DELICIOUS IN DUNGEON
Wróciliśmy!
- Nie ma to jak powietrze nad ziemią. - Proszę.
Jest rano czy wieczór?
Nie dotykaj okna!
Zaburzysz zaklęcie teleportacji!
Kabru.
Jutro złożę raport władcy Wyspy.
Potwierdź moją wersję.
Opowiesz mu wszystko?
Nie ma potrzeby mówić o Laiosie i jego ekipie.
Po prostu nie chcę, żeby Falin zabiła więcej ludzi.
W porządku.
Powinieneś dziś wypocząć.
Zobacz, Kuro!
Wielki statek.
Ciekawe, czy pełno na nim bogaczy!
Niedobrze.
Toshiro,
myślę, że powinniśmy iść od razu.
Co to za biały statek?
To statek elfów z Zachodu.
Widzisz tę figurkę małego ptaka?
Nazywają je Kanarkami.
Przybywają, gdy poziom zagrożenia w lochu przekracza określony punkt.
Ich misją jest badanie lochów i przejęcie nad nimi kontroli.
Podobno wywierały presję na władcę Wyspy,
ale teraz chyba podjęły drastyczne kroki.
To dozwolone?
Ta ziemia należy do wysokich ludzi.
Krótko żyjące rasy są jak dzieci dla elfów i krasnoludów.
A władca Wyspy nie posiada umiejętności negocjacji.
Pospieszmy się.
Hej!
To ty, Shuro.
Namari!
Gdzie jest Falin?
Laios i reszta wciąż się nie poddają.
Rozumiem.
Jedli „wiesz co”?
Tak.
Przybyliśmy pomówić z panem Wyspy.
To niemożliwe.
Pojawiły się jakieś ważne osobistości. Przebywa z nimi.
Minęło już kilka godzin.
Spóźniliśmy się.
Wejdźmy do środka.
Nie możemy.
Jeśli elfy przejmą loch, będzie po wszystkim.
Rozkwit mojego miasta to także zasługa lochu.
Ale pewnego dnia pojawiły się potwory,
następnie przybyły elfy i wiele osób straciło życie.
Dlaczego moja rodzina musiała zginąć?
Matka ciężko pracowała, by wychować mnie sama.
Nie zasłużyła na taką śmierć.
Nie chcę, by to się powtórzyło.
Obecny system, w którym władzę sprawują tylko pewne rasy,
jest szkodliwy dla wszystkich.
Prosimy o wybaczenie.
Przybyliśmy złożyć raport panu Wyspy.
O co chodzi?
Jak widzisz, jesteśmy w trakcie dyskusji.
Prosimy, byś odszedł.
Chodzi o obecny stan lochu.
Proszę nas wysłuchać.
Nie dam się zastraszyć.
Byle szybko.
Niedawno, podczas eksplorowania lochu,
spotkaliśmy człowieka zmienionego w potwora.
- Co? - Co?
Cholera. Chimera.
Rozwija się szybciej, niż myśleliśmy.
Widzicie? A nie mówiłam?
Nie możemy czekać spokojnie na odpowiedź!
Rozkaż im zejść na ląd!
Nie masz prawa!
Spokojnie, starcze.
Granice stają się nieistotne, gdy chodzi o życie.
Nie traktuj mnie jak starca!
Tansu, pozwólmy im na to.
Co?
Jestem pod wrażeniem, panie.
Jesteś polubowny i światły.
Przyłóż tu pieczęć.
Nie możesz! Nie wolno ci!
To tylko pogorszyło sprawę.
Gdybym tylko…
mógł przejąć kontrolę nad lochem,
nie byłoby problemu.
Ale mnie to przerosło.
Zacząłem szukać sposobów, by pomóc zdolnym poszukiwaczom przygód.
Ale większość okazała się samolubna i nic nieznacząca.
Gdy postanowiłem samodzielnie stawić czoła lochowi,
usłyszałem plotki o rodzeństwie Toudenów.
Musi mieć dobre pochodzenie.
Ma dobry instynkt, ale jest zbyt bezinteresowny.
