(สูตรลับตำรับดันเจียน)
ไอ้เราหาบันไดขึ้นไปข้างบนกัน เลือดตาแทบกระเด็น
แต่พอตัดสินใจไปต่อปุ๊บดันเจอทางลงปั๊บ
ใจไม่ดีเลยแฮะ
ยังไม่แห้งเลย
ฟาลินน่าจะเพิ่งผ่านทางนี้ แล้วลงไปข้างล่างได้ไม่นาน
คงอึดอัดน่าดู
ชั้นที่หก
มีคูน้ำใต้ดินที่เกิดจากอุโมงค์ ซึ่งขุดไว้โดยคนแคระโบราณ
กว้างยาวสุดลูกหูลูกตา
แผ่ขยายอยู่ใต้เมืองราวกับเส้นเลือด
ในอดีตคงมีหลายสิ่งลำเลียงผ่านที่นี่ไป
ไม่เพียงแค่น้ำ แต่รวมถึงผู้คน สัตว์
แผนสมคบคิด คำลวง และข่าวลือ
เงินทอง และเลือด
หนาวจัง
ชั้นหกน่าจะร้อนอบอ้าวกว่านี้สิ
ไม่ใช่ว่ามาผิดที่กันหรอกเหรอ
ไม่ล่ะ ฉันจำถนนเส้นนี้ได้
ไม่ผิดแน่ นี่คือชั้นที่เรดดราก้อนโจมตีเรา
จนเกือบตายเรียบแล้วต้องถอย
ยังไงกำแพงกับถนนในดันเจียนนี้ก็เคลื่อนที่ไปมา
อุณหภูมิจะเปลี่ยนไปด้วยก็ไม่แปลก
หนาวๆ ก็ดีกว่าร้อนอยู่หรอก
แต่แย่ตรงที่หิมะกับน้ำลบรอยเลือดไปนี่แหละ
ก่อนอื่นลองกลับไป จุดที่เกือบตายยกปาร์ตี้คราวก่อนดีไหม
ถ้าพวกคลีนเนอร์ไม่กินไปซะก่อน
เราก็อาจกลับไปเอาของที่ทิ้งไว้ได้
ฟาลินจะเป็นอะไรไหมนะ
หนาวๆ แบบนี้เรดดราก้อนคงลำบากน่าดู
อ๋อ ถึงได้มีขนนกสินะ
จะว่าไป
ที่ไปโม้กับชูโรว่าจะเอาชนะจอมเวทคลั่ง
แสดงว่ามีแผนอะไรแล้วใช่ไหม
พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว…
ฟาลินกำลังตามหาคนชื่อเดลกัล
นั่นเป็นคำสั่งที่เรดดราก้อนได้รับจากจอมเวทคลั่ง
แล้วก็เป็นเหตุผลที่เรดดราก้อน เดินป้วนเปี้ยนไปทั่วชั้นอื่นโดยไม่หลับไม่นอน
เดลกัลเหรอ
เขาเป็นใครนะ
ชื่อคุ้นๆ แฮะ
ราชาไงล่ะ
ราชาองค์สุดท้ายแห่งนครทองคำ
ที่ล่มสลายเมื่อพันปีก่อน เดลกัล
มีข้อความสรรเสริญเขาเขียนอยู่ทั่วดันเจียนนี้เลย
นั่นแหละๆ
บนของที่ขุดเจอก็มีชื่อเขาอยู่
เดี๋ยวก่อนนะ
แต่เดลกัลคนนั้น…
ใช่
ตอนที่มีคนเจอดันเจียนนี้
เขาปรากฏตัวบนพื้นโลก ก่อนจะสลายเป็นฝุ่นไปนี่นะ
แสดงว่าจอมเวทคลั่ง
ตามหาราชาที่หายไปเป็นชาติแล้ว ด้วยการใช้งานเรดดราก้อนอย่างหนัก
แล้วแปรสภาพดันเจียนงั้นเหรอ
ตั้งแต่จอมเวทคลั่งเห็นราชาองค์ก่อน ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา
ก็กลัวว่าลูกชายอย่างเดลกัลจะเจอแบบเดียวกัน
เลยคิดว่าเราเป็นนักฆ่าแล้วโจมตีเราไงล่ะ
อะไรเนี่ย ไปฟังจากไหนมา
แต่งเองเหรอ
เปล่า ที่จริงก่อนหน้านี้
ฉันเจอจอมเวทคลั่งในภาพวาดมีชีวิตน่ะ
ก็เลยรู้
ก็ที่เล่าว่าไปกินอาหาร ในภาพวาดแล้วโดนโมโหใส่ไง
หา!
