(สูตรลับตำรับดันเจียน)
กลับมาแล้ว
- ไม่มีอะไรดีไปกว่าอากาศบนพื้นโลกแล้ว - หนึ่ง สอง…
นี่ตอนเช้าหรือตอนเย็นเนี่ย
อย่าเพิ่งแตะหน้าต่างนะ
มันจะรบกวนอาคมเคลื่อนย้าย
คาบรู
พรุ่งนี้ฉันจะไปรายงานเจ้าเกาะ
เลยอยากให้นายไปช่วยยืนยัน
จะเล่าทุกอย่างเลยเหรอครับ
ไม่จำเป็นต้องพูดถึงพวกไลออสโดยตรงหรอก
ฉันแค่ไม่อยากให้ฟาลินฆ่าใครอีก
เข้าใจแล้วครับ
วันนี้พักให้เต็มที่เถอะครับ
ดูสิ คุโร
เรือลำเบ้อเริ่ม
สงสัยพวกคนรวยคงนั่งกันเต็มลำเลยมั้ง
แย่แล้วไง
คุณโทชิโร
ผมว่าเราควรออกไปเดี๋ยวนี้เลยครับ
เรือสีขาวลำนั้นคืออะไร
เรือของเอลฟ์แห่งตะวันตกครับ
รูปปั้นนกตัวเล็กที่หัวเรือ
เรียกกันว่าคานาเรียครับ
พวกนั้นจะปรากฏตัว เมื่อดันเจียนอันตรายเกินเกณฑ์ที่กำหนด
ภารกิจของพวกเขา คือการสำรวจดันเจียนและเข้ายึดครองมัน
มีข่าวลือว่าพวกเขากดดัน ท่านเจ้าเกาะมานานแล้ว
แต่ท่าทางจะใช้ไม้แข็งแล้วล่ะครับ
ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ
ที่นี่เป็นแผ่นดินของทอลล์แมนนี่
เผ่าพันธุ์อายุสั้นก็เหมือนทารก ในสายตาเอลฟ์กับคนแคระ
แถมท่านเจ้าเกาะเองก็ไม่ใช่คนเจรจาเก่ง
รีบไปกันเถอะครับ
ไง
ชูโรนี่นา
นามาริเหรอ
ฟาลินล่ะ
แต่พวกไลออสยังไม่ยอมแพ้
งั้นเหรอ
ได้กินไอ้นั่นกันหรือเปล่า
กินสิ
พวกผมมาพบท่านเจ้าเกาะน่ะครับ
อ๋อ คงไม่ได้หรอก
เห็นว่าจู่ๆ ก็มีคนสำคัญมาหา แล้วก็เข้าไปหมกตัวกันยาวเลย
หลายชั่วโมงแล้วก็ยังไม่ออกมา
มาช้าไปงั้นเหรอ
เข้าไปข้างในกันครับ
ทำแบบนั้นไม่ได้นะ
ถ้าพวกเอลฟ์ได้ดันเจียนไปก็จบเห่ครับ
บ้านเกิดผมก็เคยรุ่งเรือง เพราะดันเจียนเหมือนกัน
แต่แล้ววันหนึ่งมอนสเตอร์ก็ทะลักออกมา
พวกเอลฟ์ก็มา ผู้คนมากมายล้มตาย
ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมครอบครัวผมถึงต้องตาย
แม่ผมทำงานหนักมาก เพื่อเลี้ยงผมมาด้วยตัวคนเดียว
แม่ไม่ควรต้องมาตายแบบนั้น
ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกครับ
ระบบในตอนนี้ที่มีเพียงบางเผ่าพันธุ์กุมอำนาจ
ไม่ดีต่อฝ่ายไหนทั้งนั้น
ขออนุญาตครับ
เรามีเรื่องมารายงานให้ท่านเจ้าเกาะทราบ
เรื่องอะไร
ก็อย่างที่เห็น เรากำลังหารือกันอยู่
ช่วยออกไปด้วย
รายงานเรื่องสภาพดันเจียนในตอนนี้ครับ
