(สูตรลับตำรับดันเจียน)
ยังไม่ตาย แค่เป็นอัมพาต
อยู่ในชั้นนี้เนี่ยนะ รักษาได้ไหม
ไม่แน่ใจ
โอเค หายกันแล้วสินะ
เราโดนเก็บเรียบเลยเหรอ
อ๊ะ สร้อยคอฉันหาย
เหรียญผมก็ด้วย
อัญมณีก็หายเกลี้ยงเลย
ข้าวของบางส่วนของเราหายไป
พอจะรู้อะไรบ้างไหม
ไม่ต้องสงสัยเลย มันคือแมลงขุมทรัพย์
ชู่
ไม่ ไม่รู้เลยแฮะ
ตอนเรามาเจอ พวกนายก็นอนเรียงกันอยู่ตรงนี้แล้ว
คงเป็นพวกที่ผ่านมาตรงนี้ก่อนเราล่ะมั้ง
เส้นผม
มันคือเวทมนตร์ไล่ผี
ที่ว่ามีคนถึงตัวเราก่อนน่าจะจริงนะ
เอลฟ์…
ทอลล์แมน…
ฮาล์ฟฟุต แล้วก็คนแคระ
พวกนั้นกินข้าวกันที่นี่
กินข้าวเหรอ
จิตใจพวกนั้นทำด้วยอะไรเนี่ย
ตามไปกันเถอะ
เดี๋ยวก่อน
เราไม่ได้ทำการกุศลนะ
เอาไปสิ
ขอบใจ
ทำไมไม่บอกพวกเขาตรงๆ ล่ะ
ก็ไม่ทำไมหรอก
ยิ่งมีศพเยอะ ทรัพย์ก็ยิ่งแยะ
อยากสระผมเร็วๆ แล้วสิ
ไถหัวสิจะได้โล่งๆ
ปากเสียอีกแล้วนะนายเนี่ย
เซนชิก็อยากสระเคราใช่ไหม
ไม่ได้สระมานานแค่ไหนแล้วล่ะ
ไปสระกันตอนนี้เลย!
เส้นผมน่ะสำคัญในเชิงการใช้เวทมนตร์ด้วยนะ
การดูแลมันก็เหมือนการอบอุ่นร่างกาย
เคราคุณเป็นแบบนั้น เวทสนับสนุนของฉันอาจไม่ได้ผลก็ได้นา
ก็ดีแล้วนี่
จริงสิ ฉันมีสบู่ดีๆ อยู่นะ
เดี๋ยวฉันใช้มันสระเคราแล้วถักเปียให้
อ้าว หาไม่เจอเลย
จริงสิ เมื่อตอนนั้น…
ไม่จริงน่า ของมันแพงมากเลยนะ!
ไปกันเถอะ
ชั้นใต้ดินชั้นที่สี่
น้ำใต้ดินไหลผ่านชั้นหินที่ถูกกัดเซาะ
ก่อให้เกิดทะเลสาบขนาดใหญ่
สายน้ำแฝงพลังเวทส่องประกายรางๆ
ลึกลงไปก้นทะเลสาบ จะเห็นเมืองปราสาทอยู่ไกลๆ
วูบไหวราวภาพมายา
ปกติเซนชิสำรวจชั้นสี่ยังไงเหรอ
ส่วนใหญ่ตกปลาไม่ก็วางกับดักไว้รอบๆ
ประมาณนั้นแหละ
แล้วพวกนายล่ะ ไปต่อจากตรงนี้กันยังไง
แน่นอนว่าด้วยเวทมนตร์น่ะสิ
ใช้มันทำแบบนี้…
ฮึบ
แล้วเดินไปบนผิวน้ำไงล่ะ
มะ…
หือ…
ไม่เอา!
ไม่เอ๊า ไม่เอา!