ก็รีบบอกกันก่อนสิฟะ!
ก็ตอนนั้นมันนึกไม่ออกนี่
อย่างนี้เอง
เห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตสินะ
ขอถามให้แน่ใจหน่อย จอมเวทคลั่งเป็นเอลฟ์ใช่ไหม
เอลฟ์นี่อยู่ได้เป็นพันปีเชียวเหรอ
เหมือนเมื่อก่อนนู้นจะมีบันทึกทำนองนั้นอยู่
แต่เดี๋ยวนี้อย่างเก่งก็อยู่ได้นานสุดแค่ 500 ปีมั้ง
อย่างเก่งเหรอ
แต่ก็นะ เขาควบคุมชีวิตคนอื่นได้ตามใจชอบ
แค่ยืดอายุขัยตัวเอง คงไม่ต่างอะไรกับปอกกล้วยเข้าปากหรอก
ไม่มีทางน่า
การใช้เวทมนตร์ยืดอายุขัย
ก็เหมือนกินเนื้อตัวเอง เพื่อให้มีชีวิตนานขึ้นนั่นแหละ
ยังไงก็เถอะ
ถ้าเขาคิดว่าเราเป็นภัยต่อราชา
แล้วมาโจมตีเราล่ะก็…
เราอาจคุยปรับความเข้าใจกันได้
ลมเริ่มแรงขึ้นแล้ว
หนาวจังเลย
มองข้างหน้าไม่เห็นเลย
ได้ยินฉันไหม
ยังตามมาอยู่หรือเปล่า
อยู่ไหนน่ะ ไลออส
มองอะไรไม่เห็นเลย
ถ้ามาพลัดหลงกันตรงนี้ล่ะก็แย่แน่
ทุกคน จับมือกันไว้!
ไปต่อแบบนี้ไม่ไหวแน่
มีอุโมงค์ด้วย
เข้าไปหลบกันก่อน
ทุกคนอยู่ครบไหม
ชิล
อยู่ตรงนี้
ไม่มีปัญหาอะไร
มาร์ซิล
เข้ามาแล้ว
ฉันอยู่ตรงนี้
เซนชิ
อยู่
ปลอดภัยดี
ค่อยโล่งใจหน่อย
หือ
- มาร์ซิล ช่วยจุดไฟหน่อยได้ไหม - หือ เมื่อกี้อะไรน่ะ
ที่นี่เหมือนคุกเก่าเลย
แต่เมื่อกี้เราเกือบไปแล้ว…
- เอ๊ะ - เอ๋
- บ้าน่า - บ้าน่า
- เอ๊ะ - เอ๊ะ
- อะไรเนี่ย - อะไรเนี่ย
เรามีกันเยอะขึ้น
บ้าเอ๊ย นี่มันเกิดอะไรขึ้น
เวทลวงตาเหรอ
ไม่ใช่
นี่น่าจะเป็นเชปชิฟเตอร์ล่ะมั้ง
เชปอะไรนะ
ไม่รู้จักเหรอ
ที่บ้านเกิดฉัน นานๆ ทีก็จะมีโผล่มาบ้าง
วันไหนที่หมอกลงจัดหรือพายุหิมะถล่ม
ถ้าไปเดินในทุ่งนาป่าเขา จู่ๆ เพื่อนร่วมทางหรือครอบครัวก็เพิ่มขึ้น
เพราะมีเชปชิฟเตอร์แปลงกายปะปนเข้ามา
ฟังดูอันตรายชะมัด บ้านเกิดนายน่ะ
อยู่ในจำพวกภูตหรือเปล่า
จะทำอะไรไม่ดีไหม
เห็นว่าถ้าจับไม่ได้ พวกเขาจะกลืนกินตัวจริงแล้วยึดร่างไปแหละ
ว่าไงนะ
รีบหาตัวปลอมด่วนๆ เลย
ต้องกิน
แย่ชะมัดเลยนะ
นี่ พวกไลออสกลุ่มนั้น…
สรุปว่าเป็นตัวปลอมเลยก็ได้มั้ง
นั่นก็จริง
ดูเหมือนจะไม่มีความรู้เรื่องมอนสเตอร์ด้วยเนอะ
ว่ากันว่าเชปชิฟเตอร์จะอ่านใจสิ่งมีชีวิต
