DELICIOUS IN DUNGEON
Ten żyje. Ale jest sparaliżowany.
Na tym poziomie? Możesz mu pomóc?
Nie wiem.
Wygląda na to, że doszedłeś do siebie.
Wymordowano nas?
- Zniknął mój naszyjnik. - Moje monety też.
Tak jak wszystkie klejnoty.
Straciliśmy też część ekwipunku.
Wiecie coś o tym?
To sprawka robaczków skarbcowych.
Cicho!
Nic nie wiemy.
Znaleźliśmy was ładnie ułożonych na ziemi.
Ktoś musiał tędy przechodzić przed nami.
Pasmo włosów.
Ma odstraszać duchy.
Ktoś na pewno natknął się na nas.
Elf…
Wysoki człowiek…
Niziołek… i krasnolud.
Zjedli tu obiad.
Obiad?
Co za tupet.
Za nimi.
Chwila.
Nie jesteśmy organizacją charytatywną.
Proszę.
Dzięki.
Czemu im nie powiedziałeś?
To proste.
Im więcej ciał, tym lepiej.
Chcę wreszcie umyć włosy.
Obetnij je, ulży ci.
A ty znów z tymi wrednymi komentarzami.
Nie chciałbyś umyć brody, Senshi?
Kiedy to ostatnio robiłeś?
Umyjmy ją natychmiast!
Włosy odgrywają ważną rolę również w magii.
Dbanie o nie jest jak rozgrzewka.
Masz taką brodę, że moja magia może na ciebie nie zadziałać.
Byłoby wspaniale.
Właśnie! Mam bardzo dobre mydło.
Umyję nim twoją brodę i ją zaplotę!
Co? Nie mogę go znaleźć.
Racja, tamtego dnia…
Niemożliwe! Było okropnie drogie!
Chodźmy.
Na czwartym poziomie
jest jezioro stworzone przez podziemną wodę
przepływającą przez skalne szczeliny.
Magiczna woda emanuje lekkim blaskiem,
a głęboko w jej odmętach
widać miasto, niczym drżącą iluzję.
Jak zwykle eksplorujesz czwarty poziom, Senshi?
Łowię tu ryby i rozstawiam pułapki.
To tyle.
Jak tędy przechodzicie?
Oczywiście za pomocą magii.
Używam tego i robię tak…
I już!
Przechodzimy po wodzie.
N…
N?
Nie!
- Nie! - Po co te nerwy?
- Nie! - To się nie uda.
Owińmy go liną i ciągnijmy za sobą.
Nie.
Rzuć na niego zaklęcie, a ja będę go trzymał.
- Co? - Jego zbroja…
Tylko tak możemy zabrać go w niej na drugi brzeg.
Wyprawa łodzią jest niebezpieczna.
Ludzie łatwo wpadają w sidła ułatwień.
W kilka chwil można zardzewieć, ale potrzeba dużo czasu, by…
No już!
Widzisz? To nic takiego.
Ty…
Nie rozumiem. Dlaczego tak bardzo nienawidzisz magii?
Macie do niej zbyt beztroskie podejście.
Nie rozumiem tego.
Już dobrze.
Co się stało, to się nie odstanie. Może ci się to spodoba.
- Co? - Co?
Dlaczego?
Czemu moja magia nie działa?
To musi być to.
Czy to izolator?
Jest przesiąknięta olejkami i krwią potworów.
Fuj!
Zmyj to natychmiast!
Nie wiem, czy woda wystarczy…
Nie trzeba.
Przejdę na drugi brzeg na własny sposób.
Co?
Zbudujesz łódź?
Szybko zatoniesz.
Musi mieć wspaniały plan.
Masz do niego wielkie zaufanie.
Nie rozumiem tego.
Patrzcie.
- To skorupa mimika? - Cicho!
To kelpie!
Uważajcie! Cofnijcie się!
Spokojnie. Jest nieszkodliwe.
