- Poprzednio... - Edwin jest w piekle?
Otwórz wrota i oddamy się w twoje ręce.
- Idę z tobą. - Nie.
Opuść ciało Jenny i wpuść mnie do piekła.
Nie mogę.
Nie pomożesz mi zejść do piekła, ale oddasz moje wspomnienia.
Myślisz, że ci się spodobają?
Edwin wycierpiał więcej, niż możesz sobie wyobrazić.
Właśnie obmyśliłam nowy plan.
- Zostaw go. - Nie wchodź mi w drogę.
Porzuciłam stary plan zemsty.
Absolwenta piekielnej kaźni
położę na tym ustrojstwie, a jego rozpacz da mi moc.
Będę mogła porywać dzieci w biały dzień.
Kocham cię. Nie jako przyjaciela.
Nie mogę powiedzieć, że czuję to samo,
ale dla nikogo innego nie zstąpiłbym do piekła.
Teraz do Wydziału dusz zaginionych.
Musisz złożyć ten formularz, nim ich usuniesz.
Nie oddalajcie się zbytnio.
Niko, to było super.
A oto clou całej sprawy. Moje wspomnienia.
Nie rozumiem, czemu jesteś taka podła.
Wierz lub nie,
ale zdradzał cię z kim popadnie.
Pomyliłam się kiedyś? Myślisz, że mówię ci dla beki?
Przepraszam panią.
Nie może pani wyjść bez płacenia.
- O czym pan mówi? - Pani torebka.
Nic w niej nie mam.
Nic pani nie ma.
Za to pan będzie miał przez wiele tygodni
koszmary senne o wężach i ludożerczych pająkach.
Niech wszyscy będą na dziesiątą. Przynieś emkę.
Rodzice chuja powiedzą. Nawet nie...
Chryste, wystraszyliście mnie!
Połykasz kulki wspomnień?
Zrób to, co musisz, żeby odzyskać wspomnienia.
Tak, odzyskanie pamięci jest priorytetem.
Udało się?
Połknęłam tylko jedną.
Jakbym zarobiła pięścią w twarz i brzuch.
Wyglądasz na wycieńczoną.
Kiedy się poznaliśmy...
Ja...
Powiedziałam, że ludzie za mną nie przepadają?
Zaczynam rozumieć dlaczego.
Ale to nie...
To tylko jedna kulka.
Na pewno są też dobre.
Dowiedziałaś się czegoś?
Nie musimy zawsze gadać tylko o pracy.
Nie, coś sobie przypomniałam.
Moje pełne imię i nazwisko to Crystal Palace Surname-Von Hoverkraft.
Wybacz.
Momencik.
Masz w nazwisku słowo „nazwisko”.
Po angielsku, tak.
Jestem Crystal Palace Surname-Von Hoverkraft,
dwojga nazwisk.
Jasne.
Dość sążniste.
Zażalenia do moich rodziców.
O w mordę!
Moi rodzice.
Przypomniał mi się na przykład ich numer telefonu.
Może zadzwonię.
Jestem nikim. Czemu to robisz?
Cicho sza.
Nie jesteś nikim. Znaj swą wartość.
Jesteś duszą. Jesteś duchem. To nie byle co, prawda?
Przekonajmy się, ile wachy wyciągniemy
z twojego bólu i udręki.
Spokojnie, jesteś tylko projektem pilotażowym.
Zero presji na wykon.
Monty.
To działa.
Ta moc jest wyborna.
Wyobraź sobie, co będę w stanie zrobić w tym miasteczku.
Koniec z ukrywaniem się i zacieraniem śladów.
Będą przynosić mi dzieci w zębach.
Tak, zauważyłam, że jest krótkotrwała.
Raczej.
Właśnie dlatego potrzebny nam wybranek twojego serca, czyż nie?
Zasmakował prawdziwej kaźni w piekle.
To prawdziwa męka.
W moich rękach będzie wył przez wieczność.
Mamusia ma coś do załatwienia.
No dobrze.
Ależ jesteś wścibski.
Zatankuję auto,
wedrę się do mięsnego i porwę dwa duchy.
Nie masz nic przeciwko? Buziaczki.
