ยังไม่ตายนี่ แค่ เป็นอัมพาตแค่นั้นเอง
ข้างในชั้นนี้เนี่ยนะ รักษาได้มั้ย
จะลองดู
-ดีมาก ดูเหมือนจะหายดีแล้วสินะ -โอ๊ะ
ล้มกันทั้ง ปาร์ตี้งั้นเหรอ พวกเราน่ะ
อ๊ะ สร้อยคอหายไปแล้ว
อ้า เหรียญของทางนี้ด้วย
พวกอัญมณีก็หายไปจนหมดเกลี้ยง
ของส่วนตัวหายไปส่วนนึง เหมือนกันพอจะรู้อะไรบ้างหรือเปล่า
ไม่ผิดแน่นอน เป็นพวกแมลงสมบัติ
ชู่ แหม…ก็ไม่รู้สินะ เราก็เห็นแค่ พวกนายนอนเรียงกันเป็นแถวอยู่ตรงนี้
แค่นั้นเอง
เป็นฝีมือพวกที่เดินผ่าน มาทางนี้ก่อนเราซะล่ะมั้ง
นี่มันเส้นผม
เวทมนตร์ป้องกันวิญญาณ ที่ว่า มีใครมาถึงก่อนพวกเขาท่าจะจริงแฮะ
โอ๊ะ
เอลฟ์
ทอลล์แมน
ฮาล์ฟฟุต แล้วก็ดวอร์ฟ
เมื่อกี้เพิ่งจะกิน ข้าวกันอยู่ตรงนี้เอง
กินข้าวเหรอ ต้องจิต แข็งขนาดไหนกันเนี่ย ไปเร็ว
เดี๋ยวก่อนเซ่
โอ๊ะ
นี่ไม่ได้ทำเอาบุญนะ
เอาไป
ขอบใจหลาย
ทำไมจะต้องปิดบังด้วยล่ะ
อะไรเล่า มีศพเพิ่ม จะทำมาค้าคล่องกว่าน่า
อ้า อยากจะหาโอกาสสระผมสักที
ถ้าโกนซะก็คงโล่งไปละ
นายนี่พูดจากวนประสาทอีกแล้วนะเซน ชิเองก็อยากล้างเคราด้วยใช่มั้ยล่ะ
ไม่ได้ล้างมานานแค่ไหน แล้วเนี่ย!ไปล้างตอนนี้เลยไป!
เส้นผมเส้นขนเองก็ สำคัญในเชิงเวทมนตร์ด้วยนะ
การดูแลก็เหมือนการวอร์ม ร่างกายก่อนออกกำลังกายนั่นแหละ
เคราแบบนั้นน่ะเวทมนตร์ ของฉันอาจจะช่วยไม่ไหวก็ได้นะ
เป็นแบบนั้นก็ดีแล้วนี่
จริงด้วย ฉันน่ะนะ มีสบู่ดีๆอยู่ด้วยแหละ
เดี๋ยวจะไปเอามาล้าง เคราแล้วถักเปียให้นายนะ
หือเดี๋ยวสิ หายไปไหนง่ะ
อ๊ะ
จริงด้วยสิ ตอนนั้นสินะ
-ไม่น้า! อันนั้นมันแพงจะตายยยย! -ไปเหอะ
ดันเจียนชั้นที่สี่
น้ำใต้ดินที่ไหลมาจากโขดหินที่ถูก กัดเซาะ ก่อให้เกิดทะเลสาบขึ้นที่นี่
สายน้ำที่แฝงพลังเวท ส่องประกายจางๆ
เมืองรอบปราสาทที่เห็นไกลๆใต้ผืน น้ำ ดูแล้วพร่าเลือนราวกับภาพมายา
ปกติเซนชิ สำรวจที่ดัน เจียนชั้นสี่ยังไงบ้างเหรอ
ก็ตกปลารอบๆแถวนี้หรือไม่ก็ วางกับดักเอาไว้ก็ประมาณนั้นแหละนะ
แล้วนี่พวกเจ้าน่ะ จะไปต่อกันยังไงล่ะ
ก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะ ว่า เวทมนตร์ต้องออกโรง
ทำแบบนี้ แล้วก็แบบนี้
อึ๊บอ้า
เดินไปบนผิวน้ำแบบนี้ยังไงล่ะ
มะ-- มะ-
มะ--
ไม่เอาหรอกกกก!