ได้โปรดฟังเราก่อน
อย่ากลัวไป
ขอสั้นๆ
เมื่อสักครู่ตอนสำรวจดันเจียน
เราบังเอิญเจอมนุษย์ที่กลายเป็นมอนสเตอร์ครับ
- ว่าไงนะ - หา
บ้าจริง คิเมราเหรอ
คืบหน้าเร็วกว่าที่คิดแฮะ
เห็นไหม ก็บอกแล้วไง
เราไม่มีเวลามารอคำตอบ อย่างสบายใจเฉิบหรอก
สั่งยกพลขึ้นบกเดี๋ยวนี้
ทำแบบนั้นไม่ได้นะ
ใจเย็นก่อน ท่านผู้เฒ่า
มีชีวิตคนเป็นเดิมพันแบบนี้ จะพรมแดนของใครก็ไม่สำคัญแล้ว
พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาเรียกข้าว่าผู้เฒ่านะ
ทันสึ พอได้แล้วมั้ง
เอ๊ะ
ต้องแบบนี้สิ ท่านเจ้าเกาะ
ทั้งรู้จักประนีประนอมและทรงปัญญา
ถ้างั้นเชิญประทับตราตรงนี้
ไม่ได้นะ ทำแบบนั้นไม่ได้
ที่ทำอยู่นี่มีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลงหรือเปล่า
ที่จริงแล้ว…
ถ้าเรามีปัญญาพอจะยึดดันเจียนเองได้ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก
แต่ดันไม่มีนี่สิ
เลยเริ่มหาวิธีสนับสนุนนักผจญภัยมากฝีมือคนอื่นๆ
แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นพวกเหลือขอเห็นแก่ตัว
ในตอนที่ตัดสินใจ ว่าจะต้องพิชิตดันเจียนด้วยตัวเอง
ก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับพี่น้องโทเดนเข้า
พวกนั้นต้องมาจากตระกูลที่ดีมากแน่
สัญชาตญาณน่ะดี แต่ดูไม่ค่อยอยากได้อยากมี
ดูยังไงก็คนแปลกนั่นแหละ
ยิ่งสืบเท่าไรก็ยิ่งแปลก
ทั้งที่ไม่ได้แกร่งอะไรขนาดนั้น แต่ก็ลงไปถึงชั้นลึกๆ ได้
ทั้งที่มีแต่ข่าวลือเสียๆ หายๆ แต่ก็มีคนยอมให้เงินไม่ขาดสาย
ไหนจะภูมิหลังที่ลึกลับ
เพื่อนฝูงที่ความสัมพันธ์แปลกๆ อีก
แต่ก็มีบางอย่างบอกว่าผู้ชายคนนี้
น่าจะมีบทบาทสำคัญต่อชะตากรรมของเกาะนี้
คำถามคือจะดีขึ้นหรือเลวลงนี่แหละ
คิดมาตลอดว่า อยากคุยกับเขาตรงๆ แล้วค่อยตัดสินใจ
แต่หลังได้คุยกับเขาแล้วก็มั่นใจ
ว่าในหัวเขามีแต่มอนสเตอร์
เขาไม่อาจคิดเรื่องอนาคตของเกาะได้เลย
มันไม่ควรอยู่ในมือเขา แต่เราก็แน่ใจอยู่เรื่องหนึ่ง
ตอนนี้
ในบรรดาทอลล์แมน เขาเป็นคนที่ เข้าใกล้ใจกลางของดันเจียนมากที่สุด
นี่อาจเป็นโอกาสแรกและโอกาสเดียว
ดังนั้น จะปล่อยให้พวกเอลฟ์เข้ามายุ่งไม่ได้
ส่วนจะทำยังไงกับเขาเอาไว้คิดทีหลัง
พอแล้วล่ะ
อยากทำอะไรก็เชิญ
