DELICIOUS IN DUNGEON
Czyli to nie był zwykły mit!
Upadłe starożytne królestwo naprawdę istniało!
Czyste złoto.
Niesamowite.
Hej.
Nie powinniśmy wrócić na powierzchnię?
Jeśli chcemy to zbadać, musimy się lepiej przygotować.
Przestań gadać bzdury.
Senshi,
na pewno masz żelazo we krwi?
Nie wysilaj się.
Poczekaj tu.
Ja też chcę złota!
Bałem się, że mnie zostawią, więc skłamałem.
Coś było nie tak z tym miejscem.
Mimo że część mojej grupy była ambitna od początku,
zaczęli się dziwnie zachowywać.
Ich oczy świeciły w ciemności.
Kopali coraz głębiej, jakby coś ich przyciągało.
Nagle się zaczęło.
Co się stało?
Potwór!
Ogromny potworny ptak pojawił się znikąd
i zabił Totana!
To nie są zwykłe ruiny.
Zamieniły się w loch!
Kiedy strach przywrócił wszystkich do zmysłów,
zdaliśmy sobie sprawę, że się zgubiliśmy.
A jeśli jesteśmy tu uwięzieni?
Wszystkie lochy mają wyjście na powierzchnię.
Zachowajmy spokój i szukajmy wyjścia.
Błąkaliśmy się po lochach, unikając potworów.
Co ciekawe, gdy zachciało nam się pić, wpadaliśmy na źródła.
Gdy byliśmy wyczerpani, znajdowaliśmy pokoje, w których mogliśmy odpocząć.
Niektórych kusiła piękna kobieta stojąca w cieniu.
Ostatecznie skończyło nam się jedzenie.
Jeśli tak dalej pójdzie, umrzemy z głodu.
Musimy znaleźć jedzenie, nawet jeśli oznacza to walkę.
Jedzenie?
Nawet potwory muszą się czymś żywić.
Invarze, Briganie!
Użyjcie tarcz i miejcie się na baczności.
Null i ja odeprzemy potwory naszą bronią.
Senshi…
Ty zostań i pracuj nad mapowaniem tego obszaru.
Chodźmy!
Potworny ptak znowu przyleciał!
To cholerstwo odlatuje za szybko.
Dołączę do was w następnym polowaniu!
Spowolnisz nas tylko.
Znaleźliśmy jedzenie.
Proszę.
Nawet jeśli się nie męczyłem, i tak zgłodniałem.
Czułem się żałośnie.
Codzienne poszukiwanie jedzenia stało się ważniejsze od znalezienia wyjścia.
Ptak nie dawał nam spokoju.
Z każdą walką nas ubywało.
Gdy nie było już co jeść,
musieliśmy zabić naszego konia.
Nie ma wątpliwości. Ten czteronożny orzeł
to potwór zwany gryfem.
Czemu tak się na nas uwziął?
Nie wygląda na to, żeby był głodny.
Pewnie lubi zabijać.
Podobno potwory już takie są.
Nie martw się.
Następnym razem upieczemy go i pożremy w całości.
Proszę. Podziękuj Anne i jedz.
Co z tobą?
Czemu dałeś największą porcję temu bezużytecznemu bachorowi?
Ma dopiero 36 lat, nadal rośnie.
Jako dorośli mamy obowiązek, by się nim opiekować.
Nie stać nas na to!
To koniec, jeśli nie możemy opiekować się następnym pokoleniem!
Jestem taki głodny.
Jeśli w moich żyłach naprawdę płynie żelazo,
ciekawe, czy mogę zjeść kamień.
Ej!
Ukrywasz zapasy jedzenia, co?
Przestań! Co w ciebie wstąpiło?
Ten smarkacz!
Porozmawiajmy na zewnątrz.
Straszysz Senshiego.
- Ile razy mam mówić? - Zamknij się!
Krzyki stawały się coraz głośniejsze.
Słyszałem odgłosy bójki i krzyki.
Nagle zapadła niepokojąca cisza.
Co się stało?
Gdzie Brigan?
Nie ruszaj się!
Nie patrz na zewnątrz.
Zaatakował nas gryf.
Zabiłem go, ale było już za późno dla Brigana.
Gdy spojrzałem na Gillina,
na jego kasku było wgniecenie, jakby został uderzony tępym narzędziem.
