DELICIOUS IN DUNGEON
Znowu zamknięte.
Dajcie mi chwilę.
Otworzę je raz-dwa.
Już trochę przeszliśmy,
więc może niedługo odpoczniemy.
Jesteś bystra, Marcille. Odpowiadasz brzuchem.
To nie ja!
To normalne.
Jedliśmy dziś tylko przekąski.
Jednak jestem przeciwny przerwie, Laios.
Jedyną strawą, jaką dziś znaleźliśmy, była miska robaczków skarbcowych.
Musimy zebrać siły i dotrzeć na czwarty poziom.
Im dalej idziemy, tym potwory stają się silniejsze.
Powinniśmy oszczędzać energię.
Ale nawet jeśli ją oszczędzimy, to nic nie da, jeżeli padniemy z głodu.
Jednak bez energii nie pokonamy potworów…
Otwarte.
To pomieszczenie przypomina jadalnię.
To musiał być kiedyś luksusowy stół jadalny.
Teraz nawiedzają go tylko zmarli.
Nie ma tu ani jednego szczura.
Nie zjem szczura, jasne?
Dlaczego zawsze napadają na nas martwi ludzie?
Czemu nie zaatakuje nas pieczona świnia?
Głuptas.
„Zaatakuje nas”…
Ale przecież…
atakuje nas jedzenie!
Żywe obrazy?
Uważaj, Laios!
Byłeś zbyt blisko!
Mogło cię wciągnąć!
O to mi chodziło! Najlepsze było przede mną!
Co?
Na obrazie były winogrona.
Innymi słowy,
próbowałeś zjeść jedzenie z obrazu.
Zgadza się. Niezły pomysł, nie sądzicie?
- Wcale nie! - Ty głupcze!
- Co ty sobie myślałeś? - Słyszałeś o gruszkach na wierzbie?
Wiem, że na wierzbie nie rosną gruszki.
Ale na obrazie ktoś może jeść gruszki, siedząc na wierzbie!
Zginiesz wewnątrz obrazu.
Właśnie!
Powinniśmy móc się komunikować wewnątrz obrazu!
Dobrze. Niech będzie po twojemu.
Masz tylko jedną szansę.
Obwiążemy cię liną.
Daj nam sygnał, to cię wyciągniemy.
Który obraz wybrać?
Ten jest niezły.
Mnóstwo pysznego jedzenia.
W porządku. Wybieram ten obraz.
Auć.
Hej.
Już mnie zauważyli!
Ten miecz…
Nosisz dziwną zbroję,
ale należysz do straży, prawda?
Co?
Proszę, weź to.
Rety, zawsze brakuje nam rąk do pracy.
Tędy! Nie zamyślaj się!
Spójrz na jego twarz. Wygląda na mądralę!
Jego nos ma taki sam kształt jak twój.
Pewnego dnia będzie wspaniałym władcą.
- No już. Grzeczny chłopiec. - Gratulacje, Wasza Wysokość.
Nie zamyślaj się tak!
Przynieś następny talerz!
- Mogę coś przegryźć? - Wiem!
Delgal! Nadam ci imię Delgal!
Delgal, będziesz wielkim królem!
To na nic!
Nie ma szans, żebym coś zjadł!
Pomóżcie mi!
To jego sygnał!
Ciągnijcie!
Jak było?
Prawie udało mi się coś zjeść.
Ale atmosfera była kiepska.
- Atmosfera? - To cię powstrzymało?
Tak, atmosfera nie pasowała.
Jeszcze raz!
Mogę coś zjeść, jeśli nadarzy się stosowna okazja.
Co masz przez to na myśli?
Pomyślmy.
Powinno być bardziej nieformalnie.
Nieformalnie?
Co powiesz na ten?
Mają wykwintne dania, to chyba przyjęcie.
Ktoś nawet tańczy nago.
To jest to! Idę!
Ty pijany głupku!
Co ty wyprawiasz przed obliczem króla?
Natychmiast złaź ze stołu!
Przestań.
Dziś biorę ślub.
Wybaczcie mu, że trochę go poniosło.
Ale książę Delgalu…
Delgal?
To dziecko z wcześniejszego obrazu?
Zmykaj!
Było blisko!
Delgal!
Ojcze!
Cieszę się, że wyrosłeś na wspaniałego człowieka.
Za przyszłość tego królestwa.
Ojcze!
Został otruty!
Wezmę trochę ze sobą i zjem później w ciszy.
Przepraszam.
Wasza Wysokość!
Ratujcie go!
Szybko!
Ten elf był też na poprzednim obrazie.
Może jest błaznem.
Patrzcie, co mam!
Przyniosłem jedzenie…
Co? Nic nie ma!
Czyli nie zabiorę jedzenia z obrazu.
