นี่คือเรื่องราวของแม่กับพ่อ
และพวกเขาตกหลุมรักกันยังไง
ตอนนั้นดึกมากแล้ว แม่ฉันอยู่ข้างนอกคนเดียว
แม่กลัวมาก เพราะว่าแม่หลงทาง
และแล้ว พ่อก็มา
จู่ๆ พ่อก็โผล่มาช่วยแม่ไว้
แล้วพวกเขาก็ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็น
แล้วพ่อกับแม่ก็ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง มีลูกๆ กลายเป็นครอบครัวที่มีความสุข
(ลูกรัก)
(คุณตา)
เป็นไปได้ยังไง
เด็กคนนี้...
เธอหน้าเหมือนลูกสาวเราเลย
สมัยที่เธอยังเด็ก
ใช่ เหมือนลีน่าในวัยนั้นเลย อย่างกับโคลนมาเลย
เราเคยเป็นเพื่อนบ้านกัน
นี่ไง
ผู้หญิงคนนั้นก็มีแผลเป็น แกร์ด
แต่ไม่ใช่ลีน่า
คุณแน่ใจเหรอ
หมอบอกว่าบาดเจ็บที่หน้าขนาดนี้ มันยากที่จะ...
คิดว่าผมจะจําลูกสาวตัวเองไม่ได้เหรอ
เด็กคนนั้นบอกว่าเหยื่ออุบัติเหตุคือแม่ของเธอ
ทําไมเราไม่ถามกับผู้หญิงคนนั้น ตรงๆ เลยล่ะว่าเธอเป็นใคร
เธอยังไม่ได้สติ
- ทันทีที่เธอพร้อมให้สอบถาม... - เราปลุกเธอไม่ได้เหรอ
ไม่ได้ค่ะ
ฉันต้องการแฟ้มคดี และประวัติดีเอ็นเอของลีน่า เบ็ก
ผมจะจัดการให้
เด็กคนนั้นบอกพยาบาลเรื่องบ้าน
บ้านอะไร
เข้าใจว่ามีเด็กอีกคนอยู่ที่นั่น
เด็กอีกคนเหรอ
น้องชายของฮันนาห์
น่ารักมาก ลีน่า
ขอบใจนะ
คุณกลับบ้านก่อนเถอะ
การเปรียบเทียบดีเอ็นเอ ใช้เวลาแปดหรือเก้าชั่วโมง
ผลออกมาเมื่อไหร่ ฉันจะรีบบอกคุณ
ผมจะอยู่ที่นี่กับหลานสาว
คุณรู้กรุ๊ปเลือดของลูกสาวคุณไหม
เอบีลบ เหมือนฉัน
ขอบคุณค่ะ
คุณสนิทกับครอบครัวนี้
- มัตธีอัสกับผมเป็นเพื่อนกัน... - แล้วคุณนําการสืบสวนเหรอ
- แล้วหัวหน้าคุณ เขาไม่ว่าอะไรเหรอ - คุณจะสอบสวนผมรึไง
เขารู้เรื่องนี้ไหม
ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู้
คุณอาจทําให้การสืบสวนต้องล่ม
ทุกร่องรอย ทุกเบาะแส
ทุกอย่างอาจนํามาใช้ไม่ได้หมด เพราะผลประโยชน์ทับซ้อน
เพราะแบบนี้ถึงไม่ต้องให้ใครรู้
บ้าแล้ว!
เรื่องนี้ เด็กคนนั้น ผู้หญิงคนนั้น
เป็นเบาะแสจริงๆ ชิ้นแรกในรอบ 13 ปี
ที่ผ่านมาไม่มีเบาะแสอะไรสักนิดเลยเหรอ
ไม่มีอะไรที่เชื่อถือได้
และตอนนั้นเราพยายามทุกอย่างแล้ว
ปฏิบัติการค้นหาครั้งใหญ่ วิงวอนออกโทรทัศน์
ทีมสืบสวนพิเศษที่มีเจ้าหน้าที่เป็นกองทัพ
กับเบาะแสที่คนโทรแจ้งอีก 2,000
ไม่ได้อะไรเลย
หลังจากนั้น คุณก็รู้นี่
คดีใหม่ ชื่อใหม่ๆ บนผนัง
นานๆ ครั้งก็มีคนติดต่อมาบอกว่าเห็นเธอ
แบบว่าที่เตเนริเฟ ที่แมคโดนัลด์ รึไม่ก็...
