ดันเจียนใต้ดินชั้นสาม
เมื่อผ่านสุสานใต้ดิน และป่ายอดหอคอยไปแล้ว
ทางจะเชื่อมเข้าสู่ภายในปราสาททองคำ
ในปราสาทที่เคยแสนโอ่โถงภาคภูมิ บัดนี้มีเพียงฝุ่นและรา กับเงาแห่ง
อดีต
เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาแต่ ไกลนั้น เป็นได้ทั้งของนักผจญภัย
ไม่ก็ของ ผู้พำนักที่ยัง เร่ร่อน แม้จะถึงกาลมรณะไปแล้ว
นี่มันเสียงสเกเลตัน
นี่เสียงมนุษย์
ส่วนนี่เสียงกูล
ทำไมถึงได้รู้ล่ะน่าสยองออก
เสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิต โครงกระดูกร่างเน่าเปื่อยมันผิ
ดกันน่ะ
อ๊ะ
ไปทางซ้ายเถอะ เหมือน ทางขวาจะมีโกเลมคอยเฝ้าอยู่
โกเลม มอนสเตอร์อาคม จำลอง ร่างมนุษย์จากโคลนดินและหิน
เป็นตุ๊กตาที่คอยปฏิบัติตามคำ สั่งของเจ้านาย อย่างแน่วแน่
ซื่อสัตย์
เดี๋ยวก่อน
บอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าพวกโกเลมน่ะ เป็นดินถึง99% จะกินไม่ได้เด็ดขาด
พวกมันคือสัตว์อาคมเต็มรูปแบบ
-ฉันรู้แม้แต่วิธีสร้างมันเลยด้วย -โอ๊ะ สอนกันบ้างสิ
ฝันไปเหอะ!
ถึงจะสร้างได้ก็เถอะ คิดจะเอาไปใช้อะไรน่ะ
ข้ามีธุระต้องการบางอย่างจาก ร่างของเจ้าพวกนั้นด้วย ตามมาสิ
ตามปกติแล้ว ข้าจะใช้ ที่ตั้งแคมป์นี่เป็นฐานน่ะ
ว้าว
อาศัยอยู่ที่นี่อย่างงั้นเหรอ
ไม่ค่อยได้มาค้างซักเท่าไรหรอก
โดยทั่วไปแล้ว ข้าจะล่าที่ชั้นสอง ไม่ก็ชั้นสี่ มีแค่เดือนละครั้งที่จะ
ออกไปซื้อเครื่องปรุงรส แล้วก็พวกของที่ไม่พอใช้
ที่บังเอิญเจอกับพวก เจ้า ก็เป็นตอนขากลับนี่แหละ
ชั้นสามนี่น่ะมีมอนสเตอร์ที่กินได้ น้อย โดยมากมักจะเน่าไปหมดแล้ว ไม่ก็
เป็นพวกที่เหลือแต่กระดูก แต่ว่านะ
โกเลม! เจ้าสิ่งมี ชีวิตที่แสนวิเศษพวกนั้นน่ะ
ร่างกายของพวกมันเปี่ยมด้วยสารอาหาร อันอุดมสมบูรณ์ แถมอยู่ในอุณหภูมิและ
ความชื้นที่เหมาะสมตลอดเวลา
แบบนี้ก็แปลว่า
นี่ใช้โกเลมแทนไร่แทนสวนอยู่ งั้นเหรอ! คนในปราสาทได้ร้องไห้แน่
นักวิจัยเวทมนตร์เองก็จะร้องไห้ด้วย
ทำไมกันล่ะ ข้าเป็นพวกไม่ชอบ เวทมนตร์ก็จริงแต่พวกมันควรค่าแก่การ
สรรเสริญ เรือกสวนไร่นา ทั้งหมดมันควรจะเป็นแบบนี้
ขอบอกเลย ทั้งศัตรูพืชก็รบกวนได้ยาก
แถมยังไล่โจรขโมยผักได้อีกด้วยน่ะ
พวกนั้นจ้องจะขโมยผักที่ไหนเล่า
อีกอย่าง พวกมันคุม การให้น้ำได้ด้วยตัวเอง
แค่ฝังเมล็ดหรือต้นอ่อนไว้ ที่ เหลือก็แค่ปล่อยให้พวกมันเติบโตขึ้น
มาเอง
แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะจะขาดการดูแล เล็กๆน้อยๆไม่ได้ ก็เพราะเหตุนี้แหละ
ข้าถึงได้เลือกเอาที่นี่เป็นฐาน
-โอ๊ะ -เอ่อ-
ออกมาแล้ว!