Jedynym sposobem jest zjedzenie go w środku!
Jeszcze raz! Skoro tu jesteśmy, muszę spróbować tych potraw!
DANIA DWORSKIE
To koronacja?
Książę zasiadł na tronie.
Niech to królestwo i jego lud rozkwitają po wsze czasy.
Dobre!
Pyszne!
Myślałem, że będzie smakować farbą,
ale to prawdziwa uczta!
Proszę o dokładkę.
Zjadłem ogromne ilości.
Najadłem się.
To ja już pójdę.
Co? To jest…
- Nie należysz do tego zamku. - Cholera!
Co ty wyprawiasz?
Byłeś przy narodzinach księcia i na jego ślubie.
Czego chcesz?
Chcesz zdobyć tron?
Obrócę cię w popiół!
Obraz!
Co się stało wewnątrz obrazu?
Było pełno apetycznych potraw.
Gdy skończyłem i już miałem wyjść,
ktoś zorientował się, że nie jestem stamtąd, złapał mnie
i bardzo się wściekł.
Nie dziwi mnie to.
Tak się bałem.
Teraz jestem spokojny i znów poczułem głód.
Co? Tyle zjadłem, ale nadal mam pusty żołądek!
Co ci mówiliśmy?
To były gruszki na wierzbie!
Zmarnowałeś nasz czas!
Te dania były takie smaczne!
To była kuchnia?
Możemy nabrać wody w pomieszczeniu obok.
To dobre miejsce do odpoczynku.
Gdybyś się nie wygłupiał z obrazami,
bylibyśmy już na czwartym poziomie.
To mimik?
Nigdy nie widziałem tej skrzyni.
Nie jest widoczna, ale też nie jest ukryta.
Przykuwa uwagę w tym miejscu.
Te dranie lubią właśnie takie miejsca.
Prześpijmy się dziś tutaj.
Dobrze.
Pasuje ci, Chilchuck?
Jasne.
Chyba nie muszę im mówić.
Wiem, że Senshi i Laios będą chcieli to zjeść.
A ja będę musiał otworzyć tę skrzynię.
Mimiki…
Straciłem rachubę, ile razy te dranie mnie nękały!
Dobrze!
Nie ma zamka ani pułapki!
Skoro było zamknięte, to nie jest mimik!
Jeśli otworzę ją od tyłu, nic mi nie zrobi!
Cholera! Zapomniałem o pułapce!
Cholerne mimiki!
W porządku?
Wydajesz się zamyślony. Coś cię trapi?
Nie, raczej nie.
Pewnie jesteś zmęczony. W końcu jesteś dzieckiem.
Niech się wyśpi bez stania na straży.
Nie jestem dzieckiem!
Ile masz lat?
Wolę nie mówić.
Znowu zaczynasz. Zawsze tak robisz.
Nie mówisz, skąd jesteś ani ile masz lat.
Wolę oddzielać od siebie pracę i życie osobiste.
Pewnego dnia będziesz żałował tego zachowania.
Skoro tak mówisz.
Jestem bardziej wrażliwy na głód.
Kiedyś dwa dni bez jedzenia to było nic.
Pójdę po wodę do pomieszczenia obok.
Hej, ślamazaro.
Idę po wodę.
- Pójdę z tobą. - Nie kłopocz się. Zaraz wrócę.
To niebezpieczne.
To zaraz obok.
Robaczek monetowy.
Może w pobliżu jest gniazdo.
Jeśli znajdę więcej, moglibyśmy trochę zaspokoić głód.
Nie chcę zabrzmieć jak Laios, ale lubię te robale.
Kamuflują się jak mimiki,
ale są urocze.
Hej!
Zaraz, to tam mimik…
Ty idioto.
Przez ten worek z wodą jesteś cięższy.
Gdzieś musi być mechanizm otwierający tę bramę.
No tak, nie dosięgnę.
Powinienem wezwać pomoc?
Krzyk przyciągnie potwory, co może narazić wszystkich na niebezpieczeństwo.
Bez obaw.
Marcille zauważy, jeśli nie wrócę.
Na pewno? Nie, pewnie nie. Nie mogę na nią liczyć!
Nie panikuj!
Otwieranie zamkniętych drzwi
to twoja praca, czyż nie?
Otworzę bramę po rozpracowaniu mechanizmu.
Będę bezpieczny, o ile nie tknę mimika.
Nie słyszę żadnego dziwnego urządzenia, więc nie ma limitu czasu.
Jest tu kilka przycisków i mechanizm, który pewnie wypuści dzidy.
Wciśnięcie przycisków w złej kolejności może je uwolnić.
Tekst na tej tablicy to pewnie klucz…
To jakiś starożytny język, nie rozumiem go.