- ไม่เอา! - โวยวายอะไรเบอร์นั้น
- ไม่เอา! - ไม่ไหวนะแบบนี้
เอาเชือกมัดแล้วลากไปเลยดีกว่า
ไม่
ฉันจับให้อยู่ รีบร่ายคาถาใส่เขาเลย
- เอ๊ะ - นี่เป็นทางเดียว
จะข้ามน้ำไปทั้งชุดเกราะมีแต่ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น
ขึ้นเรือไปมันอันตราย
คนเราเลือกทางสบายกันง่ายเกินไป
สนิมน่ะขึ้นในพริบตา แต่การลับคมต้องใช้เวลานานแสนนาน…
นี่แน่ะ
เห็นไหม ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้
หน็อย…
ไม่เห็นเข้าใจเลย ทำไมต้องรังเกียจเวทมนตร์ขนาดนั้นด้วย
พวกเธอน่ะเอะอะก็ใช้กันแต่คาถาอาคม
นั่นต่างหากที่ฉันไม่เข้าใจ
เอาน่าๆ
เรื่องมันแล้วไปแล้ว
เผลอๆ อาจจะชอบก็ได้นะ
- เอ๊ะ - เอ๊ะ
ทำไม
ทำไมแทบไม่ได้ผลอะไรเลยล่ะ
เพราะนี่สินะ
อะไรเนี่ย ฉนวนเหรอ
น้ำมันกับเลือดมอนสเตอร์หลายชนิดซึมอยู่ในนี้
อี๋
รีบล้างออกด่วนๆ เลย
แบบนี้แค่ล้างน้ำคงไม่…
ไม่จำเป็น
ฉันจะข้ามน้ำไปด้วยวิธีของฉันเอง
หือ
คิดจะต่อเรือหรือไง
ได้จมลงก้นบ่อในพริบตาแน่
ไม่หรอก เขาต้องมีแผนเด็ดๆ อยู่แน่
ไปเอาความเชื่อมั่นศรัทธานั่นมาจากไหน
ฉันไม่เข้าใจเลย
คอยดูเถอะ
- กระดองมิมิกเหรอ - ชู่
เคลปี
ระวัง ถอยไป
ไม่เป็นไร มันไม่มีพิษภัย
แอนน์เป็นม้าที่โผล่มาทุกครั้งเวลาฉันตกปลา
แอนน์เหรอ
ฉันสงสัยมาสักพักแล้ว ว่าจะใช้มันข้ามทะเลสาบไปได้ไหม
- หา - หา
ฉันอาจใช้กระดองมิมิกล่อให้เดินตามทางไปได้
นั่นมัน…
เลิศสุดๆ เลยนี่นา
(สุดยอดการผจญภัย)
ไม่เห็นด้วยแฮะ
ใช้เครื่องในมันทำทุ่นลอยน้ำ น่าจะมีประโยชน์กว่านะ
พูดแบบนั้นได้ยังไง
นายนี่เลือดเย็นเหมือนกันนะ
มอนสเตอร์เป็นสิ่งอันตราย
โดยเฉพาะพวกที่ดูมีเสน่ห์
เคลปีจะทำให้เราประมาทแล้วล่อลงไปในน้ำ
เราไม่มีทางรู้หรอกว่ามอนสเตอร์คิดอะไรอยู่
ฉันรู้จักแอนน์มานานพอๆ กับพวกโกเลม
รู้จักกันดีกว่านายเยอะ
ทำไมทุกคนใจอ่อนกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจัง
ทีฉันขอปลูกพืชกินคนยังไม่ยอมเลยแท้ๆ
นายไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำไม
ไปกันเถอะ แอนน์
- เซนชิ! - เซนชิ!
