Poprzednio w Martwych detektywach...
Prowadź notatki, to łatwiej rozwiążesz problem.
Nie chcę Davida w mojej głowie.
Chyba straciłam moce.
Relacje z ludźmi były dla mnie za życia trudne.
Są we mnie uczucia.
Też coś do ciebie czuję.
Nie mówiłem o tobie.
On wabi cię w pułapkę!
Jesteś krukiem!
Bądźcie uprzejmi dać się pożreć po wsze czasy.
Kobiety w tej rodzinie są wybitne.
Umiemy jednoczyć siłę.
Mogę odzyskać moce?
Chodźmy w zaświaty, tak starannie dla nas przydzielone.
Wylądował tam jedynie z powodu błędu biurokracji.
Nastraszymy tego małego gnojka.
Koledzy z klasy złożyli mnie w ofierze.
Błędnie go przydzielono?
Charles!
Edwin!
Ukręcę łeb temu cholernemu kocurkowi.
MARTWY KOT DOSTAJE LANIE
Nie wyszło ci z twoim egzaltowanym duchem-kochasiem.
Czego chcesz, Esther?
Jestem okrutnie zajęty moją chandrą.
Aua.
Jesteś wkurzona czy to ma być sado-maso?
Ci martwi chłopcy przerwali karmienie mojego węża, obrazili mnie,
umknęli przed moją zemstą
i to wszystko na nic.
O Boże.
Nie jestem twoją kizią-mizią.
Ależ jesteś irytująca.
„Chcę być młoda. Chcę być piękna”.
„Chcę bez przerwy się na wszystkich mścić”.
Czego ty tu, kurwa, chcesz?
Wiem, że wsypałeś Monty'ego, pieprzony kapusiu.
- O Boże. - Mogłam wziąć ich z zaskoczenia.
Monty!
Winisz mnie, bo twój ptaszek się rozkleił.
Żebyś wiedział, złociutki.
Myślałaś, że załatwisz ich grzybkiem.
Rozkoszne.
Edwin wycierpiał więcej, niż ty czy ja możemy sobie wyobrazić.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Przetrwał piekło.
A gdy znów stamtąd ucieknie, będę na niego czekał.
Jestem nieznośnie romantyczny.
Interesująca perełka informacji.
Chyba właśnie obmyśliłam nowy plan.
Jebie mnie to, jasne? Koniec audiencji, wypad.
A może wyładuję frustrację na tobie?
Słuchaj, babciu.
Magia na mnie nie działa.
Być może, ale jak to wróg z wrogiem,
- drzemy koty. - Drzemy koty.
- Suchar. - Wiem.
To było moje trzecie życie. Mam tylko dziewięć.
Weź spierdalaj!
Z większością duchów jest tak...
Kurwa!
Gdy zadajesz im ból, po prostu się rozsypują.
Co mi po takim.
Ale udręczony duch, który zbiegł z piekła...
Wyobraź sobie, ile bólu potrafi znieść.
A to jest...
fascynujące.
Nie da ci młodości.
Nie, ale może dać mi moc.
A ja wtedy dam wszystkim to, na co zasłużyli.
Zostaw go w spokoju.
Nie wchodź mi w drogę, kiciu.
Albo znów cię zabiję.
I jeszcze raz.
NA PODSTAWIE POSTACI AUTORSTWA NEILA GAIMANA I MATTA WAGNERA
MARTWI DETEKTYWI
Co to u diabła było?
Demon z piekieł.
Stawiam na któryś ze środkowych kręgów.
Straszne.
Powiedziałaś, że to załatwisz, że go nie odeślesz.
O w mordę. Ty żyjesz?
Żadna nowina, złotko.
Basta! Powiem ci nowinę.
Wciskała nam pierdololo,
że da nam szansę w zaświatach,
po czym odesłała Edwina do piekła.
Jest w piekle?
Nie miałam z tym wszystkim nic wspólnego!
Mój list zwrócił uwagę demona.
Może już wcześniej go szukał.
Jeśli pobyt Edwina w piekle może być błędem,
musisz go wydostać.
Teoretycznie tak, ale to nie jest moja jurysdykcja.
Ponoć jesteś bytem ponad wymiarami.