เอายังไงต่ออะ
-ให้ช่วยมั้ย! -ไม่ต้อง!
ฮึยยึบ!
ฮึบ!
ฮึบ
-สุดยอด -ดูชำนาญมากๆเลย
เดี๋ยวนะ ทำไมถึงได้รู้ ล่ะว่าแกนของโกเลมอยู่ตรงไหน
อย่าบอกนะว่า
เสร็จเรียบร้อยแล้ว ช่วยเก็บ ผักที่งอกอยู่บนหลังพวกโกเลมทีสิ
นึกอยู่เหมือนกันว่าเขียวครึ้ม ยังไงชอบกล พวกนี้ผักหมดเลยเหรอ
ในความคิดโกเลมพวกนี้อาจ เป็นปรสิตมากกว่าหรือเปล่าเนี่ย
ที่จริงแล้วการได้พืชช่วยหยั่งราก แบบนี้ ทำให้ดินเกาะตัวกันดีขึ้นต่าง
หาก เรียกว่าความ สัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยน่ะ
อย่างงั้นสินะ
ว่าแต่ช่วยถอนวัชพืชให้ด้วยสิ
ว้าวพืชไร่พืชสวน
นานๆจะได้กินผักแบบปกติซะทีน้า
ขนพวกวัชพืชมาทางนี้ได้เลย
เอากองสุมกันไว้แบบนี้แล้วปล่อยให้ แห้ง ส่วนที่แห้งแล้วก็เอากลับลงไป
ฝังในตัวของโกเลมให้ย่อยสลาย
หา
ส่วนนี่ ก็เป็นปุ๋ยคอกที่ หมักมาจากอย่างอื่นแล้วเราก็
- เอามาราดลงไปบนตัวของเจ้าโกเลมต่อ! -เฮ้ย!
-คิดไว้แล้วเชียว! -มีอะไรเหรอ
สาเหตุที่นายรู้ตำแหน่งแกนของโกเลม น่ะ ก็เพราะนายเอาไปฝังไว้เองใช่มั้ย
ละ!
โถ่เอ้ยไม่ไหวเลยจริงๆสร้างสัตว์ อาคมโดยไม่ได้รับอนุญาตมีความผิดนะ
รู้มั้ย
ข้าก็แค่ขุดพวกมันขึ้นมาแล้วเอา กลับคืนให้เป็นสภาพเดิมก็เท่านั้นเอง
สิ่งมีชีวิตอาคมเถื่อนเหรอเนี่ย
พรวนดินให้มันร่วนๆ แล้วก็ขุดให้เป็นร่อง
ถ้าหากปลูกพืชซ้ำๆอาจจะทำให้ดินที่ ปลูกจืดได้ต้องหมุนเวียนโกเลมที่
หว่านเมล็ดลงไป
อ้า…
เหนื่อยจังเลยแฮะ
รู้สึกว่าจะใช้แรงมากกว่า ตอนสู้กับมอนสเตอร์อีกนะเนี่ย
ขอบคุณพวกเจ้ามากเลยนะที่มา ช่วยกัน เสร็จเร็วกว่าเดิมเยอะเลย
ดื่มน้ำแล้วก็อยากไปห้องน้ำซะงั้น
ถ้างั้น ในระหว่างที่แม่ สาวเอลฟ์ของเราไม่อยู่เนี่ย
ก็กวาดดินที่กระจาย อยู่มารวมกันให้มากที่สุด
ทาโร่
จิโร่
ซาบุโร่
ฝังลงไปแล้วจะฟื้นคืนชีพทันทีเลยเหรอ
ไม่หรอก ก็ต้องใช้เวลาสักนิดหน่อย นั่นแหละ พอเมล็ดหยั่งรากถึงดินจะ
