(สูตรลับตำรับดันเจียน)
ไม่ได้เป็นแค่ตำนานจริงๆ ด้วย
อาณาจักรโบราณที่ล่มสลายไปแล้วมีอยู่จริง
นี่มันทองคำบริสุทธิ์
เหลือจะเชื่อเลย
นี่…
กลับขึ้นพื้นโลกกันก่อนดีกว่าไหม
ถ้าจะสำรวจ เราน่าจะเตรียมตัวให้ดีกว่านี้
พูดอะไรไร้สาระ
เซนชิ
นายมีเหล็กไหลเวียนอยู่ในตัวจริงๆ หรือเปล่า
ไม่ต้องฝืนหรอก
นายรออยู่ที่นี่เถอะ
ผมก็อยากได้ทองเหมือนกันนะ
ฉันโกหกไปเพราะกลัวจะถูกทิ้งไว้คนเดียว
ทำใจชอบที่นั่นไม่ลงเลย
ถึงหลายคนในกลุ่มจะมีความทะเยอทะยาน
แต่ท่าทางพวกเขาในตอนนั้นไม่ปกติเอาเสียเลย
ดวงตาทั้งสองข้าง เป็นประกายแวววาวในความมืด
เอาแต่ลงลึกไปเรื่อยๆ ราวกับถูกดึงเข้าไป
ทันใดนั้นเองมันก็เริ่มขึ้น
เกิดอะไรขึ้น
มอนสเตอร์
มีปีศาจนกยักษ์โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
แล้วจัดการโททั่น
ที่นี่ไม่ใช่โบราณสถานธรรมดา
มันกลายเป็นดันเจียนไปแล้ว
ในตอนที่ทุกคนได้สติคืนมาเพราะความหวาดกลัว
ก็หาทางกลับไม่เจอแล้ว
พวกเราถูกขังอยู่ในนี้แล้วหรือเปล่า
ทุกดันเจียนจะต้องมีทางออกสู่พื้นโลกเสมอ
ตั้งสติแล้วค่อยๆ หาทางออกกันดีกว่า
เราเดินเตร็ดเตร่เลี่ยงมอนสเตอร์ไปทั่วดันเจียน
ที่แปลกก็คือ เมื่อไหร่ที่หิวน้ำก็จะพบน้ำพุ
ยามเหนื่อยล้า ห้องที่พักแรมได้ก็จะโผล่มา
บางคนถึงกับถูกสาวงามสะพรั่งยั่วยวนในเงามืด
จนในที่สุดเสบียงเราก็หมด
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปได้อดตายแน่
ต่อให้ต้องสู้ ก็ต้องหาอะไรมากินให้ได้
หาอะไรมากินเหรอ
มอนสเตอร์เองก็ต้องกินบางอย่างเพื่อให้มีชีวิตต่อ
อินวาร์ บริแกน
พวกนายถือโล่ระวังรอบๆ ไว้
นูลกับฉันจะใช้อาวุธขับไล่พวกมอนสเตอร์
ส่วนเซนชิ…
อยู่ที่นี่ทำแผนที่แถบนี้ไปนะ
ไปกันเถอะ
มอนสเตอร์นกโผล่มาอีกแล้ว
ไอ้ตัวบ้านั่นหนีขึ้นฟ้าเร็วจริงๆ
คราวหน้าผมจะไปหาอาหารด้วย
ไม่ต้องไป เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ
เจออาหารแล้ว
นายเอานี่ไปกินซะ
ไม่ได้ทำอะไรแท้ๆ แต่ก็ดันหิว
ฉันสมเพชตัวเองมาก
ทุกคนทุ่มเทให้กับการหาอาหารในแต่ละวัน มากกว่าการหาทางออก
เจ้านกตัวนั้นตามเรามาอย่างไม่ลดละ
ทุกครั้งที่สู้ จำนวนพวกพ้องของเราก็ลดลง
สุดท้ายพอไม่มีอะไรกิน
จึงต้องหันไปฆ่าม้า
เจ้านกอินทรีสี่ขาตัวนั้น ไม่ผิดแน่
มันคือมอนสเตอร์ที่ชื่อกริฟฟิน
ทำไมมันถึงจ้องเล่นงานเราล่ะ
ท่าทางมันก็ไม่ได้หิวนี่
มันคงสนุกกับการฆ่าน่ะสิ
ว่ากันว่ามอนสเตอร์มีธรรมชาติแบบนั้น
ไม่ต้องห่วงน่า
คราวหน้าถ้ามาอีก เราจะจับมันย่างกินซะเลย
เอาไป ขอบคุณแอนน์แล้วกินเข้าไปเยอะๆ
ตั้งใจจะทำอะไร
ให้เด็กไร้ประโยชน์กินเยอะสุดเนี่ยนะ
เขาอายุแค่ 36 แถมอยู่ในวัยกำลังโต
ผู้ใหญ่อย่างเรามีหน้าที่ต้องดูแลเขา
เราไม่มีปัญหาพอหรอก!