PAŃSTWO SURNAME-VON HOVERKRAFT LONDYN
To szalone, ale...
Słucham?
Mamo? O Boże. Mamo, czy to...
Crystal, to nie jest dobry moment.
Jasne.
Nic mi nie jest. Dużo się ostatnio działo.
Nie mogą zablokować ruchu. Marnują nasz czas!
- Seth, powiedz mu. - Mamo!
To ja.
Wiem, kochanie, nie mam galopującej demencji.
Dam ci tatę.
Możesz?
Powiedz, która karta kredytowa została tym razem odrzucona.
Jaka karta kredytowa?
Jesteśmy zajęci montowaniem instalacji artystycznej,
mamy dużo do ogarnięcia.
Tato. Zniknęłam na wiele tygodni. Czy...
Nie wiedzieliście?
Zniknęłaś? Jak to?
Kochanie, jak ty uwielbiasz dramatyzować.
Nie mam na to teraz czasu,
bo ten reflektor ma świecić tam!
SZTUKA TO RABUNEK
To jest sztuka! Czy ktoś może wziąć mój telefon?
Nie wiedzieli, że zniknęłam.
Co?
Daj spokój, na pewno wiedzieli.
Co za rodzic nie zauważa zniknięcia dziecka?
Nie rozumiem.
Z pewnością można to jakoś wyjaśnić.
Uprzedzam.
Nie wiem, czy chcecie to oglądać.
Lepiej tego nie rób.
NA PODSTAWIE POSTACI AUTORSTWA NEILA GAIMANA I MATTA WAGNERA
MARTWI DETEKTYWI
Łapska precz od mojego faceta, szmato.
Czy to jasne?
O mój Boże, wiecie już?
Jamesa potrącił samochód, wyszedł prosto na jezdnię.
Nie do wiary.
Nie do wiary!
Ale wiesz, że ghostuje laski?
Może karma to zimna sucz.
O Boże.
Jestem nikczemna.
Jestem absolutnie podła.
Jak to? Crystal, co...
To nie był David.
Jest potworem, owszem, ale...
Już przed nim byłam kanalią.
Kalibru „ładowanie ludzi pod koła”.
Kazałaś komuś wyjść pod koła?
Czekaj, co robisz?
Pakuję się.
Ewidentnie mam w Londynie sporo do ogarnięcia.
Jasne. Dobrze. Jedziemy z tobą.
Nie.
Zrobiliście, co mieliście zrobić. Odzyskałam wspomnienia.
Sprawa Crystal Palace zamknięta.
Nie jesteś taka podła, znamy cię.
Nie, nie znamy.
Chcesz się gapić, jak się pakuję? Spoko.
Ale daruj sobie pozytywną gadkę.
- Świetna bluzka. - Dzięki.
Gratuluję fryzury.
Piękny dzień, prawda?
O nie, kochanie.
Niko, przeziębisz się.
Nie.
Ja...
Chcę podziękować ci
za twój refleks z Nocną Pielęgniarką.
Ocaliłaś mnie.
Przykro mi, że Monty okazał się wstrętną wtyczką.
Tego nikt się nie spodziewał.
Dobrze kłamał,
jak na kruka.
Ale bywało już gorzej.
Powiedziałem wybrankowi, co czuję.
O Boże. I co?
Nie odwzajemnił.
Ale nasza przyjaźń na tym zyskała.
To miło, ale też do dupy.
Przykro mi.
W każdym razie...
Koniec z bransoletą Kociego Króla.
Czas wracać do Londynu.
Ciężko jest, gdy bliscy odchodzą.
Londyn nie jest daleko.
Wystarczy mi lustereczko.
Może zadzwonię do mamy i porozmawiam z nią o tacie.
Posłuchaj ducha.
Nikt nigdy nie odchodzi.
Jeśli tata cię teraz widzi...
uśmiecha się.
Nie sądzisz, że taka ucieczka to szaleństwo?
Nie.
- Co cię tak wkurzyło? - Nic.
Jeśli mi powiesz, możemy to naprawić.
Osoba z tych wspomnień
była wkurzona i toksyczna.
To byłam ja. To wciąż jestem ja.
Za bardzo mi na was zależy, byście ją poznali.
Inaczej byście...
mnie znienawidzili.