ขยับเขยื้อนมันก็จะไม่ร่วงลงมา
นายนี่ดูแลโกเลมด้วยความรักจริงๆนะ
สุดยอดไปเลยเซนชิใช้ชีวิตมาแบบนี้ นี่เองเหรอแล้วไม่ลำบากหรือยังไงอะ
ข้าทำเพราะว่าข้าอยาก ทำ ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนี่
อ้า
ประมาณนี้แหละมั้ง เอ้า มารับผล ตอบแทนจากความเหนื่อยของเรากันเถอะ
สีสวยจังเลยนะ
เราเองก็ปอกเปลือก เก่งขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย
-ใหญ่ขนาดนี้ใช้ได้จริงๆแน่นะ -หือ
อื้อใช้ได้ๆ
จะจุดไฟงั้นเหรอฉันทำให้เอามะ
ใช้หินจุดเอาก็ได้ไม่ต้องหรอก
ก็เห็นใช้แต่วิธีแบบนั้นอยู่เรื่อย เลย ทั้งที่ใช้เวทมนตร์ง่ายกว่าแท้ๆ
ยังปลื้มว่าโกเลมน่ะ สะดวกอยู่เลยไม่ใช่หรอ
พอทำอะไรได้ง่ายๆจนเคยตัว แล้วทักษะอื่นก็จะขึ้นสนิม
ความสะดวกกับง่ายมันคนละเรื่อง
วิธีในแบบของเจ้าน่ะมันก็ไม่ ต่างจากการไปซื้อผักมาจากร้าน
เบค่อนบาซิลิสก์เหลือ อยู่แค่ก้อนสุดท้ายแล้ว
เสร็จเรียบร้อย!
-จะกินแล้วนะครับ -จะกินแล้วนะคะ
อ๋า…
อึ๋มมม อร่อยเหาะเลย! แปลกดีที่ โตมาอย่างเอร็ดอร่อยในดินแบบนี้ได้
บางอย่างในตัวโกเลมอาจ จะส่งผลต่อรสชาติก็ได้นะ
หยุดเดี๋ยวนี้ ถึงจะเดิน หรือโหยหวนได้แต่ก็เป็นไร่สวนนะ!
จะว่าไป โกเลมเป็นดินไปแล้วถึง99 ใช่มั้ยล่ะ แล้วที่เหลืออีก1%คือ
อะไรเหรอ
เป็นความลับ
อ้า…อร่อยสุดๆเลย
แน่นท้องไปหมดแล้ว พอหนัง ท้องตึงหนังตาก็ชักจะหย่อน
พักผ่อนไปก่อนก็ได้ ข้าน่ะ มีอะไรต้องไปทำอยู่อีกนิดหน่อย
ล้างจานด้วยสิ
ไปห้องน้ำดีกว่า
ว่าแต่ห้องน้ำแถวนี้น่ะทำเอาไว้ดี มากๆเลยนะ ไม่ใช่แบบที่ขุดหลุมไว้ใช้
ส่งๆแบบขอไปที
ในที่ที่มีคนสัญจรหนาแน่นในดัน เจียน จะมีที่กำหนดไว้ให้คนมาปลด
ทุกข์
มีการดูแลให้สะอาดอยู่เสมอ แถม บางทีก็มีดอกไม้ประดับเอาไว้ด้วยล่ะ
คนใจดีก็ยังมีอยู่สินะ
หือ
เซนชิ!
อะไรหรอ
ทำอะไรอยู่น่ะ!