ว่าไง
ไปเดี๋ยวนี้แหละ
ส่งตําแหน่งมาให้ฉันด้วย
พวกเบ็กไม่อยากกลับบ้าน
- คุณช่วย... - ได้สิ
ถ้าคนไข้ฟื้น...
ผมจะคุยกับเธอแล้วแจ้งให้คุณรู้
สัญญา
เล
(ตึกคนไข้สอง)
ตาจะพาหนูกลับบ้าน
ฮันนาห์
ผมชื่อแกร์ด บูลิง
ซีไอดีรัฐดุสเซลดอร์ฟ
ผมอยากถามอะไรคุณสักสองสามข้อ
คุณได้ยินผมไหม
ส่งสัญญาณให้ผมรู้หน่อยได้ไหม อย่างเช่นขยับนิ้ว
มีแผลเป็นแบบนี้ แต่ไม่ใช่ลีน่า
คุณเป็นใคร
บอกเขาสิ
คุณชื่ออะไร
บอกชื่อของเธอไปสิ
ไม่เป็นไรนะคะ
- คุณมาทําอะไรที่นี่ - บูลิง ซีไอดีรัฐ
หายใจช้าๆ
คุณอยู่ในโรงพยาบาล
คุณประสบอุบัติเหตุ
หายใจเข้า หายใจออก ช้าๆ
ถ้าเธอร้อง ฉันจะฆ่าเธอ
ถ้าเธอไม่ทําตามที่ฉันสั่ง ฉันจะฆ่าเธอ
ถ้าเธอคิดนอกลู่นอกทาง ฉันจะฆ่าเธอ นั่นคือกฎนะ ลีน่า
- คุณชื่ออะไร - พอได้แล้ว
ฉัน...
ฉันชื่อ...
ลีน่า
ดีมาก ลีน่า
ทีนี้ก็ลุกขึ้นมาทํางานได้แล้ว
ทุ่มสี่สิบห้า
เตรียมอาหารเช้าให้เด็กๆ
นมหนึ่งแก้ว วิตามินหนึ่งแท่ง
เด็กๆ ต้องมีกิจวัตรประจําวัน
เด็กๆ ต้องการกฎ
แล้วก็ต้องการแม่มาดูแลพวกเขา
แน่จริงจับให้ได้สิ หน้าโง่!
จับไม่ได้ล่ะสิ
ฉันจะไปเอาคุณทิงกี้มา ให้มันกัดนาย
เงียบซะที!
(นมผง)
แม่คะ
ให้หนูช่วยไหมคะ
ช่วยด้วย
ช่วยฉันด้วยนะ
ฉันขอโทษ
ขอโทษจ้ะ ฉันทําหนูเจ็บเหรอ
ไม่ค่ะ แม่ไม่มีวันจะทําร้ายหนู
ฉันขอโทษ
พ่อ แม่จะเป็นลมอีกแล้ว
เขาเป็นผู้สร้างทั้งกลางวันและกลางคืน
เหมือนพระเจ้า
ฉันจะดูแลฮันนาห์เอง
เข้าใจไหม
- คุณหายไปไหนมา - คาปูชิโน่ น้ําตาลหนึ่งซอง
ฉันโทรไปลาป่วยกับโรงเรียน แล้วก็แจ้งที่ทํางานคุณแล้ว โอเคไหม
เยี่ยม
ผู้หญิงคนนั้นถูกรถชน
เราคาดว่ามีเด็กอีกคนอยู่ในที่ที่เธอหนีออกมา
เด็กผู้ชาย ชื่อโยนาธาน อายุประมาณแปดขวบ
เราหวังว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่
อีเนส
มีคนมา
(ตํารวจ)
เก็บของกันเถอะ
ปิดถนนเหรอ
คงอีกสักพักนึง
เกิดอะไรขึ้น
อุบัติเหตุน่ะ
(ตารางเข้ากะ)
- แค่อุบัติเหตุก็วุ่นขนาดนี้เลยเหรอ - คุณขับผ่านตรงนี้บ่อยไหม
เป็นทางลัดตอนผมออกตรวจ
รปภ.เหรอ
ไม่งั้นจะอะไรล่ะ
เมื่อคืนคุณคงไม่บังเอิญ ผ่านมาทางนี้พอดีด้วยใช่ไหม
เมื่อคืนเหรอ