- มาร์ซิล - เอ๊ะ
แอนน์
หยุดนะ แอนน์
ไลออส
ยกโทษให้ฉันด้วย แอนน์
ไม่จริง
ไม่มีทางๆ
ไม่ได้นะ
รอให้ฉันมาขี่หลังงั้นสินะ
ทั้งที่มันจะโจมตีฉันเมื่อไหร่ก็ได้แท้ๆ
ไม่รู้สิ
เพราะเราไม่รู้เลยว่ามอนสเตอร์คิดอะไรอยู่
ไม่เข้าใจเลย
ไม่เข้าใจเลยสักนิด
หนาวแน่เลยใช่ไหม
เดี๋ยวฉันรีบก่อไฟให้
เดี๋ยว
เคยเอ็นดูเขาตั้งขนาดนั้น จะกินลงจริงๆ เหรอ
เหลือเชื่อเลย
ทำไมล่ะ
ให้ช่วยไหม
ไม่ต้อง
ฉันจะทำเอง
นี่
ขอไขมันของมันหน่อยได้ไหม
นึกครึ้มอะไรขึ้นมาล่ะ
ก็นิดหน่อย
นี่เรามาทำอะไรกันเนี่ย
ชิลชัค
มีอะไรลอยอยู่ตรงนั้นแน่ะ
ถ้าเป็นคนคงไม่ดีแน่
ไปดูกันเถอะ
หา ไม่อยากเลยแฮะ
อะไรขาวๆ น่ะ
ข้าวบาร์เลย์
สงสัยจะรั่วออกมาจากกระเป๋า
เจอเจ้าของแล้ว
ดึงพวกเขาขึ้นจากน้ำกัน
อะไรเหรอ
หน้าเขาดูคุ้นๆ ไหม
ไม่นะ
อ๊ะ ฉันรู้จักโคโบลด์นี่
เขานอนตายอยู่ชั้นสามนี่นา
พวกเขามาก่อนเราได้ไง
สู้กับเงือกแล้วตายหมู่เหรอ
น่าสงสาร… หือ
ชิลชัค
ชิล ชิลชัค
ชิล!
ไม่ยอมให้ร้องจนจบอีกละ
คนเขาอุตส่าห์จำได้แล้วเชียว
น่าจะได้แล้วนะ
เสียดายข้าวบาร์เลย์พวกนี้แย่เลยเนอะ
เก็บให้พวกเขากันไหม
ทำอะไรไม่เข้าเรื่องน่า
งั้นเก็บไว้เองดีกว่า
มาร์ซิลคงดีใจน่าดู
มาร์ซิลผู้น่าสงสาร
ไม่ได้นะ!
ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย
สัญญากันแล้วนี่ว่าจะไม่ยุ่งกับพวกอมนุษย์น่ะ
พวกอมนุษย์…
มันคืออะไรกันแน่นะ
ว่าไงนะ
เงือกมีสองแบบนะ
ที่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกับเป็นปลา
ตัวนี้อยู่ในประเภทปลา
มันวางไข่ ก็เลยไม่มีสะดือหรือหัวนม
แต่มีเหงือก
ตามชนิดแล้วน่าจะห่างไกลจากคน มากกว่าวัวหรือหมูนะ
ฮะ
- ไม่ได้! - เอ๋
ไม่ได้ตรงไหน
ทำไมเรากินวัวได้แต่กินมนุษย์มัจฉาไม่ได้ล่ะ
ความรู้สึกมันไม่ได้น่ะ
ความรู้สึกเหรอ
ความรู้สึกสินะ
ยังไม่เสร็จกันอีก
เริ่มหิวแล้วสิ ทำอะไรกินกันดีไหม
ใส่เมล็ดข้าวในน้ำแล้วตั้งไฟ
ใส่เนื้อมิมิกฉีกกับสาหร่ายลงไป
เดี๋ยวก่อนนะ
ไอ้ที่งอกบนหัวมนุษย์มัจฉาใช่ไหม
ใช่ แต่นี่เป็นแค่พืชธรรมดาๆ
มนุษย์มัจฉาใช้มันเพื่อพรางตัว
ถ้าไม่มีมัน จะยิ่งดูเหมือนปลาเข้าไปใหญ่
ยังรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ไหม