Poza tym to dziwak.
Im bardziej mu się przyglądałem, tym bardziej wydawał się osobliwy.
Nie jest zbyt silny, ale zdołał dotrzeć na niższe poziomy.
Dawał pieniądze ludziom, o których krążyły złe pogłoski.
Jego tajemnicza przeszłość.
Jego dziwaczni towarzysze.
Ale z jakiegoś powodu miałem przeczucie,
że ten człowiek odegra ważną rolę w losach Wyspy.
Pytanie tylko, czy wyjdzie to na dobre, czy na złe.
Chciałem z nim pomówić i wyrobić sobie własną opinię.
Po rozmowie z nim przekonałem się,
że zależy mu tylko na potworach.
Nie myśli o przyszłości Wyspy.
Nie powinien nią rządzić, ale jednego jestem pewien.
W tej chwili
ze wszystkich wysokich ludzi to on jest najbliżej serca lochu.
To może być jego jedyna szansa.
Dlatego nie mogę pozwolić elfom ingerować.
Zajmę się nim później.
Mam tego dość.
Róbcie, co chcecie.
Panie!
Wydaj rozkaz zejścia na ląd.
Zaczekajcie, proszę!
Układ lochu, jego środowisko i zamieszkujące go potwory
ulegają drastycznym zmianom.
Jest bardzo niestabilny.
Zdajemy sobie z tego sprawę.
To naturalne zjawisko podczas rozbudowy lochu.
Musimy natychmiast je powstrzymać.
To jak szybki wzrost u człowieka,
faza, która wymaga najwięcej pokarmu.
O czym ty mówisz?
Piętnaście lat temu moje miasto
zostało zniszczone przez loch.
Nazywało się Utaya.
Piętnaście lat temu?
To znaczy, że…
To ty przeżyłeś tamten incydent?
Słyszałam, że ówczesna zastępczyni dowódcy cię przygarnęła.
Zgadza się.
Przez kilka lat się mną opiekowała.
Rozumiem.
Dbała o ciebie, a ty zostałeś poszukiwaczem przygód.
Marzyłem, by się zaciągnąć, ale bariera rasowa stanęła mi na drodze.
Chciałem zrobić, co w mojej mocy,
by zapobiec tragedii jak w moim mieście.
Godne podziwu.
Da się z tego wyżyć?
Powinieneś ją odwiedzić i pokazać, jak sobie radzisz.
I?
Wspomniałeś o pokarmie.
Co z nim?
Mów dalej.
Dzięki waszym wysiłkom
loch w Utayi szybko upadł.
Ale życie straciło wielu żołnierzy i obywateli.
Bo zmarli zmieniali się w potwory
i zjadali ludzi żywcem.
Słyszałem, że wielu żołnierzy zostało zaatakowanych od tyłu.
Nawet jeśli zaatakujecie wielką liczbą, będzie jak z Utayą.
Proponuję zapieczętować loch.
Nie możemy go karmić.
Niszczenie lochu w walce nie może być waszym celem.
Co z tymi, którzy wciąż tam są?
Większość z nich jest na pierwszym poziomie.
Ewakuujemy ich stopniowo.
Każdy ma jakieś znajomości.
Znam ludzi, do których mogę się zwrócić o pomoc.
Pozwólcie mi się tym zająć!
Ktoś
z takim pochodzeniem zjadł potwory?
Rozpocznij przygotowania.
- Do śledztwa. - Co?
Coś knujesz, prawda?
Skoro nalegasz, zobaczmy, co możesz zrobić.
Jeśli coś się stanie, od razu wyślemy oddziały.
Czy to jasne?
Tak.
Smakuje jak jajecznica?
Co?
Przyrównałaś kiedyś dusze do jajek.
Jeśli dwie dusze łączą się w jedną,
jakie jajo powstałoby w rezultacie?
Na przykład
jajecznica to coś zupełnie innego niż jajko sadzone.
Posłuchaj.
Nie użyłam jajka jako ilustracji duszy,
żebyś mógł bawić się moimi słowami.
