DBAMY O BEZPIECZEŃSTWO I PRYWATNOŚĆ UCZESTNIKÓW PROGRAMU.
WSZYSCY PACJENCI WYRAZILI ZGODĘ NA UDZIAŁ W PROGRAMIE
I UJAWNIENIE DANYCH MEDYCZNYCH.
Skyhall 1 Northwest Center na badanie lekarskie.
NA TERENIE NOWEGO JORKU
WYKONUJE SIĘ 2,7 MILIONA POŁĄCZEŃ ALARMOWYCH ROCZNIE.
TO PRAWIE 300 POŁĄCZEŃ NA GODZINĘ.
871 do Medic 6.
Mężczyzna, 74 lata, duszności i problemy z mówieniem.
Połączę pana z transplantologią.
Nebulizator nie pomaga.
Jaki jest adres pacjenta?
Czy pacjent jest gotowy?
Potrzebujemy wstępnego rozpoznania.
6 medic 99. To standardowa odpowiedź.
- 10-4. - Proszę powiedzieć, co się stało.
Jest przytomna?
Oddycha?
Sky One Health, mam zlecenie transportu.
Sky Health One, mów.
Mężczyzna, 53 lata.
Waga pacjenta...
6 medic 40, mam kobietę, 27 lat, z silnym bólem brzucha
po prawej dolnej stronie, być może zapalenie wyrostka.
Adres, 85 Hoffman Avenue...
NOWY JORK
SZPITAL LENOX HILL LENOX HILL GREENWICH VILLAGE
SZPITAL UNIWERSYTECKI NORTH SHORE SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Sky Health One, mam zlecenie lotu
ze Staten Island, North University Hospital.
Pacjent z podejrzeniem udaru leci do szpitala Lenox Hill.
Musimy działać szybko.
Liczy się każda chwila.
Możemy lecieć.
Wiemy tylko, że mamy podejrzenie udaru.
PIELĘGNIARKA POKŁADOWA
Jeszcze nie wiem, jakiego rodzaju.
Każda sekunda się liczy, więc musimy mieć pewność,
że robimy to, co trzeba.
Problemem w Nowym Jorku
i na Long Island są korki.
Kiedy liczy się czas,
możemy polecieć tam, gdzie potrzebuje dotrzeć pacjent.
W takich chwilach jestem stanowcza. Wiem, czego chcę.
Wiem, co trzeba zrobić.
Zróbmy tak.
W sytuacjach stresowych człowiek działa na autopilocie.
Ludzie nie potrzebują twoich łez. Potrzebują pielęgniarki albo lekarza.
Jestem MacKenzie.
Będę pani pielęgniarką podczas lotu.
Chcę panią zbadać.
Proszę podnieść obie nogi.
Dobrze.
Mam raport od pielęgniarki.
Przewróciła się. Miała problemy z mówieniem.
To się nie zmieniło.
Być może to krwotok w tętnicy środkowej mózgu.
- Raz, dwa, trzy. - Dobra.
Założę pani ciśnieniomierz, dobrze?
Zajmiemy się panią, obiecuję.
120 na 78. W porządku.
- Trzymajcie się. - Na razie.
Dotrzemy na Manhattan naprawdę szybko,
bo przelecimy nad korkami.
Stamtąd pojedziemy karetką do szpitala.
Poziom tlenu trochę spadł. Chcesz założyć jej maskę?
Tak.
Lepiej się pani czuje?
Słyszy mnie pani?
Reaguje trochę słabiej, niż wcześniej.
- Odpinam pasy. - Dobra.
Jak daleko?
- Dwie minuty. - Dobrze.
Wszystko w porządku, zajmiemy się panią.
Tak.
Wieziemy kobietę, 34 lata, przewróciła się.
Zachowywała się dziwnie, nie mówiła,
więc obawiamy się, że mogła mieć udar.
Przez to, jak uderzyła się w głowę,
może mieć krwotok.
Próbujemy przewieźć ją do Lenox Hill.
6 Medic 99 Central. Macie mnie w drodze do Lenox Hill?
6 Medic 99, 82 do Lenox Hill.
Ktoś, kto nigdy nie był w karetce,
nie wie, jak ważna może być każda minuta.