ผมออกตรวจตอนเช้ากับตอนเย็น ตอนกลางคืนมันมืดปิ๊ดปี๋อย่างกับดูดหมี
ขับรถดีๆ นะ
ตกลงว่าที่นี่มีเรื่องอะไร
(ตํารวจ)
- คะ - นี่บูลิงนะ
คนไข้ฟื้นมาแป๊บนึง
- แล้วไง เธอพูดอะไรบ้าง - พูดแค่ว่าเธอชื่อลีน่า
แต่เธอไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่
แล้วแผลเป็นที่คุณนายเบ็กพูดถึงล่ะ
เธอมี แต่มันเป็นรอยใหม่มาก
แปลกจริง
โอเค ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็...
ผมจะบอกให้คุณรู้
นึกภาพออกเลย
น่าจะเป็นเธอ
ให้ตาย นี่มันที่ไหนเนี่ย
เอาละ
กินมื้อเช้าก่อนนะ
แล้วดูสิ หมอฮัมสเต็ดก็มาอีกแล้ว
อรุณสวัสดิ์ฮันนาห์
แสบตา
ขอโทษนะจ๊ะ
คุณตายังอยู่ไหมคะ
คุณตาอะไรเหรอ
คุณตาคนเมื่อคืนน่ะค่ะ
เขาเป็นพ่อของแม่
เมื่อคืนมีญาติที่มาเยี่ยมไข้คู่หนึ่ง มีปฏิกิริยารุนแรงมากตอนเห็นฮันนาห์
คนกระซิบเพราะกําลังโกหก
งั้นคนเมื่อคืนคือคุณตาของหนูเหรอ
ค่ะ
หนูเคยเจอเขามาก่อนเหรอ
เจอที่ไหน
ตอนไปเที่ยว
แต่นี่เป็นความลับของแม่กับหนู
คุณตา
เป็นไปไม่ได้
- ฮันนาห์พูดว่าเธอเคยไปเจอเขา - คุณเชื่อเธอเหรอ
เป็นไปได้มากที่เธอจะบิดเบือนความเป็นจริง
อาจมีบ้าง เพื่อให้มันเข้ากับ ประสบการณ์และความรู้สึกของเธอ
สิ่งที่เธอเล่าอาจใกล้เคียงกับความเป็นจริง
โดยที่ไม่ได้เกิดขึ้นตามที่เธอพูดเป๊ะๆ
แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเธอโกหก
เดี๋ยวนะ
แปลว่าเป็นไปได้ว่า ฮันนาห์เคยเจอกับคุณตามาก่อนจริงๆ เหรอ
ผมตัดข้อนี้ทิ้งไม่ได้
เขาเป็นตาของเธอจริงๆ เหรอ
เราอยากเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ จากเด็กคนนั้นเพื่อไปเทียบ
โอเค แต่ผมต้องขออนุมัติ จากกองคุ้มครองเด็กฯ ก่อน
ใช่
แม่กับหนูไปเที่ยวกันบ่อยๆ
เราไปเที่ยวทะเล แล้วก็ไปปารีส
เราไปที่หอไอเฟลด้วย
ขึ้นไปบนหอไอเฟลเหรอ
หอไอเฟลสูง 324 เมตร
สร้างขึ้นเพื่อฉลองครบรอบ 100 ปี ของการปฏิวัติฝรั่งเศส
ดูนี่สิจ๊ะ ฮันนาห์
ของขวัญให้หนู
หนูจะได้ไม่แสบตาอีก
ของขวัญก็คือของขวัญ การทวงคืนคือการขโมย
ใช่แล้ว ใส่เลยสิ
เราลองดูข้างนอกด้วยกันดีไหมจ๊ะ
มีความคืบหน้าไหม
คนไข้ เธอบอกผมว่าเธอชื่อลีน่า
ผมรู้ว่าไม่ใช่เธอ แต่...