ท่านเจ้าเกาะ
งั้นก็สั่งยกพลขึ้นบกเลย
เดี๋ยวก่อนครับ
ในดันเจียนตอนนี้ ทั้งโครงสร้าง สภาพแวดล้อม
และประเภทมอนสเตอร์แปรปรวนรุนแรง
ไม่เสถียรอย่างยิ่งครับ
เรื่องนั้นเรารู้อยู่แล้ว
มันคือลักษณะเด่นตอนดันเจียนขยายตัว
ต้องหยุดมันให้เร็วที่สุด
เทียบกับมนุษย์แล้วคือช่วงกำลังโต
และต้องการสารอาหารมากที่สุดครับ
พูดเรื่องอะไรน่ะ
เมื่อ 15 ปีก่อน บ้านเกิดผม
ล่มสลายเพราะดันเจียน
เมืองที่ชื่อว่าอุทายะครับ
เมื่อ 15 ปีก่อนเหรอ
ก็หมายความว่า…
เจ้าคือเด็กที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นเหรอ
ได้ยินว่ารองหัวหน้าในตอนนั้น หรือใครสักคนพาตัวมาด้วย
ใช่ครับ
เขาช่วยดูแลผมหลายปีเลย
งั้นเหรอ
เขาเอ็นดูเจ้า แต่เจ้ากลับมาเป็นนักผจญภัยเหรอ
ผมเคยฝันอยากเข้ากองทัพ แต่ก็ติดอุปสรรคเรื่องเผ่าพันธุ์
ผมหวังจะทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมซ้ำรอยบ้านเกิดผม
น่าชื่นชมจริงนะ
กินดีอยู่ดีไหม
หาเวลาโผล่หน้าไปบ้างสิ เขาจะได้รู้ว่าสบายดี
แล้วยังไงต่อ
สารอาหาร
มันทำไม
พูดต่อสิ
ต้องขอบคุณความพยายามของพวกคุณ
ดันเจียนในอุทายะจึงถูกทำลายอย่างรวดเร็ว
แต่ทหารและประชาชนจำนวนมากต้องเสียชีวิต
เพราะคนตายกลายเป็นมอนสเตอร์
และไล่กินคนทั้งเป็นครับ
ได้ยินว่ามีทหารไม่น้อย ถูกลอบโจมตีจากด้านหลังด้วย
ต่อให้ใช้กำลังพลจำนวนมากบุกเข้าไป ก็มีแต่จะซ้ำรอยกับอุทายะ
ผมขอเสนอให้ปิดดันเจียนครับ
เราต้องห้ามให้อาหารมัน
การทำลายดันเจียนด้วยการต่อสู้ ก็น่าจะไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณต้องการ
แล้วคนที่อยู่ข้างในล่ะ
ส่วนใหญ่รวมตัวอยู่ที่ชั้นหนึ่งครับ
ค่อยๆ อพยพออกมาก็ได้
ทุกคนต่างก็มีบางอย่างเกี่ยวข้องกัน
ผมพอจะรู้จักคนที่ขอความช่วยเหลือได้
ให้ผมจัดการเถอะครับ
หมอนี่
กินมอนสเตอร์ทั้งที่เจอเรื่องแบบนั้นมาเหรอ
นี่ เริ่มเตรียมการได้
- เราจะทำการตรวจสอบ - หา
วางแผนอะไรไว้อยู่ใช่ไหมล่ะ
ในเมื่อพูดซะขนาดนั้น ก็ลองทำให้ดูหน่อย
ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราจะส่งกองทัพเข้าไปทันที
เข้าใจนะ
ครับ
เหมือนไข่คนไหม
เอ๊ะ
เธอเคยเปรียบเทียบวิญญาณกับไข่
ถ้าวิญญาณสองดวงรวมเข้าด้วยกัน