Ma prawie tyle samo lat, co ja.
Myślę o różnych rzeczach, o jej rodzinie.
- Masz roztwór soli? - To pierwsza rzecz, jakiej cię uczą.
Nie angażuj się,
bo kiedy musisz odejść, będziesz mieć złamane serce,
bo chciałabyś móc zrobić więcej.
Mogę się tylko modlić.
Mamy transport ze Staten Island.
Dobrze.
Kobieta, 34 lata, po upadku.
Skarżyła się na ból głowy. Najgorszy w życiu.
Nagle poczuła osłabienie z prawej strony.
Dwa, trzy. Dobra.
Jak ma pani na imię?
Pobierzcie krew i podłączcie ją pod monitor.
- Jest pani w dobrych rękach. - Będzie dobrze.
Ciśnienie 109 na 69.
Proszę podnieść nogę.
Dobrze. Swoją drogą, ładne buty.
Proszę ścisnąć mi palce. Dobrze.
Zawieziemy panią na tomografię.
Zaopiekujemy się panią.
POGOTOWIE: NOWY JORK
NIE JESTEŚCIE SAMI
Może pan zdjąć maskę?
Tak. Tak dobrze?
- Tak. - Dobrze.
Mój dziadek był lekarzem na Kubie. Był pediatrą.
Nie dorastałem przy nim, bo został na Kubie.
Urodziłem się i wychowałem w Queens w Nowym Jorku.
Poszedłem na medycynę, myśląc,
że będę pediatrą, jak dziadek,
ale zakochałem się w chirurgii.
CHIRURG DZIECIĘCY
W natychmiastowej pomocy komuś i w tym, jak szybko widać wyniki.
Wychowałem się trzy ulice stąd.
Moja mama nadal tam mieszka,
więc dzieci, którymi się zajmuję, to nie są po prostu jakieś dzieci.
To dla mnie dom.
Stworzenie największego centrum urazów dziecięcych w Nowym Jorku
to dla mnie ważna sprawa.
ODDZIAŁ URAZOWY B
Zajmij się też drugą stroną, dobra?
Zajmuję się transportem pacjentów pediatrycznych.
Mamy przeszkolenie z intensywnej terapii,
więc możemy pomóc, kiedy pojawia się pacjent z urazem.
Wtedy wszyscy wkraczają do akcji.
Mamo, tato, podajemy Benadryl. Może zrobić się śpiący.
Nie martwcie się. Będziemy zaraz za drzwiami.
Przyjdziemy za parę minut.
Dobrze jest móc w czymś pomóc,
bo mam tu dzieci, więc jakby coś się wydarzyło,
trafiłyby tutaj.
BIURO TRANSPORTU
Nadjeżdżają organy.
Poczekaj chwilę.
Tu Donald z Cohenów. Mogę rozmawiać z pogotowiem dziecięcym?
To nasza centrala telefoniczna.
Jesteśmy jednym z niewielu zespołów transportu dziecięcego w okolicy.
Tu Donald.
Nasi lekarze szkolą nas na wysoki poziom.
Zewnętrzne ośrodki dzwonią do nas jak na pogotowie
i często chodzi o przewiezienie do naszego ośrodka.
Tu Donald z transportu.
Mężczyzna, 17 lat, dwie rany wlotowe. Prawdopodobnie dwie rany wylotowe.
Przebita przepona, rozdarta wątroba,
żołądek i śledziona.
Gotowi!
Wciąż krwawi.
Właśnie wezwano nas do urazu pierwszego stopnia.
Siedemnastolatek postrzelony wczoraj wieczorem.
Przywieziono go na pogotowie do jednego z naszych szpitali.
W ciągu nocy trzy razy prawie umarł.
Nie mamy jeszcze wszystkich informacji,
co zdarza się często w świecie medycyny urazowej.
Musimy podejmować decyzje na bazie niepełnych informacji.
Cześć, jak się macie? Kto jest z mojego zespołu?
Dzień dobry, doktorze.
Dla zespołu najważniejsze jest to, że chłopak był na intensywnej terapii.
Musimy być skuteczni.
Chcemy tylko tomografię i angiogram. Musimy przygotować go na następny etap.
- Rodzina też tu jest. - Mama jest z nami.