- Tak twierdziłaś. - Wielokrotnie.
Dobrze, wy małe harpie.
Otworzyć wrota piekieł jest łatwo, ale nikt nie chce tam iść.
Musiałabym pozyskać całą chmarę zezwoleń i aprobat.
Dobra, otwórz te wrota, a ja po niego pójdę.
Będziesz wiedziała, że jesteśmy w piekle,
albo się wydostaniemy i oddamy się w twoje ręce.
Wyjdzie na twoje.
Nie chcę stracić kolejnego przyjaciela w otchłani piekła.
Wiem, jak wrócić.
Nie znajdziesz drogi przez piekło.
To nie tylko gorejące pustkowia Lucyfera.
Od nich się zaczyna.
Jesteś chłopcem, a tam są światy...
Edwin opowiadał mi o piekle. Większość opisał.
Znajdę drogę, bo Edwin wymyślił, jak się stamtąd wydostać.
Odtworzę jego kroki.
Idę z tobą.
Nie idziesz.
Co ty odpierdalasz?
Musimy wspólnie stawić czoło tej makolągwie.
Piekło nie jest dla żywych. Nie ujdziesz z życiem.
Z tobą nie skupię się na...
Nigdy nie byłeś w piekle, nie udawaj eksperta.
Słuchaj, gdy byłam opętana i niemal rzuciłam się z urwiska,
gdy dałam ciała i straciłam moce, wy mi pomogliście.
Odzyskałam moce z nawiązką.
Spójrz, co zrobiłam Esther i żywiołakowi.
Edwin jest moim przyjacielem, czy mu się to podoba, czy nie.
- Mogę pomóc. - A jeśli coś ci się stanie?
A jeśli coś stanie się tobie?
Crystal...
Nie.
Nie będę bezczynnie czekać.
Jeśli mnie nie weźmiesz, pomogę mu inaczej.
Pierdolenie. Niby ja nie mogę pomóc.
Cisza i spokój są wbrew twojej naturze.
Cześć, Jenny. Idę namówić eksa, żeby otworzył mi portal do piekła...
Co za chora akcja.
Nieważne.
Ten, który cię maltretował?
- Idziesz sama? - Tak.
Uparta siksa.
Te przepychanki są bez sensu.
Nikt nie zejdzie do piekła.
Nawet jeśli wam pomogę,
nie mam gwarancji, że wrócicie ze mną w zaświaty.
Jeśli mu nie ufasz, zrób te czary-mary w jego głowie.
- Jak na urwisku, prawda? - Słucham?
Nie okłamie cię.
Zajrzyj mu do głowy i sprawdź, czy możesz mu zaufać.
Rany boskie.
Zostawcie go!
Kto tam jest?
Czego chcesz?
Widzisz mnie?
Pomyślałem, że lampa ci pomoże.
Zdmuchnij ją, jeśli któryś z nich wejdzie tu na górę.
- Widziałeś ich? - Tak.
Uczyłem się tu dawno temu. Też mieliśmy takich okrutników.
Nie martw się.
Nie zrobię ci krzywdy.
Dzięki, stary.
Zimno mi.
W życiu tak nie zmarzłem.
Nie mogłem na to pozwolić.
Pastwili się nad nim, bo jest Pakistańczykiem.
Jestem w połowie Hindusem. Co nas niby różni?
Słuszna uwaga.
Gdy żyłem, to był jeden kraj.
Właśnie.
Chwila, co?
- Nic ci nie jest? - Nie. Odpowiedz na pytanie.
- Od 1913 do 1916. - Nie pierdol.
Kiedy naprawdę się tu uczyłeś?
Od 1913 do 1916.
Nie żyję, Charles.
Możesz przemieszczać się, jak ci się żywnie podoba.
Możesz dotykać rzeczy, po prostu ich nie czujesz.
To głupie, ale...
Brakuje mi całowania.
A tobie?
Zajebiste.
Czemu nie przelatujesz przez podłogę?
Bycie duchem rządzi się wieloma zasadami.
Nie będę cię zanudzał.
Pytam tylko o podłogę.
Postanawiam przez nią nie przelatywać. Zadowolony?
„»Wierzysz w duchy, Max?«, spytał pan Carlyle.
