Witaj, Leno.
UKOCHANE DZIECKO
DLA LENY
Pomóż mi.
- Przyniosłem panu. Proszę. - Dziękuję.
My...
Dobrze wykonujemy swoją pracę.
Rozumiem. Jestem tu w innej sprawie.
Jakiej?
Nie mogę o tym mówić.
Dziękuję.
Nie podnoś się. Tak jak mówiliśmy.
Panie Beck!
Hej!
Proszę się zatrzymać!
- Nie bój się. - Panie Beck!
Wynocha!
Karin,
poznaj Hannah.
Hannah, to twoja babcia.
Mieliśmy jechać do domu, dziadku.
Przecież...
Jesteśmy w domu.
To nie jest dom.
A to kto? Twój kotek?
Wydzwaniałam. Czemu nie odbierasz?
Później.
Chodź, Hannah.
Pokażę ci twój pokój.
Więc?
Co tu robisz?
Ja jestem tu, bo moi rodzice się rozwodzą
i mojej matce trochę przy mnie odbiło.
A ty?
Nie mogę z tobą rozmawiać.
- Co? - Nie mogę z tobą rozmawiać.
Kto tak mówi? Twoja siostra?
Mój tata. Obiecałem mu, że nie będę z nikim rozmawiał.
Ma po mnie przyjechać, gdy nasz nowy dom będzie gotowy.
Jonathan, musisz dać mu spać.
Nie przeszkadzaj mu ani nie patrz na niego.
Mam dużo pracy, więc nie mogę cię zabrać. Ale będę cię cały czas obserwował.
Będę o ciebie dbał.
Wiesz o tym, prawda?
Jeden, dwa,
trzy, cztery,
pięć, sześć,
siedem, osiem,
dziewięć, dziesięć,
jedenaście, dwanaście...
To ja to narysowałam.
Wiem.
Tata, mama, Jonathan, ja i Panna Tinky.
A mama...
to Lena?
Tak.
Prawdziwa Lena, która cię urodziła?
Tata mówił, że to nieważne.
Nieważne?
Nieważne, czy nas urodziła.
Ważne, żeby się zachowywała, przestrzegała zasad i nas kochała.
Na rysunku mama trzyma dziecko.
To Sarah.
Nasza siostra.
Nie była z nami długo.
- Matthias, chodź tu, proszę. - Za chwilę.
Teraz.
Nie możesz bawić się w rodzinę, jak gdyby nigdy nic.
Jesteśmy jej rodziną.
- Hannah to nasza wnuczka! - Tak!
Narażasz ją na to całe szaleństwo pod domem.
- Sprowadziłeś ją tu... - Bo nas potrzebuje.
Potrzebuje normalności.
Normalności? Ona nawet nie wie, co to jest!
Potrzebuje profesjonalnej terapii.
Zabieram ją na terapię!
Dokąd idziesz?
Muszę pobyć sama.
Tak?
Kość łopatki należy do pielęgniarki domowej z Chorwacji.
Dobra.
Wyniki badań DNA tego gościa z firmy ochroniarskiej
dały wynik negatywny.
Tak myślałem.
Inaczej nie zgodziłby się na badanie.
Ale dzwonię do ciebie,
bo dostaliśmy cynk od policji z Maastricht.
Jasper Neeskens, Holender, jest zaginiony od czasu wypadku.
Jechał srebrnym volvo V70
i świetnie pasuje do portretu pamięciowego.
Mógłby być wspólnikiem?
Nie. Zaledwie cztery miesiące temu wrócił z żoną i trójką dzieci z RPA.
Pracował tam przez ponad dziesięć lat przy wydobyciu surowców.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Zapytaj Jasmin, dlaczego wskazała niewłaściwego mężczyznę.
Pojadę do niej.
Jeśli zmarły nie miał z tym nic wspólnego...
To dlaczego Jasmin nas okłamała?
Zapytam ją.
TERMINY SESJI TERAPEUYCZNYCH
Jasmin Grass.
Mój ojciec chce mnie odwiedzić,
więc chciałabym przełożyć terapię na przyszły tydzień.
Nie. Tego dnia mam już wizytę u ginekologa.
W związku z ciążą.
Tak. Dziękuję.
Dobrze. Odezwę się.
Do usłyszenia.
Jonathan?
Masz gościa.
Babcia chciałaby cię poznać.
Ma rozstrój żołądka. Pewnie za dużo słodyczy.
Zostawię otwarte drzwi. W razie czego proszę mnie zawołać.
Cześć.
Bardzo dobrze.
Świetnie.
Lepiej?
Mamo? Możemy wrócić do lekcji angielskiego?
Dobrze.
Wracajcie do klasy.
No już.
Otwórzcie zeszyty.