To Joshua, siedemnastolatek.
Ma liczne rany postrzałowe. Miał usuniętą śledzionę.
Miał też operację wątroby i trzy resekcje żołądka.
Joshua, wszystko w porządku. Jesteś w szpitalu.
Czy doszło do urazu szyi?
- Nie. - Czy był to skutek napaści?
Nie znamy historii...
Mamy urazy kości ramiennej i brzucha.
Dobra.
- Jeśli mamy plazmę... - Możemy podać plazmę?
Dobra, niech ktoś idzie załatwić plazmę.
Jeszcze jeden.
Mogę dostać jeszcze jeden?
Jestem doktor Prince.
Przepraszam, że spotykamy się w takim momencie.
Właśnie zabierają go z noszy, przenoszą rzeczy
i podłączają sprzęt, żeby wszystko monitorować.
Idziemy do sali obok zrobić tomografię.
Rozmawialiśmy z chirurgami, którzy go operowali.
Jesteśmy na bieżąco z sytuacją.
Chcemy tylko się upewnić,
bo sporo będzie się działo i musimy zaplanować następny krok.
Dobrze.
Ma pani do mnie jakieś pytania?
Po prostu się boję.
To zrozumiałe.
Przykro mi.
To zrozumiałe. Ma pani prawo się bać.
MAMA JOSHA
Nie jest pani sama.
Jesteśmy tu wszyscy.
Jesteśmy tu, żeby pani pomóc.
Wiem, że jest z panią reszta rodziny
i pozwolimy im wejść, kiedy będzie na to czas.
Pomożemy pani. Jesteśmy z panią.
Przykro mi.
Nie wiem, czy chodzi o Nowy Jork, o COVID-19,
ale świat się zmienił.
COVID-19 był ostrzeżeniem,
ale też źródłem stresu, z którym jeszcze sobie nie poradziliśmy.
Wiele osób zmarło z powodu przeciążenia szpitali,
poza tym ludzie przychodzili dopiero, jak byli naprawdę chorzy, bo się bali.
Ludzie z poważnymi problemami,
którzy unikali szpitali, nagle pojawili się na nowo
po hibernacji w czasie pandemii.
Martwi mnie rozmiar tego skrzepu.
Jest młoda i zdrowa.
Nie chcę z tym czekać. Jest za duży.
Jak ma na imię?
Julian. Chce założyć rodzinę.
Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze.
Dobrze.
Cześć wszystkim.
Dziewczyna była na weselu.
Jej lewa strona twarzy była osłabiona, ramię też.
Dostała udaru.
Ma duży zakrzep w prawej półkuli.
Możesz opuścić maskę i pokazać nam twarz?
Uśmiechnij się.
Wszystko wskazywało na naczyniak jamisty.
Potwierdziły to badania,
które wykazały, że skrzep zmniejszył się,
ale w przypadku 29-latki z całym życiem przed nią?
Nie chcemy ryzykować kolejnego krwawienia,
które na zawsze zmieni jej życie.
Skoro jej stan się poprawił, powinniśmy się tego pozbyć.
Zrobimy to jak najszybciej.
Większość operacji, które wykonujemy, są koniecznością,
co oznacza, że musimy je przeprowadzić, żeby zapobiec śmierci lub kalectwu.
Wstrzyknęliśmy lidokainę z epinefryną.
Mamy defibrylatory w gabinecie i na sali operacyjnej.
Zaczynamy!
Ma 29 lat.
Była na weselu z mężem,
chirurgiem ortopedycznym z North Shore.
Jest śpiewaczką operową
i przemiłą kobietą.
Jej mąż to dobry człowiek. Zróbmy to, jak trzeba.
Na Times Square padają kolejne strzały, podczas gdy ludzie szukają kryjówki...
To nasze zaręczyny. Wzięliśmy ślub cztery miesiące temu.
Jest śpiewaczką operową.
Chodzi też na przesłuchania na Broadway.
To był jej pierwszy musical.
Dzwoniła do jakichś 50 osób.
Mówiła, że nie chce iść spać
i nie wie, czy jeszcze z nimi kiedyś będzie mogła rozmawiać.
W czasie pandemii ludzie odwlekali wizyty u lekarzy.