ข้าก็กำลังตักอึ๊จากใน ห้องน้ำเอาไปใส่ถังปุ๋ยหมักยังไงเล่า
กินเสร็จก็ทำได้เลยยอมใจจริงๆ
นี่เป็นปุ๋ยที่ สำคัญมากอย่างหนึ่งเลยล่ะ
งั้นผักเมื่อกี้ก็
นี่มาร์ซิล เรื่องแบบ นี้บนพื้นโลกเขาก็ทำกันน่า
นั่นก็ใช่อยู่หรอก แต่ว่าก็นะ
แล้วทำไมเซนชิถึงยึดตึดกับการ ใช้ชีวิตในดันเจียนขนาดนี้กันล่ะ
พึ่งตัวเองได้แบบ นี้ บนโลกก็ต้องอยู่ได้
ไปทำไร่ไถนาอยู่ข้างบน ไม่คิดบ้าง เหรอว่ามันก็น่าจะสบายกว่านี้เยอะเลย
ถ้าข้าทำแบบนั้นแล้วใครจะเป็น คนคอยดูแลห้องน้ำในดันเจียนล่ะ
ใครจะคอยเอาซอมบี้ที่ตกลงไปในคอห่าน ขึ้นมา แล้วใครจะปลุกโกเลมที่หมดสภาพ
ให้คืนชีพ
เมื่อก่อนน่ะนะ เคยมีโกเลมอยู่ถึง สิบตัวแต่ตอนนี้เหลือแค่สาม ถ้าหาก
ขาดโกเลมพวกนี้ไป
มอนสเตอร์ชั้นล่างก็จะแห่กันขึ้น มาถึงชั้นนี้ จากนั้นมอนสเตอร์ที่โดน
มอนสเตอร์พวกนั้นไล่ที่ก็ จำเป็นจะต้องหนีไปอยู่ที่อื่น
แล้วก็จะไปไล่ที่มอนสเตอร์อื่นอีก ที ถ้ามันเป็นแบบนั้น ที่นี่ก็จะไม่
เหมือนเดิมอีกต่อไป
จะออกล่าหรือแค่เดินไปมาก็คงยาก
จะเป็นดันเจียน หรือไร่สวนก็เหมือน กัน ถ้าปล่อยปละละเลย มันก็จะไร้ซึ่ง
ความอุดมสมบูรณ์ และที่สำคัญ
การได้กินของที่ปลูกขึ้นที่นี่ แล้วปันส่วนของตัวเองคืนสู่ดันเจียน
พอได้ใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว ก็รู้สึก ว่า ได้รับการยอมรับให้เข้ามาสู่ดัน
เจียนอย่างแท้จริง
เช่นนี้แหละที่น่ายินดี
โอ้
โอ๊ะ
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ไม่อยู่เฝ้าที่นี่ แล้วไปกับพวกเรามันจะดีเหรอ ถ้าหาก
แถวนี้ถูกปล่อยรกร้าง
ไม่ต้องคิดมากน่าข้าจะไม่อยู่ ที่นี่แค่เดือนสองเดือนเท่านั้น พวก
โกเลมจัดการอะไรเองได้อยู่แล้ว
แล้วก็นะ ถ้าพวกเจ้าเกิดขาด อาหารตายข้าก็รู้สึกผิดแย่เลยน่ะสิ
รอหน่อยนะ จะรีบไป เตรียมตัวเดี๋ยวนี้แหละ
-โอ้ -โอ้
เซนชินี่สุดยอดไปเลยแฮะ
จะเอายังไงกับผักพวกนี้ดีล่ะ
ปกติข้าก็จะเอาไปแลกเป็นของอื่นๆ บ้าง มีครั้งนึงข้าเคยเอาไปตั้งร้าน
ขายแบบไม่ได้เฝ้า
ขายแบบไม่ได้เฝ้าเหรอ
ที่ข้าตั้งร้านแบบนี้ก็กะจะ ให้คนใส่เงินเอาไว้ในกล่องสมบัติ
แต่เงินโดนขโมยตลอดก็เลยเลิกขายไปน่ะ
มิน่าล่ะกล่องสมบัตินั่น
ถึงได้มีเงินอยู่ข้างในนั้นตลอด
แล้วการแลกของที่ว่า แถวนี้มีบ้างหรือเปล่า
ลงไปข้างล่างอีกหน่อยก็มีพวกที่ทำ ธุรกิจกันเป็นประจำแต่จะว่าไปตอนนี้
คงไม่มีใครเปิดรับ
จะปล่อยให้สวนร้างไปเลยมันก็ไม่ดี เท่าไรข้าก็เลยเก็บเกี่ยวมาถ้าไม่
เอาไปทิ้งก็ได้
ไม่ได้หรอกนะ! จะกิน ทิ้งกินขว้างแบบนี้ไม่ได้!
อุตส่าห์ดูแลมาด้วยความยาก ลำบาก ออกจะเงาวับดูน่าอร่อยขนาดนี้!