Co, kurwa?
Co mi się stało?
Jak i dlaczego znalazłam się w łóżku Niko?
I dlaczego, do ciężkiej kurwy, mam warkoczyki?
Zaplotłam ci, jak spałaś.
To łagodzi ci rysy twarzy.
Mogę spróbować to wyjaśnić. Ale musisz zachować otwarty umysł.
Co to za kciuki w górę? Co to znaczy?
Ja...
Chyba dobrze jej idzie.
Pieprzę to!
Co za pierdolenie.
Nic dziwnego, że jest w szoku,
słysząc, że została opętana przez demona,
zmuszona do cięcia ludzi i śpiewania piosenki Belindy Carlisle.
Więc jesteś medium?
Wyciągasz z ust malutkich ludzi,
mieszkamy z duchami, a we mnie szalał demon?
- Właśnie. - Tak.
To niedorzeczne...
Nie powinnaś jeszcze wstawać.
Jenny, mam dowody.
- Spójrz, to moje chochliki. - Wróży mi z dłoni.
Nie przeszkadzaj w sesji.
- Kurwa, niemożliwe. - I wzajemnie.
Niemożliwy jest ten warkocz. Co to, kurwa, jest?
Mnie się podoba.
- Naprawdę? - Tak, wygląda uroczo.
Ty i twoje mormońskie siostry-żony
znajdą wspaniałych braci-mężów.
Oby. Są strasznie brzydkie, więc może nie.
Chwała siostrom.
Nie.
Muszę...
Kurwa jebana mać!
Esther.
Dobrze wyglądasz.
Nie kadź mi.
A właśnie...
Co za ulga, że znaleźli Becky Aspen całą i zdrową.
Strasznie tajemnicza sprawa.
Wiem.
Muszę lecieć. Tyle spraw do załatwienia.
Przeklęci nie zaznają spokoju.
Jak...
Jak ci idzie?
Brzmisz jak opiekunka krnąbrnej staruszki.
To dość normalna reakcja jak na kogoś, kto dowiedział się,
że duchy i gobliny naprawdę istnieją.
Gobliny istnieją?
Pewnie tak.
Wiem, że ci ciężko, ale...
Jeśli chcesz, mogę...
wymazać ci pamięć.
Zapomnisz o demonie, duchach, chochlikach.
Możesz to zrobić?
Tak. Jeżeli chcesz.
Jebać to.
Wolę znać własne życie, nawet popieprzone.
Taka jestem.
Lepsze to niż nieświadomość.
Każdy musi sobie radzić z tym, co ma.
A jeśli tego nienawidzisz?
Wtedy też.
POŻEGNANIE
Muszę złapać prom.
Plus jest taki, że znów możecie podróżować przez lustra.
Będę pisać ci SMS-y.
A jak nie odpiszesz, polecę prosto do Londynu.
Mówię serio.
Dobrze.
Umowa stoi.
Musisz już mnie puścić.
W porządku?
Okazuje się, że moi rodzice są bogaci.
Prześlę ci kasę na czynsz.
Nie wiem, jak to robisz, ale zawsze wiesz, co powiedzieć.
Wystarczy uścisk dłoni.
Mogłabym przywyknąć do tego miłego, zabawnego Edwina.
Prędzej piekło zamarznie.
Czemu mam poczucie, że to prawdziwe pożegnanie,
a nie tylko „nara, widzimy się w Londynie”?
SKLEP MIĘSNY
Niko?
- Kurwa! - Jenny?
Jenny, nic ci nie jest?
- Gdzie Niko? - Tam. Pomóż mi.
Kuźwa.
Niko.
Nic ci nie jest?
Niko!
O mój Boże.
Umarłam? Crystal. Miałaś odejść na zawsze.
Nie brzmiałaś przekonująco, jak mówiłaś, że będziesz pisać.
To dlatego magiczna kula powtarzała o kiepskich perspektywach?
Żyjesz, jasne?
Zdążyłam odejść tylko kilka metrów.
W porządku... Oddychaj.
Gdzie są chłopcy?
Esther Finch. Była tu zaraz po twoim wyjściu.
Miała szklaną szkatułkę.
Uwięziła w niej chłopców swoją magią.