Miało to poważne konsekwencje,
od wykrywania raka po pomiary ciśnienia krwi,
ZASTĘPCA ORDYNATORA NEUROCHIRURGII
co doprowadziło do wzrostu liczny przypadków
i opóźnienia rozpoznań, które powinniśmy byli postawić wcześniej.
Co ważniejsze, ludzie siedzieli w domu.
Teraz wychodzą na zewnątrz.
Wzrosła liczba napaści i postrzałów.
Pojawiła się frustracja, strach,
i przez to wszystko ludzie zaczęli szukać zaczepki.
SZPITAL LENOX HILL
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Zróbmy mu skan i przenieśmy go na intensywną terapię.
- Donald? - Tak?
- Jest na przenośnym monitorze? - Jeszcze nie.
Sprawdzam linię.
- Proszę go zakryć. - Jak z oddychaniem?
Mary Anne, możemy zaczynać?
Donald?
Dobra, do roboty.
Był na imprezie.
Postrzelili go kilka razy,
a potem zabrali go do małego szpitala w okolicy.
Po raporcie, jaki dostaliśmy, myślałem, że będzie w śpiączce.
Trzy razy miał zatrzymanie krążenia
i poinformowano nas, że nastąpiła śmierć mózgu.
Dlatego byłem w szoku, kiedy zacząłem oceniać jego stan,
a on otworzył oczy i zobaczyłem w nich strach.
To nie jest coś, czego byś sobie życzył, bo strach podnosi zapotrzebowanie na tlen.
Musimy dostosować nasze działanie,
żeby nie pogorszyć obrażeń.
- Podaliście krew? - Przed chwilą.
- Mamy płytki? - Podajmy płytki.
Utrzymanie kogoś przy życiu przez 25 minut poza karetką,
w niestabilnym środowisku, jest niezwykle trudne.
Dali mi tylko jedną jednostkę płytek...
- Podajemy je? Świetnie! - Podajemy.
Potem podajcie plazmę.
Dzięki, Donald.
65 miligramów. Lecimy.
Podłączymy, jak tylko go przeniesiemy.
Teraz rozłączę.
Trzymaj.
W porządku, Joshua. Przeniesiemy cię.
Nie ruszaj się.
Raz, dwa, trzy.
Bycie rodzicem sprawia, że ta praca jest trudniejsza.
Mam szesnastoletniego syna. To mógł być mój syn.
Nie wiemy, co się dzieje poza domem.
Ludzie przestają panować nad ego i nie myślą jasno,
a potem ich najbliżsi muszą sobie radzić z konsekwencjami.
- Jesteś starszym czy młodszym bratem? - Starszym.
Wiem, że dużo się teraz dzieje.
Próbuję przenieść go do sali obok,
a potem zastanowimy się, jaki powinien być następny krok.
- Zajmiesz się mamą? - Tak.
Podaliśmy płytki. Teraz podajemy plazmę.
To będzie czwarta runda plazmy. Potem podamy krew.
Nie ma ciśnienia.
Wazopresor.
Ile, jeden gram? Podaj mi strzykawkę.
Jak się zatrzyma, zajmiesz się nim?
To druzgocące.
Kilka kawałków metalu potrafi postawić młodego człowieka
na krawędzi życia i śmierci w dwie sekundy.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Medic 99, mamy ofiarę potrącenia z krwawieniem z przetoki.
Policja jest na miejscu.
Podejrzenie napaści. Kod trzy. Odbiór.
Kobieta, 57 lat, krwawi ze sztucznej przetoki.
Kiedy to się stało? Co się stało?
Walczę tylko z tobą.
Wszyscy wiedzą, że nikogo nie szanujesz.
Czemu mówisz, że nikt cię nie uratował?
Nigdzie nie idź. Zostań. Powiedz im, co się stało.
Dzień dobry.
Co się stało?
Chwileczkę. Możemy się nią zająć?
Da nam pan chwilę?
Próbujemy jej pomóc, dobrze?
- Jak się pani nazywa? - Vickie Williams.
Dzień dobry, pani Williams. Skupmy się na pani, dobrze?
Rob? Niech policja zajmie się sceną.
Ten młody człowiek w zielonym to pani krewny?
- Tak. - Dobrze.