- No dobrze. - Tata!
Bardzo dobrze, dzieci.
Dziękujemy, tato.
Nie powinnaś płakać przy dzieciach, Leno.
Dostaniesz karę, ale najpierw zrobimy test ciążowy.
Hannah, Jonathan, chodźcie!
Hannah?
Co tu robisz?
Ktoś rzucał kamykami w moje okno.
Czemu podniosłaś rolety?
To się stało samo.
Co powiesz na ciepłe mleko z miodem?
Pomaga na bezsenność.
Nie, dziękuję.
Wszystko dokładnie zapamiętałam.
Wszystko zrobiłam dobrze.
Jestem już duża.
Panie Beck!
Chwileczkę!
Chwila!
Hannah?
To mama.
A tutaj pojedziemy.
Do domu.
Tak. To będzie nasz nowy dom.
W końcu wszystko będzie jak dawniej.
Tato? Gdzie mama?
Znów ją widać.
Chcesz się położyć, zanim pojedziemy po mamę?
Już czas, Leno.
Wyjdź przez bramę. Będę czekał za rogiem.
- Tak? - Gerd?
- Hannah zniknęła. - Co?
Przeszukałem dom. W nocy jeszcze tu była. Drzwi do domu były otwarte.
Pluszowy kot i książka z bajkami też zniknęły.
- Musisz... - Uspokój się.
Dziennikarze zauważyliby Hannah...
Musiała wyjść w środku nocy...
Wyślę tam kogoś, rozumiesz?
Proszę się odsunąć, bo pana pozwę...
- Skąd mają państwo adres? - Dostaliśmy SMS.
- Od kogo? - Anonimowo.
- Tak? - Aida?
- Tak? - Zadzwoń do Becków.
Ale najpierw do mojego wydziału. Muszą tam jechać.
- I wyślij też techników. - Co się stało?
Hannah zniknęła. Pewnie wczoraj w nocy.
A ty gdzie jesteś? Dzwoniłam...
Jestem...
Cholera!
- Gerd? - Później wyjaśnię.
Dowiedz się, czy szef firmy ochroniarskiej...
- Rogner i Syn. - Tak.
...czy ma jakieś powiązania z Beckami.
Dobrze.
Dobrze, tato?
To nie jest konieczne.
Jak się masz, Leno?
Dobrze.
Jesteś w ciąży?
Cudownie.
Dokąd jedziemy?
Do nowego domu, mamo.
BAŚNIE TYSIĄCA I JEDNEJ NOCY
Tato?
Tak, skarbie?
Nie możemy zabrać też do domu siostry Ruth?
Jako babcię?
Wszystkie dzieci mają babcię i dziadka.
Ale dziadkowie nie zawsze mieszkają z rodziną.
Ale ty też mieszkałeś w domu z babcią i dziadkiem.
Bo byli dla mnie jak rodzice.
A twoi rodzice biologiczni?
Co z nimi?
Proszę, tato. Możemy zabrać siostrę Ruth jako babcię?
Hannah, to niemożliwe. Ale możesz sobie zażyczyć czegoś innego.
Obojętnie co?
Obojętnie co.
Obiecuję.
Więc chcę teraz pojechać nad morze.
Do latarni wyglądającej jak laska cukrowa.
Gdzie to jest?
Dziadek mówił, że jest w Egmond.
Beck...
Nie widzę klienta o nazwisku Beck.
Doradca podatkowy w Meerbusch. To mogło być 13 lat temu.
Może to było, zanim firma przeniosła się do Akwizgranu.
Muszę sprawdzić teczki na zapleczu.
Wcześniej nie dokumentowali nic cyfrowo.
Czy to Rogner senior?
Tak.
Lars Rogner jest bardzo podobny do ojca.
To jego dziadek.
A to?
Też Rogner senior.
Z żoną i córką. I małym Larsem.
To matka Larsa Rognera?
Tak. Pewnego dnia uciekła.
Była bardzo młoda.
A ojciec?
Nieznany.
Znalazłam.
Beck, kancelaria podatkowa i dom prywatny.
Oba budynki zostały wyposażone w system alarmowy w 2002 roku.
Ostatnie wezwanie było prawie 13 lat temu.
To był fałszywy alarm. Ktoś zrestartował system.
Cholera.
Cholera!
Zero, dwa, jeden, sześć, jeden.
- Potem 27 trzy razy. - Okej!
- Mogą to wyłączyć. - Dzięki!
- Nie ma sprawy, Lenuś. - Przepraszam.
Pozdrów mamę.
Miłej rocznicy.
Pilnuję psa przez jeden weekend i dzieje się coś takiego.
- Proszę się na chwilę odwrócić. - Dobra.
Abrakadabra.
Bardzo dziękuję!