ติดใจเข้าแล้วสิ
งั้นเราก็คงต้อง… หาสถานที่ แลกของแถวๆนี้ให้ได้งั้นสินะ
-แถวๆนี้ยังงั้นเหรอ -แถวๆนี้ยังงั้นเหรอ
ในดันเจียนเอง ก็มีพ่อค้า
เข้ามา
ลูกค้าส่วนมากนั้นก็คือ
เหล่านักผจญภัย ไม่ก็ผู้คนที่มี เหตุให้กลับขึ้นไปบนพื้นโลกไม่ได้
ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ เชิญเลยขอรับคุณลูกค้า จะพักค้างคืนหรือว่าแค่รับประทาน
อาหารล่ะ
มาแลกของน่ะ
แหมๆแหมๆ ฮี่ๆ ไม่ ทราบว่าเอาอะไรมาแลกเหรอ
เอาผักมาแลก
-อ้าอะเอ๋ -เดี๋ยวสิ คุยกันก่อนก็ได้!
ถ้าอยากจะแลกก็จงไปเอาทองมาซะ! เข้าใจหรือเปล่า เราอยากได้แค่ทอง
เว้ยทอง! แผ่นกลมๆ สีทองเป็นประกายน่ะ!
ไม่ได้อยากจะขอแลกกับเพชรพลอยซะ หน่อย ที่นี่ก็มีครัวไม่ใช่เรอะ แค่
ขอวัตถุดิบเอง
นี่ก็กลมๆเป็นประกายอยู่นะ
ลองเอาแครอทหัวนี้ไปให้คนครัว ของเจ้าดูสิ จะต้องอยากทำอาหารแน่นอน
ใครมันจะไปกินของน่า ขยะแขยงแบบนั้นกันเล่า!
ใจร้ายจังเลย
ทิ้งๆขว้างๆของกินแบบ นี้ระวังเถอะจะโดนลงโทษเอา!
ฮึ่ยยยย
-อ้า -อ้าฟังกันก่อนสิ!
-เอื้อ -อ้า เอ๋
โอ๊ะๆ อ้า
อะ--ออร์คมา!
เก็บพวกที่ถืออาวุธให้หมดก่อน อย่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!
โอ๊ะ
ทำไมออร์คถึงมาอยู่นี่ พวกมัน อยู่ชั้นที่ลึกลงไปกว่านี้นี่นา
เรื่องนั้นช่างมัน ก่อนเถอะพวกเราต้อง--อ๊ะ
หา อึ
-มาร์ซิล! -ช้าก่อน
โอ๊ะ
อ๊ะอือ
ฮึบ
ทำไมเจ้าถึงได้มาอยู่ ในที่แบบนี้ล่ะฮะ เซนชิ
อึม… ข้าเองก็อยากถามเจ้าเหมือนกัน
อ๋า อ๊าก
นี่เป็นพรรคพวกในปาร์ตี้ของเจ้าเหรอ
ถูกต้อง
ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะไป รวมกลุ่มกับมนุษย์และเอลฟ์
หรือพวกที่ทำธุรกิจด้วยที่ว่า
ใช่ก็พวกเขานี่แหละ
ฮือออออ
กะแล้วเชียวว่าคงจะต้องมาแบบนี้ แต่ออร์คเลยหรอนึกว่าจะเป็นแค่
ก็อบลิน
ส่วนฉันนึกว่าจะเป็นพวกโคบอลด์ซะอีก
เรดดราก้อนมันโผล่ออกมา
อ๊ะ
เรดดราก้อนที่ปกติแล้ว แทบจะไม่เผยโฉมให้ใครได้เห็น
แต่ว่าพักนี้ มันกลับปรากฏ ตัวให้เห็นแถวๆหมู่บ้านของพวกเรา
ในหมู่บ้านมีพวกที่ต่อสู้ไม่ได้ ด้วย และเพื่อเป็นการลี้ภัยชั่วคราว
พวกข้าจึงขึ้นมาที่ชั้นนี้
เรดดราก้อนงั้นก็แปลว่า
มังกรนั่น เห็นมันอยู่แถวไหนเหรอ
จะให้บอกที่ตั้งหมู่บ้านของพวกข้า ให้พวกเจ้ารู้ยังงั้นเรอะ ฝันไปเถอะ
นี่หัวหน้า ข้างในเรียบร้อยแล้ว
ดีอะไรที่พอใช้ได้ก็ขนไปให้หมดเลย
นี่มันอะไรกันเนี่ย นมเน่าอย่างงั้นเหรอ
โยนทิ้งไปซะ
นั่นเป็นผลผลิตที่ เจ้าเก็บเกี่ยวมาได้สินะ
อย่างที่เห็นตอนนี้พวกข้ากำลัง ขาดแคลน ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยแบ่งมา