A kto prowadził samochód?
Ten tutaj.
- W czarnym kapeluszu? - Tak.
Nie zapiął mi pasa.
Ma pani zawroty głowy albo ból?
- Uderzyłam się w głowę. Boli mnie. - Może pani ścisnąć mi rękę?
Chce pani tu zostać czy jechać do szpitala?
- Do szpitala... - Dobrze.
Proszę pani, nazywam się Vicky.
Zmierzymy pani ciśnienie. Lewe ramię.
Obie mamy na imię Vicky. Co robimy?
- Straciła pani dużo krwi. - Pójdziemy na obiad?
Proszę się nie martwić, zajmiemy się wszystkim.
Dziękuję, Vicky.
Dobra.
- W porządku? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
Wygodnie pani?
Nie rozmawiam z tobą.
Nie rozmawiam z tobą!
Przepraszam.
Moje żebra!
- Tak lepiej? - Moje żebra!
Przepraszam.
Moje żebra!
Jak możemy pani pomóc?
Podłóżcie mi coś pod ramię.
- Dobrze. - Mamy to przesunąć?
Jak ruszymy, pani żebra będą odbijać się od barierki.
- Obłożymy panią. - Tak...
Posadziliśmy panią na poduszce. To przechyla panią na lewo.
Ruszamy.
- Leo to szatan. Mówiłam wam. - To pani mąż?
- Nie. Nie jesteśmy małżeństwem. - Tylko zapytałam. Przepraszam.
Rozumiem.
Jest w moim życiu od 12 lat.
Dwanaście lat męczarni.
Chce pan coś powiedzieć, zanim pojedziemy?
Coś miłego, jasne?
Kochanie, jestem z tobą.
Zaraz z tobą będę. Słyszysz?
Nie odzywaj się do mnie, Leo.
Co zrobiłem nie tak?
Jest zła, bo nie spuściłem łomotu kierowcy.
Dlatego jest zła?
Powinien był skopać mu tyłek, jak zobaczył krew.
We wtorek pochowam syna.
- Przykro mi. - Nie chroni mnie!
Chcesz, żeby moje dzieci chroniły twój stary tyłek?
Nieważne.
Do zobaczenia na miejscu, Leo.
Jesteś bezduszny.
Staramy się ją uspokoić. Do zobaczenia. Dziękuję.
„Musimy porozmawiać o ryglu w podłodze”.
Powiedziałam: „Zjedź na środkowy pas”.
„Czego ona się boi, kurwa?”.
- Tak do pani powiedział? - Tak. „Czego się boi, kurwa?”.
Jest bandytą.
Należy do gangu.
Ma wytatuowaną łzę.
Chcesz, żeby ktoś cię wysłuchał
i zauważył.
Tylko tyle. Wysłuchał i zauważył.
Musimy wyciąć tę żyłę.
Następna żyła jest pod spodem,
czego się można było domyślić.
Widzicie?
To właśnie teraz rozcina,
a potem otworzy płat czołowy i skroniowy.
Można to zrobić w ten sposób.
Dostaniemy się tutaj.
Musimy się tego pozbyć.
Dalej.
Wszędzie żyły.
Dalej.
Czekaj, aż powiem, cholera. Dalej.
Ściany żyły są dużo cieńsze od ścian tętnicy,
więc możesz przesuwać tętnicę bardziej energicznie.
Nożyczki.
Przetnę to gówno. Jestem tam.
Nie, brakuje ci centymetra.
Nie. Powinienem tam być. Nie rozumiem.
- Widzisz to żółte? - Wszędzie jest żółte.
Nawigacja.
Co jest, kurwa? Co to jest?
To ten pieprzony guz?
Jest trochę szary.
Rachel, mogę się przybliżyć? Naciśnij pedał.
- Nawigacja jest na miejscu. - Zjeżdżasz z przedniej części.
Jest taki duży, że nie powinienem uderzyć.
Właśnie. Teraz krwawi.
Możesz podać elektrodę? Chcę spróbować stymulacji.
Chyba widzę.
Będę trzymać się z dala od tej arterii. To tutaj.
Widzicie to?
Jest za duży, żeby wyciąć go w jednym kawałku.
Elektrokauter.