Esther jest czarownicą? Myślałam, że tylko suką.
Miała być w innej rzeczywistości.
Kurwa!
No dobra.
- Muszę ich uratować. - Co?
Pożegnałaś ich na zawsze. Teraz chcesz ryzykować życiem?
Na to wygląda.
- Idę z tobą. - Dla człowieka to niebezpieczne.
Przecież też jesteś człowiekiem.
Wiecie co? Serio, nie nadążam.
Crystal, chłopcy by mnie nie zostawili.
Wiem.
Muszę zająć się ruiną rodzinnej firmy.
Proszę.
Tasak pewnie da radę wiedźmie,
ale co ja tam, kurwa, wiem.
Pospieszcie się, zaraz nadciągną bagiety.
Jeszcze jedno.
Nie dajcie się zabić.
PRZYGOTOWANIA DO BITWY
Musimy wiedzieć, jak walczyć z tą wiedźmą.
Jesteś Kocim Królem?
Co?
Niko, to nie on.
Proszę, potrzebujemy pomocy.
Esther porwała Charlesa i Edwina.
I co?
Wymachujecie tu tasakami do mięsa, prosząc o moją pomoc.
Czemu miałbym brudzić sobie dla was pazurki?
Cokolwiek popieprzonego łączy cię z Edwinem,
nie może być ci całkiem obojętny.
Mogę epatować siłą i seksapilem,
ale nie nadaję się do walki z Esther.
Znam tę wiedźmę od lat.
Już raz mnie zabiła.
Dosłownie mnie zatłukła.
Nie palę się, by to powtórzyć.
Ale Edwinowi może to zrobić?
Wiecie, jakie to uczucie być brutalnie zatłuczonym na śmierć?
Wyczołgać się z martwego ciała?
My będziemy walczyć.
Ale musimy wiedzieć o niej wszystko, a ty dobrze ją znasz.
Jeśli przegramy, nic nie tracisz. Jeśli wygramy,
słodka zemsta.
Usiądźcie.
To długa historia, ale opowiem tylko to, co najważniejsze.
Nie mamy czasu.
Esther może właśnie robić im wszystko.
Nie pytałem, czy macie czas.
Tylko kazałem usiąść!
To było jeszcze przed Port Townsend.
A pionierzy przybywali łodziami, lądem, na wszelkie możliwe sposoby.
Wycinali lasy i budowali osady.
Jednym z tych pionierów była Esther Finch.
Była twarda i taka piękna.
Tak jak jej mąż-cudzołożnik.
Jebany rozpustnik.
Zdradzona Esther sięgnęła po tajne księgi.
Księgi jej matki z bluźnierczą magią.
Za pomocą magii łatwo uśmierciła mężulka i jego flamę.
Ale jak to mówią: „Apetyt rośnie w miarę jedzenia”.
Z magią jest tak samo.
Z wiekiem magia Esther stawała się coraz silniejsza,
a napędzana arogancją porwała się z motyką na słońce.
Zapragnęła żyć wiecznie.
By to osiągnąć, wezwała starożytnią boginię.
Tą boginią była Lilith.
Lilith?
Esther wspomniała o niej w mięsnym. Kim ona jest?
Lilith?
Pierwsza kobieta.
Wyleciała z raju za feminizm.
Uwielbiana przez wzgardzone.
Magia krwi.
- Nie. - Czekaj.
W sklepie w latarni był jej obraz.
Sprzedawczyni mówiła, że mogą go użyć, by z nią rozmawiać.
Masz rozmawiać z tym obrazem?
Nie, mogę użyć jakiegokolwiek obrazu Lilith.
Mam przyjąć wasze zamówienie na lunch, a wy sobie pogadacie?
- Podobno się spieszycie. - Wybacz.
Mów, Wasza Wysokość.
Dziękuję.
Lilith.
Esther wezwała ją i poprosiła o nieśmiertelność.
Ale trzeba czytać drobny druczek.
Wieczne życie
nie oznacza wiecznej młodości.
Esther mogła się starzeć, ale nigdy umrzeć.
Miała skończyć jako żywy szkielet,
więc musiała coś wymyślić.
I wymyśliła.
Wiecie co?
