Jak się masz, Leno?
Nie mam na imię Lena.
Hej!
Pomocy!
UKOCHANE DZIECKO
DOM
Nie!
Tak! Wiedziałam, do cholery! Ale co miałam zrobić?
Czekać, aż pewnego dnia otrzymam pozwolenie?
Gdy tylko znajdziemy chłopca, może mnie pan zawiesić! Proszę bardzo!
Nie, absolutnie!
Potrzebujemy saperów. Natychmiast!
Bo wciąż istnieje niebezpieczeństwo!
Tak.
Oczywiście, do tego czasu nie wejdziemy, ale to dziecko może gdzieś tam chodzić
i zostać wysadzone w powietrze!
To kamera. Pokazuje, kto przechodzi.
Potrzebujesz czegoś jeszcze? Chce ci się jeść albo pić?
Masz jakieś pytania?
Dam ci się zadomowić.
Jestem już duża.
Wszystko dokładnie zapamiętałam.
Wszystko zrobiłam dobrze.
Chce ci się pić, Leno?
Najpierw ufarbujemy ci włosy.
A potem się napijesz.
Dobrze.
Poświęć ten czas na przemyślenia.
Zgadzasz się?
Tak.
No to cię teraz upiększymy, Leno.
Blizna, którą pani ma...
Lena miała dziesięć lat.
Chwyciła szczypce z rozgrzanego grilla.
Na mojej imprezie urodzinowej.
Jest prawie idealnie, Leno.
Brakuje tylko jednego.
Zbierzcie się.
Chodźcie.
Gdy saperzy dadzą zielone światło, wejdziemy z psami
w zabezpieczonych, czteroosobowych grupach.
Dziękuję.
Pracownik bazy NATO twierdzi,
że miny nie mogą należeć do wojska.
Przed zamknięciem wszystkie obiekty są sprawdzane przez saperów.
A do tego...
pytał, jak się pani nazywa.
- Przepraszam. - Za co?
Za...
to wszystko.
Jesteśmy.
Poproszę 183,70 euro.
Matthias?
Co robisz?
- Szykuję pokój Leny. - Po co?
Dla Hannah. Na wypadek, gdyby nas odwiedziła.
Czekałam na ciebie w szpitalu. Martwiłam się!
Przyjechałam tu taksówką!
Pa, mamo. Baw się dobrze w Paryżu.
Nie martw się. Będę tu wszystkiego pilnować.
Przywieź mi coś.
Spójrz.
Myślisz, że Hannah się spodoba?
Mógłbym go odmalować.
Nie wiemy nawet, czy to naprawdę córka Leny.
Oczywiście, że tak.
Dopóki badanie profilu DNA...
Nie muszę porównywać DNA, żeby rozpoznać własną wnuczkę.
A dlaczego ona cię rozpoznała?
Dlaczego?
Bo to wyczuła. Ja tak samo.
- To córka Leny. Wiedziałem od razu. - Dlaczego cię rozpoznała?
Kontrola zapewnia bezpieczeństwo.
Zasady
zapewniają bezpieczeństwo.
Bezpieczeństwo jest najważniejsze.
Od teraz będziesz przestrzegać zasad.
Porządek,
dyscyplina,
szczerość,
szacunek.
Gdy wchodzę, masz stać z wyciągniętymi rękami,
żebym od razu cię widział.
Będziesz korzystać z toalety o siódmej rano, w południe
oraz o godzinie 17 i 20.
Będę pomagał ci się myć.
To twoja ulubiona bluzka! Podnieś rękę!
Chcę do domu.
- Chcę do domu. - Jesteś w domu, Leno.
Chcę do domu.
Nic tu pani nie grozi.
Jaki jest dziś dzień?
Wtorek,
6 września.
Jak się pani nazywa?
Pięć miesięcy.
Pięć...
Była tam pani pięć miesięcy...
Ta dziewczynka, Hannah...
Ona też była tam cały czas?
Był tam też chłopiec?
Jonathan.
Nie śpisz?
Jonathan, nie tak mocno.
Chciałem tylko sprawdzić, czy już wypoczęła.
Widzicie? Mama wróciła.
Cześć, mamo.
Wyglądasz pięknie.
Twoje dzieci bardzo tęskniły.
Pomocy.
Już prawie 20. Twoja pora pójścia do toalety.
Najpierw położysz dzieci spać.
To nie są moje dzieci.
Właśnie że tak, Leno. To twoje dzieci.
Jestem twoim mężem.
Jesteśmy szczęśliwą rodziną.
Ale to nie są moje...
Nie masz już nikogo innego.
Tylko nas.
