguria proporcionarame un poder renovado, coma unha pila.
E vou coller ese poder
e controlar esta condenada vila.
E xa me poden adorar
como debían facer desde hai séculos.
E a rapaza?
Aínda teño unha serpe que alimentar.
Non.
Non che podo vender nada para axudarche con iso.
Non merezo ser unha deusa?
Despois de escoitarte baduar?
Pensas que es o único a quen foderon?
Non es tal.
Merézoo, hostia!
Mick.
Fartei de roubar nenos na escuridade da noite.
Quero collelos en pleno día cando me pete. É moito pedir?
Non podo axudarche.
Non farei tal.
Concho.
Terei que conseguilo todo pola miña conta
e vaime levar a vida.
Só empregados.
Coido que che convén preguntarte
se queres ser unha morsa nun corpo de home
con algún remorso máis
ou alimento para os peixes.
Foi un erro.
Un erro tremendo.
Gústame o meu traballo.
Dáseme ben.
E estou a arriscalo por eses dous,
porque un home nun peixe me deu un anel.
Sabes que se pode resucitar?
Sei.
E como que se o sei? Ese libro é meu.
- Iso vaiche traer problemas. - Pode resucitar meu pai?
Chámanse non mortos.
Coñecidos como zombis na vosa cultura popular, creo.
Non quererías que volvese así.
O home do peixe era un zombi?
A verdade é que non sei o que era.
Mais lémbrasme a el.
Caíache ben, non si?
Non.
Edwin?
Charles?
Es ti?
Meu, levo...
Edwin!
Non podes facer nada de ruído.
Charles, que fas aquí?
Vin rescatarte.
Alguén ten que facelo.
Onde foi o sangue? Estabas cheo.
Ese era o último eu.
Que...
É horrible, xa o sei.
Mais non podemos facer ruído.
Corro e cólleme.
Faime anacos e cómeme a chanchadas.
E todo volve comezar.
Outra vez.
Durante décadas.
Unha e outra vez.
Hai que marchar de aquí.
En canto corro, vénme detrás.
Non podo escapar.
Non podo.
Agora estou eu.
Así que...
Hora dunha distracción.
Métete, agora vou. Vamos!
- De onde saíron? - Vamos.
Este horror non estaba aquí.
Hai que vivir o inferno para velo de verdade.
Charles!
Déixao! Vamos.
Vamos!
Veña!
Non podemos facer nada.
E a campá?
Non, failles mal.
Vamos.
Vamos, Charles.
Case estamos, último esforzo.
Xa case saímos.
Buscará outro camiño,
así que agarda un tris.
Non podo crer que arriscases toda a túa existencia
por salvarme desta ópera de terror.
Que parvada, é incrible.
Non hai versión na que non veño por ti.
Agarda, Charles.
Charles, non...
Non me enfadei.
É que che ocultei...
algunhas cousas.
E como igual non teño máis ocasión de contarchas...
Dime o que me queiras dicir,
pero mentres avanzamos.
Quérote.
Xenial. E eu a ti. Podemos marchar?
Máis que como amigo, coido.
Estou namorado de ti.
Non tes que me corresponder.
Só quero que o saibas.
Ai, xa o pillo.
É un dos teus momentos Orfeo e Eurídice, non é?
Espero que non, esa historia acaba mal.
Xa, nunca a rematei.
Falo moi en serio, por se non quedou claro.
Quero que me atendas.
Ti, Edwin Payne, es o meu mellor amigo.
Iso nunca cambiará.
A persoa máis importante do mundo para min.
E non podo dicir
que tamén estea namorado de ti,
pero non hai ninguén,
ninguén máis,
por quen iría ao inferno.
E temos...
unha eternidade, literalmente, para entendermos que significa o resto.
Se saímos de aquí.
Estamos?
Corre!
Bulide, por favor!
- Xa bulimos! - Imos o máis rápido que podemos.
Veña! Vamos!
Mi madriña! Seguides mortos e non quedastes atrapados no inferno!
Non quixen dicir nada,
pero tiña medo de que o plan non saíse ben.
Vou por Crystal.
Grazas a Deus.
Impresionante, rapaces.
Por onde iamos, logo?
Crystal, volveron os rapaces.
Volveron do inferno.
- Ou sexa... - Niko,
acabas de dicir que alguén volveu do inferno?
Non, dixen: "Ola!".
O que ti digas, teño abondo co meu.
Pois moi ben, agora volvo.
Non tardo nada.
Mimá.
Mira! Ves? Volveron.
Estades ben.
Se xa estamos, un trato é un trato.
Vós os dous vindes comigo para vos procesar
e arranxar esta desfeita.
Douvos 30 segundos para vos despedir se queredes.
Non é pouca cousa.
Que quere dicir con que un trato é un trato?
Só me deixou ir por iso.
Síntocho.
Pensei que argallariamos algo de camiño, pero...
Que vas argallar cunha araña feita de cabezas de boneca?
Ai, non.
Desculpade.
Vindes cunha sobredose de antidepresivos?
Alá dan Xanax gratis?
- Non pode levarvos. - Temos que ir, creo.
Mentira, un bo detective fai o que sexa para cerrar o caso.
Dixéstelo vós.
Desculpade, teño unha pregunta.
Pasou así todo o tempo que estivestes fóra.
Cantas preguntas.
Pregunta, se é necesario.
Grazas.
A ver.
Na páxina 179, subsección 14, parágrafo 2,
unha cláusula estipula
que, se os espíritos están na Terra
após viaxar a outro plano,
cómpre presentar o formulario LS 53-9
para retirar eses espíritos do plano mortal por segunda vez.
O inferno non conta como outro plano?
E non tes que presentar ese formulario antes de os retirar?
Pois...
Terei que o consultar coa miña superiora.
De verdade,
así me pagades pola axuda?
Así me pagades por ser receptiva?
Non vaiades lonxe.
De onde saíu iso?
- Incrible, Niko. - Grazas.
Non son a máis afouta,
pero son excelente en comprensión lectora.
Ai, sabiades unha cousa? Os zombis existen.
A vida de sempre.
A morte de sempre.
Sexa como for, ambos seguimos aquí.
Charles?
Quero desculparme por se a miña confesión causou...
Non tal.
Deberiamos escapar antes de que volva a Enfermeira.
Volver a Londres.
Xa non hai pulseira.
Marcho encantado.
Que tal Jenny?
Descansa, pero non está contenta.
Teño que pensar o que lle vou dicir.
O dos delirios non o traga, e o da posesión demoníaca non lle chista.
Non debiches enfrontarte a David sen nós.
Foi unha cousa moi tola.
Resulta que levaron o meu amigo para o inferno e tentei salvalo.
Ai, si.
- Pois... - Mais non cheguei ao inferno.
Moito non axudei.
Aínda así, unha gran vitoria.
Onde atrapaches a David?
É unha cousa nova que aínda tento entender.
Pero xa non está.
E, si,
estou ben.
Ben.
E velaquí a causa de todo.
As lembranzas.
Que vas facer con elas?
NON PINTA MOI BEN
CONTINUARÁ...
Subtítulos: Jeiry Castellano