Oto historia mojej mamy i mojego taty. I tego, jak się w sobie zakochali.
Była późna noc, a moja mama była całkiem sama.
Bardzo się bała, bo się zgubiła.
A wtedy pojawił się mój tata.
Zjawił się nagle i uratował ją.
Od razu się w sobie zakochali.
Zamieszkali w domu, urodziły im się dzieci i byli szczęśliwą rodziną.
UKOCHANE DZIECKO
DZIADEK
Jak to możliwe?
Ta dziewczynka...
wygląda jak nasza córka.
Ale gdy była mała.
Wygląda dokładnie tak samo jak Lena w tym wieku.
Byliśmy sąsiadami.
Proszę.
Ta kobieta ma bliznę, Gerd.
Ale to nie ona.
Na pewno?
Według lekarza przez blizny na twarzy może być trudno...
Miałbym nie rozpoznać własnej córki?
Dziewczynka zeznała, że ofiara wypadku to jej matka.
Dlaczego nie zapytamy tej kobiety, kim jest?
Jest nieprzytomna. Gdy będzie można ją przesłuchać...
Nie można jej obudzić?
Nie.
Muszę mieć akta sprawy i profil genetyczny Leny Beck.
Zajmę się tym.
Dziewczynka mówiła pielęgniarce o jakimś domu.
O jakim domu?
Podobno jest tam jeszcze jedno dziecko.
Kolejne dziecko?
Młodszy brat Hannah.
Było cudownie, Leno.
Dziękuję.
Proszę wracać do domu.
Porównywanie DNA trwa osiem, dziewięć godzin.
Dam znać, gdy tylko będą wyniki.
Zostanę tu z moją wnuczką.
Znają państwo grupę krwi córki?
AB Rh-, tak jak moja.
Dziękuję.
Jest pan przyjacielem rodziny.
- Kolegowałem się z Matthiasem... - I kierował pan śledztwem.
- Pana przełożony nie miał nic przeciwko? - To przesłuchanie?
Wiedział o tym?
Nie obnosiłem się z tym zbytnio.
Naraził pan śledztwo.
Każde podejrzenie czy poszlaka mogły wziąć w łeb przez konflikt interesów.
Dlatego nikt nie musi wiedzieć.
Kurwa!
Ta dziewczynka i ta kobieta
to pierwszy prawdziwy trop od 13 lat.
Przez tyle lat nie było ani jednego tropu?
Nic konkretnego.
Próbowaliśmy wszystkiego.
Duża akcja poszukiwawcza, apel w TV,
zespół śledczy z mnóstwem funkcjonariuszy i ponad 2000 zgłoszeń.
Nic.
A potem wie pani, jak to jest.
Nowe sprawy, nowe nazwiska na ścianie.
Czasem ktoś się zgłasza, myśląc, że ją widział.
Nie wiem, na Teneryfie, w McDonaldzie czy...
Tak?
Już jadę.
Proszę wysłać mi adres.
Beckowie nie chcą wracać do domu.
- Mógłby pan... - Tak.
Jeśli ona się obudzi...
Porozmawiam z nią i dam pani znać.
Obiecuję.
Lei!
Zabiorę cię do domu,
Hannah.
Nazywam się Gerd Bühling.
LKA w Düsseldorfie.
Chciałbym zadać pani kilka pytań.
Słyszy mnie pani?
Może da mi pani jakiś znak? Ruszy palcem?
Masz bliznę, ale nie jesteś Leną.
Kim jesteś?
Powiedz mu.
Jak się pani nazywa?
Powiedz, jak się nazywasz.
Wszystko w porządku!
- Co pan tu robi? - Bühling, LKA.
Proszę spokojnie oddychać.
Jest pani w szpitalu.
Miała pani wypadek.
Proszę spokojnie oddychać. Wdech, wydech.
Jeśli krzykniesz, zabiję cię.
Jeśli nie zrobisz tego, co mówię, zabiję cię.
Jeśli źle pomyślisz, zabiję cię. Takie są zasady, Lena!
- Jak ma pani na imię? - Dosyć!
Mam...