Anne to koń, który zawsze pojawia się, kiedy łowię tu ryby.
Anne?
Zastanawiałem się, czy mógłbym jej użyć, by przejść przez jezioro.
- Co? - Co?
Może mógłbym pokierować nią za pomocą skorupy mimika.
To…
takie wspaniałe!
CO ZA PRZYGODA!
Nie zgadzam się.
Lepiej byłoby wykorzystać jego bebechy do unoszenia się na wodzie.
Jak możesz tak mówić?
To okrutne!
Potwory są niebezpieczne.
Zwłaszcza te urocze.
Przez kelpie opuszczasz gardę, a one wciągają cię pod wodę.
Nigdy nie wiadomo, co siedzi w umyśle potwora.
Znam Anne od dawna. Tak jak golemy.
Znam ją o wiele lepiej niż ty.
Czemu wszyscy lubią ssaki,
a nie pozwalają mi hodować roślin ludożerczych?
Naprawdę nie wiesz?
Dalej, Anne!
- Senshi? - Senshi?
- Marcille? - Co?
Anne…
Przestań, Anne!
Laios!
Wybacz mi, Anne.
Nie ma mowy.
Niemożliwe!
Proszę, nie!
Czyli czekała, aż siądę jej na grzbiecie?
Ale mogła mnie zaatakować w każdej chwili.
Nie wiem.
Nigdy nie wiadomo, co myśli potwór.
Nie rozumiem.
Nic nie rozumiem.
Pewnie ci zimno.
Rozpalę ogień.
Hej!
Tak ją lubiłeś, a teraz chcesz ją zjeść?
Niewiarygodne.
Ale dlaczego?
Mogę pomóc?
Nie.
Sam to zrobię.
Hej.
Mogę dostać trochę tłuszczu?
Skąd to pytanie?
Mam pewien pomysł.
Co my tu robimy?
Chilchuck.
Tam coś pływa.
Oby to nie byli ludzie.
Sprawdźmy.
Co? Wolałbym nie.
Co to za białe rzeczy?
Ziarno.
Wygląda, jakby się rozsypało.
A oto właściciele.
Wyciągnijmy ich z wody.
O co chodzi?
Ta twarz nie wydaje ci się znajoma?
Nie.
Kojarzę tego kobolda!
Znaleźliśmy go martwego na trzecim poziomie.
Jak udało im się nas wyprzedzić?
Spotkali syrenę i się pozabijali.
Biedactwa…
Chilchuck?
Chilchuck!
Chil!
Nigdy nie pozwalają mi dokończyć piosenki, a nauczyłem się jej z takim trudem.
To powinno wystarczyć.
Nie należy marnować zboża.
Zbierzmy im ziarna.
To już przesada.
Zatem weźmy je dla siebie.
Marcille się ucieszy.
Biedna Marcille.
Nie!
Nic nie powiedziałem!
Obiecałeś, że nie będziesz brał się za pół-ludzi!
Pół-ludzie…
Czym one są?
Co masz na myśli?
Syreny przybierają różne formy.
Niektóre są ssakami, inne rybami.
Ta należy do kategorii ryb. Składa ikrę, nie ma pępka ani sutków.
Ale ma skrzela.
Są dalej od ludzi niż krowy czy świnie.
Co?
- Nie ma mowy! - Co?
Ale dlaczego?
Czemu możemy jeść krowę, ale nie ryboludzi?
To nie wydaje się w porządku.
Nie wydaje się?
Nie wydaje się, co?
Jeszcze nie skończyli.
Zgłodniałem, więc może coś upichcimy?
Wrzuć ziarna do wody, postaw na ogniu.
Dorzuć mimika i wodorosty…
Chwila.
To rosło na głowie ryboczłowieka.
Tak, ale to zwykła roślina.
Służy im do kamuflażu.
Inaczej będą wyglądać jeszcze bardziej podejrzanie.