ถ้าดูแลคนรุ่นต่อไปไม่ได้ เราจบเห่แน่!
หิวแล้วสิ
ถ้าในตัวเรามีเหล็กไหลเวียนอยู่จริงๆ
ก็น่าจะกินหินได้หรือเปล่า
เฮ้ย!
ซ่อนของกินไว้ใช่ไหม
หยุดนะ ทำบ้าอะไรเนี่ย
ไอ้เด็กเวรนี่
ไปคุยกันข้างนอกเถอะ
เซนชิมันกลัวแล้ว
- ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง! - หน็อย หุบปากไปซะ!
เสียงตะคอกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ฉันได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน กับเสียงกรีดร้องหลายครั้ง
จากนั้นก็เงียบลงอย่างน่าขนลุก
เกิดอะไรขึ้น
บริแกนล่ะ
อยู่นิ่งๆ ตรงนั้นแหละ
อย่ามองไปข้างนอกดีกว่า
เราถูกกริฟฟินโจมตี
ฉันจัดการกริฟฟินแล้ว แต่บริแกนตายคาที่
ตอนที่มองไปที่หัวกิลลิน
ก็เจอรอยบุบเหมือนถูกตีด้วยของแข็งไร้คม
กินกริฟฟินกันเลยดีกว่า
ถ้าแล่มันไปทำซุป
น่าจะพออยู่ได้อีกหลายวัน
ซุปกริฟฟินที่ต้มกับน้ำเปล่า มีกลิ่นสาบ เนื้อเหนียว
ทำให้รสชาติแย่มาก
แต่ฉันกลับตั้งใจลิ้มรส
ค่อยๆ ใช้เวลากลืนมันจนหมด
กิลลินบอกว่าจะไปปลดทุกข์
และเดินโซเซออกไป
แล้วไม่กลับมาอีกเลย
ฉันถูกทิ้งไว้เพียงลำพังแล้ว
จะมองออกไปนอกประตูก็ไม่มีความกล้าพอ
จะออกจากห้องนั้นก็ขยับตัวไม่ได้
ได้แต่กินเนื้อที่เหลือประทังชีวิต
อ่านแผนที่ที่เคยเขียนไว้
จนพบรูปแบบของรหัสที่สลักอยู่บนกำแพง
เมื่อตัดสินใจก้าวออกจากห้อง…
ก็ไม่เจอศพใครเลย
คงถูกตัวอะไรต่อมิอะไรกินจนเกลี้ยงไปแล้ว
หลังจากนั้นก็ถูกพวกออร์ค
จับตัวไปขังที่หมู่บ้านในฐานะเชลยอยู่พักหนึ่ง
แต่พอได้คุยกัน ก็ปรากฏว่าเป็นคนดีกว่าที่คิด
เพื่อแลกเปลี่ยน ที่ฉันสอนภาษาคนแคระโบราณให้
พวกเขาก็สอนวิธีแยกเห็ดกินได้กับเห็ดพิษ
และวิธีรับมือมอนสเตอร์ให้กับฉัน
ด้วยเหตุนี้ฉันจึง…
กลับขึ้นไปบนพื้นโลกได้
แต่พอฉันนึกถึงเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะกลับบ้านเกิด
เลยใช้ชีวิตอยู่แถวดันเจียนหรือไม่ก็ชั้นบนๆ
จนในที่สุดเมืองบนพื้นโลกก็เชื่อมต่อกับดันเจียน
นักผจญภัยมากมายก็เริ่มเดินทางมา
สิ่งที่ยังคาใจฉันก็คือ
เนื้อที่ฉันกินมาจากกริฟฟินจริงๆ หรือเปล่า
ทุกครั้งที่กินอะไรเข้าไป รสชาติของซุปนั่นจะตามมาหลอกหลอน
ไม่ว่าจะเนื้อมอนสเตอร์ตัวไหน ก็ไม่มีรสชาติที่ใกล้เคียงกับเนื้อของมันเลย
นี่แหละสาเหตุที่ฉันหนีกริฟฟิน