ไม่เอาหรอก! ไม่ เอาหรอก! ไม่เอาหรอก!
ไม่เห็นต้องดีดดิ้นขนาด นั้นเลย-ไม่เอาเด็ดขาดดดด!
แบบนี้ไม่ไหวนะ เอา เชือกมัดแล้วลากไปดีปะ
ไม่ต้อง
ร่ายเวทใส่เลยตอน ฉันจับกดอยู่นี่แหละ!
-เอ๋ -ถ้าหากจะ--โอ๊ยถ้าหากจะข้ามน้ำไป
ทั้งชุดเกราะก็มีแต่วิธีนี้เท่านั้น ! ใช้เรืออันตรายเกินไปอะ!
วิถีแห่งความสบายทำให้มนุษย์เรา ตกต่ำ เพียงพริบตาก็ขึ้นสนิมกว่าจะ
ขัดเกลาให้เข้าที่ ได้ก็ยาวนาน อ๊ากกกกก!
นี่แหนะ
เห็นมั้ย ก็ไม่ได้ เป็นเรื่องใหญ่นี่นา
นะๆๆ--นี่เจ้า
ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมจะ ต้องต่อต้านขนาดนั้นด้วย
พวกเจ้าน่ะนะ วางใจเรื่องการใช้ คาถาอาคมกันเกินไป ตรงนั้นนั่นแหละ
ที่ข้าไม่เข้าใจ
นี่เอาเถอะน่าอะไร ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปเถอะ
-แต่อาจจะถูกใจเกินคาดก็ได้นะ -โอ๊ะ
-เอ๋! -เอ๋!
อะ--อะไรเนี่ย ทำไม คาถาแทบไม่ได้ผลเลยล่ะ!
นี่เองสินะ อี๋ อะไรเนี่ยฉนวนเวทมนตร์เหรอ
มีเลือดและไขมันของพวก มอนสเตอร์ฝังแน่นอยู่น่ะสิ
ว้ากกก! รีบๆล้างออกไปเร็วเข้า!
-แบบนี้ล้างแค่น้ำคงไม่ออก -ไม่จำเป็นหรอก
โอ๊ะ
ข้าน่ะนะ จะข้าม ทะเลสาบไปด้วยวิธีของข้าเอง
เอ๊ะ
จะต่อเรืองั้นเหรอ
ได้กลายเป็นเศษไม้แหงๆ
ไม่หรอกเขาน่าจะต้องมี ความคิดอะไรเจ๋งๆอยู่แน่เลย
อะไรจะเชื่อมั่นศรัทธาขนาดนั้น
เข้าไม่ถึงจริงๆ
คอยดูไปเถอะ
เปลือกตัวมิมิคยังงั้นเหรอ
ชู่
-โอ -โอ
เคลปี
อะ-อันตราย ถอยออกมา!
ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่อันตราย
แอนน์น่ะนะ คอยแวะเวียนมา หาเวลาข้าตกปลาอยู่แถวๆนี้
แอนน์เหรอ
ข้าคิดมานานแล้วล่ะว่าข้าน่า จะขี่เจ้านี่ข้ามทะเลสาบไปได้
-เอ๋ -เอ๋
จะลองใช้กระดองมิมิคเป็นเหยื่อล่อ แล้วค่อยบังคับให้มันเดินไปทางนั้น
ดะ-เดี๋ยวสิแบบนั้นมันจะ หรูหราหมาเห่าเกินไปแล้วนะ!
-อยากจะขอคัดค้าน -อ๊ะ
ฉันว่าเอาเครื่องในของเจ้านั่นมาทำ เป็นห่วงยาง ยังจะเป็นประโยชน์ซะกว่า
อีก
พูดเรื่องอะไรของนายน่ะ!