Czyżby?
Pomyślałem, że to wspaniała metafora.
Nic nie ma tylu właściwości, co jajko.
Weźmy na przykład jego temperaturę koagulacji.
Białka i żółtka ścinają się w różnych temperaturach.
Można je ubić, użyć do nawilżenia i jako spoiwa.
Ciekawa jest ich zdolność emulgacji.
Mimo że woda i olej to przeciwieństwa w naturze,
w odpowiednich warunkach dobrze się łączą dzięki jajom.
W ten sposób.
Cóż…
Dlaczego porównałam dusze do jajek?
Laios, podaj mi chleb.
Gotowe!
JAJA PO BENEDYKTYŃSKU Z DUSZĄ
Jak to się je?
Widelcem i nożem.
Za pomocą chleba zbierz żółtko i sos.
Oczywiście, jest pyszne.
Izutsumi,
przestań się gapić na nic.
A może naprawdę coś widzisz?
Nie do końca.
Wydawało mi się, że wyczuwam czyjąś obecność.
Co?
Może to, co widzę, to nie halucynacje!
Co?
Pamiętacie, jak cierpiałem na chorobę many?
Wspominałem, że mam halucynacje, prawda?
To trwa cały czas.
Cały czas? Czemu nam nie mówiłeś?
Bo on powiedziałby, że coś jest nie tak z moją głową.
Mylę się?
Jakie to halucynacje?
Ktoś ciągle coś do mnie mówi.
Z początku nie mogłem zrozumieć słów.
Ale z czasem głos i kształt stały się wyraźniejsze.
Bałem się, więc starałem się to zignorować…
Więc cały czas mnie słyszałeś.
Co powiedziało?
Wkurzyło się, bo je ignorowałem.
Bezpiecznie jest z tym rozmawiać?
Czujesz zło?
Tak. Jeśli już, to tak.
Witam.
W czym mogę pomóc?
Co mówi?
Nie podoba mu się, że traktuję go jak demona.
I jeszcze…
Mówi: „Nie jesteście wdzięczni, że uratowałem was przed magiem?”.
Co?
Już pamiętam!
Tak było, prawda?
Podziękuj mu od nas.
Chce, żebyśmy kogoś poznali.
Co robimy?
Oby to nie była kostucha.
Nie mamy innego wyjścia.
Dobra! Zabierz nas do niego!
Co?
To miejsce…
Hej!
Uważajcie!
To jednorożec!
Jesteście może z zewnątrz?
Nie, byliśmy w lochu i…
Co za akcja!
Chodźcie ze mną!
Potwory są oswojone.
Mają rozkaz, by nas nie krzywdzić.
Ale wy, obcy, to co innego.
Zawsze miejcie ze sobą coś z wioski.
Izutsumi, co się stało?
Choroba teleportacyjna?
Może dopadło ją zmęczenie.
To Złoty Zamek?
Tak.
Sprowadziły nas tu duchy.
To tutejsi mieszkańcy?
Tak.
Ale o tym opowie wam osoba, którą poznacie.
Ja też nie rozumiem, czemu was wybrano.
„Wybrano”?
Jesteśmy.
Zaczekajcie tutaj.
Mistrz udał się na modły.
- To oni. - Co?
Oni?
Chyba trochę wam się nie poszczęściło.
Rozgośćcie się w wiosce, dopóki mistrz nie wróci.
I tak wszyscy chcą się wami zaopiekować.
Co wam pokazać?
Nie ma tu wiele do zobaczenia.
Wszyscy są mieszkańcami Złotego Zamku?
Nie widzę żadnych starszych osób.
Chcę zobaczyć, gdzie trzymacie potwory.
Chciałbym obejrzeć pola, które mijaliśmy po drodze.
Co? To was interesuje?
Oczywiście, zabierzemy was tam.
- Hurra! - Hurra!
Poczekam tutaj.
Izutsumi i tak nie może zostać sama.
Ja też zostanę.
Minotaur…
Samica?
To nasze mleczne krowy.
Czemu używacie potworów jako trzody?