ยังมีอีกอย่าง
เด็กคนนั้น...
ฮันนาห์
เธอพูดว่านายเป็นตาของเธอ
มัตธีอัส ฉัน... ต้องขอถามนาย
นายเคยเจอเด็กคนนี้มาก่อนไหม
แกร์ด
นายเคยเจอเด็กคนนี้มาก่อนไหม
ถามอะไรแบบนี้ฮึ
ฮันนาห์บอกว่าเธอจํานายได้
นายคิดว่าไงล่ะ
คิดว่าฉันลักพาตัวลีน่าไปเหรอ
ลูกสาวฉันเองเนี่ยนะ
มัตธีอัส ฉัน...
อย่าโมโหสิ
ผมไม่เป็นไร
เป็นไปได้ไหมว่ามัตธีอัสเคยเจอเด็กคนนั้นมาก่อน
คิดอะไรบ้าๆ
ดีมากจ้ะ
เสร็จแล้ว
งั้นฉันจะเอาไอ้นี่ไปส่งนะ เจอกันข้างล่างนะ
ฮันนาห์จ๊ะ
หมอฮัมสเต็ดจะพาหนูไปคลินิกของเขา
หนูอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ กับคุณน่ะค่ะ
น่าเสียดายที่มันไม่ได้จ้ะ
แต่ฉันจะไปหาหนูที่นั่นนะ
หนูขอไปหาแม่ได้ไหมคะ
ได้สิ
แต่หนูต้องห้ามบอกใครนะจ๊ะ
นี่เคอร์แบร์กับเมย์ เราเจอบางอย่าง
ขอย้ํา เราเจอบางอย่าง
เศษผ้าติดอยู่ที่รั้ว
ดูเหมือนเป็นเขตทหารที่เลิกใช้งานแล้ว
โอเค ส่งพิกัดให้ทีมเดี๋ยวนี้เลย
รับทราบ
เขาอยู่กับแม่เสมอค่ะ
เรียบร้อยแล้วนะ
(กองทัพ เขตหวงห้าม)
จุดที่พบเหรอ อยู่ข้างหลัง
- หลังรั้วเหรอ - ใช่ครับ
บ้าจริง
- ห้ามทําให้เธอเครียด - ครับ
คนไข้ต้องพักผ่อน
ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่ลีน่า
คุณจะไม่บอกชื่อจริงของคุณกับผมหน่อยเหรอ
คุณรู้จักลีน่าหรือเปล่า
ตํารวจคนนี้ใช้รูปอดีตพูดถึงเธอ ลีน่า แต่...
แต่ถ้าเธอไม่อยู่แล้ว งั้นทั้งหมดนี่...
ทั้งหมดนี่... ที่เกิดกับฉัน...
คุณเคยเจอเธอไหม
เธอ...
เธอเป็นคนยังไง
เธอ...
ร่าเริง
เป็นคนร่าเริง
รักชีวิต ฉลาด
ใครๆ ก็ชอบเธอ
ผมคิดมาตลอดว่าเธอจะเป็นนักเขียนหรือจิตรกร
เธอวาดรูปเก่งมาก
แต่เธอกลับเลือกเรียนกฎหมาย
เธอเรียนอยู่เทอมสี่
เธอเป็นคนมีจิตนาการชัดเจน
เธอจะแต่งเรื่องที่บรรเจิดสุดๆ แล้วก็เล่าออกมาได้ดีมากด้วย
เธอยังมีอนาคตที่สดใสรออยู่
ไปอีกชั่วชีวิต
แต่แล้ว หลังปาร์ตี้งานหนึ่ง
เธอก็หายตัวไป
จากคําให้การของคนอื่นๆ
เธอดื่มไปเยอะมาก กับมีอย่างอื่นบ้าง...
