- Previamente... - Edwin está no inferno?
Abre o portal, rescátoo e somos teus.
- Eu vou. - Non tal.
Sae do seu corpo e ábreme o inferno.
Non podo, parva.
Non me axudas a ir, pois non quedas coas miñas lembranzas.
Cres que che vai gustar o que hai?
Edwin sufriu máis do que ti e mais eu poidamos imaxinar.
Teño un novo plan.
- Non o toques. - Non te metas.
Superei a ansia de vinganza.
Atrapo o do inferno e póñoo no aparello,
a súa anguria fornecerame de poder renovado,
e vouno usar para roubar nenos cando me pete.
Quérote, máis que como amigo.
Non podo dicir que estea namorado,
pero non hai ninguén por quen iría ao inferno.
Vós vindes comigo para vos procesar.
Non tes que presentar ese formulario para os levar?
Non vaiades lonxe.
Incrible, Niko.
Velaquí a causa de todo: as lembranzas.
Crystal, non o entendo. Por que es tan cruel?
Non mo crerás,
pero sei que che pon os cornos con todo quisque.
Engánome eu con estas cousas? Cres que gozo contándocho?
Desculpe, señorita.
Non pode saír sen pasar por caixa.
- De que falas? - Do que leva no bolso.
O que? Non levo nada.
Non leva nada.
Non, pero ti has sufrir pesadelos anguriosos
con serpes e arañas carnívoras durante semanas.
Dilles a todos que veñan ás 10:00. Trae algo de eme.
E que van dicir meus pais? Non...
Madeus, que susto me destes!
Estás a tragar as bólas?
O que teñas que facer para recuperar as lembranzas parécenos ben.
Está claro que recuperalas é a prioridade.
Funciona?
Só traguei unha.
É coma se me zoscasen na cara e no estómago.
Pareces derreada.
Lembrades cando nos coñecemos e...
E...
dixen que tiña a impresión de que non caía ben?
Pois comezo a entender por que.
Mais non en plan...
Só foi unha bóla.
É probable que as haxa boas.
Pero descubriches algo útil?
Podemos falar doutras cousas, non si?
Non, si que lembrei algo.
O meu nome completo é Crystal Palace Apelido-Von Hoverkraft.
Desculpa,
agarda un tris.
O teu apelido é Von Hoverkraft?
"Apelido" tamén.
Ou sexa, Crystal Palace Apelido-Von Hoverkraft,
pero con guión.
Claro.
Que nome tan longo.
Culpa de meus pais.
Merda!
Meus pais.
Lembrei cousas deles, como o número de teléfono.
Podería chamalos.
Son un ninguén. Por que fas isto?
Cala.
Non es un ninguén, non te subestimes.
Es unha alma, un fantasma. Iso éche moita cousa, non si?
Imos ver canto zume sacamos
da túa dor e sufrimento.
Tranquilo, contigo só practico, si?
Non sintas presión polo resultado.
Monty,
funciona!
Este poder é... delicioso.
Imaxina o que lle podo facer á vila enteira.
Xa está de agocharse e espreitar.
Vanme deixar os fillos na porta.
Si, xa vexo que non durou, Monty.
Vaites.
Por iso precisamos do teu namorado, si?
Porque no inferno aprendeu o que é sufrir de verdade.
Esa si que é dor.
E podo facelo berrar para sempre, corazón.
A mamá vai facer uns recados.
Vale.
Que entremetido. A ver.
Pór gasolina,
asaltar unha carnizaría, raptar fantasmas.
Paréceche ben? Bicos.
OS APELIDO-VON HOVERKRAFT DE LONDRES
...é un caos, mais non...
Diga?
Mamá? Ai, Deus. Mamá, es...?
Píllasme en mal momento.
Vale.
Estou ben, foron unhas semanas raras.
Non poden bloquear as rúas, estamos a perder o tempo.
- Seth, dillo ti. - Mamá! Perdoa.
Son eu.
Xa, amor. Non me fales coma se fose parva.
Pásoche con teu pai.