เจ้านี่ช่างใจคออำมหิตเหลือเกิน
เพราะมอนสเตอร์เป็นสัตว์ อันตรายพวกที่ทำสนิทสนมยิ่งแล้วใหญ่
เคลปีจะล่อลวงผู้คนลงไปในน้ำแล้วก็ จัดการซะ เราไม่รู้ความในใจที่แท้
จริงของมอนสเตอร์หรอกนะ
แอนน์น่ะนะ เทียบกับพวกโกเลม ข้า รู้จักมาพอกัน รู้จักนิสัยใจคอกัน
ดีกว่าพวกเจ้าซะอีก
เอ่อ
ทำไมใจอ่อนกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นักนะ ทั้งที่ก็ต่อต้านการขยายพันธุ์
พืชกินคนแท้ๆ
เรื่องนั้นนายไม่รู้ จริงๆน่ะเหรอว่าทำไมอ่ะ
ไปกันเลย ไปแอนน์
โอ๊ะ!
ฮึบ
-เซนชิ! -เซนชิ!
มาร์ซิล!
-อ๊ะ อ้าๆ -ฮึบ
แอนน์
หยุดเดี๋ยวนี้ แอนน์
ไลออส
อภัยให้ข้าเถอะแอนน์
ไม่จริงน่า
ไม่นะๆ เป็นแบบนี้ไม่ได้นะ
เฮ้อ
นี่มันรอให้ข้าขึ้น ไปขี่หลังอย่างงั้นเหรอ
ทั้งที่จะทำร้ายข้าเมื่อไรก็ได้นี่นา
ไม่รู้สิ เราไม่มีทางรู้หรอก ว่าพวกมอนสเตอร์มันคิดอะไรอยู่
ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
เอ่อ… คงหนาวสินะ
ถ้างั้น จะก่อกองไฟให้
เอ๊ะ เอ็นดูมันขนาดนั้นยังจะกินได้ ลงคออีกเหรอ ไม่อยากเชื่อจริงๆทำไม
ล่ะ
ให้ฉันช่วยมั้ย
ไม่ต้อง
-อ๊ะ -อ๊ะ
ข้าทำเองคนเดียวได้
นี่
ส่วนที่เป็นไขมันน่ะ ฉันขอแบ่งมาสักหน่อยได้มั้ย
ตัวอะไรเข้าสิงขึ้นมาล่ะเนี่ย
ก็นิดนึง แหละนะ
ตกลงเรา มาทำอะไรที่นี่กันแน่
ชิลชัค
หา
ตรงโน้นมีอะไรลอยตุ๊บป่องอยู่ด้วย อ่ะถ้าเกิดว่าเป็นคนคงจะแย่ ไปดูกัน
เหอะ
เอ๋ ไม่อยากไปนี่นา
อะไรขาวๆกันล่ะเนี่ย
-ข้าวบาร์เล่ย์คงจะหกออกมาจากกระเป๋า -โอ๊ะ
นั่นไงล่ะเจ้าของ
เอ๋…ดึงขึ้นมาบนฝั่งเถอะโอ๊ะ
อะไรเหรอ
คนพวกนี้ เหมือนเคย เห็นหน้าที่ไหนหรือเปล่า
ไม่นะ
อ๊ะโคบอลด์ตัวนี้ฉันรู้จักนะ ที่นอนแน่นิ่งอยู่ชั้นสามนั่นยังไง
เล่า
ไหงแซงหน้าพวกเรามาก่อนซะล่ะเนี่ย
อ๊ะ
เอ๊ะ!
อ้า
เจอมนุษย์มัจฉาสินะ
ช่างน่าสงสาร… จัง
อ้า
ชิลชัค ชิล ชิลชัค!
ชิล!
อ๊ะ
โธ่เอ้ย…ไม่ได้ร้องจนจบอีกแล้ว สินะอุตส่าห์จำเนื้อได้แล้วเชียว
เห้อเท่านี้ก็เรียบร้อยซะที
ข้าวบาร์เล่ย์ที่เกลื่อน อยู่น่าเสียดายนะ ไปรวมมากองมะ
แบบนั้นเป็นภาระเปล่าๆน่า
งั้นขอไปก็แล้วกัน มาร์ซิลต้องดีใจมากแน่
มาร์ซิลจะเสียใจสิไม่ว่า
หือ
โอ
-ไม่ได้! -โอ๊ย!
ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ
ก็พวกเราสัญญากันไว้แล้ว ไม่ใช่หรือไงว่าจะไม่เตะพวกอมนุษ
ย์น่ะ!