»Jako duchy owszem«, stanowczo odparł detektyw Carrados.
»Ale gdy mieszają się do interesów i obniżają wartość nieruchomości«”...
...„»przestaję wierzyć«”.
Nie podoba ci się?
Niewidomy detektyw Carrados był popularny za moich czasów.
Zobaczyłeś mnie i wiedziałem, że jest za późno.
Ale nie chciałem...
Nie chciałem, byś się bał.
Dobrze, że nic nie powiedziałeś.
Jest inaczej, niż sądziłem.
Bycie martwym.
Nie jest źle, prawda?
Żałuję, że znaliśmy się tak krótko.
Teraz przyjdzie po ciebie Śmierć. Pójdź z nią.
Ale nie jestem gotowy.
Nie chcę iść gdzie indziej.
Nie mogę zostać tu z tobą?
Będziesz zawsze przed nią uciekał.
A ja nie jestem towarzyski.
Wróciłem tutaj po tym, jak zbiegłem z piekła.
Wyszedłem z wprawy, szczerze mówiąc.
Gdy pojawi się błękitne światło, ty zostaniesz, a ja pójdę.
Ja jestem duszą towarzystwa.
Git, że udało ci się uciec.
To nie mogło być łatwe.
Dobra robota.
Nie możesz podejmować decyzji, kierując się tym, co akurat czujesz.
Tak żyłem.
Niewiele się zmieniło.
Masz przechlapane.
Zrezygnowałeś z potencjalnie idyllicznej wieczności
dla przyjaciela?
Uważasz, że miejsce kogoś takiego naprawdę jest w piekle?
Nie mnie to oceniać.
Mówię ci,
Edwin to wspaniały gość i nie zostawię go w piekle.
Zdaje się, że nie ma innych drzwi.
Nie prześlizgniemy się obok ciebie.
Dotrzymamy słowa i pójdziemy z tobą.
Ale najpierw
pójdę po niego.
Nie powinnam.
Nie będę mogła wam pomóc.
Nie proszę cię o to.
Musisz się zaopatrzyć.
Będę musiała wypełnić niezliczoną liczbę formularzy.
Czeka mnie morze papierologii.
Niko.
Pilnuj jej, dopóki...
- Dobra? - Jasne.
Jak mam to zrobić?
Martw się o siebie.
Drzwi nie będą otwarte wiecznie.
W porządku?
Nie chciałem cię wystraszyć.
Widziałaś młodego Anglika...
Mówisz do mnie? Wiesz, czemu tu jestem?
Wiesz czemu?
Nie. Przykro mi, nie wiem.
Błagam, nie. Wróć, proszę.
Czemu tu jestem?
Dlaczego?
Czemu tu jestem?
CZYŚCIEC
NIE DZWONIĆ
ŁAKOMSTWO – ROZPUSTA
Zła Droga – CHCIWOŚĆ Wszystko Ciężkie
Do domu lalki. Nie.
WYJŚCIE
WITAJCIE W DOMU LALKI
Edwin?
Simon.
Nie jesteś prawdziwy. To złudzenie.
- Musisz przestać. - Nie mogę.
Simon, to ja, Edwin.
Bądź cicho, proszę.
Cały czas tu byłeś?
Co to znaczy „cały czas”?
Ponad sto lat.
To nic.
Dyrektor pozwoli mi wyjść, gdy wyrwę wszystkie kartki.
- Możesz być cicho? - Nie.
Chwila.
- To twoja pokuta? - Słucham?
Złożyłeś mnie w ofierze demonowi, który oddał mnie innemu,
który sprzedał mnie dalej.
Teraz na wieczność zacinasz się papierem!
Nie wiedziałem.
To był figiel, żeby cię nastraszyć.
Zasłużyłeś na to, by tu być.
Wiesz, jakie męki tu cierpiałem, bez chwili wytchnienia?
Moje odbicie.
Co, u diabła?
Co to za miejsce?
Jesteś demonem?
Nie jestem demonem.
Zatem duchem?
Jakimś zjawiskiem?
Nie mam notatnika...
Tam jest co czytać.
Ale nie moje książki.
Czym jestem?
Odpowiedzi jest bez liku, Edwinie Payne.
Ładne nazwisko.