แบบนี้ไม่จบง่ายๆ แน่
ก็ได้ๆ เอาที่สบายใจเลย
เมื่อกี้เหมือนเราตัดสินใจพลาดเลย
เอาล่ะ เสร็จเรียบร้อย
(ข้าวต้มจากข้าวบาร์เลย์ที่เก็บได้แถวๆ นั้น)
มาร์ซิล เซนชิ กินข้าวเที่ยงกัน
ถึงเวลาแล้วเหรอ
ไปหาเมล็ดข้าวมาจากไหนน่ะ
เก็บจากนักผจญภัยที่ตายแถวๆ นั้น
คิดอะไรของนายเนี่ย
ถามได้ดี สมเป็นมาร์ซิล
แต่ไหนๆ ก็ทำมาแล้วนี่เนอะ
ทานเลยนะคะ
มีอะไรแตกโพละๆ ด้วย
มันคืออะไรเหรอ
ไข่ปลาล่ะมั้ง
มันคงติดมากับพืชน้ำ
อร่อยดีเนอะ
ใช่ไหมล่ะๆ
คิดถูกจริงๆ ที่ใส่ลงไป
มากับฉันหน่อย
นี่
นั่นไข่มนุษย์มัจฉาใช่ไหม
เคยได้ยินว่ามนุษย์มัจฉาชอบวางไข่บนพืชน้ำ
ที่อยู่บนหัวเพื่อปกป้องมันหรืออะไรสักอย่าง
มีอะไรเหรอ
มาร์ซิล
มันอร่อยไหม
อร่อยดี
เซนชิ
นี่ของคุณ
ฉันใช้ไขมันเคลปีทำสบู่
ไขมันของเคลปีถูกใช้เป็นน้ำมันใส่ผมบ่อยๆ
ใช้กับเสื้อผ้าหรือจานชามก็ได้
ใช้ตอนนี้เลยได้ไหม
มันเพิ่งเริ่มทำปฏิกิริยา ฉันเลยไม่แน่ใจ
ฉันอยากลองใช้ดู
เธอตั้งใจทำมันขึ้นมานี่
เข้าใจแล้ว
ค่อยยังชั่ว
ทีนี้เราก็ไปต่อด้วยกันได้แล้วนะ
งั้นเหรอ
พอมาถึงจุดนี้ ฉันก็ได้เข้าใจอะไรบางอย่าง
ได้เดินบนน้ำก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ
ขอบใจนะ มาร์ซิล
สบู่มันเข้าตาด้วยแฮะ
ให้ฉันจัดการเถอะ
ฉันจะกำจัดพวกมันเอง
อย่านะ
- ระวัง - โอ๊ย
ก็บอกอยู่ว่าอย่า
ระเบิดใต้น้ำจะทำให้พวกมันตายมากเกินไป
เอ๊ะ
ปลาดาบพวกนี้เอาไปต้ม ย่าง นึ่ง
ตากแห้ง รมควัน หรือกินดิบๆ ก็ได้
ไม่ว่าจะปรุงยังไงก็อร่อย
แต่มันก็เป็นอาหารของมอนสเตอร์อื่นๆ ด้วย
ถ้าจำนวนมันลดลง อาจไปรบกวนระบบนิเวศของดันเจียนได้
ถ้าจะจัดการก็เอาทีละตัว
หา ใครจะไปทำได้เล่า
พอมาคิดดูแล้ว
รู้สึกว่ามอนสเตอร์ขนาดกลางจะน้อยกว่าปกตินะ
เห็นไหมล่ะ
ฉันจะออมมือได้ไง
ในเมื่อพวกมันพยายามจะฆ่าเรา
แถมปลาดาบก็มีเยอะกว่าปกติด้วยซ้ำ
ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก
แต่ถ้าไม่มีให้กินล่ะจะทำยังไง
ฉันไม่อยากตาย เพื่อปกป้องระบบนิเวศของพวกมันหรอกนะ
พวกเธอนี่ชอบเลือกทางสบายอยู่เรื่อย
หา งั้นเซนชิก็ลองจัดการทีละตัวให้ดูหน่อย
มันยากนะ
เธอควรคิดถึงระบบนิเวศให้มากกว่านี้…
อะไรๆ
เซนชิ
อะไรน่ะ มันผ่านเราไปเลย