เธอโทรศัพท์ครั้งสุดท้ายตอนตีสี่สิบนาที ตอนนั้นเธอกําลังกลับบ้าน
โอเค ใช่ ตอนนั้นฉันอยู่ในห้องน้ํากับฟลอ
จะรู้ไปทําไม แล้วไงเหรอ
เขาอ่อยเธอน่ะสิ แต่ว่า...
เขาก็เป็นแบบนั้นกับผู้หญิงทุกคน
ลูซี่
หลังจากนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ปิดไป แล้วเธอก็หายไป
ฟลอเหรอ
เหมือนโดนธรณีสูบ
นั่นนายเหรอ
เราพิจารณาความเป็นไปได้ทุกอย่าง
แขกในงานปาร์ตี้ เพื่อนนักเรียน
เราสงสัยแฟนเธอ... หรือแฟนเก่าเธอ
พวกเขาสองคนเดี๋ยวก็รักเดี๋ยวก็เลิก
แต่ความจริงก็คือ
จนถึงวันนี้เราก็ยังไม่รู้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับเธอในตอนนั้น
และที่ผมบอกคุณเรื่องนี้ก็เพราะ...
พ่อกับแม่ของลีน่าอยู่ที่นี่
พวกเขาตามหาลูกสาวมาเกือบ 13 ปีแล้ว
ดังนั้นถ้าคุณพอจะช่วยเราได้...
เขา...
ฉันอยู่กับเธอเสมอ ลีน่า
- ฉันอยู่กับเธอเสมอ ลีน่า - ใคร
เธอต้องพักแล้ว
เดี๋ยวนี้
ไม่เป็นไรนะ ไม่มีอะไร
ใจเย็นๆ
หายใจเข้าลึกๆ
ไม่เป็นไรนะ
ฉัน...
ฉันต้องรู้เรื่องนึง
อะไรคะ
ว่าฉันท้องหรือเปล่า
มาสิคะแม่
แม่ต้องนั่งตรงนี้นะ
ปกติแม่จะทําแบบนี้
แล้วทีนี้ก็ต้องเล่านิทานให้เราฟัง เหมือนทุกครั้ง
ผมอยากฟังเรื่องที่มีเครื่องบิน
ไม่เอา ฉันแก่กว่า ฉันต้องเป็นคนเลือก
- พี่ได้เลือกทุกทีเลย - พอได้แล้ว
ตกลงกันไม่ได้ก็ไม่ต้องเล่าแล้ว
ลุกขึ้น ลีน่า
แม่
ลีน่า
ลุก
ขึ้น
เดี๋ยวนี้
แม่ต้องลุกขึ้นนะ
คุณไม่กินสักหน่อยจริงเหรอ
- คาริน - หืม
พวกนั้นกําลังพาเธอไปแล้ว
ใช่
พรากเธอไปจากผม
มัตธีอัส
หนูไม่หนีหรอก
นี่เป็นเข็มขัดนิรภัยจ้ะ
จะได้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหนูไง
แล้วเจอกันนะ โกไลแอธน้อย
แล้วเจอกันค่ะ คุณพยาบาลรูธ
พวกเขาจะพาเธอไปไหน
น่าจะตกลงกับเจ้าหน้าที่ จากกองคุ้มครองเด็กฯ ไว้แล้ว...
มัตธีอัส
ต้นไม้
จักรยาน
ไฟจราจร
คน
ม้านั่ง
สกูตเตอร์
- รถเมล์ - ฮันนาห์
ชอบฟังเพลงไหม
ฉันชอบฟังเพลง ฟังแล้วฉันมักจะอารมณ์ดี
พยาบาลรูธได้บอกไหมว่าเราจะไปไหน
ไปคลินิกรักษาเด็กที่ป่วยทางจิตหรือทางอารมณ์
แต่หนูไม่ได้ป่วย
ที่นั่นอยู่แล้วดีมาก จริงๆ นะ
เรามีห้องสมุด
แล้วก็มีเด็กคนอื่นๆ มีสวน
ฉันว่าหนูต้องชอบแน่
คาปูชิโน่เหรอ
น้ําตาลหนึ่งซอง
มัตธีอัสล่ะ
ฉันไม่รู้
เมื่อกี้นี้ ขอโทษนะ
- ไม่เป็นไร - เขาแบบว่า...