Karmiła swojego wielkiego żarłocznego węża małymi dziewczynkami.
Zgadłyście. To daje jej młodość.
Miejscowi trzymali ją na dystans widłami.
Palili jej domy, bojkotowali ją.
Ale nauczyła się wtapiać w tłum.
Ale Edwin nie jest dziewczynką, nie jest nawet żywy.
Czemu go porwała?
Jest nieśmiertelna. Jak ją zabić? Da się?
Wziąłbym przynajmniej czarną sól.
Kurwa mać. Słuchałyście mnie w ogóle?
Czarną sól ze spożywczaka?
Co? Nie. Zaczarowaną czarną sól.
To mieszanka popiołu z wulkanu i soli z Morza Martwego.
Czy wy wiecie cokolwiek o czymkolwiek?
Wielkie dzięki.
Nie dziękujcie.
Już i tak nienawidzę siebie
za to, że zależy mi na tym chudym, nudnym flirciarzu.
Proszę bardzo.
Pach! Bum! Pożar, ogień.
Pamiętasz?
Mam wyrzuty, że uwięziłam cię w tej szklanej szkatułce,
ale was, młodziaków, tak trudno złapać.
Po prostu nie chciałam,
żebyś popsuł mi szyki i ratował swojego kumpla.
Szczypie, co? To ten żelazny choker.
Gdzie jest Edwin?
- Nie waż się... - „Gdzie jest Edwin? Gdzie, kolego?”
Złotko, nie bądź zazdrosny.
Jak on skończy krzyczeć, przyjdę pobawić się z tobą.
Musisz tylko...
poczekać.
No dobrze...
Pozdrowienia od Charlesa.
Charles!
Kotku, zbiegłeś może z piekła,
ale z tego się nie wydostaniesz.
Jak tam jest? W piekle.
Jestem taka ciekawa. Jestem wielką fanką.
Co...
- Co mi robisz? - Nic.
Jeszcze.
No dobrze, powiem ci.
Twoja dusza została zahartowana przez dziesięciolecia tortur w piekle.
Dzięki temu cierpieniu twoja dusza jest dość silna,
by wytrzymać ból, który zaraz ci zadam. Czaisz?
Twój ból daje mi moc.
ZRUJNOWANE MARZENIA
Przepraszam, że tak wpadamy bez zapowiedzi,
ale potrzebna nam czarna sól.
Taka do walki z wiedźmą. Wiem, że...
CZARNA SÓL
Miałeś ją akurat pod ręką?
Ano.
A może masz jakieś inne wysokiej jakości narzędzia do mordowania wiedźm?
Zdaje się, że mowa o Esther Finch.
Chciałbym móc was od tego odwieść.
Dzięki za ostrzeżenie, ale...
Nie!
Ona coś zbudowała.
Okropną maszynę, której nikt nie powinien stworzyć.
Dlatego musimy pomóc.
Choć to przerażające, mamy małe szanse i możemy zginąć w straszny sposób.
Weź talizman.
Na koszt firmy.
W prezencie.
Ponury Micku.
Dla mnie? Dlaczego?
Niedawno wysłuchałaś mojej historii i próbowałaś mi pomóc.
Nigdy nie wiadomo, kiedy dobro, które czynisz, do ciebie wróci.
Dziękuję.
To działa?
Nie zaszkodzi, szczególnie przed tym, co was czeka.
Więc chcesz zdobyć więcej mocy?
Posłuchajcie tylko.
Słuchaj, kochaneczku, już dawno odkryłam, jak być drapieżnikiem, a nie ofiarą.
A dzięki tobie to miasto będzie moje.
Lepiej weź coś między zęby. To troszkę zaboli.
Proszę.
To wspaniałe.
Wiem, że to boli, ale naprawdę dzielnie to znosisz.
Grzeczny chłopiec.
Nie martw się, będzie tylko gorzej.
WĄŻ, WIEDŹMA I KRUK
Stój. Pewnie rzuciła na drzwi jakieś zabójcze zaklęcie
i zginiemy od razu.
Przestań!
To Edwin.
Co ona mu robi? Musimy tam wejść.
Czekaj. Pójdę pierwsza.
Trzymaj się za mną, dobra?