เจ็บตรงไหนไหม
เซนชิ
มีตัวอะไรกำลังใกล้เข้ามา
เอ๊ะ
ล้อเล่นใช่ไหม
ตัวใหญ่เกินไปแล้ว
หมึกกล้วยเหรอ
ไม่สิ นี่หมึกยักษ์
คราเคนต่างหาก
ปกติมันก็เป็นมอนสเตอร์ตัวใหญ่อยู่แล้ว
แต่นี่ใหญ่กว่าปกติหลายเท่าเลย
เท่ชะมัด
ทำไงดี
ขืนขยับสุ่มสี่สุ่มห้าเราเสร็จมันแน่
เราจะดึงดูดความสนใจมัน
ฝากด้วยนะ มาร์ซิล
เวทมนตร์อีกแล้วเหรอ
สบายใจได้ คราวนี้ฉันจะซัดให้โดน
มาแล้ว
อย่าหยุดวิ่งนะ
ตรงนี้แหละ
สำเร็จแล้ว
ไม่จริง มันไม่สะเทือนเลย
ต่อให้ใช้อาวุธ อย่างมากก็ได้แค่สะกิดผิวนอกสินะ
ต้องมีเวทมนตร์ที่ฉันใช้ได้สิ
มาร์ซิล
- ใช้เวทมนตร์อีกทีสิ - เอ๊ะ
ฉันใช้มนตร์แรงๆ ต่อกันไม่ไหวหรอก
ผิดแล้ว
แค่นี้ก็พอ
ว่าแต่คุณเพิ่งเคยเจอคราเคนนี่นา
รู้เหรอว่าเป็นมอนสเตอร์แบบไหน
- ไม่รู้หรอก - อะไรนะ
ฉันไม่รู้เรื่องคราเคน
แต่ฉันเคยแล่หมึกกล้วยกับหมึกยักษ์
ระวังนะ มาร์ซิล
มันไปทางนั้นแล้ว!
มนตร์ท่องวารี!
ถ้าจะปลิดชีพหมึกกล้วยหรือหมึกยักษ์
ต้องแทงเข้าระหว่างตา
สุดยอด
อ้าว
ไลออสล่ะ
โอย ฉันอยู่นี่ ทางนี้
ดูเหมือนเจ้าตัวนี้ จะเขมือบมอนสเตอร์ขนาดกลางไปหมดเลย
ทั้งสองคน มานี่หน่อย
พวกเธอควรลองแล่สัตว์ทะเลดูสักครั้งนะ
พวกหมึกกล้วยกับหมึกยักษ์ ถ้าคว้านตรงนี้พวกมันจะตายสนิท
หมึกกล้วยกับหมึกยักษ์นี่อร่อยไหม
พูดเป็นเล่น ไม่เคยกินเหรอ
มันอร่อยมากเลยนะ
จะต้ม ย่าง นึ่ง ตากแห้ง รมควัน หรือกินดิบๆ ก็ยังได้
ไม่ว่าจะปรุงยังไงก็อร่อยจริงๆ
ฉันรู้จักร้านดีๆ อยู่ คราวหน้าจะพาไปลองนะ
ลองตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ
ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ
อื้อฮือ แปลกจังเลย
ต้องกินยังไงเหรอ
ลองโรยเกลือดูก่อนแล้วกัน
- เหม็นชะมัด - อะไรกัน
ขมปี๋เลย
คาวเฝื่อนไปทั้งปาก
มาร์ซิล เธอกินมันในหลายๆ เมนูจริงๆ เหรอ
ไม่ใช่ๆ เลิกเข้าใจผิดไปไกลเดี๋ยวนี้
โอ้โฮๆ
มอนสเตอร์ตัวใหญ่ พยาธิก็เลยเบิ้มตามเหรอเนี่ย
อี๋ น่าขยะแขยง
เอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้
จะโวยวายไปทำไม
สิ่งมีชีวิตกับพยาธิเป็นของคู่กัน
และหลายตัวก็ปนอยู่ในอาหารเราด้วย
ไม่ต้องบอกขนาดนั้นก็ได้
งั้นถ้าเอาไปทำอาหารก็กินมันได้สินะ
ไม่ได้!