แล้วเลียนแบบหน้าตาของคนที่อยู่ใกล้ชิด
ตัวฉันสามคนตรงนั้น
น่าจะเป็นฉันที่อยู่ในความทรงจำ ของมาร์ซิล ชิลชัค แล้วก็เซนชิ
ก็จริงอยู่
พอมองดีๆ
เหมือนทุกคนจะต่างกันอยู่หน่อยๆ นะ
งั้นเริ่มจัดการยัยนี่ก่อนเลยได้ไหม
เอ๊ะ
ดูก็รู้แล้วว่าตัวปลอม
ก็จริง
จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง
ดูให้ดีๆ สิยะ
- ฉันใช้เวทมนตร์นะ มนตร์ดำด้วย - น่ารำคาญจริงๆ
มาจากความทรงจำของใครยะ
เจ้าสองคนนี้ก็เห็นชัดเลยว่าเป็นตัวปลอม
ตรงไหนล่ะ
หา
ดูดีๆ สิ
ที่พันคอฉันอยู่ไม่ใช่ผ้าพันคอ
ส่วนเซนชิไม่มีรูตรงหมวก
พอพูดมาแล้วก็…
สองคนนั้นต้องเป็นพวกเรา ในความทรงจำของไลออสแน่ๆ
มันจะเลือนรางเกินไปแล้ว
ปล่อยไว้แบบนี้จะดีเหรอ
พวกนี้ไม่ได้ฉลาดเท่ามนุษย์
แต่ถ้าไปทำร้ายก็คงตอบโต้กลับมาเหมือนกัน
สถานการณ์แบบนี้ ยิ่งไม่อยากสู้กับมอนสเตอร์ที่ไม่รู้จักอยู่ด้วย
เราจะเปิดโปงตัวปลอมด้วยสันติวิธี แล้วจัดการในคราวเดียว
ไอ้ที่กระตือรือร้นมันก็ดีอยู่หรอก แต่…
หมอนั่นจะแยกแยะตัวจริงกับตัวปลอมได้จริงเหรอ
บอกไม่ได้เลย
ยังเหลือตัวปลอมอีกหกคน
พอยืนเรียงกันก็ค่อนข้างต่างอยู่
แต่ระหว่างนี้ส่วนที่จำได้รางๆ ก็จะถูกแก้ไขไปเรื่อยๆ
ถ้าไม่รีบทำให้จบเรื่องคงแย่แน่
มาร์ซิลแต่ละคนทรงผมไม่เหมือนกันเลย
จำไม่ได้ด้วยว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นทรงผมเป็นยังไง
- บ้าน่า - บ้าน่า
ทรงนี้มีเอกลักษณ์จะตาย นายต้องจำได้สิ
นี่ไงๆ
อยู่ในพายุหิมะหนาวมาก เลยแกะออกแล้ว
แค่สภาพผมก็ไม่เหมือนกันแล้ว
เส้นผมเป็นชีวิตของนักเวทแท้ๆ
ที่พูดมาก็ฟังดูใช่ทุกคนเลยเนอะ
ก็เป็นมาร์ซิลในหัวพวกเรานี่นะ
จริงด้วย
งั้นตัดสินด้วยเรื่องที่มีแค่ฉันรู้ก็ได้นี่
ไม่เอาทายนามสกุลเก่าแม่เธอนะ
ไม่ใช่
ตำราเวทมนตร์ต่างหาก
เห็นไหมล่ะ
มีเล่มหนึ่งที่เห็นชัดเลยว่าปลอม
แต่อีกสองเล่มดูเหมือนของจริงทั้งคู่เลย
เอ๊ะ ไม่สิๆ
ไวยากรณ์ของคาถามั่วไปหมดเลยนี่
ทางนี้ต่างหากที่ต้องพูด
เหมือนของติดตัวจะช่วยบอกใบ้ได้บ้างนะ
เซนชิ ขอดูของที่พกมาหน่อย
ลากสามคนนั้นไปเลย