Podes?
Crystal, ola! Que tarxeta de crédito che rexeitaron esta vez?
Tarxeta de crédito? Que dis?
Estamos moi ocupados montando unha instalación artística
e hai moitas pezas móbiles.
Papá, levo semanas desaparecida.
Non o sabías?
Desaparecida? Que?
Non, tesouro, que exaxerada me es.
Pero agora non che teño tempo,
porque ese foco ten que apuntar alá!
O ARTE É UN ROUBO
É arte, polo amor de Deus! Ola? Alguén me suxeita o móbil?
Non sabían que desaparecera.
Que?
A ver, seguro que si.
Que pais non estrañan os fillos?
Non entendo nada.
Ha de haber unha explicación inocua.
Xa vos aviso...
igual vos convén liscar.
Se cadra, non deberías facelo.
BASEADO NOS PERSONAXES DE NEIL GAIMAN E MATT WAGNER
Aparta do meu mozo, coira.
Oíches?
Mimá, xa o sabedes?
Atropelaron a James, botouse aos coches.
Que tolemia.
Que tolemia!
Non vistes como pasa das mozas?
Igual foi o karma.
Ai, Deus.
Son unha merda de persoa.
Son a peor.
O que? Crystal, que...?
Non era culpa de David.
Si, el era un monstro, mais...
Deus, eu xa era mala antes.
Facía que atropelasen xente.
Que atropelasen xente?
Agarda, que fas?
As maletas.
Teño moito que arranxar en Londres, está claro.
Vale, pois imos contigo.
Non.
Vós xa cumpristes. Recuperei as lembranzas, todos gañamos.
O caso Crystal Palace está cerrado.
- Tan mala non podes ser, coñecémoste. - Non tal.
Queredes verme recoller? Perfecto.
Pero nada de optimismo, si?
- Adoro o xersei. - Grazas.
Parabéns polo peiteado.
Un día fermoso, non si?
Ai, non, corazón.
Niko, non che convén coller a morte.
Tranqui.
Pois...
Quería darche as grazas
por pensar rápido coa Enfermeira.
Diría que me salvaches.
Sinto que Monty fose un corvo espía maligno.
Xa, iso si que foi inesperado.
Mentía ben,
para ser un corvo.
E cousas peores teñen pasado.
Declareime ao rapaz que me gusta.
Contra, e que pasou?
Non sente o mesmo.
Mais grazas a iso somos mellores amigos.
Soa ben, pero que chasco.
Síntocho.
Sexa como for...
Xa non levas a pulseira do Rei Gato.
Hora de volverdes a Londres.
É duro ver marchar a quen queres.
Londres non queda lonxe.
Estou a un espello.
Igual chamo a miña nai para falarmos de meu pai.
Dicho un fantasma,
ninguén marcha de todo.
Se te ve desde alá arriba...
está a sorrir.
Non che parece unha tolemia marchar así?
Non tal.
- Que te amolou tanto? - Nada.
Se o contas, podemos axudarche.
A persoa que vin nesas lembranzas
estaba furiosa e era tóxica.
E ela é eu, vale? Sigo a ser ela.
E importádesme demasiado como para deixarvos coñecela.
Porque de ser así...
ídesme odiar.
Arre carallo!
Que me pasou?
Como e por que estou na cama de Niko?
E por que carallo teño unha trinca no pelo?
Fíxencha mentres durmías.
Suavízache as faccións.
Podo explicarcho, ou intentalo, pero procura ter a mente aberta.
Que fai cos polgares? Que significa?
É só que...
Creo que imos ben.
E unha merda!
Iso é mentira.
Xa, un pouco de impresión si que causa
saber que te posuíu un demo,
e que te fixo bater na xente e cantar un tema de Belinda Carlisle.
Ou sexa, ti es médium,
ti botaches ananos pola boca,
vivimos con pantasmas e tiven un demo dentro de min?
- Correcto. - Si.
Estades tolas, así que...
Non deberías erguerte aínda.
Jenny, teño probas.
Os meus trasnos.