จะออกมาเป็นไข่แบบไหนกันล่ะ
ตัวอย่างเช่น
ถ้าเป็นไข่คนกับไข่ดาว ก็จะต่างกันโดยสิ้นเชิงใช่ไหมล่ะ
คือแบบนี้นะ
ฉันไม่ได้เทียบวิญญาณกับไข่
เพื่อให้หยิบเอาไปเล่นคำนะ
อย่างนั้นหรอกเหรอ
ฉันว่ามันเป็นการเปรียบเทียบที่ดีเลยนะ
ไม่มีอะไรมีคุณสมบัติหลากหลายเท่าไข่แล้ว
อย่างอุณหภูมิในการแข็งตัวของมัน
ไข่ขาวกับไข่แดงจะแข็งตัวในอุณหภูมิต่างกัน
สามารถตีให้ขึ้นฟู รักษาความชื้น หรือใช้เป็นตัวยึด
ที่น่าสนใจคือการใช้เป็นตัวผสาน
แม้แต่น้ำกับน้ำมันที่ไม่ผสมกันอยู่แล้ว
ถ้าเงื่อนไขเหมาะสมก็จะผสมกันได้เป็นอย่างดี
แบบนี้ไงล่ะ
เรื่องนั้นมัน…
นั่นสิ ทำไมต้องเป็นไข่ด้วยล่ะ
ไลออส หยิบขนมปังตรงนั้นมาให้หน่อย
เสร็จแล้วล่ะ
(เอ้กเบเนดิกต์วิญญาณ)
ต้องกินยังไงล่ะเนี่ย
ใช้มีดกับส้อมสิ
เอาขนมปังกวาดไข่แดงกับซอสขึ้นมากิน
อร่อยแบบไม่ต้องคิดอะไรเลย
อิซึสึมิ
เธอเลิกกวาดสายตาไปที่ที่ไม่มีอะไรจะได้ไหม
มองเห็นอะไรหรือไง
ก็เปล่านะ
แค่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่าง
เอ๊ะ
หรือที่ฉันเห็นอยู่จะไม่ใช่ภาพหลอน!
หา
เปล่า ก็วันก่อนตอนเมาพลังเวท
ฉันพูดเรื่องเห็นภาพหลอนกับหูแว่วใช่ไหมล่ะ
หลังจากนั้นก็เป็นงั้นมาตลอด
ตลอดเลยเหรอ ทำไมไม่บอกกันล่ะ!
เดี๋ยวเขาจะคิดว่าสมองฉันผิดปกติน่ะสิ
เอ้า ก็ผิดปกติจริงนี่
เห็นภาพหลอนแบบไหน
ได้ยินคนพูดด้วยตลอดเวลา
ตอนแรกก็ฟังไม่ออกว่าพูดอะไร
แต่พอเวลาผ่านไป ทั้งเสียงและรูปร่างก็เริ่มชัดเจนขึ้น
เพราะกลัวก็เลย พยายามทำเป็นมองไม่เห็นแล้วนะ…
เจ้าได้ยินมาตลอดเลยใช่ไหม
เมื่อกี้เขาว่าไงเหรอ
กำลังโกรธที่ฉันไม่สนใจมั้ง
คุยด้วยจะเป็นอะไรไหมนะ
เหมือนวิญญาณร้ายหรือเปล่า
อือ ถ้าต้องเลือกก็คงใช่
สวัสดีครับ
มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ
พูดว่าไงบ้าง
เขาโกรธที่ฉันทำเหมือนเขาเป็นวิญญาณร้าย
แล้วก็บอกว่า…
"ลืมบุญคุณที่ช่วยจากจอมเวทไปแล้วหรือไง"
เอ๊ะ
อ๋อ ตอนนั้นนี่เอง
จะว่าไปก็เคยเกิดเรื่องแบบนั้นนี่นา
ฝากขอบคุณด้วย
เขาอยากพาเราไปเจอใครบางคน
เอาไงดี
คงไม่ใช่ยมทูตหรอกนะ
แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่
ดีล่ะ พาเราไปหาคนคนนั้นที
อะไรเนี่ย
ที่นี่มัน…
นี่
มันอันตรายนะ
ยูนิคอร์น!