อมนุษย์เหรออมนุษย์ มันคืออะไรกันแน่นะ
พูดว่าอะไรนะ
มนุษย์เงือกมีหลายสายพันธุ์ พันธุ์เลี้ยงลูกด้วยนมแล้วก็พันธุ์
ปลา
นี่เป็นพวกสายพันธุ์ปลา ออกลูกเป็น ไข่ก็เลยไม่มีสะดือและหัวนม แต่พวก
มันมีเหงือก
ดูจากการจัดสายพันธุ์แล้วอยู่ ไกลจากมนุษย์กว่าวัวหรือหมูอีก
เอ๋
-ไม่ได้! -หึยยย
อ้าก็บอกหน่อยซิทำไมถึงไม่ได้!วัว ยังกินได้ทำไมถึงกินมนุษย์มัจฉาไม่
-ได้อ้ะ -หืออออ
ก็แค่ ความรู้สึกมันไม่ได้น่ะ!
ความรู้สึกเหรอ!
ความรู้สึกเหรอ
ยังไม่เสร็จอีกเหรอเนี่ย
ชักหิวแล้วสิต้องมาทำ อะไรกินกันหน่อยดีกว่า
ใส่น้ำกับข้าวบาร์เลย์แล้วตั้งไฟ
ใส่เนื้อมิมิคที่แกะ ไว้แล้ว กับพืชน้ำลงไป
รอเดี๋ยวก่อนสิ พืชน้ำนั่น ขึ้นอยู่บนหัวของมนุษย์มัจฉานี่
นั่นก็จริงอยู่แต่นี่มันเป็นพืช น้ำธรรมดาๆจริงๆนะ มนุษย์มัจฉาใช้
มันพรางตัวให้เหมือนพวกเงือก
ถ้าไม่มีพืชนี่ พวกมัน ก็ดูเป็นแค่ปลาเท่านั้นเอง
แบบนี้แล้ว ความรู้สึกยังไม่ได้อีกเหรอ
เออะ จุกจิกน่ารำคาญชะมัด
เข้าใจแล้วๆ เชิญตามสบาย
ซวยแล้วรู้สึกเหมือน เพิ่งจะตัดสินใจพลาดยังไงชอบกล
เอาล่ะเสร็จเรียบร้อย
มาร์ซิล เซนชิ มากินข้าวกลางวันกัน
เวลาป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย
แล้วนี่ไปได้ข้าว บาร์เล่ย์มาจากไหนน่ะ
เก็บมาจากสัมภาระของ คนที่ตายอยู่แถวโน้นน่ะ
ทะ-ทำอะไรของนายเนี่ย!
อ๊ะ
จริงด้วยสินะ ไม่น่าเก็บมาตั้งแต่แรก
เอาเถอะ ทำเสร็จแล้วงั้นก็ช่วยไม่ได้
จะทานแล้วนะคะ
หือ เหมือนมีอะไร กรุบๆด้วยแฮะ มันคืออะไรเหรอ
ไข่ปลาหรือเปล่า สงสัยจะ ติดมากับพืชน้ำนี่ล่ะมั้ง
อึ้ม… อร่อยดีนะ
ใช่ไหมล่ะๆ
-ดีจังที่ใส่ลงไปด้วย -อ๊ะ มานี่หน่อย!
-อ๊ะ -เฮ้ย!
นั่นเป็นไข่ของมนุษย์มัจฉาใช่มั้ย เนี่ย! เคยได้ยินมาประมาณว่ามนุษย์
มัจฉามีนิสัยออกไข่ ติดไว้กับพืช น้ำเพื่อปกป้องอะไรทำนองนั้นสินะ!
มีอะไรกันเหรอ
อ้าวมาร์ซิล
นั่นน่ะ อร่อยหรือเปล่า
เอ่อ
อร่อยมาก!