Zjedzmy gryfa.
Jeśli go oczyścimy i zrobimy z niego zupę,
przetrwamy kolejne kilka dni.
Zupa z gryfa gotowana na samej wodzie pachniała dziczyzną, a mięso było twarde.
Smakowała okropnie.
Przeżuwałem w skupieniu
i jadłem powoli. Nie spieszyłem się.
Gillin powiedział, że musi się wypróżnić.
Wyszedł niepewnym krokiem.
Nigdy nie wrócił.
Zostałem całkiem sam.
Brakowało mi odwagi, by wyjrzeć za drzwi.
Nie mogłem wyjść z pomieszczenia.
Żyłem dzięki resztkom mięsa
i przeglądałem mapy, które naszkicowałem.
W końcu zauważyłem wzór na wyrytych symbolach.
Kiedy zebrałem się na odwagę, żeby wyjść…
na zewnątrz nie było żadnych ciał.
Ofiary musiały zostać pożarte przez różne stworzenia.
Później zostałem porwany przez orków.
Więzili mnie w swojej osadzie przez jakiś czas.
Ale kiedy z nimi porozmawiałem, okazali się być całkiem porządni.
W zamian za lekcje starokrasnoludzkiego
nauczyli mnie rozróżniać jadalne i trujące grzyby
oraz jak radzić sobie z potworami.
W ten sposób…
zdołałem wrócić na powierzchnię.
Ale po tym, co się stało,
nie potrafiłem wrócić w rodzinne strony.
Mieszkałem blisko lochu lub na jego wyższych poziomach.
W końcu miasto na powierzchni połączyło się z lochem,
a wielu poszukiwaczy przygód zaczęło schodzić w dół.
Ciągle myślałem o tym,
czy mięso, które zjadłem, naprawdę pochodziło od gryfa.
Za każdym razem, gdy jem, prześladuje mnie smak tej zupy.
Żaden inny potwór tak nie smakował.
Dlatego uciekłem od gryfa.
Boję się odkryć prawdę.
Nie miałam pojęcia…
Senshi…
To może zjemy tego gryfa?
- Co? - Co?
Chodzi o to, że to okropne,
by ta myśl prześladowała go do końca życia za każdym razem, gdy je.
Jeśli smakuje tak samo, może być spokojny.
A jeśli smakuje zupełnie inaczej,
to szkoda, ale przynajmniej przestanie go to dręczyć.
Będzie go dręczyć jeszcze bardziej.
Co z nim?
Co sądzisz, Senshi?
Masz rację.
Powinienem spróbować.
Senshi…
W porządku!
Spróbujmy odtworzyć proces gotowania.
Odetniemy mięso, nic z nim nie robiąc.
Ponieważ górna i dolna część ciała mogą różnić się smakiem,
weźmiemy po kawałku.
Po prostu sam chcesz to zjeść.
Ten mięsień robi wrażenie.
Nie na darmo to mięsożercy.
Dlaczego gryf tak zawzięcie ścigał Senshiego i jego ekipę?
Zabijał ich, ale nie miał ochoty jeść.
Racja, mieli konia.
Może dlatego.
Gryfy mają słabość do koni.
Dlaczego nie zaatakował najpierw konia?
Nie wiem.
Zagotuję wodę.
Bronią gryfa są szpony i dziób.
Nie zostawi wgniecenia, jakby cię uderzono tępym narzędziem.
To raczej nie gryf zabił Brigana.
Ale co z pozostałą trójką?
My też pomyliliśmy Falin z gryfem,
więc może to był całkiem inny potwór.
Istnieją różne wielkie potwory ze skrzydłami.
Kokatris, bazyliszek, harpia, syrena,
Pegaz, simurg, ruk.
Który z tych potworów ma broń przypominającą tępe narzędzie?
Woda się gotuje.
Ma się tak gotować?
Dodamy inne składniki?
Nie.
Ta zupa będzie bez smaku.
Przydałoby się przybranie.
Wspomniałeś, że orkowie nauczyli cię rozróżniać grzyby.
Ale te widzisz po raz pierwszy?
Nigdy wcześniej ich nie widziałem.
Marcille, resztę zostawiam tobie.
- Co? Ej! - Co?
Doszedłeś tak daleko, a teraz się wycofujesz?
Jaki kapryśny!
Dobra, nieważne.