ตัดจนเหลือกันคนละสองได้แล้ว
แต่ก็จนตรอกเหมือนเดิมแฮะ
เหลือตัวปลอมอยู่อีกสามคน
เอาล่ะ กินข้าวกันดีกว่า
- สถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ - สถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ
แยกด้วยรูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้แล้ว
ต้องตัดสินจากพฤติกรรมที่ทำกันเป็นประจำ
ให้ทุกคนทำอาหาร ส่วนฉันจะคอยสังเกต
จากนั้นก็แยกตัวจริงกับตัวปลอม
เขาจำไม่ได้ว่าเคยเจอจอมเวทคลั่งมาก่อน
ไม่รับรู้ความรู้สึกชูโร
- เพราะแบบนั้นแหละฉันถึงเกลียดนาย - จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอคนชื่อคาบรูมาก่อน
- ยินดีที่ได้รู้จักครับ - จะให้พึ่งพาทักษะการสังเกตของไลออสเหรอ
- เครียดจัง - เครียดเลย
ต้องดูให้ออกว่าใครคือมอนสเตอร์ที่ปลอมตัวมา
นี่แหละโอกาสเรียกความเชื่อใจกลับคืนมา
ไม่อยากให้ทุกคนผิดหวังไปกว่านี้แล้ว
ต้องหาทางแยกความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ให้ได้
เรื่องของเรื่องคือหมอนั่นน่ะ
อาจจะมองว่ามอนสเตอร์ ที่เป็นตัวปลอมน่าสนใจกว่าก็ได้
- ก็เป็นไปได้ - ก็เป็นไปได้
- ต้องพึ่งตัวเองแล้ว - ต้องพึ่งตัวเองแล้ว
ฉันจะคอยดูอยู่ตรงนี้
พยายามเข้านะทุกคน
น่ารำคาญจริงๆ
จะให้ทำอะไรล่ะ
ของที่เจอบนชั้นห้า
กับเสบียงจากท่านมาอิซูรุ
มีวัตถุดิบที่เหมาะจะทำแล้ว สิ่งที่จะทำก็คือ…
แล้วก็อีกอย่างหนึ่ง
ฉันอยากให้แต่ละคน จับคู่ทำอาหารกับคู่ของตัวเอง
- เอ๊ะ - อะไรนะ
ฉันอยากสังเกตความแตกต่างของพฤติกรรม จากการทำงานด้วยกัน
เรื่องสูตรไปขอจากเซนชิได้เลย
เอาล่ะนะ ทุกคน
พร้อมกันหรือยัง
เริ่มทำอาหารได้
กลุ่มแรก ทีมชิลชัค
หั่นเนื้อ
ผสมไข่กับเครื่องปรุงเข้าด้วยกัน
ชิลชัคเอนั่งอยู่กลางทางเดิน
ส่วนชิลชัคบีนั่งอยู่บนกล่องไม้ก่อนจะเริ่มทำงาน
จดอะไรอยู่น่ะ
น่าอึดอัดชะมัด
เปิดไม่ออก ไลออส เปิดให้หน่อย
พลาดแล้วไงล่ะ
เห็นหรือยัง บีนั่นแหละตัวปลอม
เอ๊ะ มีปัญหาตรงไหนเหรอ
เอ้า เธอก็น่าจะรู้นี่
ฉันมีหลักการและศักดิ์ศรีนะ
คนเราต้องช่วยเหลือกันนะ ชิลชัค
มองโลกในแง่ร้ายไปหรือเปล่า