Poczujesz się lepiej, gdy to zrozumiesz.
Szukaj!
Stać!
Pies coś znalazł.
Tak?
Jest pan z pacjentką?
Tak.
Jest przytomna?
Tak, nie śpi.
Chyba znaleźliśmy dom.
Nie wiemy, czy w środku nie kryje się ktoś z detonatorem.
Czy oprócz chłopca może być ktoś w domu?
On.
Uderzyłam go
śnieżną kulą...
Jeden raz, w skroń...
- Wchodzimy. - Tak.
- Policja! - Policja!
Nie ruszać się!
Policja! Jedna osoba na ziemi!
Policja!
Policja, nie ruszać się!
Jeden martwy na ziemi!
W drugim pokoju czysto!
W trzecim czysto!
W czwartym czysto!
Aida?
On...
Sprawca...
Jego twarz...
jest kompletnie poszarpana.
A co z chłopcem? Widzisz go?
Aida?
W pokoju dziecięcym.
W pokoju dziecięcym, pod łóżkiem.
Jest tutaj.
Hej.
Jestem Aida.
„Jonathan zrobił wszystko dobrze”.
Trzeba mu to powiedzieć.
Słyszała pani?
Jonathan,
wszystko zrobiłeś dobrze.
Mam go.
Mają chłopca.
A on?
Nie żyje.
Mam na imię Jasmin.
Leno, to niezgodne z zasadami.
Jasmin Grass.
Wiesz, że muszę cię za to ukarać.
Gdzie pani mieszka?
We Fryburgu.
Dlaczego to robisz, Leno?
Nie. W Düsseldorfie.
Jesteś zła i niewdzięczna.
Możemy kogoś dla pani powiadomić?
Mojego tatę.
Ulrich Grass.
Dobrze.
Pani Grass, już do niego dzwonię.
Dziękuję.
Nie płacz już
Jestem z tobą tu
Skarbie, nic nie grozi ci
Będziesz teraz
W sercu mym
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Nie płacz znów
Z tobą będę szła
Zostań ze mną
Przy tobie będę trwać
Policjanci z Fryburga już jadą do pani ojca.
Mówiła pani, że uderzyła go tylko raz, tak?
Tak.
Na zdjęciu...
Na jakim zdjęciu?
- Nie nadaje się do identyfikacji. - Muszę to zobaczyć.
To niemożliwe, pani Grass.
Muszę go zobaczyć!
Ja tego nie zrobiłam.
Może pani nie pamięta.
- To nie ja. - To była samoobrona.
To nie ja. To nie ja.
- To nie ja! - Spokojnie.
- Nazywa się Jasmin Grass. - To nie ja!
Proszę wyjść. Podam coś na uspokojenie.
- Ale kula śnieżna... - Wyjść!
- Ona od razu... - Spokojnie.
...roztrzaskała się.
Spokojnie, pani Grass.
- Rozbiła się! - Słyszy mnie pani?
- Rozbiła. - Spokojne oddechy.
- To nie ja. - Wdech.
Jeszcze jeden głęboki wdech.
Gerd?
Dojechałaś do domu?
Tak.
On też tam jest?
Tak.
Znaleźli ten dom. I chłopca. Ma się nieźle, biorąc pod uwagę sytuację.
Znaleźliśmy też sprawcę. Nie żyje.
Słyszysz mnie?
A Lena?
Nie, na razie nic.
Musisz ją znaleźć.
Dzień dobry.
O rany. Hej.
Mam cię. Już dobrze.
Już dobrze.
Hannah, zobacz, kto przyszedł.
Twoja siostra też tu jest.
Już.
Musisz mnie teraz puścić.
Gdzie jest Panna Tinky?
Może wciąż ukrywa się u was w domu.
Powiem im, żeby jej poszukali.
Będę w pokoju obok, gdybyś czegoś potrzebował.
Zawołajcie głośno „Shari”, to przyjdę.
Mówiłeś im o niemowlaku?
Mówiłeś im o Sarah?
Dzieci, przybywajcie Do stajenki w Betlejem
Byście ujrzeli w tę najświętszą noc
Ile radości Bóg Ojciec nam daje
Bardzo dobrze.
A teraz dostaniecie prezenty.
Jonathan, to dla ciebie.
Co się mówi?
Dziękuję, Mikołaju.
Musisz potrząsnąć.
Mój własny skarb.
A teraz Hannah.
No już, sięgnij.
Dziękuję, Mikołaju.
Jak ją nazwiesz?
- Zapytam mamy. - Nie, stój.
Mama już śpi. Musi odpocząć.
Co powiesz na...