ฉันกลัวที่ต้องรู้ความจริง
ไม่อยากจะเชื่อเลย…
เซนชิ…
ลองกินดูไหม กริฟฟินตัวนั้นน่ะ
- เอ๊ะ - หา
แบบว่า ชีวิตยังอีกยาวไกล
ให้เรื่องนั้นมาหลอกหลอนทุกครั้งที่กินก็แย่สิ
ถ้ารสชาติเหมือนกันจะได้สบายใจ
แล้วถ้ามันต่างกันโดยสิ้นเชิง
ก็น่าเสียดาย แต่อย่างน้อยก็จะไม่ติดใจอีก
ติดหนักกว่าเดิมสิไม่ว่า
หมอนั่นเป็นอะไรมากไหม
ว่ายังไง เซนชิ
ก็จริงนะ
ควรกินใช่ไหม
เซนชิ…
ดีล่ะ
มาจำลองการทำอาหาร ให้ใกล้เคียงตอนนั้นที่สุดกันเถอะ
หั่นเนื้อออกมาโดยไม่ต้องทำอะไรมาก
ส่วนบนกับส่วนล่าง รสชาติอาจจะต่างกันโดยสิ้นเชิง
เลยจะหั่นมาทั้งคู่
นายแค่อยากกินล่ะสิ
กล้ามเนื้อแน่นมาก
สมเป็นสัตว์กินเนื้อ
ทำไมกริฟฟินถึงตามล่ากลุ่มเซนชิ อย่างไม่ลดละกันนะ
ถึงจะฆ่าคนแต่ก็ไม่กินนี่นา
พาม้ามาด้วยสินะ
เพราะแบบนั้นมั้ง
กริฟฟินชอบม้ามาก
แต่ทำไมมันไม่เล็งไปที่ม้าก่อนล่ะ
ไม่รู้
เดี๋ยวต้มน้ำให้นะ
อาวุธของกริฟฟินคือกรงเล็บหน้ากับจะงอยปาก
ถึงโดนโจมตีก็ไม่ทิ้งรอยบุบ เหมือนโดนของแข็งไร้คมกระแทกหรอก
แสดงว่าสิ่งที่ฆ่าบริแกนน่าจะไม่ใช่กริฟฟิน
แต่อีกสามคนล่ะ
เหมือนที่เราเห็นกริฟฟินเป็นฟาลิน
บางทีอาจเป็นมอนสเตอร์คนละตัวกัน
มีมอนสเตอร์ตัวใหญ่หลายตัวที่มีปีก
ค็อกคาทริส บาซิลิสก์ ฮาร์ปี้ ไซเรน
เพกาซัส ซิเมิร์ก นกร็อก
ในบรรดาเจ้าพวกนี้ ตัวที่มีอาวุธคล้ายของไม่มีคมก็คือ…
น้ำเดือดแล้วล่ะ
แล้วก็ต้มทั้งแบบนี้เลยเหรอ
ใส่วัตถุดิบอื่นไหม
แค่นี้เลย
คงเป็นซุปที่จืดชืดน่าดู
อย่างน้อยขอเครื่องเคียงก็ยังดี
จะว่าไป เห็นบอกว่าออร์คสอนวิธีแยกเห็ดให้นี่
เพิ่งเคยเห็นเห็ดพวกนั้นเหรอ
ใช่ เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก
มาร์ซิล ฝากที่เหลือด้วยนะ
- อ้าว เดี๋ยวสิ - เอ๊ะ
มาขนาดนี้แล้ว จะเทงั้นเหรอ
โลเลชะมัด
ช่างเถอะ พอกันที
ถึงทำแบบนี้ไปก็ช่วยเซนชิ…
ไม่ล่ะ มาถึงขนาดนี้แล้ว ให้ฉันกินเถอะ
ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ฉันก็พร้อมยอมรับ
(ซุปกริฟฟิน ส่วนบน ซุปกริฟฟิน ส่วนล่าง)
เสร็จเรียบร้อย
นี่มัน…
รสชาติไม่เหมือนที่กินวันนั้นเลยสักนิด
สิ่งที่ฉันกินตอนนั้นคงจะเป็น…
หมายความว่า…
ไม่เป็นไร
ได้ยกภูเขาออกจากอกแล้ว
เขาคงอยากทำทุกวิถีทางให้ฉันรอดไปได้
ฉันจะแบกรับตามความปรารถนาของเขาต่อไป
ไลออส อีตาทึ่ม!
ทำอะไรไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย
เนื้อกริฟฟินมีกลิ่นสาบและเหนียวมาก
แถมรสชาติที่ค้างในปากก็เกินบรรยาย
ใช่แล้ว
ในตอนนั้นที่เซนชิกินไปไม่ใช่เนื้อกริฟฟิน
แต่ก็ไม่ใช่เนื้อมนุษย์
สิ่งที่โจมตีพวกเขาไม่ใช่กริฟฟิน แต่เป็นฮิปโปกริฟฟ์
ฮิปโปกริฟฟ์เหรอ
กริฟฟินมีลำตัวช่วงล่างเป็นสิงโต
แต่ฮิปโปกริฟฟ์เป็นญาติกับม้า
ที่ไล่ตามไม่หยุด คงเป็นเพราะพาม้ามาด้วย
อาจจะอยากรู้อยากเห็นหรือไม่ก็ติดสัด
อีกอย่าง ฮิปโปกริฟฟ์มีอาวุธที่กริฟฟินไม่มี
คือขาหลังที่มีกีบเท้า
ถ้าโดนเตะเข้าจะเป็นรูขนาดใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่กับโลหะ
ขอยืนยันเลย เซนชิ
ถ้าสิ่งที่เซนชิกินวันนั้นคือฮิปโปกริฟฟ์
รสชาติจะต่างจากซุปนี้ก็ไม่แปลก
ขอบใจนะ ไลออส
ได้ยินแบบนั้นค่อยสบายใจขึ้นหน่อย
ถึงจะยืนยันรสชาติฮิปโปกริฟฟ์ไม่ได้ก็เถอะ
งั้นมาหาคำตอบกัน
- หือ - เอ๊ะ
ก็กินเทียบกับเนื้อฮิปโปกริฟฟ์ของจริงไง
นึกว่าจะปิดท้ายสวยๆ ว่า
"ถึงความจริงจะไม่ชัดเจน แต่ก็มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์" ซะอีก
ว่าแต่จะไปหาฮิปโปกริฟฟ์ได้ที่ไหน
ไม่ต้องหา
มีฮิปโปกริฟฟ์อยู่ในนี้แล้ว
ในดันเจียนนี้ เมื่อก่อนน่าจะเคยมีรายงานว่ามีเจ้าตัวนี้อยู่
แต่ทำไมเราถึงไม่สังเกตเห็นเลยล่ะ
นั่นก็เพราะเรามัวแต่สู้กับกริฟฟิน ที่ไม่ควรอยู่ในดันเจียนนี้ไงล่ะ
ทำไมน่ะเหรอ
เพราะผู้สมรู้ร่วมคิดทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นยังไงล่ะ
ผู้สมรู้ร่วมคิดเหรอ
เชนจ์ลิ่งไงล่ะ
จะว่าไปมันเป็นตำนานแถวบ้านเกิดชิลชัคนี่
เคยได้ยินเรื่องสลับตัวเด็กไหม
เป็นปรากฏการณ์ที่เด็กสลับตัวกับปีศาจ
มีเด็กคนหนึ่งที่ออกไปเล่นในป่า กลับบ้านมาในร่างโทรลที่เหมือนกันอย่างกับแกะ
เชื่อกันมานานว่าเป็นเวทมนตร์ประเภทหนึ่ง
แต่ช่วงหลายปีมานี้
เพิ่งมีคนเจอว่าเป็นฝีมือของมอนสเตอร์เห็ดพวกนี้
สิ่งมีชีวิตที่ก้าวเข้าไปในวงเห็ด จะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