- Nadal nie wydaje ci się to w porządku?
- To zaczyna być uciążliwe.
Dobrze. Jak chcesz.
Chyba popełniłem błąd w ocenie.
W porządku. Gotowe.
OWSIANKA Z JĘCZMIENIEM
Marcille, Senshi, zjedzmy obiad.
To już ta pora?
Skąd wziąłeś ziarno?
Było obok poległych poszukiwaczy przygód.
Co ty sobie myślałeś?
Wiedziałem, że Marcille nie rozczaruje.
Ale skoro już je ugotowałeś…
Dziękuję za posiłek!
Konsystencja jest dość wyrazista.
Co to?
Pewnie ikra ryb.
Musiała być na wodorostach.
Smaczne.
Prawda?
Dobrze, że je dodałem.
Chodź ze mną.
Hej!
To była ikra ryboczłowieka, prawda?
Ryboludzie składają ikrę na wodorostach,
które noszą na głowie dla ochrony!
O co chodzi?
Marcille.
Smakuje ci?
Tak!
Senshi.
To dla ciebie.
Zrobiłam mydło z tłuszczu kelpie.
Często jest wykorzystywany jako olejek do włosów,
ale można go użyć też do ubrań i naczyń.
Mogę go użyć teraz?
Nie wiem, nadal jest w trakcie zmydlania.
Chcę spróbować.
Włożyłaś w to dużo wysiłku.
Dobrze.
Udało się!
Teraz możemy ruszać naprzód.
Rozumiem.
Zdałem sobie z czegoś sprawę.
Spacer po wodzie jest całkiem przyjemny.
Dziękuję, Marcille.
Mydło wpadło mi do oka.
Zostawcie to mnie. Pozbędę się ich!
Nie!
- Uwaga! - Auć!
Mówiłem, żebyś tego nie robiła!
Zbyt wiele z nich ginie w eksplozji!
Co?
Miecznikowate można dusić, grillować, gotować na parze,
suszyć, wędzić lub jeść na surowo.
Są pyszne niezależnie od przygotowania.
Są też pożywieniem dla innych potworów.
Jeśli ich populacja się zmniejszy, może to zakłócić ekosystem lochu.
Powinnaś zabijać je pojedynczo.
Co? Prosisz o zbyt wiele!
Wydaje mi się,
że ostatnio jest mniej potworów średniej wielkości.
Widzisz?
A jednak nie mogę im pobłażać.
Nie, kiedy próbują nas zabić.
Myślę, że miecznikowatych jest więcej niż zwykle.
Nie ma się czym martwić.
A jeśli potwory będą wygłodniałe?
Nie chcę zginąć, chroniąc ich ekosystem!
Zbyt szybko idziecie na łatwiznę.
Co? To spróbuj załatwić je jedną po drugiej. Wiesz, że to trudne!
Musisz więcej myśleć o ekosystemie…
Co się dzieje?
Senshi?
Co to było? Po prostu nas minęły.
Nic ci nie jest?
Senshi?
Coś się zbliża.
Co?
To jakiś żart?
Jest za duży!
Kałamarnica?
A może ośmiornica?
To kraken!
To ogólnie wielki potwór,
ale ten jest większy od pozostałych!
Ale super!
Co robimy? Jeśli będziemy działać pochopnie, zginiemy!
Przyciągniemy jego uwagę! Liczę na ciebie, Marcille.
Znowu magia?
Spokojnie. Teraz trafię.
Nadchodzi!
Nie zatrzymujcie się!
Tam!
Udało się!
Niemożliwe! Nawet nie oberwał!
Za pomocą broni możemy tylko przeciąć skórę.
Musi być jakieś zaklęcie…
Marcille!
- Użyj znowu swojej magii. - Co?
Nie mogę jej użyć w tak krótkim czasie.
Nie.
To wystarczy.
To twoje pierwsze spotkanie z krakenem, prawda?