Tinky?
Dobrze. Panna Tinky.
A mama dostanie prezent?
Tak.
Mama będzie miała dzidziusia.
- To pan jest z LKA? - Bühling.
Podkomisarz Reisig.
Proszę trzymać się odgrodzonej ścieżki.
Niech pan da znać, jeśli zobaczy kota.
To kot dziewczynki. Nazywa się Panna Tinky.
Panna Tinky?
Tak, wiem.
Zostanę, dopóki policjanci nie zapoznają się ze sprawą.
Dobrze, tak zrobię.
Dziękuję, szefie.
Przejmuje pan dowodzenie?
Niby dlaczego?
Przez mój rozkaz policjant stracił stopę.
Miała pani czekać, aż przyjdzie NATO z kluczem?
Tak uważa mój przełożony.
I ludzie z bazy NATO.
I szef firmy, której zlecono tu ochronę.
Zamierza mnie pozwać.
Jest pani zawieszona?
Jeszcze nie.
Będzie dobrze.
To tam, przed nami.
A teraz otwórz buzię.
To będzie szybkie.
Obiecuję.
Ja też to robiłam.
To łatwizna. Musisz tylko otworzyć buzię.
Bardzo dobrze.
I gotowe.
Widzisz?
A teraz mam coś dla ciebie.
Fajowe okulary przeciwsłoneczne.
Gotowy?
Dobra.
Hej.
Już dobrze.
Nie chcę tu być.
Już dobrze.
Chcę być z Panną Tinky.
I z mamą.
Zapisałeś to?
Nigdy nie widziałam takich obrażeń.
Jasmin musiało totalnie zaćmić.
Co my tu mamy?
Kamera do monitoringu.
Chyba przesyła nagranie przez Wi-Fi.
- Jest tu gdzieś router? - Jeszcze nic nie znaleźliśmy.
Sprawdzę na zewnątrz.
Hannah zawsze nazywała ten rysunek „Dziadkiem”.
Chciała, żebym o nim opowiadała.
O jego ogrodzie wokół daczy.
O hortensjach, biedronkach i cieście truskawkowym.
W pewnym momencie zaczęłam nawet czuć zapach tych truskawek.
TO RYSUNEK NA ŁÓŻKU PIĘTROWYM DZIECI. TO DLATEGO HANNAH GO ROZPOZNAŁA.
- Pomocy! - Ugryź go, Panno Tinky!
Ugryź go!
Potrzebujesz więcej pudeł?
Tak, dzięki. Połóż je tutaj.
Mama zaraz położy was spać.
Jak dawniej. Nareszcie.
Jest 20. No już.
Skorzystaj z toalety.
Ale nie muszę.
Musisz.
Naprawdę nie muszę.
- Przyniosę materiały. - Dobra.
„Szczęście to korzystny zbieg okoliczności,
pomyślne zrządzenie losu”.
Zapisz to. „Szczęście...”
Jakie to uczucie? Szczęście?
Chodźcie tu.
Ciasne.
Miłe. I ciepłe.
Coś tu jest!
Co?
Chyba znaleźliśmy router!
Świetnie.
BRAK SYGNAŁU
Uciekać! Wszyscy!
- Co? - Uciekajcie!
- Bomba! - Uciekać!
Uciekać! Bomba!
Oddalcie się od domu!
Hannes!
Obrażenia twarzy i gardła
zostały bez wątpienia zadane wklęsłym kawałkiem szkła.
Głębokość...
do 17 milimetrów.
Długość pierwszego pchnięcia...
do 50 milimetrów.
A grubość szkła w śnieżnej kuli
idealnie odpowiada szerokości tych ran.
Yun?
Oto kula śnieżna.
Z tyłu brakuje dużego kawałka.
Idealnie pasuje on do wejścia i długości cięć.
Ale są to obrażenia pośmiertne.
- Co? - Najpierw złamano mu kark.
Wystarczy jedno uderzenie tępym przedmiotem.
O tak.
Jeśli trafisz, oddzielisz podstawę czaszki od kręgosłupa szyjnego.
Zwichnięcie szczytowo-potyliczne.
Dobra.
A co z DNA?
DNA nieboszczyka nie pasuje do profilu dzieci.
- Jeśli on nie jest ojcem... - To znaczy, że...
Jest drugi sprawca?
I pewnie trzeci.
Dlaczego?
Bo badanie DNA wykazało, że dzieci mają tę samą matkę,
Lenę Beck.
Ale nie tego samego ojca.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „UKOCHANE DZIECKO” ROMY HAUSMANN
Napisy: Ewelina Zakrzewska