หลังจากรู้สาเหตุ
เขาก็พากันกำจัดจนมันหายวับไปกับตา
ไม่นึกเลยว่าจะมางอกอยู่ตรงนี้
ทั้งเรื่องที่จับเซนชิไปแต่ไม่กิน
ลูกเตะคมกริบที่ฆ่าภูตรับใช้
บางทีกริฟฟินตัวนี้ที่เราสู้ด้วยอาจจะเป็น…
มาดูกันดีกว่า
เอาเนื้อกริฟฟินไปวางในแฟรี่ริงของเชนจ์ลิ่ง
หน้าตาเนื้อเปลี่ยนไป
มีไขมันแทรกด้วย น่ากินจัง
ดีล่ะ เอาไปทำซุปกันเถอะ
(ซุปฮิปโปกริฟฟ์)
เซนชิ
คือรสชาติมันจะเปลี่ยนไป ตามเงื่อนไขกับสภาพแวดล้อมน่ะ
ไม่ต้องคิดมากนะ…
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันเฝ้ารอ…
เฝ้ารอที่จะได้กินซุปนี้อีกครั้งมานานแล้ว
ขอบใจนะ ทุกคน
ขอบใจมาก
พออยู่ในดันเจียนนี้นานๆ ก็ทำให้ได้รู้อะไรบางอย่าง
ดันเจียนนี้จะตอบสนอง ต่อความปรารถนาของคนเราอย่างรุนแรง
ทั้งทรัพย์สมบัติ ความรู้ หรือชื่อเสียง
ที่นี่เลยเอื้ออำนวยให้ ผู้ที่ไม่แสวงหาอะไรอย่างพวกออร์ค
แต่เมื่อใดที่เราต้องการอะไรขึ้นมา มันจะเผยเขี้ยวเล็บ
จากนี้ไป
นอกจากเป้าหมายที่ว่าจะพาฟาลินกลับมา พวกนายยังต้องตามหา
จอมเวทคลั่งกับสิงโตมีปีกอีกด้วย
การตอบสนองของดันเจียนก็คงจะยิ่งรุนแรงขึ้น
แต่ถึงอย่างนั้น
ยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันอยากสอนพวกนาย
ช่วยพาฉันไปด้วยได้ไหม
อือ ได้อยู่แล้ว
ดีล่ะ งั้นทุกคน
ไปกันต่อเถอะ
ทุกคน อาการเป็นไงกันบ้าง
หนาว
น่าจะไม่ไหว
ดูยังไงก็อาหารเป็นพิษสินะ
ก็เราเล่นกินมาตั้งหลายอย่าง
แต่จะมาตายที่นี่ไม่ได้
ฟาลิน…
นี่เราหลับไปนานแค่ไหนแล้ว
รู้สึกตัวเบาๆ
หายจากอาหารเป็นพิษแล้วเหรอ
ค่อยยังชั่ว
นึกว่าจะไม่รอด…
นี่มันหมายความว่าไง
มาร์ซิล
ดูนี่สิ
ร่างกายฉันดูแปลกๆ ไปไหม
มาร์ซิลก็ตัวหดเหรอ
เซนชิ แย่แล้ว
ตื่นสิ เซน…
ใครครับเนี่ย
เอะอะโวยวายอะไรกัน
ชิล…
พี่ชิลชัคเหรอครับ
เหมือนเราจะเหยียบเชนจ์ลิ่งเข้าให้นะ
มันเป็นไปได้ยังไง
ขนาดกริฟฟินยังเปลี่ยนเป็นฮิปโปกริฟฟ์ได้เลย
มนุษย์อย่างเราจะเป็นแบบนี้ก็ไม่แปลก
ฉันกลายเป็นคนแคระ
เซนชิเป็นเอลฟ์