Tylko ostrożnie. Idziemy.
Tam jest Charles.
- Co to? - Chodź.
Nie! Proszę, nie podchodź bliżej!
Nie podchodź bliżej! Proszę!
Crystal.
Jeszcze tu jesteś.
Uwolnij mnie.
- Pomożemy Edwinowi. - Ja też.
Musisz zabić węża w szafie.
Daje jej młodość. My zajmiemy się Esther.
Crystal.
Przestań!
Proszę!
Spróbuj uwolnić Edwina.
Ja odwrócę uwagę Esther.
Jak to zrobisz?
Zobaczymy.
Gotowa?
Zobaczmy teraz.
Uwolnij Edwina.
Nie potrafisz odejść, co?
Chyba masz na moim punkcie obsesję.
Cześć.
Nie winię cię. Działam tak na innych.
- Klucze. - Dobra.
Okazałeś się niezwykle pomocny.
Oszukałeś mojego kumpla. Wrobiłeś nas.
Jeśli wyjdę z tego żywcem,
zapłacisz za to, co zrobiłeś.
Właśnie o to chodzi.
Odkupienie.
Dobry ptaszek.
Poszukajmy mojego zestawu wytrychów.
Bogini obdarzyła cię nieśmiertelnością. Jeszcze ci mało?
Tak. I dam ci radę. Jak kobieta kobiecie.
Nigdy nie ufaj bogini, że spełni twoje życzenia.
Bo na pewno cię przy tym wyrucha.
Ja też nie sądziłam, że będę musiała zjadać dzieci, by zostać młoda.
Ale, sama wiesz, drobny druczek.
Chyba tylko potwory go potrzebują.
O Boże!
Boże! Nie, moja twarz...
jest piękna.
Czarna sól powinna ją wypalić. Ale to była amatorka. W Salem...
Niko. Kieszeń, sznurek.
Dzięki twojemu kumplowi zrobiłam się na bóstwo.
Nie zauważyłaś?
Ale zanim cię zabiję, musisz to posprzątać.
Niezła próba, nerdzie.
Chyba będziemy musieli bardziej się postarać.
Proszę!
Boże, mój własny nóż ofiarny?
Imponujące.
Ale nie żartuję.
Przed śmiercią naprawisz mi jeszcze tę ścianę.
Na pewno tu jest.
Świetnie się składa.
Zapraszam, wężu.
Esther, czekaj!
Wiem, co ci się stało.
Jak bardzo twój mąż cię zdradził.
Słucham?
Przykro mi, że był kolosalnym fiutem.
Ale odgrywanie się na innych to nie odpowiedź.
Jesteś dzieckiem. Nic nie wiesz o cierpieniu.
Wiem, jak toksyczny jest gniew.
Gdybym nie poznała Edwina, Charlesa i ludzi, którym zawsze zależy,
pewnie byłabym służebnicą demona
albo krzywdziła innych, by odwrócić uwagę od własnego bólu.
Edwina i Charlesa
spotkały okropne, niesprawiedliwe tragedie,
a i tak wybrali czynienie dobra.
A my...
nadal mamy ten wybór.
Kurwa, coś ty za jedna?
Prawie mnie nabrałaś. Było tak blisko.
Ale koniec już treningu wrażliwości na dziś.
Mam prezent na pożegnanie.
SŁABA PROGNOZA
Nie!
Niko!
Nie, Niko!
Zostań ze mną. Nic ci nie będzie.
Niko?
Kurczę. Albo jak mówią Francuzi, merde.
Sama jest sobie winna.
Spójrz na pozytywy. Kolejna kumpelka w świecie duchów.
Nadal nie rozumiesz, co?
To nowy rodzaj mocy i jest mój.
Nikt nigdy nie będzie silniejszy ode mnie.
Nikt?
Chcesz pogrzebać w moim umyśle?
Połamania nóg.
Tym razem mnie nie zaskoczysz. Przeszłość to nic innego jak...
przeszłość.
Już tak kiedyś sobie tańczyłyśmy.
To niewinne wspomnienie.
Tym razem jestem silniejsza!
Ja nieśmiertelna.
Więc co możesz mi tu zrobić?
Nie jestem tu dla ciebie.
Lilith!