Mam na imię...
Lena.
Dobrze się spisałaś, Leno.
A teraz wstań i zabierz się do pracy.
O godzinie 7.45
śniadanie dla dzieci.
Szklanka mleka, baton witaminowy.
Dzieci muszą mieć ustalony porządek dnia. Potrzebują zasad.
Potrzebują matki, która się nimi zaopiekuje.
Złap mnie, głupku!
Nie złapiesz mnie!
Pójdę po Pannę Tinky. Ugryzie cię.
Bądźcie cicho!
Mamo?
Pomóc ci, mamo?
Pomóż mi.
Proszę, pomóż mi.
Przepraszam.
Przepraszam. Zrobiłam ci krzywdę?
Nie. Nigdy byś mnie nie skrzywdziła.
Przepraszam.
Tato! Mama znowu ma atak.
On tworzy dzień i noc.
Jak Bóg.
Ja zajmę się Hannah.
Zrozumiano?
- Gdzie byłeś tyle czasu? - Cappuccino z cukrem.
Wzięłam wolne w szkole i zostawiłam wiadomość w twoim biurze.
Świetnie.
Kobietę potrącił samochód.
Zakładamy, że w miejscu, z którego uciekła, jest drugie dziecko.
Chłopiec, Jonathan, około ośmiu lat. Mamy nadzieję, że wciąż żyje.
Ines?
Ktoś tu jest.
Zapakujmy to.
- Droga zamknięta? - Trochę to potrwa.
Co się stało?
Wypadek.
- Sporo zamieszania. - Często tu pan przejeżdża?
To mój skrót na trasie.
Ochroniarz?
A na kogo wyglądam?
Nie przejeżdżał pan może tędy wczoraj w nocy?
Wczoraj w nocy?
Jeżdżę rano i wieczorem. W nocy ciemno tu jak w dupie.
Bezpiecznej drogi.
Co tu się stało?
- Tak? - Tu Bühling.
Obudziła się na chwilę.
- Co powiedziała? - Tylko że ma na imię Lena.
Ale to nie ona?
Nie.
A blizna, o której mówiła pani Beck?
Ma ją, ale jest zbyt świeża.
Dziwne.
Dobra. Jeśli pojawi się coś nowego...
Dam znać.
Możliwe.
To chyba ona.
Kurwa. Gdzie my jesteśmy?
Proszę.
Najpierw zjedz śniadanie.
Zobacz. Wrócił też doktor Hamstedt.
Dzień dobry, Hannah.
Boli.
Przepraszam.
Dziadek jeszcze tu jest?
Jaki dziadek?
Dziadek z wczoraj.
To ojciec mojej mamy.
Wczoraj na widok Hannah dwóch odwiedzających zareagowało histerią.
Kto szepcze, ten kłamie.
Ten pan z wczoraj to był twój dziadek?
Tak.
Widziałaś się z nim wcześniej?
Gdzie to było?
Na wycieczce.
Ale to tajemnica między mną a mamą.
Dziadek.
To niemożliwe.
- Twierdzi, że go odwiedziła. - Wierzy jej pan?
Możliwe, że częściowo zniekształca rzeczywistość.
Do pewnego stopnia, żeby pasowała do jej własnych doświadczeń i uczuć.
Jej twierdzenia mogą być bliskie prawdy, choć nie było dokładnie tak, jak twierdzi.
Ale to nie znaczy, że kłamie.
Chwila.
Czyli możliwe, że Hannah naprawdę poznała kiedyś swojego dziadka?
Nie mogę tego wykluczyć.
To naprawdę jej dziadek?
Chcielibyśmy pobrać od niej próbkę DNA, by to sprawdzić.
Muszę mieć zgodę Służby Ochrony Praw Dziecka.
Tak.
Byłam z mamą na wielu wycieczkach.
Byłyśmy nad morzem i w Paryżu.
Byłyśmy nawet na wieży Eiffla.
Na wieży Eiffla?
Wieża Eiffla ma 324 metry wysokości.
Zbudowano ją, by uczcić setną rocznicę Rewolucji Francuskiej.