พวกเจ้ามาจากข้างนอกเหรอ
คือเรามาจากดันเจียน…
เรื่องใหญ่แล้ว
มาด้วยกันเร็ว
พวกมอนสเตอร์เชื่องขนาดนั้นเชียว
พวกมันได้รับคำสั่งไม่ให้ทำร้ายเราน่ะนะ
แต่คนนอกอย่างพวกเจ้าต่างออกไป
พกของจากหมู่บ้านติดตัวไว้ตลอดล่ะ
อิซึสึมิ เป็นอะไรไปเหรอ
เมาการเคลื่อนย้ายหรือเปล่านะ
เหนื่อยแล้วหรือเปล่า
นั่นปราสาททองคำเหรอครับ
ใช่แล้ว
พอดีวิญญาณพาเรามาที่นี่
พวกเขาเป็นชาวเมืองนี้เหรอครับ
ใช่ๆ
แต่ไว้ไปฟังรายละเอียด จากคนที่กำลังจะไปเจอเถอะ
ทำไมพวกเจ้าถึงเป็นผู้ถูกเลือก ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
"ผู้ถูกเลือก" เหรอ
นี่ไง ถึงแล้ว
รอนี่เดี๋ยวนะ
นายท่านไปนมัสการแล้วล่ะ
- พวกนี้แหละ - เอ๊ะ
นั่นน่ะเหรอ
เหมือนจะมาผิดจังหวะไปหน่อยนะ
ไปเดินเล่นตามสบายในหมู่บ้าน จนกว่านายท่านจะกลับมาก็แล้วกัน
ท่าทางทุกคนอยากดูแลพวกเจ้าใจจะขาดอยู่แล้ว
พาไปดูอะไรดีล่ะ
หมู่บ้านนี้ไม่มีอะไรให้ดูด้วยสิ
ทุกคนเป็นชาวเมืองปราสาททองคำเหรอ
ไม่มีคนแก่เลยนะ
ฉันอยากไปดูที่เลี้ยงมอนสเตอร์จังเลยนะ
ฉันอยากไปดูแปลงผักที่เห็นระหว่างทาง
เอ๊ะ ดูอะไรแบบนั้นจะดีเหรอครับ
เราพาไปดูได้อยู่แล้วครับ
- ไชโย - เย่
ฉันรอตรงนี้แล้วกัน
ทิ้งอิซึสึมิไว้คนเดียวไม่ได้ด้วย
ฉันอยู่ด้วย
มิโนทอร์…
ตัวเมียเหรอ!
ใช้แทนวัวนมน่ะครับ
ทำไมเลี้ยงมอนสเตอร์แทนปศุสัตว์ล่ะ
เอ๊ะ
ปศุสัตว์ทั่วไปมันหายากน่ะ
เป็นแปลงผักที่ยอดเยี่ยม และได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
ปลูกกินกันเองเฉพาะในหมู่บ้านเหรอ
ก็เหลือทิ้งเยอะแยะเลยแหละนะ
แต่ถ้าไม่มีแปลงผัก เราก็จะไม่มีอะไรให้ทำ
เรารักษามันไว้เพื่อเลียนแบบวิถีชีวิตบนพื้นโลกน่ะ
อะไรกันนี่
อิซึสึมิ ไม่เป็นไรใช่ไหม
ท่าทางจะไม่ได้ป่วยนะ
คือว่า ขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ
ชุดเดรสเหรอ
ใช่ค่ะ
ชุดที่เราตัดขึ้นเอง
ปกติเราจะผลัดกันแต่งตัว
แต่พอมีแต่หน้าเดิมๆ มันก็เริ่มเบื่อ
ฉันยินดีช่วยนะ
เอาชุดไหนดี
ต้องสีแดงหรือเปล่า
ขอโทษนะ
ที่มันอาจจะดูเชยสำหรับเจ้า
ไม่หรอก
ต่างกับที่คิดไว้ยังไงไม่รู้แฮะ
ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมาเป็นพันปี แฟชั่นก็เลยต่างกันสินะ
ต่อไปก็ลองนี่
อันนี้ดี!