Znaczy „ból”.
Ja...
- Po co tu jesteś? - Ty tu jesteś.
Ja jestem wszędzie.
Jesteś w mojej krainie, skąd widzę wszystko.
Ale wyjdziesz tylko przez drzwi, przez które wszedłeś.
Spójrz na niego.
Wyrywa kartki z tej durnej książki
już niemal 40 tysięcy dni i nocy.
Każda sekunda
to maleńki, wieczysty ból
i krew,
i męczarnia.
Czyż to nie piękne?
Czujesz ten cudowny smak?
Jesteś...
Jestem Rozpacz.
A ty...
zbłądziłeś.
Idź do swego zabójcy.
Oglądałam was.
Ogarniał cię gniew.
Napawałeś się jego udręką.
Idź robić to dalej.
Nie. Ja...
Spokojnie.
Jestem twoją przyjaciółką.
Nie cieszy mnie jego ból.
To niemoralne.
Wezwę cię, jeśli będzie trzeba.
Nie wiedział...
Simon.
Nie chcę się chełpić. Wiesz to, prawda?
Pamiętasz swoją niebieską czapkę?
Zerwałeś mi ją z głowy.
Było ci w niej do twarzy.
Chciałem ci powiedzieć, ale ty sobie poszedłeś.
Nie odzywałeś się do mnie.
Wstydziłem się myśli, że...
Jesteśmy tacy sami.
Simon.
Przy tobie...
czułem się speszony.
- Nie wiedziałem... - Czy to musi być męka?
Bycie tym, kim jesteśmy?
Posłuchaj mnie.
Nie musi.
Sam w to nie wierzę, ale jest mi cię żal.
Naprawdę mi żal.
Nas obu.
Mnie też.
Ucieknę stąd raz jeszcze. Chodź ze mną.
Naprawdę cię przepraszam.
Za to, co zrobiłem. Nie wiedziałem.
Zasłużyłem sobie na to.
Jeśli sam będziesz się karał, wszędzie zapanuje piekło.
Dyrektor będzie zły.
Simon.
Chodź ze mną.
Powodzenia.
Wiesz, że jeśli ktoś umrze po nowiu...
Niko, prawda?
Niepokoisz się.
Rozumiem, że istoty ludzkie
lubią paplać, gdy są zalęknione,
ale nie jestem istotą ludzką.
Martwię się o przyjaciół.
I mam mnóstwo pytań.
Widzę.
Mój tata zmarł przed pełnią. Gdzie się znalazł?
Powiedz mi, gdzie jest mój tata.
Kieruję Wydziałem dusz zaginionych.
Zajmujemy się tylko dziećmi w zaświatach.
Po co ja to robię?
Czemu trzymam te wrota otwarte dla tych chłopców?
Mam co robić, żeby nie było.
Twoja praca jest bardzo smutna.
Nie każdy może cały czas robić to, co lubi.
To dotyczy wszystkich istot.
David?
Wiem, że tu jesteś. Cuchnie zgniłymi rybami.
- David. - Co, kurwa?
W mordę. Jenny.
- Nie powinnaś tu być. - Raczej ty.
Zależy mi na tobie.
Tak ogólnie.
A ten pomnik upadku i degrengolady amerykańskiej prowincji
to najgorsze miejsce na spotkanie z niebezpiecznym przemocowcem.
Dawno nie zabawiałem się w trójkąciku, ale to ponoć
jak jazda na rowerze.
- Zaczekaj na ulicy. - Nie.
Może chcesz coś udowodnić, ale wiem, że się boisz.
Zaczekaj tutaj, dobrze?
Teraz gdy już cię nie chcę, oto się pojawiasz.
Ta desperacja jest...
Odzyskałaś moce.
No dobra!
Czyli może ja zmienię śpiewkę.
Mogę na powrót być bogiem?
Znów być w twojej głowie?
Nigdy.
Chcę, żebyś otworzył portal do piekła.
Nie ma chuja we wsi. Na co ci to w ogóle?
Jestem teraz silniejsza.
Mogę cię do tego zmusić.
Groźba!
Weź zbastuj.
Chcę pomóc przyjaciołom.
Tylko ty możesz wpuścić mnie do piekła.