I tak to nie pomoże Senshiemu.
Tyle już zrobiliśmy, daj mi spróbować.
Niezależnie, jaka jest prawda, zaakceptuję ją.
ZUPA Z GRYFA (GÓRNA I DOLNA CZĘŚĆ CIAŁA)
Gotowe.
To…
smakuje inaczej niż zupa, którą wtedy jadłem.
To, co wtedy jadłem, musiało być…
Masz na myśli…
W porządku.
Kamień spadł mi z serca.
Gillin na pewno chciał, bym przeżył za wszelką cenę.
Tak będzie dalej.
Laios, ty kretynie!
Coś ty zrobił?
Mięso gryfa przypomina dziczyznę i jest twarde.
A przede wszystkim ma okropny posmak.
No tak.
Senshi nie jadł wtedy mięsa gryfa.
Ale to też nie było ludzkie mięso!
Zaatakował ich hipogryf, nie gryf.
Hipogryf?
Dolna część ciała gryfa to lew,
a hipogryf jest bliskim krewnym konia.
Musiał ich ścigać, bo mieli konia.
Był ciekawy albo w rui.
Poza tym hipogryf ma broń, której nie ma gryf.
Tylne nogi z kopytami.
Jego kopniak mógłby przebić metal i zostawić wielką dziurę.
Zapewniam cię, Senshi!
Jeśli jadłeś wtedy hipogryfa,
to naturalne, że smakował inaczej niż ta zupa.
Dziękuję, Laios.
Czuję się trochę lepiej, słysząc to.
Mimo że nie mogę sprawdzić, jak smakuje hipogryf.
Przekonajmy się!
- Co? - Co?
Porównajmy go z hipogryfem.
Myślałam, że powiesz coś w stylu:
„Prawda pozostaje niepewna, ale pojawiła się iskierka nadziei”.
Gdzie znajdziemy hipogryfa?
Cóż,
mamy tu hipogryfa!
Musiano widzieć tu jakiegoś w przeszłości.
Czemu ich nie zauważyliśmy?
Bo walczyliśmy z gryfem, który nie powinien być w tym lochu.
Dlaczego?
Bo obecność wspólnika wszystko skomplikowała.
Wspólnika?
Odmieńcy.
Ta legenda pochodzi z twojego rodzinnego miasta.
Słyszałeś o dzieciach-odmieńcach?
To zjawisko, kiedy dzieci zamieniane są na potwory.
Dziecko, które bawi się w lesie wraca do domu jako identyczny troll.
Bardzo długo uważano, że mają coś wspólnego z magią.
Ale niedawno
odkryto, że to sprawka tych grzybowych potworów.
Ci, którzy staną w ich kręgu, ulegają drobnej zmianie.
Na wieść o tym ludzie
pozbyli się grzybów. Teraz są rzadkie.
Że też rosną tutaj.
Gryf złapał Senshiego, ale go nie zjadł.
Ostry kopniak, który zabił chowańca.
Możliwe, że gryf, z którym walczyliśmy, tak naprawdę był…
Przekonajmy się.
Umieść mięso gryfa w kręgu odmieńców.
Mięso wygląda inaczej.
Jest pokryte tłuszczem i wygląda pysznie.
Dobra, ugotujmy z tego zupę.
ZUPA Z HIPOGRYFA
Senshi?
Smak może być różny w zależności od warunków i środowiska,
więc nie przejmuj się…
Nie. To nie o to chodzi.
Od tak dawna
chciałem znów spróbować tej zupy.
Dziękuję wszystkim.
Dziękuję.
Mieszkając w tym lochu tak długo, coś zrozumiałem.
Loch silnie reaguje na ludzkie pragnienia,
jak bogactwo, wiedza lub sława.
Jest gościnny dla takich jak orki, którzy niczego od niego nie chcą.
Ale gdy czegoś zapragniesz, pokazuje kły.
Od teraz
nie tylko zechcecie uratować Falin, ale będziecie też szukać
szalonego maga i Skrzydlatego Lwa.
Reakcja lochu będzie jeszcze bardziej dotkliwa.
Mimo wszystko
jest tyle rzeczy, których chcę was nauczyć.
Zabierzecie mnie ze sobą?
Oczywiście!
W porządku!
Ruszamy!
Jak się czujecie?
Zimno mi.
Mogę nie przeżyć.