จะมองแบบนั้นก็ได้นะ
ก็บอกว่าไม่ไง!
ชิ้นนี้ลองย่างซอสดูแล้วกัน
กลิ่นมันหอมจนน่าหงุดหงิดเลย
เสร็จเรียบร้อย
(พยาธิยักษ์จากคราเคนยักษ์ ย่างซอสกับย่างเนื้อขาว)
อร่อย!
จะว่ายังไงดี มันนุ่มอร่อยมาก
มีเมือกหน่อยๆ แต่เนื้อแน่นดี
อร่อย
ไม่เลวนะ
รสชาติอร่อยคนละแบบกับปลาทั่วไปเลยเนอะ
น่าจะอร่อยกว่าหมึกกล้วยหรือหมึกยักษ์อีกนะ
ฉันว่าไม่…
ขนาดนั้นหรอกมั้ง
แต่ฉันว่าเจ้านี่เอาไปปรุงยังไงก็น่าจะอร่อยนะ
เมื่อกี้กินดิบๆ ไปคำนึง แต่มันไม่คาวเลย
เดี๋ยวนะ นายกินดิบๆ เหรอ
แค่นิดเดียว
มันตายแล้ว ไม่เป็นไรหรอก
ปลามากินคราเคนกันใหญ่เลย
เท่านี้มอนสเตอร์ขนาดกลาง ก็น่าจะค่อยๆ กลับมาแล้วล่ะ
ท้องฉัน…
โอ๊ย…
มีอะไรเหรอ เป็นอะไรหรือเปล่า
นี่มัน…
อย่างที่คิดเลย
ไลออส นายโดนพยาธิ ในตัวพยาธิยักษ์ทำพิษเข้าซะแล้ว
มันเป็นชนิดเดียวกับที่เจอในปลาทั่วๆ ไป
ฉันเห็นตอนแล่เจ้าตัวใหญ่
ไม่จริง…
มันจะไม่ฝังตัวอยู่ในมนุษย์
แต่จะทำให้กระเพาะเป็นรูซึ่งทรมานมาก
คงต้องรอจนมันตายเท่านั้นแหละ
สงสัยฉันคงตายก่อน
ทำไมไม่ร่ายเวทรักษาให้เขาบ้างล่ะ
ความคิดดี
แต่ฉันเข้าใจแล้ว
มนุษย์มัจฉากินปลาดาบ
คราเคนกินมนุษย์มัจฉา
เราจัดการคราเคนได้
และปลาเล็กปลาน้อยก็กินเนื้อของมัน
ไลออสกินปรสิตในตัวคราเคน
ปรสิตที่อยู่ในปรสิตอีกทีเลยทำให้กระเพาะเป็นรู
ฉันคงอวดดีไปหน่อยที่คิดจะปกป้องระบบนิเวศ
พวกเราเป็นส่วนหนึ่ง ของวัฏจักรในดันเจียนมาตั้งแต่ต้นแล้ว
ไลออสพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ความเจ็บปวดและอาการคลื่นไส้อย่างรุนแรง ทำให้หัวเขาขาวโพลน
ความรู้สึกทรมานประหนึ่งมีคมมีดทิ่มแทงอยู่ในร่าง
ดำเนินไปตลอดทั้งคืน
เขาสาบานว่า จะไม่กินพยาธิดิบๆ อีกเป็นอันขาด
คำบรรยายโดย: กิตติพงศ์ แลสันกลาง