- Myślałem, że jesteś silniejsza. - Jestem.
Nie jestem już smutną, samotną dziewczyną.
Nie potrzebuję cię. Mam teraz przyjaciół.
Już się ciebie nie boję.
Suń się, chłopcze.
Jenny, poradzę sobie.
Masz przyjaciół?
Zostaw ją!
Zrób krzywdę swojej psiapsiółce, to otworzę ci te drzwi.
To między nami. Bardzo odważne, chować się w Jenny.
O nie! Twoja opinia o mojej odwadze jest dla mnie bezcenna.
Ciekawe, jak ocenisz to, że cię poszatkuję!
Idę przez koniec lata
Fale rozbijają się o brzeg Nie oglądaj się za siebie
Bardzo zabawne, Crystal. Nauczyłaś się nowych sztuczek?
Najwyraźniej.
To miejsce...
Należy do mnie.
Nigdy nie było twoje.
Opuść ciało Jenny i wpuść mnie do piekła.
Jeśli nie, to co mi po tobie?
Po mnie choćby potop.
Nieźle.
To twój umysł, ale całkiem dobrze się tu orientuję.
Krąg w piasku
Z zimnym wiatrem idzie przypływ
Chłodne powietrze ma słony smak
Nie mogę otworzyć drzwi do piekła.
Gdybym mógł, wróciłbym tam.
Cholera.
Nareszcie znów jesteś sobą.
Krzywdzisz ludzi i lubujesz się w metalicznym posmaku,
który wypełnia ci wtedy usta.
A nie, przepraszam, pewnie tego nie pamiętasz.
No dobrze.
Nie pomożesz mi zejść do piekła, ale jedną rzecz możemy naprawić.
Nie będziesz dłużej szantażował mnie zrabowanymi wspomnieniami.
Jesteś częścią mojego serca
To moje, dupku.
To ma być ta twoja wielka chwila?
Myślisz, że spodoba ci się, co tam znajdziesz?
Jestem przedwiecznym demonem! Nie możesz mnie zabić!
Może ci się wydaje, że jesteś potężna.
Dopadnę cię za to choćby na krańcu świata.
Słabo tak odkrywać karty.
Nie muszę cię zabijać.
Wystarczy, że...
cię pogrzebię.
Znam idealne miejsce.
Coś ty zrobiła? Gdzie jesteśmy?
Co nam tu przytargałaś?
Pyskaty bubek.
Będziesz miał dużo czasu, by myśleć o tym, jak mnie dopadniesz.
Czekaj, Crystal.
Być może potrafię otworzyć ci przejście.
Może wciskałem ci kit.
Kłamiesz. Umiem to rozpoznać.
Widzę to w twoich oczach.
Kurwa! Dobra. Masz wspomnienia.
Odstaw mnie na tor,
a ja zniknę i dam ci spokój.
Wciąż kłamiesz.
Nie!
Nie.
Proszę, na co cię stać.
Co ja...
Co zrobiłam?
Spokojnie, masz czas, by to zgłębić.
Ale ten demon nie może spocząć tam na zawsze.
To szkodzi drzewu.
Co to, kurwa, było?
Też bym pytała.
Chodź.
To długa opowieść.
Chodźmy stąd, dobrze?
Dobrze.
Przepraszam?
Gdzie ja jestem?
Odrażające, prawda?
Ale porzuciłam stary plan zemsty na rzecz nowego, równie strasznego.
To przerażające.
Tylko straszne. Nie przesadzajmy.
Jeszcze zacznę mieć wyrzuty sumienia.
Po co ci ta konstrukcja?
Pamiętasz martwych chłopców i ich kumpelę?
Usłyszałam arcyciekawą ploteczkę.
Jeden z nich zbiegł z piekła.
Zdradzę ci coś.
To urządzenie przekuwa mękę ducha
w cudowną, dziką
magiczną moc.
Przeciętny duch marnieje i usycha.
Ale ten przetrwał piekło,
więc jestem zdania, że uniesie temat.
Nie powinnaś...
Wezmę zatem tego, który się szczerzy,
i zamknę go w mojej kuchni, aż postrada zmysły.
Absolwenta piekielnej kaźni położę na tym ustrojstwie,
a jego rozpacz da mi bezmierną moc, coś jak akumulatorek.