To pewnie zatrucie pokarmowe.
Jedliśmy różne rzeczy.
Ale nie możemy tu umrzeć.
Falin…
Jak długo byłem nieprzytomny?
Czuję się lżejszy.
Czy to już koniec zatrucia?
Dobrze.
Bałem się, że…
Co się dzieje?
Marcille?
Spójrz na mnie.
Wyglądam dziwnie?
Marcille też się skurczyła!
Senshi, jest źle!
Obudź się! Sen…
Kim jesteś?
Co to za hałasy?
Chil…
Panie Chilchuck?
Chyba nadepnęliśmy na odmieńców.
Jak to możliwe?
Zmienili gryfa w hipogryfa.
Mogłyby zrobić coś takiego ludziom.
Jestem teraz krasnoludem.
Senshi to elf.
Marcille to niziołek?
A Chilchuck to wysoki człowiek.
Izutsumi…
to pies.
Nie, to chyba kobold.
Kobold z kocimi uszami.
Zatem
jak odzyskamy nasze ciała?
Musimy odtworzyć nasze kroki.
Jeśli staniemy na grzybach, będziemy sobą, prawda?
Tak zakładam,
ale spójrzcie na zewnątrz.
Ścieżka się zmieniła.
Gdy tak leżeliśmy, cała się trzęsłam.
To loch się trząsł, a nie moje ciało?
Nie wiem, czy uda nam się tam wrócić,
ale zawróćmy do rezerwuaru.
Bagaż jest taki lekki.
Marcille, wezmę twoje rzeczy.
Dzięki.
To ciało mi się podoba.
Dobrze widzę w ciemności.
Może nawet pokonam Namari w siłowaniu się na rękę.
Chilchuck, jak twoje ciało?
Czuję, jakby otaczała mnie ciężka, przezroczysta i gruba błona.
Masz przytępione zmysły?
Tak.
Ale to dziwnie uspokajające.
Miło też móc patrzeć na was z góry.
Zaraz, to wejście…
To tutaj pierwotnie zmierzaliśmy!
Najgłębszy punkt?
Chcieliśmy zawrócić, a zamiast tego szliśmy naprzód.
Ktoś tu rozbił obóz.
Byli tu inni poszukiwacze przygód.
Myślisz, że będą wiedzieli, jak nas naprawić?
Wątpię, by przeszli przez te drzwi.
Mogli się już teleportować na powierzchnię.
Co robimy?
Tak sobie myślę…
Może powinniśmy po prostu nadal szukać Skrzydlatego Lwa?
Co?
Loch najwyraźniej nie ma ochoty nas wypuścić.
Zamiast tracić czas na opór, może lepiej, jeśli ruszymy dalej.
Oczywiście,
gdy dotrzemy na powierzchnię, znajdziemy mnóstwo rozwiązań.
Nie mówię, żebyśmy zostali tak na zawsze.
To absurd!
Tylko dlatego, że stałeś się długowieczny…
On ma rację.
Jak do tej pory nie odczułam niedogodności.
Co z tego, że mamy trochę inne uszy?
Załóżmy, że idziemy dalej.
Co zrobimy z tymi drzwiami?
Wszyscy narzekają, że się nie otwierają.
Dasz radę je otworzyć, Chilchuck?
Najpierw musiałyby mieć zamek.
Myślę, że to magia.
Wyczuwam w nich magię,
ale rozszyfrowanie jej wymaga czasu, sprzętu i pieniędzy.
Yaad, co mamy z tym zrobić?
Pomóż nam, Skrzydlaty Lwie!
- Hej! - Hej!
Ej!
Laios, coś tam wyrasta!
Kensuke?
Czemu rośnie?
Myślałem, że zabił go mróz.
Drzwi…
Myślisz, że Skrzydlaty Lew nam pomaga?
Może to zasługa Yaada.
Powinniśmy im podziękować.
- Dzięki, Lwie lub Yaadzie! - Dzięki, Lwie lub Yaadzie!
Tam! Chyba coś się ruszyło!
Gargulec!
Nadciąga!
Gargulce to ruszające się kamienne posągi.
Uderzenie ich tylko was zrani, więc bądźcie ostrożni.
Nic tu po mnie.
Wycofam się, żeby nie wchodzić im w drogę.
Co? Czego ode mnie chce?
Najbardziej się wyróżniasz!