พอดูดีๆ แล้ว ฝั่งเอสายตาไม่เป็นมิตรเลย
เฮ้ย
ชิลชัคของเราน่ารักกว่านั้นเยอะ
หยุดนะ
ไลออส นายดูออกใช่ไหม
ชิลชัคเอ…
หน้าตาเขาดูร้ายจริง
คนนี้อาจเป็นตัวปลอมก็ได้
ฉันจะลองคิดดู
ช่วยทำอาหารต่อที
เจ้าโง่เอ๊ย
ด่าฉันด้วยภาษากลาง
ต่อไป ทีมมาร์ซิล
ขอโทษที่เพิ่งมาถามนะ นี่ไข่อะไรเหรอ
ฮาร์ปี้น่ะ
ก็ย้ำมาตั้งแต่แรกแล้วนี่
ว่าไม่เอามอนสเตอร์คล้ายคนน่ะ
พักนี้ฉันยอมเออออด้วยมากหน่อยก็จริง แต่นี่มันเกินไปไหม
มาร์ซิลบีทำตัวเหมือนทุกที
จนสุดโต่งไปด้วยซ้ำ
ส่วนอีกคน…
ต้มดรายแอดที่หั่นแล้ว
มาร์ซิลเอคิดว่าไง
ก็ไม่ได้ดีใจอะไร
ไข่มนุษย์มัจฉากับดรายแอดก็เคยกินมาแล้ว
ไม่มาโวยวายแบบนั้นหรอก
ฉันน่ะ ถ้าเพื่อช่วยฟาลินแล้ว ให้ทำอะไรก็ยอม
เดี๋ยวสิ
ฉันก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อฟาลินเหมือนกันนะ
ดูท่าทางบีไม่มุ่งมั่นเท่าไรเลยเนอะ
ก็คิดดูสิ กินฮาร์ปี้ไปก็ไม่ช่วยอะไรไหม
เมื่อนุ่มจนตะเกียบจิ้มทะลุแล้ว ก็สะเด็ดน้ำออก
แล้วเอาไปบดผสมกับเครื่องปรุง
อ้าว ยากแฮะ
พูดเหมือนตัวจริงทั้งคู่เลย
สุดท้าย ทีมเซนชิ
ไปเจอไข่ฮาร์ปี้ที่ไหนมาเหรอ
มีรังอยู่ในบ้านพังๆ หลังหนึ่ง
ฉันกวาดเอาทุกอย่างที่นั่นมา
หั่นเนื้อเป็นลูกเต๋าขนาดหนึ่งเซนติเมตร
คุณเคยพูดนี่นะ
ไข่มีสารอาหาร…
ครบทุกอย่าง
ผัดเครื่องกับข้าวด้วยไฟอ่อนแล้วปรุงรส
ข้าวเป็นของโปรดชูโรเลยล่ะนะ
มันอุดมไปด้วยสารอาหารที่นักผจญภัยต้องการ
เราโชคดีมากที่ได้มันมา
เขาต่างจากเราที่แค่อยากลองกินมอนสเตอร์
เซนชิจะมองลึกลงไปอีกขั้น
เรื่องรสชาติหรือโภชนาการ เราเทียบไม่ติดเลย
อาหารน่าอร่อยทุกจานเลยแฮะ
ดูแค่ฝีมือแล้วแยกไม่ออกเลยจริงๆ
คือว่า เห็นไม่มีใครพูดถึง ฉันเลยอยากถามดู
เซนชิฝั่งบีไม่ดูเท่ไปหน่อยเหรอ
ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่
เซนชิน่ะเท่มาตลอดแหละ
- เอ๊ะ - เอ๊ะ
นี่เธออคติกับคนแคระเหรอ
เซนชิไม่ได้หน้าเด๋อแบบนี้สักหน่อย
เซนชิเท่
อาหารใกล้จะเสร็จแล้วนะ ได้ข้อสรุปหรือยัง
เอาตรงๆ นะ
แยกไม่ออกเลยสักนิด
ทุกคนดูจะเป็นได้ทั้งตัวจริงและตัวปลอม
