APLIKACJA NA STANOWISKO COPYWRITERA
Imponujący życiorys.
Studia z psychologii reklamy, potem praca jako copywriterka.
Teksty są świetne.
Dowcipne, kreatywne, emocjonalne, z mocną narracją.
Brałam udział w kilku kampaniach,
w tym jako Senior Creative.
Widziałam.
Zastanawiam się,
czy to stanowisko nie jest dla pani za mało ambitne.
Mówię też o pensji.
Mogę szybko awansować.
Dobrze.
AGENCJA REKLAMOWA OMEDIA
- Hej. - Hej.
- Świetnie ci poszło. - Tak myślisz?
Jutro zadzwonią.
UKOCHANE DZIECKO
ZASADY
Cieszysz się, Leno?
- Cześć, tato. - Cześć.
Prawie skończyłam.
Jak się czujesz?
Dobrze.
- Ja to zrobię. - Nie, dam radę...
Musisz być teraz silna, Leno.
Już prawie ci się udało.
- Pani Grass. - Dzień dobry.
Mówiłam już, że wypis po 14 dniach jest przedwczesny.
Powinna pani zostać dłużej.
Czuję się już dużo lepiej.
Proszę obiecać, że będzie pani chodzić na terapię.
Moja koleżanka z Düsseldorfu jest świetna.
Eva cię pozdrawia.
Bliźniaki też. Mają ospę wietrzną. Inaczej Eva też by przyjechała.
Kai też cię pozdrawia.
Jaki Kai?
- Był w szoku, gdy usłyszał... - Biedaczek.
Gdyby nie pieprzył się ze swoją byłą od ponad roku,
to nie doszłoby do...
To nie wina Kaia.
Kai to po prostu...
dupek.
Na pewno nie chcesz wrócić do Fryburga?
Co miałabym tam robić?
A co będziesz robić tutaj? Nie znasz nikogo, nie masz pracy.
W mieszkaniu nie masz wszystkich mebli.
- Zamieszkaj u nas... - Wszystko gra.
Zawsze chciałam wyjechać z Fryburga.
Tutaj jest więcej możliwości w branży.
No i znalazłam już pracę.
Przemyśl to, Jassy.
W gazecie pisali, że przed tobą była inna kobieta. Lina Beck.
Lena.
Ma na imię Lena.
- A dzieci... - Mówiłam, że nie chcę o tym rozmawiać.
- Cześć. - Hej.
Jak ten w domu.
Tak.
Gdzie ona jest?
Niedaleko stąd.
Dzień dobry panu.
Gdzie jest jej reszta?
Pewnie dziki.
Tak powiedział leśniczy.
Zawiadomił nas, bo zauważył tę dziurę.
Znalazł ją przypadkiem.
Są ślady całej watahy.
Dziękuję.
Z poufnych źródeł dowiedzieliśmy się, że policja znalazła ciało,
które może mieć związek z porwaniem Jasmin G.
Mogą to być szczątki Leny Beck,
studentki, która 13 lat temu zniknęła bez śladu.
Mimo poszukiwań w całym kraju...
Karin?
Znaleźliście ją?
Cholera.
Słyszałam w radiu.
Musimy poczekać na badanie.
Gdy tylko się czegoś dowiem...
dam znać.
Zjemy razem? Mogę coś ugotować.
Tato, czeka cię pięć godzin jazdy.
Przepraszam za tamto...
Nie szkodzi.
No dobrze.
Lodówka jest pełna.
Przewietrzyłem mieszkanie.
Proszę.
Do drzwi budynku i trzy do drzwi mieszkania.
Według ślusarza zamek jest antywłamaniowy.
Na stole zostawiłem nowy telefon.
Dziękuję.
- Pani Grass? - Tak.
Bujevic, policja.
Chciałem tylko powiedzieć, że jesteśmy w pobliżu.
Dobrze.
Jeśli chcesz, mogę zostać na kilka dni.
Tato, wszystko gra.
Nie martw się.
Nic mi nie będzie.
Pozdrów wszystkich ode mnie.
Po co to robisz, Leno?
To nie ma sensu.
On zawsze jest przy tobie.
Policja znalazła dziś w pobliskim lesie ciało kobiety.
Zakłada się, że to zwłoki Leny Beck.
Studentka zniknęła bez śladu 13 lat temu w okolicy Düsseldorfu po imprezie.
Poszukiwano jej w całym kraju...
Właśnie rozmawiałam z Gerdem.