Jesteś duży, też powinieneś walczyć!
Nie bądź śmieszna! Nie mogę…
Chilchuck!
W porządku! Nie trafiłam bezpośrednio…
Marcille?
Wszystko wiruje w tęczowych kolorach.
To choroba many? Przez jeden atak?
Niedobrze.
Izutsumi, osłaniaj Chilchucka.
Stój!
Nie, Izutsumi.
Nie ruszaj się, dopóki ci nie powiem!
Wścieka się przez hałas i zapach krwi.
Jak zacznie walczyć, to na śmierć.
Senshi, weź garnek!
Senshi? Czemu nic nie masz w rękach?
Bo jest za ciężkie.
Nieważne. Miecz i garnek wydają się lżejsze niż zwykle.
Może poradzę sobie sam.
Tylko że…
Jak to powiedzieć?
To ciało…
jest strasznie męczące!
Cholera, przegramy.
Uciekajcie stąd!
Senshi, weź Marcille i idźcie za te drzwi.
Izutsumi.
Podążaj za dzwonkiem!
Chilchuck, weź wieko!
Uciekaj!
O nie.
To ciało jest bardzo niewygodne.
I nie ma już odwrotu.
Nic na to nie poradzimy.
Oby te grzyby rosły gdzieś przed nami.
To prawdziwa relikwia krasnoludów.
Czy te grzyby też tu rosną?
Ale gorąco.
Może powinnyśmy zacząć gotować.
Już wiem, czemu Senshi zawsze tak nagle zaczyna gotować.
To ciało szybko głodnieje.
Nigdy nie widziałem, żeby Namari gotowała tak nagle.
Gotowanie jest idealne do autorefleksji.
Zagnieć mąkę, wodę, sól i jajko.
Odłóż na chwilę.
W międzyczasie dodaj posiekaną cebulę i inne warzywa do mięsa mielonego
i dobrze wymieszaj.
Nadaj ciastu kształt rulonu,
potnij na równe kawałki
i rozwałkuj na cienkie placki.
Do rozwałkowanego ciasta włóż farsz i zlep brzegi.
Zlepiaj dalej.
Dziwne.
Praca w ciszy mnie uspokaja.
Nie zrobiliśmy za dużo?
Wyszło naprawdę nieźle.
Gotowe.
PIEROŻKI Z HIPOGRYFEM
Wyglądają znajomo, ale pachną zupełnie inaczej.
To dziwne.
Bez ziemniaków i sera, co?
W moim rodzinnym mieście zwykle je smażymy.
- Jedzmy. - Jedzmy.
Uważaj, żeby się nie poparzyć.
Mów wcześniej!
To tylko ja,
czy to smakuje zaskakująco dobrze?
Czy różnice rasowe mają wpływ na smak?
Nie. Myślę, że wszystkim by smakowało.
Dziwne, prawda?
Każdy region i rasa przyrządzają pierożki inaczej,
ale wszystkie smakują wybornie.
Racja!
Tak jak my teraz.
Pewne rzeczy się zmieniły, ale pozostajemy sobą.
Damy radę.
To ładnie zamyka sprawę, prawda?
Tylko w twojej głowie.
W każdym razie to miejsce jest dziwne.
Ciekawe, co to było.
To twierdza obronna zbudowana przez krasnoludy, prawda?
Twierdza obronna?
Z czasów wojny elfów i krasnoludów.
Nie uczyłeś się o tym w szkole?
Rywalizowali o rozwój zaawansowanej technologii,
co ostatecznie doprowadziło do katastrofy.
Elfy i krasnoludy boją się powtórki z historii,
dlatego czepiają się technologii w lochach.
W tym lochu miesza się wiele kultur,
więc pewnie pojawią się konflikty, gdy wkroczą tu elfy.
À propos.
Jeśli będziemy mieli kłopoty z elfami, pomożesz nam, prawda?
Co? Dlaczego ja?
Mówiłaś, że twoja mama pracowała na dworze.
Nie masz znajomości?
Cóż…
Spokojnie.
I tak teraz jest niziołkiem.
Jeśli ktoś ma negocjować z elfami, to Senshi.
Zrobię, co w mojej mocy.
Powinniśmy poszukać sposobu, by wrócić do swojej formy.
- Zgoda. - Zgoda.
Napisy: Paulina Żółta