แล้วจะให้แยกภาพลวงตา ที่เกิดจากความคิดตัวเองเนี่ย
ศึกนี้ไม่ยุติธรรมมาตั้งแต่แรกแล้ว
ถ้าให้หามอนสเตอร์ที่กลายร่างเป็นคน ก็น่าสนุกอยู่หรอก
แต่นี่คือภาพลวงตาน่ะสิ
หามอนสเตอร์เหรอ
เสร็จแล้วล่ะ
(ข้าวพิลาฟจากความทรงจำชั้นห้า)
(สวีตดรายแอด)
(พิคคาตายกมาทั้งชั้นห้า)
เอาล่ะทุกคน กินแล้วก็ฟังไปด้วยนะ
คนที่ฉันคิดว่าเป็นตัวจริงก็คือ…
ชิลชัคเอ
ที่ดูร้ายกาจสายตาไม่เป็นมิตร
มาร์ซิลบี
ที่ต่อให้ต้องทำเพื่อฟาลินก็จะไม่ยอมกินไข่ฮาร์ปี้
เซนชิเอ
คนที่ดูเด๋อๆ
ก็ตามนั้นแหละ
เชิญตัวปลอมทุกท่านเข้ากรงให้ไวเลย
- เดี๋ยวก่อน! - เดี๋ยวก่อนเซ่!
เอาอะไรมาพูดว่าหมอนี่คือตัวจริง
เห็นๆ กันอยู่ว่านั่นน่ะตัวปลอม
ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ
แค่ลางมันบอกน่ะ
ไว้จะอธิบายทีหลังแล้วกัน
มากำจัดตัวปลอมกันก่อน
แค่…
แค่ลางบอกงั้นเหรอ
กำจัดเหรอ
หมอนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ ด้วย
สงสัยต้องปกป้องตัวเอง…
ด้วยตัวเองแล้วสิ
ไม่ว่าจะเลือกใคร สุดท้ายก็ลงเอยแบบนี้
เชปชิฟเตอร์เป็นคำเรียกกว้างๆ ของมอนสเตอร์ที่เลียนแบบสิ่งมีชีวิตอื่นได้
บ้างก็เลียนเสียง บ้างก็สิงร่าง
หรือเปลี่ยนร่างไปเลยจริงๆ
ตัวจริงของเจ้านี่เป็นหนึ่งในนั้น
ให้ตายยังไงมอนสเตอร์ก็ไม่มีทางทำอาหารได้
มันน่าจะควบคุมภาพลวงตาอย่างที่มาร์ซิลบอก
ดูจากที่เล็งคนกับสัตว์ น่าจะเป็นพวกกินเนื้อ หรือไม่ก็กินทั้งคู่
และขี้ขลาด เพราะไม่มีพลังพอจะโจมตีเหยื่อซึ่งๆ หน้า
ที่นี่ทั้งหนาว ทั้งมืด ทัศนวิสัยก็ไม่ดี
เป็นสัตว์ร้ายที่ทนหนาวได้ และอาศัยกลิ่นกับการได้ยิน
ลมพัดไปทางนั้น
ศัตรูกำลังรอให้เราหมดแรง
เหวี่ยงดาบมั่วซั่วไปก็น่าจะไม่โดน
ทำยังไงดีล่ะ
เคนสึเกะก็เงียบเกิน
อาจจะหนาวตายไปแล้วก็ได้
เจอสัตว์ร้ายก็ต้องสู้แบบสัตว์ร้าย
แค่พลิกเกมจากผู้ถูกล่าเป็นผู้ล่าซะก็สิ้นเรื่อง
ไม่ได้ทำแบบนั้นมานานแล้ว ลองหน่อยแล้วกัน
หมาเหรอ
เหมือนมาก
ไม่ใช่ นั่นหมาล่าเนื้อ
ฉันอยู่กับหมามาตั้งแต่จำความได้
เลยได้เรียนรู้อะไรมาหลายอย่าง
วิธีล่า
วิธีโค่นสิ่งที่แข็งแกร่งกว่า
ฉันจะสอนให้แกได้รู้เอง!