ฉันก็เรื่องมากเรื่องเหล้าอยู่นะ
แต่อันนี้ใช้ได้เลย
เป็นเกียรติมากครับ
บางครั้งข้าก็เสิร์ฟให้ออร์ค
โดยเฉพาะรุ่นหลังๆ มีคนชอบเยอะเลยครับ
ดีมากเลย
แล้วนี่ทำไวน์ด้วยหรือเปล่า
ที่จริงเพิ่งเริ่มทำได้ไม่นานครับ
แต่ถ้าเทียบกับเอลที่ทำมา 400 ปี
ก็ลำบากอยู่ครับ
สี่ร้อยปีเหรอ
เป็นโรงกลั่นเก่าแก่เลยสินะ
นายเป็นรุ่นที่เท่าไรล่ะ
ข้าเป็นรุ่นแรก เริ่มตอนอายุ 600 ปีครับ
อ๋อเหรอ
เขาให้รีดนมมิโนทอร์ด้วยล่ะ
ดีใจด้วยนะ
แต่เก็บไว้ในใจเถอะ
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ที่นี่เพาะเลี้ยงมอนสเตอร์ ได้สำเร็จในทุกๆ ด้านเชียวล่ะ
ดูสิ สวนดรายแอดที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตานั่น
มีหัวนมสี่อันเหมือนวัวเลย
รู้สึกเมาจนจะอ้วกแล้ว
แหม แต่เป็นประสบการณ์ที่ดีจริงๆ
ได้รีดนมแบบนั้น…
จะว่าไป มาร์ซิลกับอิซึสึมิอยู่ไหนเหรอ
โยงไปเรื่องนั้นได้ไงเนี่ย
ขอโทษที่ให้รอนะ
ชุดอะไรของเธอเนี่ย อินเว่อร์เกินไปแล้วมั้ง
ไม่ใช่ นี่มัน…
คือเขาขอมาก็เลยต้องใส่น่ะ
นี่ฉันเลือกตัวที่เรียบที่สุดมาแล้วนะ
(ไม่เรียบ)
มาร์ซิล นั่นน่ะ…
อะไรเหรอ
ทำไมอิซึสึมิถึงติดเธอแจเลยล่ะ
อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ
นั่นสิ ทำไมถึงเป็นแบบนั้นเนอะ
เหมือนเขากลับไปเป็นเด็กเลย
หือ
ไม่เอา!