Gdyby tylko Marcille tu była.
Wydaje mi się to tak dziwnie znajome…
Nie, najpierw muszę uporządkować myśli.
W rogach są trzy przyciski.
Dlaczego trzy?
Mam je wcisnąć w określonej kolejności?
Za mimikiem też jest przycisk!
Cholera! Ten drań ciągle mi przeszkadza!
Czy może tu być jakaś wskazówka?
Oczywiście, że nie.
Jeśli wcisnę przyciski losowo, skończę jako szaszłyk.
Jestem mały, mógłbym zrobić unik.
Nie, to zbyt ryzykowne.
Nie mam pojęcia, co robić!
Może po prostu przeczekam bez ruchu do świtu…
To ty tu byłeś?
Cholerny…
Auć.
Zostałem ocalony…
Twarda z ciebie sztuka!
Mimiki są urocze po obróceniu. Ruszają odnóżami.
Dzięki temu można poznać ich płeć.
Przypominają mi się bezużyteczne ciekawostki Laiosa!
Odwrócić je?
To w ogóle możliwe?
Raz kozie śmierć!
Auć.
Ciekawe, czy ten hałas wezwie ich na pomoc.
Co?
Ta skrzynia była pusta?
Jak śmiesz ze mnie kpić?
Co?
Ten napis…
To było napisane na tablicy!
W takim razie wiem, co to oznacza!
Szybko!
- Wschód! - Ile razy wschodzi słońce…
- Zachód! - I księżyc…
- Północ! - Jak niewzruszone gwiazdy…
Południe!
Niechaj wiatr szczęścia zawsze powiewa w twoją stronę!
Otworzyły się!
Chilchuck nie wraca!
Chilchuck!
Przepraszam! Tak mi przykro!
Nic mi nie jest.
Co to?
Ty to zrobiłeś, Chilchuck?
Dobra robota!
Jasne.
Wspaniały mimik.
Mimik?
Pierwszy raz go przyrządzę.
Nie jedzcie go, jakby to było coś normalnego!
Nie martw się, Marcille.
Mimiki same nie są trujące.
Mogą się takie stać w zależności od ich diety.
Po usunięciu narządów trawiennych powinny być bezpiecznie.
Niby jak to ma być bezpieczne?
Zapomnij, Marcille.
Bez sensu zabraniać im jedzenia go.
Ale ja tego dziś nie zjem, choćby nie wiem co!
Zagotuj dużo wody,
dodaj trochę soli.
Włóż do środka mimika, przykryj pokrywą
i chwilę odczekaj.
Gdy się dobrze ugotuje,
można jeść!
GOTOWANY MIMIK
Trudno jest wyjąć mięso.
Może użyj trzonka?
To na nic. Tylko wciskam je głębiej.
Racja.
Chilchuck, pozwól mi użyć tych rzeczy.
„Tych rzeczy”?
No wiesz, narzędzi, które nosisz ze sobą.
Narzędzia.
Odbiło ci?
Zdezynfekujemy je we wrzątku.
Nie o to chodzi!
Nie!
Łatwo je teraz jeść!
Proszę.
Naprawdę dobre.
To jest naprawdę smaczne.
Mięso z odnóży i pleców na pewno byłoby pyszne razem.
Myślałem, że będzie lepsze.
Podobno gruczoł trawienny krabów pustelników jest niedobry.
Czemu nie powiedziałeś nam o mimiku?
Mam z nimi nieprzyjemne wspomnienia.
Chciałbym trzymać się od nich całkowicie z daleka.
Popełniłem kilka błędów w ocenie.
Spanikowałem, bo myślałem, że zje robaczka skarbcowego.
Mimiki ich nie jedzą.
Co?
Wręcz przeciwnie, to robaczki żywią się mimikami.
Gdy znajdą mimika,
wchodzą do skrzyni i składają jaja.
Larwy, które wykluwają się w środku, rosną, pożerając mimika.
Gdy dorosną,
ludzie często mylą je ze skarbem.
Wtedy rozpoczynają kolejną fazę życia.
Żartujesz sobie?
Przestań, dobra?
Tak się kończy ukrywanie swojego wieku.
Nie nauczyłeś się, że nie warto mieć tajemnic przed przyjaciółmi?
Powiedz, ile masz lat!
W…
„W”?
W tym roku kończę 29 lat.
Naprawdę jesteś dzieciakiem. Ale nuda!
Nie wiedziałem, że jesteś taki młody.
Wy też powiedzcie, ile macie lat!
Tego nie lubię w długowiecznych rasach!
Co?
Panie… Chilchuck…
Przestań!
Dziś zjesz potwora,
jutro możesz skończyć jako czyjś posiłek.
Jedzenie w lochu.
Napisy: Paulina Żółta