Co?
Cóż, trudno było zdobyć zwykłą trzodę.
To dobre, zadbane pole.
Mieszkańcy zjadają wszystkie warzywa?
Tak naprawdę to jest sporo odpadów.
Ale nie mamy nic innego do roboty.
Dbamy o nie, by odtworzyć nasz styl życia z powierzchni.
Rety!
Izutsumi, nic ci nie jest?
Przynajmniej nie wydaje się być chora.
Możemy zająć wam chwilę?
Suknie?
Zgadza się!
Szyjemy ubrania!
Zazwyczaj przebieramy się na zmianę,
ale z tymi samymi osobami jest monotonnie.
Chętnie pomogę.
Którą wybierzemy?
Może czerwoną?
Przepraszamy,
mogą ci się wydać staromodne.
Nie sądzę.
Nie tego się spodziewałam.
Tysiącletnia izolacja od świata pewnie zmienia też spojrzenie na modę.
Przymierz je!
Pychota!
Jestem dość wybredny, jeśli chodzi o napoje,
ale to jest niezłe.
Jestem zaszczycony.
Czasem serwuję go orkom,
a ostatnie porcje są bardzo popularne.
Naprawdę dobre.
Produkujesz też wino?
Niedawno zacząłem.
Ale w porównaniu z piwem, które warzę od 400 lat,
jest dość trudno.
Czterysta lat?
To szanowany browar!
Do którego pokolenia należysz?
Zacząłem w wieku 600 lat, więc jestem pierwszym pokoleniem.
Rozumiem.
Pozwolili mi wydoić minotaura!
Super.
Zachowaj to dla siebie.
To niesamowite!
Z powodzeniem wyhodowali tu potwory!
Spójrzcie na tę ogromną farmę driad!
Mają cztery sutki jak krowa!
Niedobrze mi.
To było niesamowite doświadczenie.
Wydoić…
A właśnie, gdzie Marcille i Izutsumi?
Jak to mogło ci o nich przypomnieć?
Przepraszam, że musieliście czekać.
Co się stało z waszymi strojami? Chyba dobrze się bawicie!
To nie tak!
Bardzo tego chciały, nie mogłyśmy odmówić.
I tak wybrałam najskromniejsze.
NIESKROMNE
Marcille, ty…
Co?
Dlaczego Izutsumi tak się na tobie uwiesiła?
O to ci chodziło?
Też mnie to zastanawia!
Jakby nagle zdziecinniała.
Co?
Nie!
Jest tu wiele barier, jedna na drugiej.
Mogą mieć jakiś wpływ na wnętrze Izutsumi.
Bo jest pół potworem?
Tak.
Nigdy nie spotkałam się z barierą tłumiącą agresję potworów.
Gdybym tylko mogła to rozszyfrować.
Ale jest tyle nowych znaków,
nie rozwiążę tego od razu!
Ostatnio wszystko, czego się uczę, jest ocenzurowane!
Ale to miejsce jest niesamowite.
Gdyby nie nasza sytuacja, chciałabym zostać tu na zawsze.
Ja też.
Przepraszam, że musieliście czekać.
Przygotowaliśmy dla was skromny posiłek.
Proszę za mną.
Witajcie. Nie mogłem się doczekać naszego spotkania.
Nazywam się Yaad.
Jestem wnukiem Delgala, którego zapewne znacie.
Delgal…
Usiądźcie, proszę.
Podzielę się z wami długą opowieścią o tym, dlaczego was tu wezwałem.
Podajcie posiłek.
WARZYWA W GALARECIE ŻEBERKA WOŁOWE
PIECZEŃ RYBNA ZUPA Z KRÓLIKA Z ZIEMNIAKAMI
Co to za mięso?
No tak. Zgodnie z życzeniem twojej ekipy
to mięso minotaura.
Wy też regularnie jadacie potwory?
Niektórzy z nas tak, ale z reguły nic nie jemy.
Częściowo z powodu utraty smaku,
ale przede wszystkim w ogóle nie odczuwamy głodu.