คุณโอเคนะ
คือว่า...
หลังๆ นี่อะไรๆ ดีขึ้นมาก
เขาอยากไปเข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือเหยื่อด้วยซ้ํา
บางครั้งเขาก็เกือบจะเป็นเหมือนเมื่อก่อน
เขาหัวเราะ
มัตธีอัสเนี่ยนะ
เราวางแผนจะไปปารีสอาทิตย์หน้า ฉลองครบรอบแต่งงาน
ฉันนึกจริงๆ ว่าเราผ่านเรื่องนั้นมาได้แล้ว
แต่ตอนนี้...
คุณล่ะ เป็นยังไงบ้าง
ปกติดี
รู้สึกดีที่ได้กลับไปทํางาน
แต่คุณดูไม่ดีเลย
ขอบคุณนะ
- คาริน กลับบ้านก่อนดีกว่าไหม - ค่ะ
ถ้ามีข่าวอะไรผมจะโทรไป
เอาละ ถึงแล้ว
อีกเพลงนึงนะคะ
ก็ได้
(สายเรียกเข้า คาริน...)
(ไม่รับ 5 สาย คาริน)
ไม่ ฉันลองแล้ว คุณไม่มีเบอร์อื่นให้ฉันอีกเหรอ
แล้วเขตอํานาจล่ะ
- กําลังเคลียร์กันอยู่ - ค่ะ ฉันจะรอ
นี่เป็นเขตทหาร ถ้าไม่ได้รับอนุญาต...
- เด็กผู้ชายที่อยู่ในนั้น... - ที่อาจอยู่ในนั้น
เขาเต็มที่ก็ไม่เกินแปดขวบ
ถ้าเขาบังเอิญยังมีชีวิตอยู่ เขาก็กําลังนั่งอยู่กับพ่อที่ตายไปแล้ว
แม็กซ์ คุณเองก็มีลูก
ลองคิดว่าถ้านี่เป็นลูกคุณดูสิ
สวัสดี
ไอด้า โค้ต ซีไอดีอาเคิน คุณรับผิดชอบพื้นที่นี้เหรอ
- ใช่ - เราเคยเจอกันที่จุดเกิดเหตุ...
- คุณได้รับอนุญาตแล้วเหรอ - ฉันต้องคุยกับใคร
กับนาโต้น่ะสิ
- เอาจริงๆ ใคร - ผมจะไปรู้ได้ยังไง ที่สํานักงานรู้
โอเค งั้นก็เอาเบอร์มา
ที่นั่นยังไม่มีใครมา นี่อยู่ในความรับผิดชอบของผม
คุณรู้จักพื้นที่แถวนี้ดีไหม
ไม่ ผมแค่ตรวจดูรั้วจากด้านนอก
ผมเข้าไปไม่ได้
- มันเป็นเขตหวงห้าม - ใช่
ไปเลย
ขอดูบัตรประชาชนหน่อย
แล้วฉันคงต้องขอสอบปากคําคุณด้วย
ทันทีที่หน่วยสวาทแจ้งว่าเรียบร้อย เราจะเข้าไปพร้อมกับสุนัข เข้าใจนะ
แม็กซ์เข้าไปแล้ว เราแค่รอให้...
หัวหน้าผมบอกว่านี่เป็นเขตของนาโต้ อยู่ภายใต้กฎหมายทหาร
ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ห้ามคุณ...
หยุด! อย่าขยับ กับระเบิด
มีกับระเบิดอยู่เต็มไปหมด
(จากนวนิยายเรื่อง "เดียร์ไชลด์" โดยโรมี่ เฮาส์มานน์)
คําบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์