- Están a lerme a man. - Estamos nunha sesión.
- Non pode ser. - Iso ti.
Esa trinca si que non pode ser. Que merda é?
A min gústame.
- Gústache? - É moi linda.
Si, ti e mais as túas irmás mormonas
atoparedes maridos fantásticos.
Esperemos. Son feas de raio, non creo.
Loadas sexan as irmás.
Non.
Só... Necesito...
Cago na merda!
Esther.
Que ben te vexo.
Ai, que aduladora.
Quería comentarcho,
que alivio que atopasen a Becky Aspen sa e salva.
Foiche todo un misterio.
Xa.
Marcho, que teño moito que facer.
Non hai paz para os malvados.
Ola.
Que...?
Que tal imos por aquí?
Falas coma se me dese un mal no lar de anciáns.
Reaccionei ben, tendo en conta que acabo de descubrir
que as pantasmas e os goblins existen.
Existen os goblins?
Probablemente.
Sei que é moi forte, mais...
Se queres, podo...
borrarche a memoria.
O demo, as pantasmas e os trasnos.
Podes facer iso?
Só se ti queres.
Á merda.
Prefiro sabelo, por fodido que sexa.
É quen son, non si?
Mellor que vivir ignorante.
Todos temos que lidar coa nosa vida.
Mesmo se a detestas?
Abofé.
O ADEUS
É hora de coller o barco.
O bo é que sen min podedes viaxar polos espellos, así que...
Vouche escribir arreo.
E, se non me contestas, vou a Londres.
Dígocho en serio.
Vale.
Feito.
Tes que me soltar, Niko.
Si?
Resulta que meus pais teñen cartos.
Mandareiche máis rendas.
Non sei como o fas, mais sempre sabes que dicir.
Vale.
Eu unha aperta de mans.
Non me custaría afacerme a este Edwin máis simpático e divertido.
Nin soñalo.
Por que teño a impresión de que é unha despedida
no canto dun "vémonos en Londres" e xa?
Niko?
- Hostia, merda! - Jenny?
Mi madriña, estás ben?
- E Niko? - Está aquí. Axúdame.
Merda.
Niko.
Estás ben?
Niko!
Ai, Deus.
Estou morta? Crystal, marchabas para sempre.
E non soaches convincente ao dicires que contestarías.
Por iso non paraba de saírme na bóla máxica que non pintaba ben?
Estás viva, vale?
Só estaba a dez metros cando aconteceu.
Non pasa nada, respira.
E os rapaces?
Esther Finch. Entrou así que marchaches.
Traía unha caixa de vidro.
Atrapou os rapaces nela coa súa bruxería.
Esther é bruxa? Pensaba que só era imbécil.
Non estaba noutro reino?
Merda!
A ver...
- Teño que rescatalos. - Que?
Despídeste deles para sempre e agora vas arriscar a vida?
Supoño que si.
- Vou contigo. - Non, es humana. É perigoso.
Pero ti tamén es humana, non?
Sabedes que? Non vos dou seguido, en serio.
Crystal, os rapaces non me abandonarían.
Xa o sei.
Pois eu teño que ocuparme da desfeita no meu negocio familiar.
Tomade.
Digo eu que un machete cortará bruxas, pero que carallo vou saber?
Bulide, antes de que veñan axudar.
Señoritas,
non me morrades.
A PREPARACIÓN DA BATALLA
Primeiro cómpre saber como loitar contra a bruxa.
Es o Rei Gato?
Es ou non?
Non é tal, Niko.
Precisamos a túa axuda, por favor.
Esther Finch levou a Charles e Edwin.
E a min que?
Vindes pedirme axuda brandindo un machete.
Por que ía manchar as poutas por vós?
Porque non sei que historias raras tes con Edwin,
pero algo impórtache.
Parecerei incriblemente poderoso e escandalosamente sexy,
pero non podo derrotala.
Coñézoa desde hai décadas
e acaba de matarme.
Literal, mallou en min até matarme xusto aquí.
Non estou desexando repetilo.