Jesteś boginią skrzywdzonych kobiet?
Ta czarownica wzięła twój dar,
a potem zabiła setki dziewczynek, by pozostać młodą!
Kto je pomści?
Słyszysz?
Kto?
Nie.
Magiczny wąż, magiczne rany.
Bomba.
Kurwa, co jest? Hej! Nie!
Coś ty narobiła?
Coś narobiła?
Uderzyłam do wyższej instancji.
Nie.
- Pycha to suka, co nie? - Nie.
Boże! Edwin, trzymaj się!
On nigdzie nie idzie.
To jego pierwsza sesja, a czeka go ich wiele.
Będzie cierpiał jak nikt inny w historii świata.
A teraz...
Szkoda, że cię najpierw nie pocięłam.
Nie.
Nie!
Wąż nie żyje.
Lilith?
Nie.
Nie!
Musimy iść. Dalej.
CHOĆ TO PRZERAŻAJĄCE, MAMY MAŁE SZANSE I MOŻEMY ZGINĄĆ
Była...
wyjątkowa i dobra.
Oni chyba też odeszli.
Była prawdziwą przyjaciółką.
I co teraz?
Dzwoniłam do matki Niko.
Wyślą jej ciało do Japonii.
Kurwa, to brzmi tak formalnie.
To co teraz będzie?
Przeniosła się do życia po śmierci.
A my?
Myślałem, że musisz jechać do Londynu.
Sama.
Nie zrezygnuję z popieprzonego nowego życia,
gdy będę układać stare popieprzone życie.
Czy to znaczy, że...
zostajesz tu?
To znaczy...
Nie wiem, jak to, kim byłam, mnie zmieni,
ale lubię tę nową wersję.
I to dzięki wam.
Więc jeśli pozwolicie mi zostać...
Biorąc pod uwagę te wszystkie godziny pracy w terenie,
to chyba twoje nieoficjalne powitanie
w Agencji Martwych Detektywów.
Jak uprzednio, wystarczy uścisk dłoni.
Jasne.
Będzie bomba.
Zrobimy ci miejsce w biurze
i znajdziemy inne miejsce do spania.
Będzie świetnie.
Wspólne rozwiązywanie spraw.
Jak słodko.
Jak miło dla was wszystkich. Mnie nic nie będzie.
Nie wiem tylko, czy moje ubezpieczenie pokryje magiczne podpalenie.
Ale poradzę sobie.
Może wrócisz z nami?
W Londynie pewnie też jest mięso, nie?
Mam wyjechać z Port Townsend?
Tu się wychowałam i prowadzę niszowy...
niskodochodowy sklep mięsny, który wysadziła wiedźma.
Zastanowię się.
Ale raczej nie.
To brzmi jak definitywne „może”.
Zdecydowanie.
Oto i on.
Zdjąłeś naszą bransoletkę przyjaźni
i nie wiedziałem, czy cię zobaczę.
Nie wszyscy mamy dziewięć żyć.
Współczuję z powodu śmierci koleżanki.
Miło z twojej strony.
Niko była wspaniałą osobą.
Tak.
Przytulić cię?
Dziękuję, że pomogłeś moim przyjaciołom i mnie też.
Choć to głównie twoja wina, bo uwięziłeś mnie tu na początku.
Niezbadane są moje ścieżki.
Chyba lepiej cię teraz rozumiem.
Więc opowiedz mi o mnie.
Jesteś samotny.
Bawisz się w gierki.
Zmieniasz stroje.
Bawisz się zabawkami, by odwrócić uwagę.
Masz rację. Jesteśmy bardzo podobni.
Obaj jesteśmy samotni.
W Port Townsend jest 147 kotów.
Blisko.
Ale jest tu 146 kotów.
Zapomniałeś o sobie.
Zatęsknisz za mną.
Z POWROTEM W LONDYNIE
Tu jesteś.
A gdzie mam być?
Pomagałem Crystal i Jenny sprzątać sklep.
To duża robota.
- Stęskniły się za tobą. - Wątpię.
Wierz lub nie, da się za tobą tęsknić.
Zostawiłem je w połowie sprzątania.
I nie zapominaj, obiecaliśmy Crystal, że pojedziemy z nią do Londynu.