To stąd ta krew.
To jak wyciskanie pęcherza.
Podkręć do 35. Dalej.
Tyle krwi.
Nie przestaje lecieć.
Patrz, ciągle leci, John. Niesamowite.
Nigdy nie widziałem aż tyle. To ogromny skrzep.
Poproszę o większy ssak.
Łatwo się tym chwyta.
Wychodzi.
A co z tym, co wyciągniemy?
Proszę.
To mój palec, dla porównania.
Wyszło za jednym razem. Chyba nic nie zostało.
- Myślę, że to tyle. - Tak, wygląda dobrze.
Patrząc na rozmiar tego czegoś,
można sobie wyobrazić, jak to siedzi w środku jej mózgu.
To pękło. Wygląda idealnie.
- Wspaniale, nie? - Miała szczęście.
Myślę, że zrobiliśmy, co trzeba
i cieszę się, że byłeś tu ze mną.
W nagłych wypadkach
pracujemy razem i wspieramy się nawzajem,
bo to chwile pełne emocji,
które zostają w pamięci na długo, jeśli coś pójdzie nam dobrze albo źle.
Zadzwoń do mnie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wiem, że jest pani zmęczona, ale proszę nie spać.
Może pani mieć wstrząśnienie mózgu.
Proszę nie zasypiać. Już prawie jesteśmy.
Każde wezwanie to nowa historia.
Spotykamy się z różnymi sytuacjami.
Każdy toczy inną bitwę.
Czasem zastanawiam się, co doprowadziło do tej sytuacji.
Dzwonią do nas, bo czują, że to sytuacja awaryjna,
i choć my jesteśmy do tego przyzwyczajeni,
myślę, że to bardzo ważne, żeby nie tracić kontaktu,
żeby zajmować się nimi jak najlepiej przez te 30-40 minut.
Staram się, żeby czuli się bezpieczni
i wysłuchuję ich potrzeb.
Jeszcze raz przyjrzę się pani ręce.
Bardzo dobrze. Proszę położyć.
Dojechaliśmy.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Daje mi to do myślenia, jak bardzo ważne jest to, żeby być tutaj,
w stu procentach, fizycznie i psychicznie,
żeby móc dokonać zmiany.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
- Don, masz cokolwiek? - Nie, nic.
Podaj mu setkę. Podkręć do stu. Nie widzę przeciwwskazań.
Jakie tętno?
Tętno 118.
Podałeś norepinefrynę?
KAPELAN
Czuję tętno. Nie powiem ci, ile.
Daj znać, jak coś usłyszysz.
Ciśnienie jest poniżej 140. Skurczowe.
Skurczowe 140? Czyli zareagował dobrze.
- Tak myślę. - Świetnie.
Jak będziemy mieć przyzwoite tętno i ciśnienie,
możemy zrobić skan?
Raczej nie krwawi z żołądka.
- Nie ma rumieńca. - Klatka piersiowa wygląda w porządku.
Nie musimy go otwierać, jakby się zatrzymał.
Nie widzę powodu, żeby go otwierać.
Zawieźmy go na intensywną terapię.
Don poda epinefrynę, jak będzie trzeba.
- Rozłączamy. - Dobra.
- Odliczaj. - Gotowy?
Raz, dwa, trzy.
Mam rurkę. Podłączony.
Pogorszyło mu się, jak to robiliśmy
i musieliśmy przetoczyć mu sporo krwi
i dać leki obkurczające naczynia
i różne inne rzeczy.
Przez cały czas było ryzyko,
że spadnie mu ciśnienie albo serce zacznie bić nie tak,
jak wczoraj w nocy, kiedy prawie umarł.
Szukałem pani.
Dobra wiadomość jest taka, że nie widzimy krwawienia
z żadnej z głównych tętnic
ani z wątroby.
Zabierzemy go piętro wyżej, na intensywną terapię.
Nie sądzę, żeby potrzebował operacji.
Dobrze...
Najgorzej jest, kiedy zdajesz sobie sprawę,
że nie możesz pomóc dziecku.
Ta chwila, kiedy ja o tym wiem,
ale rodzice wciąż mają nadzieję,
ten moment, zanim pomagam im zrozumieć
nową rzeczywistość, z którą muszą się zmierzyć.