เซนชิ
นี่ฉันให้นะ
หือ
พอดีฉันทำสบู่จากไขมันของเคลปีน่ะ
ไขมันของเคลปีถูกใช้เป็นน้ำมันแต่ง ผมชั้นเลิศเลยนะแถมยังใช้ซักผ้าล้าง
ภาชนะได้ด้วย
แล้วใช้ตอนนี้ได้เลยหรือเปล่า
มันยังบ่มตัวอยู่เลยนะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
ข้าอยากใช้ มันเป็นของ ที่เจ้าอุตส่าห์ทำขึ้นมานี่
เข้าใจแล้วล่ะ
-อา -อา
-หา -หา
ค่อยยังชั่ววววว
เท่านี้ก็ไปต่อกันได้แล้วสินะ
แบบนี้นี่เอง พอทำแบบนี้ แล้วก็มีอย่างนึงที่ได้เรียนรู้
การเดินบนผิวน้ำนี่มันก็ รู้สึกว่าปลอดโปร่งโล่งสบายดีนะ
ขอบใจมากนะมาร์ซิล
อื้อ
สบู่น่ะ เข้าตาข้าด้วย
อ๊ะ อ๊ะ ฮึบ
ฉันจัดการเอง!
หือ
เดี๋ยวจะกวาดให้เรียบเลย!
หยุดเลยนะ!
-โอ้ -โอ้
อันตราย!
โอ๊ยเจ็บ!
อ๊ากกกกอ้า
ก็ข้าบอกให้หยุดยังไงเล่า! เลิก ระเบิดใต้น้ำได้แล้วนะทำแบบนี้มัน
ล้างผลาญเกินไป
เอ๋
ปลาดาบพวกนี้น่ะนะ เอาไปต้ม ไปย่าง ไปนึ่ง ไปตากแห้งหรือรมควัน กินดิบ
ก็ได้ เป็นปลาที่เอา ไปทำอะไรกินก็อร่อยไปหมด
แถมเป็นแหล่งอาหารให้มอนสเตอร์ อื่นๆ ถ้าหากว่า จำนวนลดลงอาจส่งผลก
ระทบถึงระบบนิเวศน์ของดันเจียนได้
ถ้าจะฆ่า ก็ให้เล็งแค่ทีละตัว
เอ๋… ให้ทำแบบนั้นไม่ไหวหรอกนะ
จะว่าไป รู้สึกเหมือน มอนสเตอร์ขนาดกลางลดลงกว่าแต่ก่อนแฮะ
เห็นหรือยังล่ะ
จะมัวมาออมมืออยู่ไม่ได้หรอกนะ พวกมันก็ตั้งใจจะเอาชีวิตพวกเรานี่
ขนาดฝูงปลาดาบนี่ยังมีเยอะกว่าปกติ เลยนะ ไม่เห็นจะน่าเป็นห่วงตรงไหนเลย
นี่นา
ไม่มีกินขึ้นมาจะทำยังไง
ฉันไม่อยากปกป้องระบบ นิเวศน์ของมอนสเตอร์จนตัวตายนี่!
หึ เจ้ามันก็ดีแต่จะ เลือกใช้แค่วิธีที่ง่ายๆ
หา นี่เซนชิ ลองฆ่าทีละตัวดู บ้างสิจะได้รู้ว่ามันยากแค่ไหน
ข้าแค่อยากให้คิดถึง ระบบนิเวศน์ให้มากขึ้น อ้า!
-โอ๊ะ -โว้!
หวา นี่อะไรกันเนี่ย!
เซนชิ!
อะไรน่ะ ผ่านไปเฉยๆซะงั้น
ไม่บาดเจ็บนะ
เซนชิ
มีอะไรบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา
เอ๊ะ
อ๊ากกกก!
-เหวออออ -โกหกกันใช่มั้ยเนี่ย
ใหญ่อะไรได้ขนาดนี้!
ว้ากกกก!อ้าเอื้อ!
อ้า
-อ้า -อ๊าาา!
-อ๊าาาาา! -อ๊าาาาา!
หมึกกล้วย ไม่สิหมึกยักษ์
คราเคนต่างหากล่ะ
เดิมก็เป็นมอนสเตอร์ขนาดใหญ่อยู่ แล้วนี่ยิ่งตัวใหญ่กว่าเดิมไปอีกหลาย
เท่าเลย!
เท่ชะมัด
ทำยังไงดี ถ้าไม่ระวังเราเสร็จแน่ๆ
พวกเราจะไปล่อมัน ไว้ มาร์ซิลขอฝากด้วยนะ
อื้อ
ฮึบ
เวทมนตร์อีกแล้วเรอะ
ไม่เป็นไรหรอกน่า รอบนี้น่ะโดนแน่นอน
อ๊ะ
มาแล้ว!
-รีบไปหยุดเชียวนะ! - อ๊ากกก!