Dłuższą trasą.
Mam dziwne uczucie, że to jeszcze nie koniec.
Stary.
Niko została zamordowana,
Crystal omal nie zginęła,
mnie prawie pożarto,
a ty ledwo uniknąłeś wieczności jako bateria starej wiedźmy.
Czego jeszcze oczekujesz?
Przesyłka!
Cholera jasna.
Zawsze pan tak wyskakuje znikąd. Skąd się pan bierze?
Z Urzędu Listów Martwych.
Kto wysłał nam paczkę?
Wy dwaj. Nie ruszać się.
Nie mogę.
Chyba nie mieliśmy przyjemności się poznać.
Więc oni mówią.
Nie jesteś Śmiercią.
Więc kim?
Jestem jednym z tych trybików, które sprawiają, że duże koło się kręci.
Wasze życie pozagrobowe czeka.
Już czas. W drogę.
Słyszeliście. Ruchy!
Dość już umów, układów i klauzuli technicznych.
Składam formalną prośbę o azyl, bo nie pasuję do piekła.
Na litość boską.
Formalna prośba.
Nie możecie jej odrzucić i nas zignorować.
Mogę robić, co chcę.
Formalna prośba o azyl wymaga formularza 239 z załącznikiem L.
Macie go?
Widzisz, z czym miałam do czynienia?
Czeka was obu ekstremalny powrót do rzeczywistości.
Proszę mi wybaczyć, ale chyba nie pani tu decyduje.
Co to jest?
Wyjaśnijcie.
To akta spraw.
Te oznaczone jako zamknięte to sprawy, które rozwiązaliśmy.
Pomagamy duchom rozwiązać swoje tajemnice.
ZAMKNIĘTE SPRAWY
Jesteśmy martwi, więc nie jesteśmy uprzedzeni.
Wasza Ostateczność, kończymy tu już?
Zdaje się, że udzieliłam pochwały twojemu Wydziałowi dusz zaginionych
za liczbę nierozstrzygniętych spraw, które rozwiązaliście.
Owszem.
Zgadza się.
Czy ci chłopcy nie robią tego samego?
Devlinowie, Vernonowie, Morry Fitzgibbon, bliźniaczki Jollity,
wszystkie te dusze odeszły
dzięki ich pomocy.
To oczywiście nie to samo. Ale...
Chłopcy.
Każdego dnia umiera coraz więcej ludzi.
A to oznacza więcej okazji do pomyłek.
Robicie coś pożytecznego.
W naszym interesie nie leży to,
bym powstrzymywała was przed tym, co robicie dobrze.
Pomysł, by ci chłopcy bez kontroli kontynuowali...
To niedorzeczne.
Tak.
Dobry pomysł.
Ci chłopcy potrzebują...
Kogo?
Opiekunki? Operatorki?
A ty jesteś taki skarbem, nadasz się idealnie.
Spodoba ci się praca na Ziemi.
Z całym szacunkiem, ona nas nienawidzi.
Musicie się dostosować.
Sprawdzę was, jak znajdę chwilę.
Więc pozostańcie...
użyteczni.
Nigdy nie wiadomo,
jak dusze, którym pomagacie,
piętno, które odciskacie,
nigdy nie wiadomo,
kiedy dobro, które czynisz, do ciebie wróci.
Tego się nie spodziewałem.
Pragnę formalnie powitać panią w Agencji Martwych Detektywów.
Jak mamy do pani mówić?
Nie.
Nie!
W ogóle do mnie nie mówcie.
A ta „Agencja Martwych Detektywów”?
Co za durna nazwa.
Chyba nie wracasz do piekła.
Co za niespodziewana ulga.
Brak mi słów.
Edwin, to jest bomba.
Musimy się zastanowić,
jaką rolę w agencji będą pełnić Crystal i ta nowa.
Robi się tłoczno.
Mogę mówić Nocnej Pielęgniarce Charlie?
Wiesz, z Aniołków Charliego.
Nie, Charles, nie sądzę.
I tak ją zapytam.
Nigdy nie wiadomo.
No wiesz...
mój uśmiech jest dość przekonujący.
Więc co teraz?
Napisy: Anna Kurzajczyk