E vas deixar que llo faga a Edwin?
Sabes como é que che dean unha malleira brutal até matarte?
Saír do teu cadáver a rastro?
Xa loitamos nós.
Pero temos que sabelo todo dela e ti coñécela ben.
Se perdemos, non xogas o pelello. E, se gañamos,
doce vinganza.
Sentade.
É unha historia algo longa, pero cinguireime ao importante.
Non hai tempo de sentar.
Esther podería estar a facerlles de todo.
Non vos preguntei se tiñades tempo.
Dixen que sentedes.
Todo comezou antes de Port Townsend.
Os pioneiros chegaron por mar, por terra e por onde fixese falta.
Pincharon bosques e fundaron vilas.
Unha desas pioneiras era Esther Finch.
Era forte e fermosa.
Coma o caprichoso do home.
Un mullereiro de raio.
Traizoada, Esther recorreu aos libros secretos.
Os libros de maxia blasfema de súa nai.
Foi doado usar a maxia para matar o home e a súa fulana.
Pero comer e rascar, todo mal é comezar.
E coa maxia évos igual.
Conforme Esther envellecía e gañaba experiencia na maxia,
a súa arrogancia levouna a abarcar demasiado.
Quería ser inmortal.
E invocou unha deusa antiga para que llo concedese.
A deusa era Lilith.
Lilith?
É o nome que mencionou Esther na carnizaría. Quen é?
Lilith?
A primeira muller.
Expulsada do Edén por pedir igualdade, a deusa das aldraxadas.
Maxia de sangue.
Bla, bla, bla...
- Mimá. - Agarda.
Había unha pintura dela na tenda do faro.
Asha, a tendeira, dixo que servía para falar con ela.
Para falar con esa pintura en concreto?
Non, calquera imaxe de Lilith serve para falar con ela.
Desculpade, pídovos a comida mentres vós parolades?
- Pensei que había présa. - Perdón.
Continúe, alteza.
Grazas.
Lilith.
Esther invocouna e pediulle a inmortalidade.
Pero hai que ler a letra pequena.
Obtivo a vida eterna,
pero non implicaba a eterna xuventude.
Envellecería sen morrer nunca.
Condenada a tornar en esqueleto andante
a non ser que atopase unha solución.
E atopouna.
Sabedes cal?
Alimentar con meniñas a súa enorme serpe esfameada.
Acertastes, así é como se conserva nova.
Os vilegos tíñana á raia coas forcadas
e queimábanlle todas as casas, condenándoa ao ostracismo.
Até que aprendeu a integrarse.
Pero Edwin non é unha neniña nin está vivo.
Por que o levou?
É inmortal. Como a matamos? Podemos?
Pois eu levaría algo de sal negro.
Arre carallo, escoitastes o que vos contei?
Sal negro da tenda?
O que? Non, sal negro encantado.
Feito de cinsas volcánicas e sal do mar Morto.
Pero vós non sabedes nada de nada?
Moi ben.
Moitas grazas.
Non mas deas.
Xa me odio abondo por preocuparme dese...
británico esmirrado e reprimido.
Velaquí o está.
Pum! Pam! Lume, arder.
Lémbralo?
Síntome mal por te atrapar nesa caixa de vidro,
mais non hai quen reteña os adolescentes.
E non quería que me estragases o plan rescatando o teu amigo.
Ha de aburar, a cadea é de ferro.
Onde está Edwin?
- Non te atrevas... - "Onde está Edwin, meu?"
Non te me poñas celoso.
Así que o teña colocado e berrando, volvo para xogar contigo.
Só tes que...
esperar.
A ver...
Charles mándache saúdos.
Charles!
Corazón, do inferno escapaches,
mais disto non vas escapar.
Como é o inferno?
Teño moita curiosidade. Sonche moi fan, a verdade.
Que...
- Que me vas facer? - Nada.
Por agora.
Veña, voucho dicir.
Tes a alma curtida de décadas de tortura no inferno, non si?