อ๊ากกก!
นี่แหละ!
สำเร็จแล้ว!
-อ๊ากกกกก! -อ๊ากกกกก!
โกหกน่า ไม่สะเทือนเลยสักนิด
อาวุธก็ทำได้ก็แค่สะกิด ผิวหนังของมันเท่านั้นสินะ
ฮึ่ม
ว้ากกกก
หือ
โอ๊ะ
ว้ากกกกกกกกก!
หือ
ฮึ่ม
-คาถาอะไรดี คาถาอะไรดี -มาร์ซิล
หา
เจ้าช่วยร่ายมนตร์อีกสักทีซิ
เอ๋
ให้ใช้มนตร์รัวใส่ของ ใหญ่แบบนั้นไม่ไหวหรอกนะ
ไม่ใช่
ใส่ตรงนี้ที
แต่ว่าเซนชิน่ะเพิ่งเคยเจอ คราเคนครั้งแรกไม่ใช่หรือไงฮะ
รู้เหรอว่าเป็นมอนสเตอร์แบบไหน
-ไม่รู้ -เอ๊ะ
-ฮึ่ม -ข้าไม่รู้จักคราเคนก็จริง แต่ถ้า
เป็นหมึกกล้วยกับหมึกยักษ์ข้าเคยแล่ มาก่อน
อ๊ะ
อันตรายมาร์ซิล!มันไปทางนู้นแล้ว!
มนตร์ท่อง… วารี!
อ๊าก!
ฮึบ
เวลาจะเผด็จศึกหมึกพวกนี้
ต้องเล่นที่ระหว่าง
ลูกตา!
สุดยอด
-อะ-อ้าว -อ๊ะ
ไลออสล่ะ
นี่… ฉันอยู่ตรงนี้ไงเล่า
แหวะ
-อา -เจ้านี้เองสินะที่เป็น
ตัวการกวาดล้างมอนสเตอร์ขนาดกลางน่ะ
ทั้งสองคน
-อ๊ะ -อ๊ะ
มาทางนี้หน่อย
ฮึบอ้า
ข้าว่าควรจะมีสักครั้ง ที่ พวกเจ้าต้องลองชำแหละสัตว์น้ำดู
พวกหมึกกล้วยหมึกยักษ์ทั้งห ลายน่ะนะ แทงตรงนี้จะตายสนิท
แล้วพวกหมึกกล้วย หมึกยักษ์นี่อร่อยหรือเปล่า
เอ๋นี่นายไม่เคยกินยัง งั้นเหรอเนี่ยอร่อยเลิศเลยนะจะบอกให้
จะต้มจะย่าง จะนึ่ง จะตากแห้ง จะ รมควัน หรือจะกินดิบ ไม่ว่าจะเอาไปทำ
อะไรก็อร่อยไปหมดเลย
แล้วฉันน่ะ รู้จักร้าน อร่อยด้วย ไว้ครั้งหน้าจะพาไปนะ
ก็กินตอนนี้เลยสิ
โดนดักซะงั้น!
หวา แปลกตาดีจัง
ไอ้นี่มันกินยังไงเนี่ย
-ถ้างั้นลองโรยเกลือดูก่อนมั้ยล่ะ -อ้ามมมม
อ๊ะเหม็นจังเลย!
อะไรกัน
ขมคออะไรขนาดนี้ตอนนี้ปากของฉันชา ไปหมดแล้วเนี่ย มาร์ซิลเอาไปทำโน่นทำ
นี่กินได้ยังไงกันน่ะ
ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย! เลิกเข้าใจแบบประหลาดๆเดี๋ยวนี้!
หือ
ฮึบย๊า!
-เหวอออออ! -เหวอออออ!
สุดยอดเลยๆมอนสเตอร์ตัว เบิ้มพยาธิก็เลยตัวเบิ้มตามไปด้วย
ให้ตายสิน่าขยะแขยง ทิ้งไปเดี๋ยวนี้เลย!
โวยวายอะไรฮะ สิ่งมี ชีวิตก็ต้องมีพยาธิอยู่แล้วสิ
อีกอย่างนะ ส่วนมากก็ปลอมปน อยู่ในอาหารที่กินเข้าไปนั่นแหละ
ไม่ต้องมาบอกเรื่องนี้กับฉันก็ได้!