Przez całe popołudnie
będziemy go obserwować i wtedy zdecydujemy...
- Ale jest teraz bezpieczny? - Jest...
Jest bezpieczny, jeśli chodzi o operację.
Ale to jeszcze nie koniec, jeśli o to pani pyta.
Na razie musimy czekać.
Musimy go przetransportować
i chronić go przed poważnymi sytuacjami,
w których serce przestaje działać.
I...
Postaramy się przetrwać noc, dobrze?
Jako rodzic nie wiesz, co się dzieje,
nie jesteś z nimi, więc są chwile,
kiedy wiele się wydarzyło, a rodzice o niczym nie wiedzą.
Rozumiem, że życie tego dziecka
będzie dalekie od tego, jak to sobie wyobrażali.
Jako młody neurochirurg, nawet już jako student
czułem pociąg, żeby pomagać w tych nagłych sytuacjach.
Musisz uszanować fakt, że to poświęcenie
dla życia innych to coś, co robimy codziennie
i z czym żyjemy przez cały czas.
- Gotowe. - Co za szczęście.
Nie potrzebujesz tego.
Rozmawiałem z twoim mężem. Wie, że wszystko jest w porządku.
- Pokaż mi zęby. - Uśmiechnij się.
Ściśnij mi rękę.
Trochę słabo, ale to normalne.
Poruszaj palcami u nóg.
Dobrze.
Poszło idealnie.
Mam powiedzieć twojemu mężowi, że żyjesz?
Dobrze.
Wszystko w porządku.
Wygląda dobrze.
- Świetnie poszło. - Tak?
Bez problemów, wszystko w porządku.
Jestem jak najlepszej myśli.
Jak byliśmy w korze ruchowej, nie mieliśmy dużo miejsca.
Nie chcieliśmy przesadzić.
Wolę potem zrobić małą operację, jak będzie czuła się lepiej.
To nie jest rak, więc zawsze można z tym poczekać.
Czeka was długie, szczęśliwe życie.
- Dobrze. - Dzięki.
- Trzymaj się. - Dzięki.
- Dobra. - Dziękuję.
- Trzymaj się. - Jesteś super.
Wzruszyłem się przy nim.
Będzie wyglądać świetnie.
Może mieć jakieś deficyty.
Nie byłbym zdziwiony.
Byliśmy blisko.
Podniesiemy panią. Jest pani ciepło?
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII NEUROCHIRURGICZNEJ
Dzień dobry.
Jak się pani ma?
- Dobrze. - W porządku.
- Co się stało? - Jestem taka szczęśliwa.
Ludzie zasługują na ciebie.
Zasługują na kogoś, kto da z siebie wszystko.
To był dobry dzień.
Opieka zdrowotna będzie ważna dla każdego z nas.
Pandemia tego dowiodła.
Udowodniliśmy, że ludzie wciąż chcą pomagać.
Syreny są ścieżką dźwiękową miasta.
Wiele z nich oznacza kogoś w potrzebie.
I nagle, w tym całym bagnie...
Potrzebujesz kogoś i ten ktoś nadchodzi.
Zespół codziennie się zmienia. Różne pielęgniarki, różni chirurdzy.
Wkładamy wysiłek, żeby całą dobę zapewniać specjalistyczną opiekę.
Wszyscy razem jesteśmy tu, żeby zająć się tymi dziećmi.
- To mój najmłodszy. - Tak.
To boli, patrzeć, jak cierpi
i nie móc mu w żaden sposób ulżyć.
To boli.
Te wszystkie lata, wszystkie łzy,
cała ta praca,
którą wkłada cała rodzina.
A jedna kula może to zniszczyć w sekundę.
Ma 17 lat,
mój syn za dwa dni kończy 16 lat.
W środku to wciąż mali chłopcy.
Wiem, że dla jego matki wciąż jest małym chłopcem.
Martwię się, że choć był zdrowy i silny,
wstrząs, jakiego doznało jego ciało, był tak mocny,
że jest teraz jak samolot, który za chwilę się rozbije.
Jeszcze nie zdążył wyrównać.
Czy uderzy o ziemię, zanim damy radę go z tego wyciągnąć?
Napisy: Dorota Dołęga