ให้หน่อย
หากว่านั่นเป็นการแลก เปลี่ยน ถ้างั้นทางนี้ก็
ไม่ใช่ บอกแล้วไงล่ะ ว่า ตอนนี้พวกเรากำลังขาดแคลนอยู่
ต้องพูดแบบนี้กับสหายก็น่าปวดใจ อยู่ไม่น้อย แต่ช่วยส่งสัมภาระที่
มีติดตัวทั้งหมดออกมาได้มั้ย
ซะ-เซนชิ
เข้าใจแล้ว
เป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว
เพียงแต่ว่าข้าเองน่ะมี ข้อแลกเปลี่ยนอยู่ข้อหนึ่ง
หา
คืนนี้น่ะ ขอไปค้าง แรมที่ที่พักของพวกเจ้านะ
-หา -หา
ถ้าหากว่าตกลงตามนั้น แล้วจะ เอาผักหรือชีวิตไปก็เชิญตามสบายเลย
หา
แล้วก็ไอ้เจ้านั่นน่ะ! มันไม่ได้ เน่าเสียแต่แค่หมักอยู่ต่างหาก! ถือ
-ไอ้นั่น เอากลับไปด้วย -หา
ทำไมถึงพูดอะไรแบบนั้น อาวุธพวกเราพวกมันก็เอาไปนะ
ถ้ารู้ที่พักของพวกนั้นว่าอยู่ตรง ไหน มีหวังไม่ได้กลับพื้นโลกอีกแน่
คงมีแผนอะไรสัก อย่างอยู่ในใจแล้วใช่มั้ย
อึ้ม
เมื่อกี้นี้ขวดที่ข้าบอกให้ออร์คตัว นั้นขนเอากลับมาด้วยน่ะ เป็นหัวเชื้อ
ขนมปังที่ถูกหมักเอาไว้เรียบร้อย แล้ว-แล้วอีกอย่างพวกออร์คก็เอาแป้ง
สาลีที่อยู่ในครัวกลับมา พร้อมกับพวกมันด้วย เพราะฉะนั้น
เพราะฉะนั้น
เราก็ทำขนมปังได้!
-เจ้าบ้า เจ้าบ้าๆๆ เจ้าบ้า -สรุปไม่มีแผนอะไรหรอกหรอเนี่ยฮะ
-ต้องมีแน่ๆเลยอะนี่เซนชิจะต้องมีสิ -เฮ้ยตรงนั้นน่ะเงียบๆหน่อยซิ!
นั่นมันเอลฟ์นี่นา
หน้าตาป่าเถื่อนเหลือเกินเลยนะ
เข้าไปอยู่ในคอกนี่ซะ
อ้า นั่นพ่อจ๋ากลับมาแล้ว
คงไม่ใช่ว่าวัตถุดิบของ วันนี้ ก็คือพวกเราเองหรอกนะ
หัวเชื้อขนมปังมันหายไปไหนแล้วล่ะ ฮึ ถ้าหากพวกเจ้าไม่มีใครรู้วิธี
ใช้ ก็จะเหมือนกับไก่ได้พลอย!
ส่งมาสิ! แล้วข้าจะทำขนมปังให้!
หนมปัง!หนมปัง!หนม ปัง!หนมปัง!หนมปัง!โอ๊ย
ผสมแป้งขนมปังเกลือน้ำตาล เข้า กับหัวเชื้อทำขนมปัง แล้วก็นวด นวดไป
จนกว่ามันจะจับตัวกันเป็นก้อน
นั่นเล่นโคลนกันอยู่เหรอ
เอ๋
-มาเรียนประวัติศาสตร์กันดีกว่า -อ้า
ตอนที่ยังไม่ได้ลงมาอยู่ใต้ดิน นี่ คือเรื่องราวตอนที่เรายังอยู่บนพื้น
โลก
มนุษย์และเอลฟ์เหมือนที่เจ้าเห็น อยู่ตรงนั้น ฆ่าฟันพวกพ้องของเราไป
มากมายเพื่อที่จะแย่งชิงที่ดิน
โถ่เอ้ยพวกออร์คก็ฆ่าฟันเผ่า พันธุ์อื่นไปเยอะเหมือนกันนั่นแหละ
น่า
ว่าไงนะ
ตรงนี้ต้องเติมน้ำมันมะกอกลงไป
ฮึม เราถูกขับไล่จากพื้นโลกหลังจาก ร่อนเร่อยู่นาน ถึงค่อยปักหลักลงที่
ใต้ดิน สันติสุข ดำเนินไปสักระยะหนึ่ง
จนกระทั่งพวกนั้นมันหาเราเจออีกครั้ง
หยิบเอาปลายก้อนแป้งขึ้น มาแล้วก็ฟาดให้แรงๆแบบเนี่ย
พวกนั้นน่ะเทน้ำมันลง มาใต้ดินแล้วก็จุดไฟเผา
ที่เป็นงั้นก็เพราะว่า พวกนายน่ะ เอาแต่ปล้นสะดมหมู่บ้านอื่นๆเขาต่าง
หากเล่า!