ที่นี่มีเขตอาคมกางซ้อนกันหลายชั้น
บางทีมันอาจไปแทรกแซง อะไรบางอย่างในตัวอิซึสึมิ
เพราะครึ่งหนึ่งเป็นมอนสเตอร์เหรอ
ใช่
แต่ไม่เคยเจอเขตอาคม ที่ยับยั้งความดุร้ายของมอนสเตอร์มาก่อนเลย
ถ้าถอดความมันได้ก็คงดี
แต่มีแต่อักษรที่ไม่รู้จัก
แค่เวลาสั้นๆ ไม่พอหรอก
หลังๆ มานี้อะไรที่จะเรียนก็ถูกเซนเซอร์ไปหมด
แต่ที่นี่สุดยอดจริงๆ
ถ้าไม่ได้อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันก็อยากอยู่ที่นี่ตลอดไปนะ
ฉันก็ด้วย
ขอโทษที่ให้รอนะคะ ทุกท่าน
อาจจะไม่ได้หรูหราอะไรมาก แต่เราเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว
เชิญทางนี้ค่ะ
ยินดีต้อนรับทุกท่าน
อยากเจอมานานแล้ว
ข้าชื่อย้าด
เป็นหลานชายของเดลกัลที่พวกท่านน่าจะรู้จักดี
เดลกัล…
เอาล่ะ เชิญนั่งกันก่อน
ข้าจะขอเล่าเรื่องยาวๆ ให้ฟัง ว่าทำไมถึงเรียกพวกท่านมาที่นี่
ยกอาหารมาได้
(เจลลี่สไลม์ผักรวม สเต๊กเนื้อซี่โครง)
(ซุปมันฝรั่งกับเนื้อกระต่าย โลฟปลาดาบ)
คือว่า นี่เนื้ออะไรเหรอ
ค่ะ ได้ยินว่าเป็นความต้องการของทุกท่าน
เราเลยใช้เนื้อมิโนทอร์ค่ะ
ทุกคนที่นี่กินมอนสเตอร์เป็นประจำหรือเปล่าครับ
บางคนก็กินครับ แต่ปกติเราไม่กินอาหารเลย
- เอ๊ะ - เอ๊ะ
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะประสาทรับรสเราเสื่อมลง
แต่จริงๆ เราไม่อยากอาหารเลยด้วยซ้ำ
นั่นคือผลของคำสาปไม่แก่ไม่ตาย ที่จอมเวทคลั่งสาปพวกเรา
ทำไมจอมเวทนั่นถึงได้ทำแบบนั้น
ไม่รู้ครับ
ตอนข้าจำความได้
เขาก็ไม่อยู่ในสภาพที่จะคุยกันรู้เรื่องแล้ว
แต่ไม่ต้องห่วงเราหรอกครับ
เชิญทานให้เต็มที่เถอะ
ถึงเราจะไม่รู้สึกหิว แต่ก็มีความสุขที่ได้เห็นคนอื่นกินครับ
- ไม่กล้าพูดแล้วว่าไม่อยากกิน - ไม่กล้าพูดแล้วว่าไม่อยากกิน
ท่านปู่ข้า…
โทษตัวเองที่ทำให้จอมเวทคลั่งฝักใฝ่มนตร์ดำ
ท่านกลัดกลุ้มอยู่นานเลยครับ
และแล้วท่านก็ขึ้นไปบนพื้นโลก เพื่อขอความช่วยเหลือ
บนพื้นโลกรู้จักท่านปู่ข้าว่ายังไงบ้างครับ
เท่าที่ได้ยินมา
วันหนึ่งเขาโผล่มาจากสุสานใต้ดินใกล้ๆ หมู่บ้าน
อ้างตัวเป็นราชาแห่งดินแดนที่ล่มสลาย
บอกว่าจะมอบทุกอย่างในอาณาจักร ให้ใครก็ตามที่เอาชนะจอมเวทคลั่งได้
จากนั้นก็สลายเป็นผุยผงไป
งั้นเหรอครับ
แค่ได้รู้ว่าท่านหลุดพ้นจากความทรมาน
ก็ถือเป็นคำปลอบโยนแล้วล่ะครับ
หลายคนออกจากหมู่บ้านไปเพื่อหนีจากคำสาป
แต่ก็ไม่มีใครทำสำเร็จ
มีแต่สูญเสียกายหยาบไป