มาร์ซิลเป็นฮาล์ฟฟุตเหรอ
ส่วนชิลชัคเป็นทอลล์แมน
อิซึสึมิ…
เป็นหมา
ไม่ นั่นน่าจะเป็นโคโบลด์นะ
โคโบลด์หูแมว
ทีนี้
เราจะกลับร่างเดิมได้ยังไง
ก็คงต้องกลับไปทางเดิมเท่านั้นแหละ
แค่เหยียบวงเห็ดก็จะกลับร่างเดิมได้ใช่ไหม
คิดว่างั้นนะ
แต่ดูข้างนอกสิ
เส้นทางเปลี่ยนไปแล้ว
ตอนที่นอนซม ฉันสั่นไม่หยุดเลย
ที่สั่นไม่ใช่ตัวฉันแต่เป็นดันเจียนหรอกเหรอ
ไม่รู้นะว่าจะกลับไปได้ไหม
แต่กลับไปอ่างเก็บน้ำกันเถอะ
สัมภาระเบาชะมัด
มาร์ซิล แบ่งมาให้ฉันถือสิ
ขอบใจนะ
ร่างนี้ดีจัง
มองเห็นในที่มืดได้ด้วย
ถ้างัดข้อกับนามาริตอนนี้อาจจะชนะก็ได้
ชิลชัค ร่างนั้นเป็นไงบ้าง
เหมือนถูกหุ้มด้วยเยื่อโปร่งใสที่ทั้งหนาแล้วก็หนัก
หมายถึงประสาทสัมผัสทื่อลงเหรอ
ใช่
แต่ก็สงบแปลกๆ
อ๋อ แล้วก็รู้สึกดีด้วยที่ได้มองลงมาเห็นพวกนาย
เดี๋ยวนะ ประตูบานนี้มัน…
เหวอ ตอนแรกเราจะมาที่นี่กันนี่นา
ส่วนลึกสุดที่พูดถึงใช่ไหม
ตั้งใจจะถอยกลับ แต่ดันไปข้างหน้าเฉยเลย
เคยมีคนมาตั้งแคมป์ด้วย
ดูเหมือนจะมีนักผจญภัยคนอื่นมาที่นี่นะ
คิดว่าพวกนั้นจะรู้วิธีรักษาเราไหม
น่าจะไม่ได้เปิดประตูเข้าไปหรอก
อาจใช้อาคมเคลื่อนย้ายกลับพื้นโลกแล้วก็ได้นะ
ไม่จริงน่า เอายังไงกันดี
ฉันมาคิดดูแล้วนะ
เราตามหาสิงโตมีปีกกันต่อเลยดีไหม
หา
ท่าทางดันเจียนจะไม่ปล่อยเราไปด้วยสิ
แทนที่จะมัวเสียเวลาขัดขืน สู้เดินหน้าไปต่อคงเร็วกว่า
แต่แน่นอน
ว่าถ้ากลับขึ้นไปบนพื้นโลก น่าจะมีทางออกอีกเยอะเลย
ไม่ได้อยู่ร่างนี้ตลอดไปหรอก
จะบ้าหรือไง
ได้เป็นเผ่าอายุยืนแล้วยังจะมีหน้ามาพูด…
ก็จริงอยู่นะ
ที่ผ่านมาฉันไม่เคยต้องลำบากขนาดนี้เลย
แค่ขนาดหูต่างกันนิดหน่อยจะเป็นไรไป
งั้นถ้าสมมติว่าจะไปต่อ
จะทำยังไงกับประตูนั่นล่ะ
ทุกคนโวยวายเพราะมันเปิดไม่ออกนี่
ชิลชัคพอจะสะเดาะได้ไหม
สะดงสะเดาะอะไร กลอนยังไม่มีเลย
น่าจะเป็นกลไกเวทมนตร์นะ
พอจะสัมผัสได้ว่ามีพลังเวทไหลเวียนอยู่
แต่การถอดรหัสต้องใช้เวลา อุปกรณ์ แล้วก็เงิน
ย้าด แบบนี้ต้องทำยังไงต่อ!