Jeszcze nie wiedzą, czy to naprawdę Lena.
Myślę, że to ona.
Tego już za wiele.
Dowiadujemy się z wiadomości, że odnaleziono naszą córkę!
Dziennikarze wiedzą.
Oczywiście.
Znajdujemy ją, a jej rodzice dowiadują się z radia.
- Jeszcze nie wiemy, czy to Lena. - A kto inny?
Proszę.
To mężczyzna z tego domu. Prawdopodobnie tak wyglądał.
Policjantom nie było łatwo, bo był tak poharatany.
Trudno winić panią Grass.
O ile to ona to zrobiła. Wciąż temu zaprzecza.
Zamroczyło ją.
A może to byli wspólnicy zabitego?
Dalej nie wierzę, że było kilku sprawców.
A nawet gdyby tak było, po co mieliby zostawiać ciało w domu?
Żeby dać nam winnego.
Byśmy nie szukali dalej.
Dlatego był tak poharatany.
Żeby długo zajęło nam ustalenie, kto to jest.
I udało się.
Nie wzięli ze sobą Jonathana, potencjalnego świadka? To bez sensu.
Nie wiedzieli, co z nim zrobić.
Zwróciliby na siebie uwagę, gdyby nagle był z nimi chłopiec.
Wciąż nie rozumiem, dlaczego Jonathan też nie uciekł.
- Nie mów znowu... - Bo się bał.
Jonathan nigdy nie był poza domem.
A Hannah?
Hannah to Hannah.
Następnym razem bym odebrał.
Mówię z doświadczenia.
Na razie.
Dobrze ci idzie.
Bardzo dobrze, Hannah.
Jonathan, twoja kolej.
Chodź, nie bój się.
Bardzo dobrze, Hannah.
Chodź, pójdziemy razem.
No już!
Hannah, powoli.
Jeśli się nie postarasz, nie wrócisz do domu,
gdy tata po nas przyjdzie.
Zostaniesz tu na zawsze.
Hej.
Już dobrze, Jonathan.
Już dobrze.
Jestem przy tobie.
Już dobrze.
Wszystko zrobiłam dobrze.
Wszystko dokładnie zapamiętałam.
Jestem już duża.
Dobrze.
Obudzę cię na kolację, dobrze?
Hannah.
Siostra Ruth!
Cześć, skarbie.
Przyniosłam ci coś.
Prezent?
BAŚNIE TYSIĄCA I JEDNEJ NOCY
„Baśnie tysiąca i jednej nocy”.
Dziękuję.
Podoba ci się?
Nie wiem, nie czytałam.
No tak.
Pójdziemy na zewnątrz poczytać razem?
Zobacz.
Prezent.
Dziadek już cię odwiedził?
Codziennie mnie odwiedza. Tylko dzisiaj nie.
Niedługo zabierze mnie do domu.
Wspaniale.
Jonathana też?
Nie, tylko mnie.
Jestem jego ulubienicą.
Hannah, komu pokazałaś książkę?
Tacie.
Patrzy przez kamerę?
Pilnuje, żebyśmy przestrzegali zasad.
Zasady są ważne.
Jeśli się ich przestrzega, wszystko gra.
Jeśli nie, trzeba ponieść karę.
- Do widzenia, mały Goliacie. - Do widzenia, siostro Ruth.
Tu Küppers. Chciałabym porozmawiać z panią Aidą Kurt.
To nie czaszka Leny Beck.
Należy do innej kobiety.
Ale...
sprawdziłem DNA włosów w gumce.
Były tam dwa włosy Leny Beck.
Więc gumka należała przedtem do Leny?
To możliwe.
Kobieta zmarła jakieś 15 miesięcy temu.
Piętnaście?
Jasmin porwano pięć i pół miesiąca temu.
A pozostałe dziesięć?
Kto w tym czasie opiekował się dziećmi i odgrywał mamę?
A jeśli były też inne kobiety?
Poza Leną, Jasmin Grass
i tą czaszką?
Sprawdźmy całą bazę danych.
Najpierw młode kobiety zaginione w promieniu 100 km.
Szczupłe, co najmniej 1,70 m wzrostu. Długie włosy, kolor bez znaczenia.
Jasne oczy.
Zniknęły w ciągu ostatnich pięciu, sześciu lat.
Dlaczego akurat tylu?
Dzieci żyły z Leną na tyle długo, by pamiętać jej historie.
Dziadek, ogród, wieża Eiffla, to wszystko opowieści Leny.