เหมือนมาก
เหมือนจริงๆ
หมาชัดๆ
ว่าแกไม่ใช่ผู้ล่า
แต่เป็นผู้ถูกล่าต่างหาก
ทุกคน ดูสิ ภาพลวงตาหายไปแล้ว
เผยตัวออกมาแล้วสินะ
ถ้าแกเป็นสัตว์ร้าย ก็น่าจะรู้ดี
การต่อสู้ครั้งนี้
ใครหงอก่อนก็แพ้ไป!
- ไลออส! - ไลออส!
ยังมีชีวิตอยู่ไหม ไลออส
ไม่สิ สติอยู่ครบไหม
ครับ
มีเรื่องจะพูดเยอะไปหมดเลย
ทำไมไม่ชักดาบออกมาล่ะ
พอดีอินกับบทไปหน่อย
ไม่มีอาหารจานไหนเสร็จเลย
ก็เป็นอาหารจากภาพลวงตานี่นะ
ทำใหม่กันเถอะ
ว่าแต่ว่า
ใครจะคิดว่าสุดท้ายสายตาไลออสจะแม่นแบบนี้
ดูจากอะไรเหรอ
การวางตัวกับมอนสเตอร์มั้ง
อย่างแรก ฉันเห็นชิลชัคนั่งบนกล่องไม้
นั่นเป็นจุดซ่อนตัวที่ดีที่สุดของมิมิกกับเทนทาเคิลส์
การที่เขาไม่สะทกสะท้านมันเลยดูแปลกๆ
มีรังอยู่ในบ้านพังๆ หลังหนึ่ง
ฉันกวาดเอาทุกอย่างที่นั่นมา
สำหรับคนที่ใส่ใจสมดุลของระบบนิเวศ
มันดูคิดน้อยไปหน่อย
ก็คิดดูสิ กินฮาร์ปี้ไปก็ไม่ช่วยอะไรไหม
สุดท้าย เรื่องที่มาร์ซิลเทน้ำเดือดทิ้ง
ถ้าระแวงอันดีนอยู่ การทำแบบนั้นถือว่าประมาทเลินเล่อ
ฉันเลยเอะใจที่เขาดูไม่ห่วงเรื่องนั้นเลย
กรณีนี้ ไอ้ความประมาทนี่แหละ ที่ดูสมเป็นตัวจริงมากกว่า
เหรอ
ไม่เบานี่
ต้องมองนายใหม่แล้ว ไลออส
ถึงมุมมองจะผิดเพี้ยนไปหน่อยก็เถอะนะ
แต่ว่านะ
การจับผิดภาพลวงตามันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วล่ะ
ฝ่ายนั้นก็มีวิธีนี้วิธีเดียวในการเอาตัวรอดด้วย
ฉันก็นึกว่า…
ไข่มนุษย์มัจฉากับดรายแอดก็เคยกินมาแล้ว
นายจะรู้เพราะคำพูดนั้นซะอีก
เพราะเราเคยกินไข่มนุษย์มัจฉาซะที่ไหน
ใช่ไหมล่ะ
ข้าวต้มวันนั้นหรือเปล่านะ
ของหวานก็เสร็จแล้วนะ
- ไชโย - เย่
อร่อยดีนะ ไม่ได้กินของหวานนานเลย
ดื่มชาหน่อยไหม
ในวัตถุดิบที่ได้มาน่าจะมีใบชาอยู่
เอาไปวางไว้ที่อื่นหรือเปล่า
ไม่นะ ฉันวางไว้ตรงนี้จริงๆ
ข้าว…
ไม่มีใครอยู่
มาร์ซิล
ทิ้งอาวุธแล้วอย่าขยับ
มาคุยกันอย่างสันติดีกว่า
คำบรรยายโดย: กิตติพงศ์ แลสันกลาง