A potem wykorzystam tę moc
i przejmę władzę nad tą zasraną dziurą.
Będą oddawać mi cześć,
co jest zaległe już od stuleci.
A co z dziewczyną?
Mam też wielkiego, głodnego węża.
Nie.
Nie sprzedam ci niczego, co do tego posłuży.
Myślisz, że nie zasługuję na boskość?
Tyle słuchałam twojego mendzenia.
Myślisz, że tylko ty zostałeś wycyckany?
Bynajmniej.
Należy mi się, kurwa!
Mick.
Nie chcę dłużej porywać dzieci pod osłoną nocy.
Chcę robić to w biały dzień. Czy to naprawdę tak wiele?
Nie mogę ci pomóc.
Nie zrobię tego.
Ojej.
Będę musiała wszystko sama znaleźć,
a to zajmie całą wieczność.
Tylko dla pracowników.
Nadszedł czas, byś zadał sobie pytanie,
czy chcesz być morsem w ciele człowieka
i żałować paru dodatkowych rzeczy.
Czy wolisz zostać karmą dla rybek?
To był błąd.
Kolosalny błąd.
Lubię moją pracę.
Jestem w tym dobra.
Ryzykuję wszystko dla tych dzieciaków,
bo pogodny facet w rybie dał mi świecący pierścień.
Wiesz, że zmarli mogą wrócić do życia?
Tak.
Poza tym oczywiście, że wiem, to moja książka.
- Lepiej tego nie czytaj. - Mój tata może wrócić?
To nieumarli.
W waszej popkulturze są znani jako zombie.
Nie chcesz go takim.
Mężczyzna w rybie był zombie?
Pojęcia nie mam, czym on był.
Ale mi go przypominasz.
Polubiłaś go, prawda?
Nie.
Edwin?
Charles?
To ty?
Stary, mam...
Edwin!
Musisz być bardzo, bardzo cicho.
Charles, co ty tu robisz?
Przybyłem ci na ratunek.
Ktoś musiał.
Byłeś cały we krwi. Kiedy się umyłeś?
To poprzedni ja.
Co...
To upiorne, wiem.
Ale musimy być cicho.
Gdy uciekam, dopada mnie.
Rozszarpuje mnie i pożera.
A potem od nowa.
Raz za razem.
Dziesiątki lat.
Raz za razem, bez przerwy.
Musimy się stąd wydostać.
Natychmiast rzuci się w pogoń.
Nie mogę uciec.
Nie mogę.
Masz teraz mnie.
A więc...
Czas na starą dobrą zmyłkę.
Przeciśnij się, zaraz będę. Dalej!
- Skąd się tu wzięli? - Chodź.
Przedtem tu tego nie było.
Tylko doświadczywszy piekła, widzisz je w pełni.
Charles!
Zostaw go! Chodź.
Dalej!
Biegiem!
Nie możemy im pomóc.
A dzwonek?
Nie, zadaje im ból.
Chodź.
Chodź, Charles!
Już prawie. Ostatnia prosta.
Chodź. Już niedaleko.
Musi znaleźć inną drogę.
Daj mi chwilkę.
Położyłeś na szali swoje istnienie, żeby znaleźć mnie
w tej bizantyńskiej gehennie.
To tak głupie, że aż nie wierzę.
Nie było opcji, żebym po ciebie nie zszedł.
Czekaj, Charles.
Charles, ja...
Nie gniewam się.
Ja...
Coś przed tobą ukrywam.
To może być moja jedyna szansa, żeby powiedzieć ci...
Mów mi, co tylko chcesz,
ale w biegu, błagam.
Kocham cię.
Super. Ja ciebie też. Idziemy?
Nie jako przyjaciela.
Jestem w tobie zakochany.
Nie musisz odwzajemniać.
Chcę, żebyś wiedział.
Rozumiem.
To taka akcja jak z Orfeuszem i Eurydyką?
Oby nie, tamta historia ma tragiczny koniec.
Nigdy nie doczytałem do końca.
Mówię poważnie, na wypadek, gdyby to nie było jasne.
Słuchaj uważnie.
Edwinie Payne, jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Nic tego nie zmieni.
Jesteś dla mnie najważniejszą istotą na świecie.