Grazas a ese sufrimento tes a alma dura abondo
para resistires a dor que che vou inflixir.
A túa dor dáme poder.
Perdón por entrarmos con exixencias,
pero precisamos sal negro.
Para derrotar unha bruxa. Xa sei que...
SAL NEGRO
Pois si que o tiñas á man.
Abofé.
Tes outros utensilios mortais de categoría para matar bruxas?
Coido que falades de Esther Finch.
E oxalá vos puidese disuadir.
Grazas pola advertencia, mais...
Non!
Construíu algo.
Un aparello horrible que ninguén debería ter.
Por iso cómpre axudar.
Mesmo se dá medo, é difícil e morremos de xeito horrible.
Toma un talismán.
Invito eu.
Un regalo.
Mick Tráxico.
Para min? Por que?
Hai tempo escoitaches a miña historia e tentaches axudar.
Nunca se sabe cando se recompensarán as boas obras.
Grazas.
Funciona?
Mal non fai. Sobre todo, co que ides afrontar.
Todo isto por máis poder?
Ai, coitadiño.
Mira, amor, hai tempo descubrín como ser depredadora en vez de presa.
E esta vila será miña, grazas a ti.
Igual mellor que apertes os dentes. Isto vai doer.
Por favor.
Incrible.
Sei que doe, pero resistes coma un campión.
Que bo rapaz.
Tranquilo, isto vai a peor.
SERPE, BRUXA E CORVO
Para, seguro que hai algún feitizo de morte inmediata
ou cousas de bruxa.
Basta!
Ese é Edwin.
Que lle fai? Hai que entrar.
Agarda, eu primeiro.
Ti queda detrás de min, si?
E ten coidado. Vamos.
Velaí está Charles.
- Iso que é? - Veña.
Non te me achegues máis!
Non te me achegues, por favor!
Contra!
Crystal.
Non marchaches.
Quítame isto.
- Imos axudalo. - E eu.
Ti mata a serpe da lacena.
Dálle xuventude e forza. Esther é nosa.
Crystal.
Para xa!
Por favor!
Ti tenta salvar a Edwin.
Eu vou atraer a atención de Esther.
E como o vas facer?
Vamos descubrilo.
Lista?
Veña.
A ver agora.
Deixa libre a Edwin.
Non dás marchado, eh?
Non estarás obsesionada comigo.
Ola.
Normal, pasa moito.
- Chaves. - Vou.
Pois si que resultaches ser bo, ho.
Enganaches o meu mellor amigo.
Cando me libere, corvo,
vas ver que estabas do bando malo.
O que eu dicía.
Arco de redención, eh?
Ben feito.
Agora, a atopar o kit de ganzúas.
Non che chegaba coa inmortalidade?
Non, e douche un consello, de muller a muller e esas cousas.
Nunca lle confíes os teus desexos a unha deusa.
Porque te vai foder ben fodida.
Nunca pensei que comería nenos para me conservar nova e fermosa.
Pero, xa sabes, a letra pequena.
Seica a letra pequena só é para os monstros.
Mi madriña!
Mimá! Non, na cara...
non pasou nada.
O sal negro queima, pero non che son unha diletante. En Salem...
No meu peto, unha corda.
Grazas ao teu amigo estou radiante.
Non o notaras?
Vasme limpar todo isto antes de que te mate.
Boa, chapón.
Ímoslle subir un chisco.
Por favor!
O meu propio coitelo de sacrificios?
Estou abraiada.
Pero non estou de chola,
iso tamén mo vas arranxar antes de morreres.
Sei que metera algo.
De categoría.
Vamos, serpe.
Esther, agarda!
Sei o que che pasou.
Sei que o teu home te traizoou.
O que?
Sinto que fose un cretino integral.
Pero causarlles dor aos demais non é a solución.
Es unha nena, que saberás ti da dor.
Sei o tóxica que pode chegar a ser a rabia.
Sei que, de non coñecer a Edwin, a Charles e xente á que lle importo,
seguiría sendo refén dun demo
ou faría sufrir a xente para distraerme da miña dor.