Zobacz, Hannah.
To prezent dla ciebie. Żeby nie bolały cię już oczy.
Prezent to prezent. Odbieranie to rabowanie.
Właśnie. Załóż je.
Popatrzymy razem przez okno?
Jest coś nowego?
Pacjentka powiedziała mi, że ma na imię Lena.
Wiem! To nie ona, ale...
Ale jest coś jeszcze.
Dziewczynka,
Hannah...
mówi, że jesteś jej dziadkiem.
Matthias, muszę cię o to zapytać.
Widziałeś kiedyś tę dziewczynkę?
Gerd?
Widziałeś kiedyś tę dziewczynkę?
Co to za pytanie?
Hannah twierdzi, że cię rozpoznała.
A jak myślisz?
Myślisz, że porwałem Lenę?
Moją własną córkę?
Matthias, ja...
Dobra.
Nic mi nie jest.
Czy jest możliwe, że Matthias widział tę dziewczynkę?
Zwariowałeś.
Dobrze ci idzie.
Już.
Pójdę to zanieść. Widzimy się na dole.
Wiesz, Hannah...
Doktor Hamstedt zabierze cię do swojej kliniki.
Nie mogę zostać tu z tobą?
To niestety niemożliwe, skarbie.
Ale przyjdę cię odwiedzić.
Mogę iść teraz do mamy?
Możesz.
Ale niech to będzie nasza tajemnica.
Körber z Mayem. Znaleźliśmy coś.
Powtarzam, znaleźliśmy coś.
Materiał na ogrodzeniu.
To wygląda na nieużywany teren wojskowy.
Dobra. Wyślij współrzędne do zespołu.
Przyjąłem.
On zawsze jest przy tobie.
Wszystko okej?
TEREN WOJSKOWY – WSTĘP WZBRONIONY
Znalezisko jest tam.
- Za ogrodzeniem? - Tak.
Cholera.
Nie wolno jej denerwować. Potrzebuje odpoczynku.
Wiem, że nie jest pani Leną.
Jak ma pani na imię naprawdę?
Znała pani Lenę?
Policjant mówi o tobie w czasie przeszłym, Leno,
ale jeśli ciebie już nie ma,
to wszystko to przydarzyło się mnie.
Poznała ją pani?
Jaka...
Jaka była?
Była...
wspaniała.
Wspaniały człowiek.
Kochała życie, była mądra. Wszyscy ją lubili.
Zawsze myślałem, że zostanie pisarką albo malarką.
Bardzo dobrze rysowała. Ale potem studiowała prawo.
Była na czwartym semestrze.
Miała bujną wyobraźnię.
Wymyślała niesamowite historie i potrafiła je świetnie opowiadać.
Miała całe życie przed sobą.
A potem po jakiejś imprezie
po prostu zniknęła.
Według zeznań świadków
dużo wypiła i zażyła też inne rzeczy...
Jej ostatni telefon zarejestrowano o 4.10 rano. Szła do domu.
No dobra, to prawda. Byłam w łazience z Flo.
Jeśli już musisz wiedzieć. No i?
Flirtował z tobą, ale...
on flirtuje z każdą!
Lucie.
Lucie?
Od tamtej pory jej telefon pozostawał wyłączony, a ona zniknęła.
Flo?
Zapadła się pod ziemię.
To ty?
Rozważaliśmy każdą możliwość.
Ludzi z imprezy, znajomych ze studiów.
Podejrzewaliśmy jej chłopaka... a raczej jej byłego.
Ciągle zrywali i wracali do siebie.
Ale prawda jest taka,
że do dziś nie wiemy, co się z nią wtedy stało.
Opowiadam pani o tym, bo...
bo są tu rodzice Leny.
Szukają córki od prawie 13 lat.
Jeśli może nam pani jakoś pomóc...
On...
Zawsze jestem przy tobie, Leno.
- Zawsze jestem przy tobie. - Kto?
Potrzebuje przerwy.
Teraz.
Natychmiast!
Już dobrze. Wszystko w porządku.
Spokojnie.
Spokojne oddechy.
Już dobrze.