ช่วยด้วย สิงโตมีปีก!
- นี่ - เฮ้ย
เฮ้ย เฮ้ยๆ
ไลออส มีอะไรไม่รู้งอกออกมาแล้วนั่น
เคนสึเกะ
มันดูโตขึ้นไหม
นึกว่าหนาวตายไปแล้วซะอีก
ประตูมัน…
นี่แปลว่าสิงโตมีปีกยอมช่วยเราหรือเปล่านะ
หรืออาจเป็นย้าดก็ได้
ยังไงเราขอบคุณไว้ก่อนเถอะ
- ขอบคุณนะ จะสิงโตหรือย้าดไม่รู้แหละ - ขอบคุณนะ จะสิงโตหรือย้าดไม่รู้แหละ
ตรงนั้น เมื่อกี้เห็นอะไรขยับไหม
การ์กอยล์!
มันมาแล้วทุกคน
การ์กอยล์เป็นรูปปั้นหินขยับได้อย่างที่เห็น
ต่อยตีไปก็มีแต่จะเจ็บตัว ระวังด้วยล่ะ
ไม่มีบทให้ฉันออกโรงแฮะ
ถอยดีกว่าจะได้ไม่เกะกะ
เฮ้ย จะตามฉันมาเพื่อ
เพราะนายเด่นที่สุดไง
ตัวก็ออกจะใหญ่ นายก็ต้องสู้ด้วย
อย่ามาพูดบ้าๆ น่า ฉันไม่…
ชิลชัค!
ไม่เป็นไร ไม่ได้โดนจังๆ
มาร์ซิล
ทุกอย่างรอบตัวเป็นสีรุ้งไปหมด
เมาพลังเวทเหรอ แค่นัดเดียวเนี่ยนะ
แย่แล้วสิ
อิซึสึมิ ช่วยคุ้มกันชิลชัค…
คอย
ไม่ได้นะ อิซึสึมิ
อย่าขยับจนกว่าฉันจะให้สัญญาณ
ดันตื่นตัวสุดๆ เพราะเสียงดังกับกลิ่นเลือดไปแล้ว
เริ่มสู้เมื่อไหร่ ได้สู้ไม่ถอยจนตายไปข้างแน่
เซนชิ ขอหม้อหน่อย
เซนชิ ทำไมไม่ถืออะไรเลยล่ะ
ก็มันหนักนี่
ไม่เป็นไร ดาบกับหม้อเบากว่าปกติมากๆ
แบบนี้ฉันคนเดียวก็ชนะได้
แต่ว่า…
จะพูดยังไงดี
อยู่ในร่างนี้…
มันเหนื่อยเป็นบ้า
บ้าเอ๊ย ได้แพ้แน่ๆ
ทุกคน เผ่นจากตรงนี้กัน
เซนชิ อุ้มมาร์ซิลเข้าไปในประตู
อิซึสึมิ
ตามเสียงกระดิ่งนี้ไปเลย
ชิลชัค เอาฝาหม้อไป
ใส่เกียร์หมาโกยแน่บ
ทำไงดี
ร่างนี้ไม่สะดวกเอาซะเลย
แถมยังย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้อีก
ช่วยไม่ได้นี่นา
มีแต่ต้องภาวนาให้ข้างหน้ามีเห็ดนั่นงอกอยู่แล้วล่ะ
นี่มันสมบัติโบราณของพวกคนแคระแท้ๆ เลยนะ
เห็ดนั่นโตแถวนี้ด้วยเหรอ
แต่ร้อนจังเลยแฮะ
ทำอาหารกันดีไหม
ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไมเซนชิถึงชอบทำอาหารแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
ร่างนี้หิวเก่งสุดๆ เลย
แต่ไม่เคยเห็นนามารินึกครึ้มมาทำอาหารนะ
การทำอาหารเป็นการทบทวนตัวเองที่ดีที่สุด
นวดแป้ง น้ำ เกลือ แล้วก็ไข่ให้เข้ากัน
จากนั้นพักไว้