Nie mogę powiedzieć ci,
że czuję do ciebie to samo,
ale dla nikogo innego,
absolutnie nikogo,
nie zstąpiłbym do piekła.
Mamy...
Mamy dosłownie wieczność, żeby rozkminić całą resztę.
O ile się stąd zawiniemy.
Dobrze?
Biegiem!
Pospieszcie się.
- Spieszymy się! - Szybciej się nie da!
No dalej!
Obaj jesteście dalej martwi i nie utknęliście w piekle na wieki!
Nie chciałam nic mówić,
ale bałam się, że ten plan nie wypali.
Pójdę po Crystal.
Bogu dzięki.
Jestem pod wrażeniem.
Na czym skończyliśmy?
Crystal, chłopcy wrócili.
Wrócili z piekła.
- Znaczy... - Niko.
Powiedziałaś, że ktoś wrócił z piekła?
Nie, powiedziałam „hej, piękna”.
Nieważne. Mam inne sprawy na głowie.
Tak, dobra, to ma sens. Zaraz wracam.
W try miga.
Chryste.
Zobacz, wrócili!
Nic wam nie jest.
Jeśli to wszystko, mieliśmy umowę.
Uprzejmie udajcie się do Wydziału dusz zaginionych,
gdzie wyprostujemy całe to zamieszanie.
Jeśli chcecie się pożegnać, dam wam 30 sekund.
Nie jestem bez serca.
Co ma na myśli, mówiąc o umowie?
Tylko tak puściła mnie do piekła.
Przepraszam.
Sądziłem, że po drodze coś wymyślimy, ale...
Wielki pająk z główek lalek przeszkadzał w myśleniu.
O nie.
Chwileczkę.
Naćpaliście się w piekle leków uspokajających?
Rozdają je tam darmo?
- Nie możecie po prostu z nią pójść. - Chyba musimy.
Bzdura. Dobry detektyw zamyka śledztwo za wszelką cenę.
Obaj tak mówiliście.
Przepraszam. Mam pytanie.
Ona tak cały czas.
Ciągle pytania.
Pytaj, skoro musisz.
Dziękuję.
Paragraf drugi, podrozdział 14, strona 179.
Wedle tej klauzuli,
jeśli duchy są na Ziemi
po pobycie w innym wymiarze,
musisz wypełnić Tabelę LS 53-9, nim po raz drugi
usuniesz wyżej wymienione duchy ze świata doczesnego.
Czy piekło nie liczy się jako inny wymiar?
Czy nie musisz zatem złożyć wpierw tego formularza?
Ja...
Muszę skonsultować się z przełożonym.
Naprawdę.
Tak odwdzięczacie mi się za pomoc?
Za gotowość do porozumienia?
Nie oddalajcie się zbytnio.
Co to było?
- Niko, to było super. - Dziękuję.
Nie jestem odważna,
ale za to doskonale czytam ze zrozumieniem.
Wiedzieliście, że zombie istnieją?
Życie jest dziwne.
A raczej śmierć.
Tak czy inaczej, wciąż tu jesteśmy.
Charles?
Wybacz, jeśli moje wyznanie stworzyło...
Nie stworzyło.
Powinniśmy się pewnie zawinąć, nim wróci Nocna Pielęgniarka.
Tęsknię za Londynem.
Nie widzę bransolety.
Mogę śmigać.
Jak tam Jenny?
Odpoczywa, ale niezadowolona.
Muszę wymyślić, co jej powiem.
„Koszmar” nie przejdzie,
ale nie podoba jej się całe to „opętanie”.
To nie było mądre, że sama stawiłaś czoło Davidowi.
Nie uwierzysz, jaka akcja.
Mój przyjaciel trafił do piekła i musiałam spróbować mu pomóc.
Tak.
Nie dotarłam do piekła.
Nieszczególnie pomogłam.
To i tak megasukces.
Gdzie uwięziłaś Davida?
To taka świeża opcja, którą jeszcze ogarniam.
Na razie go nie ma.
I tak,
jest dobrze.
Dobrze.
A oto clou całej sprawy.
Moje wspomnienia.
Co z nimi zrobisz?
SŁABA PROGNOZA
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Maria Frączek