To klątwa nieśmiertelności, którą rzucił na nas szalony mag.
Dlaczego to zrobił?
Kto wie?
Gdy dorosłem na tyle, by więcej rozumieć,
nie był już w stanie prowadzić normalnej rozmowy.
Ale nami się nie martwcie.
Życzę smacznego.
Nie odczuwamy głodu, ale lubimy patrzeć, jak inni jedzą!
- Teraz nie mogę odmówić jedzenia! - Teraz nie mogę odmówić jedzenia!
Mój dziadek…
czuł się winny, że zwrócił uwagę maga na czarną magię.
Długo się tym zadręczał.
W końcu wyruszył na powierzchnię po pomoc.
Co ludzie na powierzchni o nim mówią?
Z tego, co słyszałam,
wyłonił się nagle z podziemnego cmentarza koło wioski.
Nazwał się królem upadłego królestwa
i zaoferował je każdemu, kto pokona szalonego maga.
A potem obrócił się w proch.
Czyżby?
Jest jakaś pociecha w tym,
że został uwolniony od cierpienia.
Wiele osób opuściło wioskę, próbując uciec przed klątwą.
Nikomu się nie udało.
Po prostu stracili ciała.
Bez nich stopniowo tracili tożsamość,
zmieniali się w demony i nie mogli tu wrócić.
Pewnie ich spotkaliście.
- Tak! - Tak!
- Oblaliśmy wodą święconą. - Oblaliśmy wodą święconą.
- Zrobiliśmy sorbet! - Zrobiliśmy sorbet!
Dlaczego
nas tu zaprosiłeś?
Przepowiednia.
Przepowiednia?
Zgadza się.
„Nadejdzie on ze skrzydlatym mieczem,
pokona szalonego maga i nas wyzwoli”.
Skrzydlaty?
Mowa o Kensuke?
Faktycznie ma skrzydła, ale…
Co? Jest na nim lew!
Kiedy to się stało?
Skrzydlaty Lew to bóstwo strzegące tego królestwa.
Szalony mag uwięził go w głębi lochu.
Ale nawet teraz, poprzez sny, przepowiada przyszłość i nas prowadzi.
Mój dziadek wyszedł na powierzchnię również z powodu przepowiedni.
Panie Laiosie,
przepowiednia dalej brzmi tak.
„Posiadacz skrzydlatego miecza pokona szalonego maga
i zostanie nowym królem tego królestwa”.
Macie nie tę osobę!
Przypadkowo zdobył ten miecz!
To nie był przypadek.
To, że się tu znalazł, sugeruje, że było to przeznaczenie.
Panie Laiosie,
dasz nam swoje słowo?
Że pokonasz szalonego maga
i nas wyzwolisz?
Ja…
Cóż…
Pozwól mi się zastanowić.
Po prostu powiedz „nie”.
Czemu dajesz im złudne nadzieje?
Nie mogę im tak po prostu odmówić.
Kensuke,
kiedy dokonałeś transformacji?
Może czyściciele lochu dobrali się do niego.
Tak się denerwowałem,
że nie czułem smaku potraw, które przygotowali.
Ty bezwstydny gnoju!
Jak śmiesz prosić o przysługę w naszym imieniu?
Właściwie to potrawy w ogóle nie miały smaku.
Wspomnieli, że nie muszą jeść.
Dlatego brakuje im umiejętności gotowania.
Tak sobie myślałem.
Nie powinni potrzebować pól ani naczyń.
To po co je mają?
Dlaczego nadal sprzątają i utrzymują je od tysiąca lat?
Zapewne polegają na nich,
by pozostać przy zdrowych zmysłach i żyć dalej.
Laios,
pamiętam, co powiedziałeś wodzowi orków.
Co?
Co powiedziałem?
Prześpij się z tym.
Mogę tu zostać?
Przygotowali dla ciebie pokój, śpij tam.
Nie chcę być sama!
Izutsumi też się dziwnie zachowuje.
Przesuń się.
Śpij na podłodze!
Miał zimne ręce.
Napisy: Paulina Żółta