Ja...
muszę coś wiedzieć.
Co takiego?
Czy jestem w ciąży.
Chodź, mamo.
Musisz tu usiąść, mamo.
Zawsze tak robisz.
A teraz opowiedz nam historyjkę. Jak zawsze.
Opowiedz tę o samolotach.
Ja jestem starsza! To ja wybieram.
- Zawsze chcesz decydować! - Dosyć!
Nie umiecie się dogadać. Nie będzie bajki. Wstawaj, Lena.
Mamo.
Lena.
Wstawaj.
I to...
już.
Musisz wstać, mamo.
Naprawdę nie chcesz?
Karin?
Zabierają ją.
Tak.
Zabierają mi ją.
Matthias?
Nie ucieknę.
To pas bezpieczeństwa.
Żeby nic ci się nie stało.
Do widzenia, mały Goliacie.
Do widzenia, siostro Ruth.
Dokąd ją zabierają?
Pewnie uzgodnili to ze Służbą Ochrony Praw Dziecka.
Matthias?
Drzewo.
Rower.
Sygnalizacja świetlna.
Ludzie.
Ławka.
Hulajnoga.
- Autobus. - Hannah?
Lubisz muzykę?
Lubię słuchać muzyki. Wprawia mnie w dobry nastrój.
Siostra Ruth mówiła, dokąd jedziemy?
Do kliniki dla dzieci z zaburzeniami psychicznymi lub emocjonalnymi.
Ale ja nie jestem chora.
Jest tam bardzo miło. Naprawdę.
Mamy bibliotekę.
Są tam inne dzieci. Jest ogród.
Myślę, że ci się spodoba.
- Cappuccino? - Jedna kostka cukru.
Gdzie Matthias?
Nie wiem.
Przepraszam za tamto.
- To nic. - Ale on jest taki...
Wszystko okej?
Wiesz...
ostatnio było lepiej.
Chciał nawet przyjść na spotkanie grupy wsparcia.
Czasem był prawie taki jak wcześniej. Śmiał się...
Matthias?
W przyszłym tygodniu mieliśmy jechać do Paryża na rocznicę ślubu.
Myślałam, że wyszliśmy na prostą.
A teraz...
- A ty? Jak się masz? - Mój stan jest stabilny.
Dobrze jest wrócić do pracy.
Nie wyglądasz dobrze.
Dzięki.
- Karin, jedź do domu. - Tak.
Zadzwonię, jeśli będą jakieś wieści.
Jesteśmy na miejscu.
Jeszcze jedna piosenka.
Dobrze.
PIĘĆ NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Nie, już próbowałam. Nie ma pan innego numeru?
A jurysdykcja?
- Wciąż to wyjaśniamy. - Tak, poczekam.
To teren wojskowy. Bez zezwolenia...
- Chłopiec, który tam jest... - Być może tam jest.
Ma najwyżej osiem lat.
Siedzi obok martwego ojca, jeśli w ogóle jeszcze żyje.
Max, sam masz dzieci.
Wyobraź sobie, że to twój synek.
Halo?
Aida Kurt, policja. Pan odpowiada za ten teren?
- Tak. - Widzieliśmy się...
- Ma pani zezwolenie? - Kto mi je wyda?
Oczywiście NATO.
- A dokładniej? - Nie wiem, biuro wie.
To proszę podać mi numer.
Nikogo tam jeszcze nie ma. Ja tu odpowiadam.
Zna pan ten teren?
Nie. Pilnuję ogrodzenia z zewnątrz.
Nie mam tam wstępu.
- To teren zamknięty! - Tak.
Idziemy!
Proszę pokazać dowód tożsamości. Potem chciałabym spisać pańskie zeznania.
Gdy dadzą nam zielone światło, wchodzimy z psami.
Max wszedł. Czekamy na...
Szef mówi, że to teren NATO.
Obowiązuje tu prawo wojskowe. Bez zezwolenia...
Stój! Pułapki!
Wszędzie tu są miny!
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI „UKOCHANE DZIECKO” ROMY HAUSMANN
Napisy: Ewelina Zakrzewska