Edwin e Charles
sufriron traxedias horribles e inxustas,
pero elixiron facer o ben.
E nós...
tamén temos esa opción.
E ti quen carallo es?
Contra, case me convences. Pouco che faltou.
Pero xa abonda de emocións por hoxe.
Un regalo de despedida.
NON PINTA MOI BEN
Non!
Niko!
Non, Niko!
Queda comigo. Non foi nada.
Niko?
Concho. Ou, como din os franceses, merde.
A culpa é dela.
O bo é que tes outra amiga fantasma.
Aínda non o pillaches, verdade?
Este é un poder novo, e é todo meu.
E ninguén volverá ser máis poderoso ca min.
Ninguén?
Ai, quéresme remexer na mente?
Pois fártate.
Desta non me vas sorprender, porque o pasado só é iso.
O pasado.
Este baileciño xa o fixemos.
É un recordo inofensivo.
Desta son moito máis forte.
E son inmortal.
Que me poderías facer ti aquí?
Acaso veño por ti?
Lilith!
Es a deusa das aldraxadas, non si?
Esta bruxa colleu o teu don
e matou centos de meniñas para se conservar nova!
Quen lles procura xustiza?
Oíches?
Quen?
Non.
Serpe máxica, feridas máxicas.
Total.
Que hostias? Ei! Non!
Que acabas de facer?
Que fixeches?
- Atopei alguén máis poderoso. - Non.
- O orgullo é unha putada, non? - Non.
Edwin, resiste!
Cala, non vai a ningures.
Entendes? Para el esta só é a primeira sesión de moitas.
Vai sufrir máis ca ninguén na historia da humanidade.
E agora...
Oxalá te acoitelase antes.
Non.
Non!
Ola.
A serpe está morta.
Lilith?
Non.
Non!
Hai que marchar. Vamos.
MESMO SE DÁ MEDO, É DIFÍCIL E MORREMOS DE XEITO HORRIBLE.
Tiña...
unha bondade única.
Estes tamén marchan, supoño.
Era unha amiga de verdade.
E agora que?
Falei coa nai de Niko.
Repatriarán o corpo a Xapón.
Contra, que burocrático soa.
Que pasa en realidade?
Cruzou ao alén.
E nós?
Pensaba que tiñas moito que arranxar en Londres.
Soa.
Non teño que renunciar á lea de vida nova
mentres tento arranxar a lea de vida vella.
Quere dicir que...
quedas?
A ver, é que...
non sei como me vai cambiar quen era antes,
pero gústame quen son agora.
E é grazas a vós os dous.
Así que, se me aceptades...
Dada a cantidade de horas dedicadas ao traballo,
poderiamos consideralo a túa benvida extraoficial
á Axencia dos Detectives Mortos.
Repito, abonda cunha aperta de mans.
Xa.
Vai ser total.
Farémosche sitio no despacho
e haberá que buscarche outro sitio para durmir.
Vai ser bárbaro.
Refírome a resolver casos xuntos.
Que lindo.
Alégrome moito por vós. Eu estarei ben.
Non sei se o meu seguro cobre os incendios sobrenaturais,
pero arranxareime.
Por que non vés connosco?
Diría que en Londres hai carne, non?
Como? Marchar de Port Townsend,
onde nacín, medrei e levei...
unha carnizaría de pouco éxito que unha bruxa voou.
Déixame pensalo.
Pero non creo.
Non soa moi convincente.
Para nada.
Velaí está.
Como quitaches a pulseira da amizade, non sabía se te volvería ver.
Non todos temos nove vidas.
O meu pésame pola túa amiga.
É todo un detalle.
Niko era unha persoa incrible.
Si.
Unha aperta?
Grazas por axudares os meus amigos e a min.
Aínda que tes gran parte de culpa por me atrapares aquí.
Os meus camiños son inescrutables.
Coido que te entendo mellor agora.
Cóntamo todo de min.
Sénteste só.
Xogas.
E cambias de roupa.
Persegues xoguetes para abstraerte de todo.