เมื่อไม่มีร่างกาย ก็ค่อยๆ สูญเสียตัวตน
กลายเป็นวิญญาณร้าย และกลับมาที่นี่ไม่ได้อีก
พวกท่านก็น่าจะเคยเจอมาบ้าง
- เจอสิ - เจอสิ
- แถมเขวี้ยงน้ำมนต์ใส่ - แถมเขวี้ยงน้ำมนต์ใส่
- แล้วเอามาทำเชอร์เบตด้วย - แล้วเอามาทำเชอร์เบตด้วย
แล้ว…
เหตุผลที่เชิญเรามาที่นี่คืออะไรเหรอ
คำทำนายครับ
คำทำนายเหรอ
ครับ
"คนผู้นั้นจะมาพร้อมกับดาบมีปีก
เป็นผู้เอาชนะจอมเวทคลั่ง และปลดปล่อยเราเป็นอิสระ"
ปีกเหรอ
หมายถึงเคนสึเกะเหรอ
ก็มีปีกจริงๆ แหละนะ
เดี๋ยวนะ มีหน้าสิงโตด้วย
ตั้งแต่เมื่อไหร่
สิงโตมีปีกคือเทพผู้พิทักษ์อาณาจักรนี้
จอมเวทคลั่งกักขังเขาไว้ในส่วนลึกของดันเจียน
แต่ตอนนี้เขาก็ยังทำนายอนาคต และนำทางเราผ่านความฝันครับ
ท่านปู่ของข้าก็ขึ้นไปบนพื้นโลก เพราะคำทำนายเช่นกัน
ท่านไลออส
คำทำนายยังมีต่อนะครับ
"ผู้ถือดาบมีปีกจะเอาชนะจอมเวทคลั่ง
และขึ้นเป็นราชันองค์ใหม่ของอาณาจักรนี้"
น่าจะผิดคนแล้วค่ะ
ดาบเล่มนี้ก็แค่บังเอิญหยิบมาด้วย
ไม่ได้บังเอิญหรอกครับ
การที่มันมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ แสดงว่ามันถูกกำหนดไว้แล้ว
ท่านไลออส
ช่วยสัญญากับข้าได้ไหมครับ
ว่าท่านจะจัดการจอมเวทคลั่ง
และปลดปล่อยพวกเรา
เรื่องนั้น…
คือว่า…
ขอเวลาคิดดูก่อนนะครับ
ปฏิเสธไปเถอะน่า
จะไปให้ความหวังเขาทำไม
แต่จะให้ปฏิเสธเฉยๆ ก็ไม่ได้ไหม
เคนสึเกะ
นายกลายเป็นแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ
น่าจะเป็นตอนที่โดนดันเจียนคลีนเนอร์กินล่ะมั้ง
สงสัยจะตื่นเต้นมากไป
จนไม่รู้รสอาหารที่พวกเขาอุตส่าห์ทำมาให้เลย
ไอ้คนหน้าไม่อาย
"ความต้องการของทุกท่าน" บ้านนายสิยะ
จริงๆ มันก็แทบไม่มีรสชาติอะไรเลย
พวกเขาบอกว่าไม่จำเป็นต้องกินอาหาร
เลยน่าจะเป็นเหตุผลที่พวกเขาทำอาหารได้ไม่ดี
ฉันคิดมาสักพักแล้วนะ
จริงๆ แล้วพวกเขาไม่ต้องการ แปลงผักหรือภาชนะเลย
แล้วทำไมถึงมีทุกอย่างครบครันเลยล่ะ
ทำไมถึงยังดูแลและบำรุงรักษามันมาตลอดพันปี
นั่นคงเป็นเพราะพวกมันเป็นสิ่งที่จำเป็นแน่ๆ
เพื่อให้พวกเขาครองสติและใช้ชีวิตต่อไปได้
ไลออส
ฉันจำสิ่งที่นายเคยพูดกับหัวหน้าเผ่าออร์คได้นะ
เอ๊ะ
พูดไปว่าอะไรนะ
เอาเถอะ คืนนี้นอนคิดให้ดีก็แล้วกัน
ฉันขอนอนที่นี่ด้วยได้ไหม
ไปนอนในห้องที่เขาเตรียมไว้ให้สิ
ก็ไม่อยากอยู่คนเดียวนี่นา
อิซึสึมิก็ทำตัวแปลกๆ ด้วย
เขยิบไปหน่อยๆ
ก็นอนบนพื้นไปสิ
มือนั้นเย็นเฉียบเลย
คำบรรยายโดย: กิตติพงศ์ แลสันกลาง