ระหว่างนั้น ผสมหัวหอม และผักอื่นๆ ที่สับแล้วลงไปในเนื้อบด
นวดให้เข้ากัน
เอาแป้งที่พักไว้มาปั้นเป็นแท่งยาว
หั่นเป็นชิ้นเท่าๆ กัน
รีดเป็นแผ่นบางๆ
วางไส้ลงบนแป้งที่รีดไว้แล้วห่อ
ห่อไปเรื่อยๆ
แปลกแฮะ
ระหว่างทำงานเงียบๆ ใจก็เย็นลง
ทำเยอะไปหน่อยไหม
ห่อสวยดีนะ
เสร็จเรียบร้อย
(เกี๊ยวฮิปโปกริฟฟ์ต้ม)
รูปร่างดูคุ้นๆ แต่กลิ่นต่างกันลิบลับ
รู้สึกแปลกๆ แฮะ
ไม่ใส่หัวมันหรือชีสลงไปสินะ
ที่บ้านเกิดฉันจะเอาไปทอด
- ทานแล้วนะครับ - ทานแล้วนะคะ
ระวังด้วย อย่าให้มันลวกเอา
ช้าไปไหม
แต่จะว่าไป
มันก็อร่อยแปลกๆ นะว่าไหม
ความต่างทางเผ่าพันธุ์มีผลต่อรสชาติด้วยเหรอ
ไม่นะ อันนี้ใครกินก็อร่อย
แปลกดีเนอะ
ทุกภูมิภาคและทุกเผ่าพันธุ์ มีวิธีทำเกี๊ยวแตกต่างกันออกไป
แต่สุดท้ายก็อร่อยหมดทุกแบบ
จริงด้วยสิ
ก็เหมือนพวกเราตอนนี้ไง
ถึงจะมีบางอย่างเปลี่ยนไป
แต่ยังไงเราก็ยังเป็นเรา
เราต้องทำได้แน่
แค่นี้ก็จบสวยๆ ได้แล้วนะ
เพ้อเจ้อไปเองทั้งนั้น
ว่าแต่ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่นเลยแฮะ
อยากรู้จังว่าเอาไว้ทำอะไร
เป็นป้อมปราการป้องกันแบบหนึ่ง ที่พวกคนแคระสร้างไว้ไม่ใช่เหรอ
ป้องกันเหรอ
ตั้งแต่สมัยที่เอลฟ์กับคนแคระทำสงครามกันน่ะ
ที่โรงเรียนเขาไม่สอนเหรอ
ทั้งสองฝ่ายแข่งกัน พัฒนาวิทยาการให้ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ
จนสุดท้ายนำไปสู่หายนะ
ทีนี้พวกเอลฟ์กับคนแคระ ก็กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย
ถึงได้ไวกับเรื่องวิทยาการในดันเจียน
ยิ่งดันเจียนนี้ เป็นที่ที่หลายวัฒนธรรมมาเจอกันด้วย
เข้ามาแทรกแซงเมื่อไหร่ ได้เป็นเรื่องราวใหญ่โตแหงๆ
พูดถึงเรื่องนั้น
ถ้าเรามีปัญหากับพวกเอลฟ์ เธอช่วยจัดการได้ใช่ไหม
เอ๊ะ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย
ก็เธอบอกว่าแม่ทำงานในราชสำนักนี่
ไม่มีเส้นสายบ้างหรือไง
เรื่องนั้นมัน…
เอาน่าๆ
ยังไงตอนนี้เขาก็เป็นฮาล์ฟฟุต
ถ้าจะมีใครต่อรองกับพวกเอลฟ์ก็ต้องเซนชิสิ
ฉันจะทำให้ดีที่สุด
หาทางกลับร่างเดิมให้สุดความสามารถกันดีกว่า
- เห็นด้วย - เห็นด้วย
คำบรรยายโดย: กิตติพงศ์ แลสันกลาง