Tiñas razón, parecémonos moito.
Ambos estamos sós.
Cento corenta e sete gatos en Port Townsend.
Case.
Mais sonche 146.
Non te contaches a ti mesmo.
Vasme estrañar.
VOLTA A LONDRES
Aquí estás.
E onde ía estar?
Fun axudarlles a limpar a tenda.
Había moito choio.
- Estrañáronte. - Dubídoo.
Aínda que non o creas, es estrañable.
Marchei a media limpeza.
E non esquezas que lle prometemos a Crystal volver a Londres con ela.
Xa sabes, polo camiño longo.
Teño a constante sensación de que vai pasar algo máis.
Tío,
mataron a Niko,
Crystal case morre,
a min case me comen
e ti a pouco máis tornas en batería eterna dunha bruxa.
Que máis queres que pase?
Un paquete!
Mi madriña.
Sempre apareces por sorpresa. De onde vés?
Correos dos Mortos.
Quen o mandará?
Moi ben, rapaces. Non vos movades.
Non podo moverme. Coido que non nos presentaron.
Falan.
Non es Morte.
Quen es, logo?
Considerádeme unha das pezas que fai funcionar a engrenaxe.
E a vós espéravos o voso alén.
É hora. Marchamos.
Xa oístes. Arreando!
Xa chegou de tratos, ofertas e cláusulas técnicas.
Gustaríame pedir asilo, o meu fogar non é o inferno.
O que me faltaba.
Solicitude formal.
Non podes rexeitala e ignorarnos.
Podo facer o que queira.
As solicitudes formais de asilo exixen o formulario 239, programa L.
Tédelo?
Ves o que tiven que aturar?
A vós os dous cómprevos un axuste extremo á realidade.
Desculpa, pero coido que non estás ti ao mando.
Que é todo isto?
Explicádeo.
Os nosos casos.
Os marcados con "cerrado" son os que resolvemos.
Axudamos fantasmas a resolver misterios e pasar páxina.
Xa estamos mortos, así que non temos prexuízos.
Dona Finalidade, imos acabando?
Creo que enviei os meus parabéns ao Departamento de Entes Perdidos
polo elevado número de casos resoltos nas últimas décadas.
Abofé.
Fixo tal, si.
Non fan estes rapaces o mesmo?
Os Devlin, os Vernon, Morry Fitzgibbon, os xemelgos Jollity,
todas esas almas cruzaron
grazas á súa axuda.
Non é o mesmo, claro. Aínda así...
Rapaces.
Morren máis seres humanos a diario ca nunca antes.
E iso implica máis posibilidades de erro.
Vós cambiades as cousas.
A ninguén lle interesa
que deixedes de facer o que se vos dá tan ben.
Que estes rapaces non estean baixo supervisión...
A quen se lle conte...
Ai, si.
Boa idea.
Estes rapaces precisan...
Unha que?
Unha acompañante? Unha operadora?
E ti es ideal para ofrecerte voluntaria.
Gustarache traballar na Terra.
Con todo o respecto, ela ódianos.
Adaptarédesvos.
Cando o tempo mo permita, virei botar un ollo.
Así que seguide...
sendo útiles.
Nunca se sabe,
as almas que axudades,
a marca que deixades,
nunca se sabe
cando se recompensarán as boas obras.
Contra, iso non o vin vir.
Permíteme darche a benvida formal á Axencia dos Detectives Mortos.
Como queres que che chame?
Non.
Non. Non!
Non me chamedes.
E... a Axencia dos Detectives Mortos?
Que trapallada de nome.
Nada de inferno, non si?
Un alivio inesperado.
Non teño palabras.
Edwin, é total.
Agora hai que ver
como integramos a supervisora e a Crystal.
Mimá, canta xente.
Cres que me deixará chamarlle Charlie?
Como na serie de Charlie's Angels.
Non cho creo, non.
Eu pregúntollo, ou?
Nunca se sabe.
A ver,
teño un sorriso convincente.
E agora que?
Subtítulos: Jeiry Castellano