ถ้าเอาเจ้านี่ไป ปรุงอาหารก็กินได้สินะ
ไม่เอานะ!
ถ้าคิดแบบนั้นก็น่าจะได้อยู่แหละ
เค้า-ไม่-กิน!
อันนี้ลองเอาซอส ย่างทาลงไปดูก็แล้วกัน
-อ้า -อ๋า กลิ่นหอมอย่าบอก
ใครเลยแหมมันน่าโมโหชะมัด!
เสร็จเรียบร้อย
อ๊ะ
อร่อย!
ฉันว่านะ เนื้อมันฟูๆแถมอร่อยมากเลย ถึงจะมีเมือกนิดหน่อยแต่ก็เนื้อแน่น
ดีนะ
โอ๊ะ อร่อยจริง
ใช้ได้เลยแฮะ
เป็นความอร่อยคนละแบบกับพวกปลา ทั่วๆไปด้วยนะ แบบนี้มันอร่อยกว่า
หมึกยักษ์อีกล่ะมั้ง
เรื่องนั้นไม่มีทาง เอ่อ-- เป็นไป ได้ หรอกมั้ง
แต่เจ้านี่เอาไปทำอะไรก็ดูท่าจะ อร่อยหมดนะ แถมลองชิมสดๆดูแล้วก็
ไม่มีกลิ่นด้วย
เดี๋ยวสิ กินสดๆด้วยเหรอ!
กินแค่นิดเดียวเอง มันตา ยไปแล้วคงไม่เป็นไรหรอกน่า
โอ๊ะ
โอ๋…ปลามาตอดกินคราเคนกันใหญ่เลย
งั้นจากนี้ไปจำนวนมอนสเตอร์ ขนาดกลางคงค่อยๆเพิ่มขึ้นมาแล้วล่ะ
อ๊ะ อ๊ะอยู่ๆท้องฉันก็
ปวดโอ๊ยปวดๆๆๆ!
-อ๊าก -เป็นอะไรน่ะ ไหวหรือเปล่า
อาการแบบนี้
คิดไว้แล้วเชียวนี่ไลออส ดูท่าเ จ้าน่ะจะโดนพยาธิที่อยู่ในตัวพยาธิ
ยักษ์อีกทีซะแล้วล่ะนะ
ก็พวกที่อยู่ในตัวปลาทั่วๆไปนั่น แหละ ตอนที่แล่ก็เห็นอยู่เหมือนกัน
ไม่จริงน่า
มันอยู่ในตัวมนุษย์ไม่ได้ แต่จะ ชอนไชกระเพาะทรมานน่าดูเชียวแหละ
เอาเถอะ ก็คงได้ แต่รอให้พยาธิตายล่ะนะ
ไม่ใช่ว่าฉันจะตายซะก่อนหรอกเรอะ
ร่ายเวทฟื้นพลังให้ เป็นระยะก็แล้วกันนะ
นั่นสินะ
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
มนุษย์มัจฉากินพวกปลาดาบ ส่วนคราเคนก็กินมนุษย์มัจฉา
ส่วนพวกเราก็ กำจัดคราเค่นให้ กลายเป็นอาหารของบรรดาปลาเล็กปลาน้อย
ผนังกระเพาะของไลออสที่กินพยาธิ คราเคนเข้าไป ก็ยังมีพยาธิเข้าไปชอน
ไชเจาะรูต่ออยู่ในนั้น
ใช้คำว่าปกป้องระบบนิเวศน์ ดูแล้ว อาจจะเกินตัวไปซะหน่อย
ตั้งแต่ตอนแรก ระบบนิเวศน์ของดัน เจียนนี้ พวกเราเองก็เป็นส่วนหนึ่ง
ของมันอยู่แล้ว
ไลออสพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ ด้วยความปวดเสียดและอาการคลื่นไส้
ทำให้เขาคิดอะไรไม่ออกเลยสักนิด
ดั่งมีดทิ่มอยู่ในร่าง ทำให้ ความเจ็บปวดของเขาดำเนินต่อไปเช่น
นั้นตลอดทั้งคืน
จากนี้ไป ไลออสปฏิญาณว่าจะไม่ กินพยาธิดิบๆอีกเป็นครั้งที่สอง