-ถ้าไม่ทำเราก็อยู่รอดต่อไปไม่ได้ -พวกนายก็เป็นแบบนั้นตั้งแต่ก่อนลง
มาอยู่ใต้ดินแล้วไม่ใช่หรือไงถึงได้ ถูกขับไล่ยังไงเล่า!
พอได้แล้วน่ามาร์ ซิล ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ
-หุบปากซะ! เจ้าฮาล์ฟฟุต -เวลานวดนวดให้มันมีแรงหน่อยเส้!
ขอโทษครับ
เอามานี่ เดี๋ยวข้าทำเอง!
ถูกขับไล่จากพื้นโลกลงมายังใต้ดินจน ในที่สุดพวกข้าก็มาถึงดันเจียน พวกแก
ก็ยังตามมาแก่งแย่งอีก
แต่ว่าคนที่ค้นพบที่นี่ ก่อนก็คือพวกคนในหมู่บ้านนะ
แต่พวกข้าคือกลุ่มแรก ที่บุกเบิกลงมาถึงชั้นลึกๆ
ถ้าพูดแบบนั้นพวกซอมบี้ที่ เดินไปเดินมาก็เจอก่อนเหมือนกัน!
พอยืดได้สวยๆแบบนี้เรา ก็จะเอาไปหมักรอบแรกกัน
พอขยายตัวขึ้นสักสองเท่าแล้ว ก็ แบ่งออกเท่าๆกันแล้วปั้นให้เป็นก้อนๆ
นั่งเงียบตลอดเลยนะเจ้าตัว สูง แล้วพวกมนุษย์อย่างแกคิดยังไง
อ๊ะ
เห็นว่าถ้าหากโค่นจอมเวทคลั่งที่ สร้างดันเจียนขึ้นมาได้ ก็จะได้รับ
ทุกอย่างในปราสาทนี้ไปนี่นา
แล้วทำไมแกน่ะ ถึง มุ่งจะลงไปยังชั้นลึกๆล่ะ
เอ่อ
ถ้าได้อาณาจักรมา ครองแล้ว จะทำยังไงต่อไป
เรื่องนั้นน่ะก็พอรู้อยู่เหมือนกัน แต่ว่าฉันไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนเลย
ฟังแล้วก็เหนื่อยหน่าย นักผจญ ภัยน่ะก็มีแต่แบบนี้ทั้งนั้นเลย
จ้องแต่จะหาเงิน ประลอง ฝีมือ มีแต่พวกโง่เง่ามัวเมาละโมบ
แค่คิดว่าคนอย่างพวกแกจะได้ครอบ ครองอาณาจักรแห่งนี้ แค่นั้นก็ขนลุก
แล้ว
พวกเราถึงได้ฆ่าคนที่มา จากข้างบนพื้นโลกทันทีที่พบ
ไร้สาระเป็นบ้า! งั้นพวกนายก็ ลองท้าชิงบัลลังก์บ้างก็ได้นี่!
หรือว่าพวกออร์คน่ะ ทำได้แค่ฉกชิงวิ่งราวฮะ
เจ้านี่ปากดีซะ เหลือเกินนะ ชักจะถูกใจ
เดี๋ยวข้าจะโยนเจ้า ลงกองไฟทั้งเป็นให้ดู!
เห็นมั้ยล่ะ อะไรๆก็ เอาแต่จะใช้กำลังอยู่ได้!