Jesteś za blisko tego wszystkiego.
Jeśli mamy współpracować, muszę wiedzieć, że mogę ci ufać.
Okej?
Proszę.
Mojej koleżance przepisano to samo.
To gówniana choroba.
Czyli ta kobieta też była w tym domu, czy co to znaczy?
Najprawdopodobniej po Lenie,
jako zastępstwo.
Przed panią Grass.
Jako zastępstwo Leny.
Czyli Lena nie żyje.
Prawda?
Na to wychodzi.
A sprawca? Wiecie chociaż, kto to jest?
Na razie nie ma dopasowania do DNA zmarłego.
A co mówi Grass? Mieszkała z nim pięć miesięcy. Musi coś wiedzieć!
Jest w trakcie leczenia. Przeżyła traumę.
Jeśli będziemy ją naciskać, źle się to skończy.
- Czyli znowu nic nie macie! - Mamy dowody...
Dwa włosy w gumce? Czym wy się w ogóle zajmujecie?
A co robiliśmy cały ten czas?
Dwa tygodnie temu powołaliśmy nowy oddział specjalny.
Zgadnij, jak się nazywa.
Technicy kryminalistyki pracują pełną parą.
Sprawdzamy zaginionych mężczyzn w całym kraju.
W warsztatach samochodowych i na złomowiskach szukamy
auta z wypadku.
Przesłuchaliśmy 53 osoby,
które teoretycznie miały dostęp do terenu wojskowego.
Niemieckie siły zbrojne, personel NATO, nawet dyrektora technicznego miasta. Nic.
W firmie ochroniarskiej, która zabezpieczała teren,
żaden z pracujących tam 36 strażników nic nie zauważył.
Wystarczy?
Proszę.
Przyniosłem zdjęcia.
To zmarły z tego domu.
Mniej więcej tak powinien wyglądać.
Tu wygląda młodziej o 13 lat.
Różne fryzury, brody.
Widziałeś go kiedyś?
Jakiś znajomy Leny?
Nie.
Mam coś zrobić z dziennikarzami pod domem?
Im mniej cię widać, tym szybciej odchodzą.
Karin, ja...
myślałem, że ją znaleźliśmy.
Leno.
Leno, otwórz oczy.
Wiem, że nie śpisz.
Jestem głodny.
Wiem.
Kiedy tata wróci?
Na pewno niedługo.
- Zapomniał o nas! - Wcale nie!
- Nie wiesz tego! - Nie kłóćcie się.
Zobaczcie, co tu mam.
Podzielimy się, dobrze?
A ty, mamo?
Jestem najedzona.
- Spakowani? - Jedziemy na wycieczkę?
Tak! Samolotem!
Proszę zapiąć pasy.
W imieniu kapitana Goliata
witam państwa na pokładzie naszego lotu na Rajskie Wyspy.
Zezwolenie na start.
Ruszamy i siedzimy głęboko wciśnięci w skórzane fotele.
Lecimy coraz wyżej.
Osiągnęliśmy sześć tysięcy metrów i nagle...
unosimy się w powietrzu.
Ja latam.
Widzę słońce.
Niebo jest błękitne.
A chmury świecą na jasnoróżowo.
W oddali pilot widzi już
na bezkresnym morzu
wyspę.
Rajska Wyspa.
Z wielkimi palmami.
Właśnie.
Całą noc rozmyślałam.
Ja też nigdy go nie widziałem.
Wracasz w poniedziałek do biura?
Wziąłem wolne.
Co?
Zrozumieli. Stefan przejmie moich klientów na parę tygodni.
Praca ci służy, wiesz o tym.
Jakie masz plany na dziś?
Pomaluję domek dla lalek i odwiedzę Hannah.
Pójdziesz ze mną?
Ucieszyłaby się, gdyby odwiedziła ją też babcia.
Przyjdź.
Musicie się lepiej poznać, zanim tu przyjdzie.
Tutaj?
- Na dwa, trzy dni, żeby się przyzwyczaić. - Nie mogę.
To córka Leny.
Właśnie.
Codziennie będzie nam przypominać, co spotkało Lenę.
Nie trzeba mi o tym przypominać.
To się nie uda.
Nie dam rady.
- Nie mogę na nią patrzeć. - Lena by tego chciała.
Nie musisz pokazywać rąk. Ufam ci.
Mogą nawet być brudne.
Cześć, Hannah.
Znaleźliście Pannę Tinky?
Jeszcze nie.
Cześć, Jonathan.
Pamiętasz mnie?