Tak mi przykro.
Zasłużyliśmy na lody, prawda?
- Dobra. - Dobra.
Dlaczego ja?
Dlaczego pozwoliłeś mi żyć?
Po co wysłałeś ze mną Hannah?
To proste, mamo. Bo tego chciałam.
Zniszczony.
Zniszczono mój skarb!
Daj to. To niebezpieczne.
Jonathan, zostań tu i posprzątaj.
I wyczyść dywan.
A ja poszukam mamy.
Gdy tata się ocknie, powiedz mu to. Rozumiesz?
Stój!
Nic pani nie jest?
Słyszy mnie pani?
Wezwę karetkę, dobrze?
Wezwę karetkę.
Mamo?
Tato!
Hannah!
Co ty wyprawiasz? Mogłaś zginąć! Nie możesz tak uciekać!
Musiałam pobiec za mamą. Tamten gość ją przejechał.
Ale już go ukarałam.
Co?
Trzeba wezwać karetkę dla mamy.
Hannah...
- To niemożliwe. - Proszę.
Chcę zachować tę mamę.
Opowiada historie dużo lepiej niż poprzednie mamy.
Robi to tak jak pierwsza mama.
Tym razem karetka musi przyjechać.
Ty płaczesz, skarbie.
Proszę, tato.
Możesz się tym obronić, gdy on się ocknie.
Poczekaj tu na mnie.
Pamiętasz wszystko?
Pan był miły i zajął się mamą.
Zniknął dopiero wtedy, gdy przyjechała karetka.
To nie jego wina, że doszło do wypadku.
Bardzo dobrze. Wkrótce znów będziemy szczęśliwą rodziną.
Wrócę po was, gdy Lena poczuje się lepiej.
Proszę. Wezwę karetkę. Gdy zobaczysz błękitne światła, biegnij w stronę drogi.
Zgodnie z umową.
Wiem, że zrobisz wszystko dobrze. Jesteś już duża.
Prosiłam o to. Tata zrobił wszystko tak, jak chciałam.
Bo jestem jego ulubienicą.
NIEZNANY NUMER
Bühling, słucham.
Tu Teske. Nie ma śladów włamania. Żadnych odcisków palców ani śladów butów.
- Pakujemy się już. - Mogę na chwilę?
Gerd, co teraz będzie?
Moi koledzy robią, co mogą.
Hannah jest całkiem sama. Nic nie wie o tym świecie.
- Jeśli coś jej się stanie... - Matthias.
Przyprowadzę ją do ciebie. Obiecuję.
- Wiesz, gdzie jest? - Nie mogę...
Na autostradzie A73 koło Nijmegem...
Po wyjściu proszę zamknąć drzwi.
Muszę...
Kto to?
Tata. Ale bardzo stary.
Świetnie ci idzie.
Kogo widzisz na tym zdjęciu?
Znowu tatę.
Ale nie tak starego.
I mamę.
Ale inną.
Mogę cię jeszcze o coś spytać?
Czemu zostałeś w domu?
Drzwi były otwarte.
Bo Hannah wyszła i kazała mi zostać.
Przepraszam.
Nie zrobiłeś nic złego.
Chodź tu.
Jest godzina 12.
- Już prawie jesteśmy. - Muszę iść do toalety.
No już.
Jonathan go zidentyfikował. To Lars Rogner.
W jego biurze jest zdjęcie jego matki. Wygląda jak Lena Beck.
- Rozumiem. - Spódnica, bluzka, wszystko.
W firmie nie wiedzą, gdzie on jest.
Ale odziedziczył po dziadku dom w pobliżu Mönchengladbach.
Właśnie tam jadę.
Cholera.
Odwróć się, proszę.
Proszę.
Cholera.
Hej!
Lena, obudź się.
Nie jestem w ciąży.
Nie jestem Lena.
Jestem Jasmin.
Gdzie jest Lena?
Gdzie ją pochowałeś?
W domu.
W ogrodzie.
I jak?
Jak ci się podoba morze?
Jakie to uczucie?
Ładne.
I zimne.
Ale jest jak szczęście.
Tak.
Nazywam się Matthias Beck.
To moja żona, Karin.
Trzynaście lat temu zaginęła nasza córka, Lena.
Uwielbiała dobrą zabawę.
Cześć, Hannah.
Była ciekawa świata.
- Cześć, Benedikt. - I mądra.
Oraz pomocna.
Świetnie opowiadała historie.
Przez te wszystkie lata nie wiedzieliśmy, co się z nią stało.
Teraz w końcu ją odnaleziono.
Pochowaliśmy ją.
Jest z nami.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „UKOCHANE DZIECKO” ROMY HAUSMANN
Napisy: Ewelina Zakrzewska