หมักครั้งที่สอง
เออะ
พอพวกมันพองตัวดีแล้ว
ก็ลดไฟลงแล้วค่อยๆอบไปทีละด้าน
-นึ่งไอน้ำอีกนิดหน่อย -อ้า
-จากนั้นพอเปิดฝาออก -ว้าว
ว้าว
ขนมปังก็เสร็จเรียบร้อย!
กลิ่นหอมจังเลย
-ไหนๆขอชิมหน่อยซิ -เดี๋ยวก่อนขนมปังนั่นต้องเป็น
ของพวกเรานะ พวกแกไม่มีสิทธิ์จะกิน
เอ๋!
แกบอกว่าอยากทำขนมปังข้าก็ปล่อย ให้ทำ แต่ขนมปังนั่นพวกข้ามีสิทธิ์จะ
-จัดการกับมัน -ฮึ่มมม
ฮึ่มมม
-พ่อจ๋า -หือ
เราทำด้วยกันแท้ๆ ทำไมพวก เขาถึงไม่มีสิทธิ์ได้กินล่ะ
อ๊ะ อ้า
เพราะว่ามีแต่ขนมปัง แต่ยังไม่ครบสำรับน่ะสิ
ต้องมีจานหลัก มีกับข้าว มีเครื่อง เคียง แบบนั้นถึงจะเรียกว่าสำรับที่
สมดุล
พ่อของหนูน่ะแค่บอกให้หนูรอ จนกว่ากับข้าวอย่างอื่นจะเสร็จไงละ
จ๊ะ
เฮ้ย อย่ามามั่ว-
ใช่ๆ ไหนสัญญากันเอาไว้แล้วว่าจะ ให้ที่พักแรมคืนนึงแลกเปลี่ยนกับผัก
นี่นา
หา
พ่อของเจ้าเป็นคนที่ ไม่กลืนน้ำลายตัวเองซะด้วย
เฮ้ย ไปทำกับข้าวอะไรมาให้หน่อยไป
เอ้าๆ เสร็จเรียบร้อย
-โห -จะกินแล้วนะครับ
หุอร่อยอ๊ะ
อี๊แต่เผ็ดจัง!
ทั้งอร่อยทั้งเผ็ดเลยอะ
นี่มันวัตถุดิบแบบเดียวกันกับตอนที่ ต้มกะหล่ำปลีแต่ได้อาหารออกมาคนละแบบ
เลย
ฉันเคยพูดว่าพวกออร์คดีแต่ฉกชิง วิ่งราวแต่เอาเข้าจริงก็ใช้ได้นี่นา
เงียบไปเลย
เอ่อคือ
เรื่องที่ถามว่าทำไมถึงอยาก จะลงไปยังส่วนลึกของดันเจียน
น้องสาวของฉันถูกเรดดราก้อนกินเ ข้าไปน่ะ ถึงได้ไล่ตามมังกรตัวนั้น
ถ้าช่วยบอกที่อยู่ของมันมา พวกเราจะเป็นคนไปกำจัดมันให้เอง
และก็จะไม่ให้เดือดร้อนไป ถึงหมู่บ้านของนายอย่างแน่นอน
เราขอสัญญา
เฮ้ย ไปเอาแผนที่มาซิ
ครับ
จากตรงนี้ลงไปสองชั้นเห็นมัน ครั้งสุดท้ายย่านที่พักแถบตะวันตก
ขอบใจมากนะ
อื้อ
จากนี้ไป ระหว่างค้นหาจะลองคิดถึง การครอบครองดันเจียนแห่งนี้ให้ดีแล้ว
กัน
เฮอะ คนที่ถูกออร์คจับมานั่งทำ ขนมปังอยู่เนี่ยนะ คิดว่าคงเป็นราชา
ไม่ได้หรอก
เอ๊ะ
เอ้า พยายามเข้า
อะโอ้ยเกรงใจจัง เยอะเกินไปแล้วล่ะพอแล้ว
อร่อยมากๆเลยละ
กะหล่ำปลีนั่น มันโตอยู่ บนหลังของโกเลมเชียวนะจ๊ะ
หือ
แม้ความเห็นจะแตกต่าง แต่ เราทุกคนนั้นก็หิวเหมือนๆกัน
ขอแค่มีของอร่อยในดันเจียน
เช่นนั้นจึงเป็น สูตรลับตำรับดันเจียน