Jestem Aida.
Cześć.
Hannah.
Ten mężczyzna...
to twój tata?
Tak.
A ten mężczyzna?
To przyjaciel taty?
To też tata.
A on?
Tata.
Więc masz wielu tatusiów?
Tata to tata.
Kobieta, która miała wypadek, ma na imię Jasmin.
- Ładne imię, prawda? - Wolę Lenę.
Rozumiem.
Byliście kiedyś sami przez jakiś czas?
Bez mamy?
Tak?
Jak długo?
Osiem śniadań.
Potem mama wróciła.
Gdy myślę o mamie, wiem, że ją kocham.
Bo jest mi wtedy ciepło.
Miłość jest podobna do szczęścia.
To ciepłe uczucie.
Gdy myślę o siostrze Ruth,
też jest mi ciepło.
Pani Küppers?
Pani Grass?
Kto tam?
To ja. Pani Hardert z mieszkania obok.
Zostawię zakupy pod drzwiami, dobrze?
Dziękuję.
Ile jestem pani winna?
Nic. Pani ojciec wrzucił do mojej skrzynki kopertę z listą zakupów i pieniędzmi.
Proszę wracać do zdrowia.
Jeśli krzykniesz, zabiję cię.
Jeśli nie zrobisz tego, co mówię, zabiję cię.
Jeśli źle pomyślisz, zabiję cię. Takie są zasady, Leno.
Promienie UV to fale elektromagnetyczne,
których długość wykracza poza granicę światła widzialnego.
Bardzo dobrze.
Na koniec uszy. Mogę?
Powiedz, Hannah...
Twoja mama
zawsze opowiadała ci wiele historii.
- Prawda? - Tak.
Opowiadała ci kiedyś o mnie? O dziadku Matthiasie?
Co mówiła?
Że jej tata jest najlepszym dziadkiem na świecie.
A babcia jest najlepszą babcią.
I że oboje mieszkają w pięknym domu.
Z ogrodem.
I huśtawką.
I że jest tam mnóstwo książek.
To wygląda na nieszczęśliwy wypadek. Spadła z drabiny podczas wymiany żarówki.
Ale?
Wczoraj dzwoniła na komisariat. Podobno była zaniepokojona.
Nikt jej nie zapytał, dlaczego dzwoni?
Chciała ze mną porozmawiać.
Nie mogłam się dodzwonić.
- Dlatego tu przyjechałam. - Dobra.
Pani Hardert?
Halo?
Przepraszam, że przeszkadzam. Tu Bühling.
Muszę z panią porozmawiać.
Nie zajmę pani dużo czasu.
Dzień dobry.
Mogę wejść?
Jak się pani czuje?
Trzyma się pani?
Dobrze.
Czuję się dobrze.
Cieszę się.
Lepiej pani w tym kolorze.
Przestrzegaj zasad, Leno.
Sąsiadka zrobiła dla mnie zakupy.
Mówiłem, że będę codziennie sprawdzać, co u pani.
- Myślałam, że będzie pan dzwonić. - Ma już pani nową komórkę?
Mogę podać panu numer.
Czy to był zawsze ten sam mężczyzna?
Nie było innych?
Jak już mówiłam, zawsze był ten sam.
Wspominał o przyjaciołach? O wspólnikach?
Nie. Ciągle to panu powtarzam.
- A o innych kobietach? - Co?
Czy on albo dzieci mówili o innych kobietach?
Była tylko Lena.
Mamy rekonstrukcję twarzy.
Oczywiście na ile to było możliwe.
Rozpoznaje go pani?
Przypomnij sobie, Leno.
Wiesz, co się stało.
Stój!
Hej!
Słyszy mnie pani?
O Boże. Wezwę karetkę.
Wezwę karetkę.
Pani Grass?
Proszę się nie bać.
Nie będzie dochodzenia w prokuraturze. Uznali to za samoobronę.
Ale...
rozpoznaje go pani?
Wiesz, co masz zrobić.
Pani Grass?
Powiedz mu to, Leno.
Tak.
Poznaję go.
Dobrze.
Te sprawy...
Przepracowanie ich...
To wymaga czasu.
Zrozumiałaś w końcu, Leno?
Jesteśmy tylko my.
Jesteśmy rodziną.
Ktoś się bardzo ucieszy.
Zapakować na prezent?
Nie trzeba. Dziękuję.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „UKOCHANE DZIECKO” ROMY HAUSMANN
Napisy: Ewelina Zakrzewska