Wiesz w ogóle, co to za potwór?
- Nie. - Co?
Niewiele wiem o krakenach,
ale czyściłem kałamarnice i ośmiornice.
Uwaga, Marcille! Zbliża się!
Spacer po wodzie!
Kałamarnicę czy ośmiornicę
zabija się, wbijając jej nóż w oczy!
Niesamowite.
Co?
Gdzie Laios?
Hej. Tu jestem.
Ten stwór pożerał średniej wielkości potwory.
Chodźcie tu oboje.
Powinniście choć raz wyczyścić głowonoga.
Trzeba je dźgnąć w tym miejscu, by szybko je zabić.
Czy one są smaczne?
Niemożliwe! Nigdy ich nie próbowałeś?
Są naprawdę pyszne!
Można je dusić, grillować, gotować na parze, wędzić, a nawet jeść na surowo.
Są smaczne, nieważne, jak je przyrządzisz!
Znam dobrą knajpę, pokażę ci następnym razem.
A może spróbuję teraz?
Wykopałam własny grób!
Ale dziwne!
Jak to się je?
Posolimy to.
- Śmierdzi. - No proszę!
Jest okropnie gorzkie.
Aż mnie usta pieką.
Marcille, naprawdę jesz to na różne sposoby?
Wcale nie! To dziwne nieporozumienie!
Cudowne!
Ogromny pasożyt z ogromnego potwora!
Obrzydliwe!
Wyrzuć to!
Po co to zamieszanie?
Większość stworzeń ma pasożyty.
Wiele z nich ląduje w naszych posiłkach.
Nie musiałeś tego mówić!
Jeśli go ugotujemy, możemy go zjeść.
Nie!
Można i tak na to spojrzeć.
Mówię, że nie!
Spróbujmy go ugrillować z sosem.
To okropne, jak pięknie to pachnie!
Gotowe!
GLAZUROWANY PASOŻYT Z GRILLA
Pyszne!
Nie potrafię ująć tego w słowa, jest delikatny i pyszny!
Ma trochę szlamu, ale jest mięsisty.
Dobre.
Niezłe.
Smakuje inaczej niż przeciętne ryby.
Lepsze niż kałamarnice i ośmiornice?
To nie…
prawda. Chyba.
Na pewno jest pyszny bez względu na metodę gotowania.
Spróbowałem surowego, ale mi smakował.
Zaraz, zjadłeś to na surowo?
Kawałeczek. Był już martwy, więc to bez znaczenia.
Ryby jedzą krakena.
To powinno pomóc wrócić potworom średniego rozmiaru.
Mój brzuch…
Ach…
O co chodzi? Nic ci nie jest?
No cóż…
Tak jak myślałem.
Laios, masz pasożyta, który był w ciele wielkiego pasożyta.
Są takie same jak te, które zwykle żyją w rybach.
Widziałem jednego podczas czyszczenia.
To niemożliwe.
Nie pasożytuje na ludziach,
ale robi dziurę w żołądku, co może być bolesne.
Możesz tylko czekać, aż zdechnie.
Chyba umrę pierwszy.
Rzuć na niego zaklęcie uzdrawiające.
Dobry pomysł.
Ale teraz rozumiem.
Ryboludzie zjadają miecznikowate,
a kraken zjada ryboludzi.
Pokonaliśmy krakena,
małe rybki żywią się jego mięsem.
Laios zjadł pasożyta z wnętrza krakena,
a żyjący w nim pasożyt zrobił dziurę w brzuchu Laiosa.
Byłem arogancki, próbując chronić ekosystem.
Już od samego początku weszliśmy w krąg życia lochu.
Laios próbował mówić,
ale potworny ból i nudności sprawiły, że jego umysł stał się pusty.
Cierpienie, które przecinało jego wnętrzności niczym noże,
trwało całą noc.
Przysiągł, że już nigdy nie zje pasożyta na surowo.
Napisy: Paulina Żółta