- Uri ng bababaan? - Matarik.
Konsiderasyon sa kapaligiran? Handa sa paglapag.
Mukhang ayos kayo.
Nilipad ng Northwell Center, Sky Health One ang Southside,
papunta sa North Shore University daan sa South Shore Round.
Masakit pa ba ang dibdib mo, Samara?
Samara? Kailangan mo pa ng gamot sa sakit? Oo? Sige.
Maghahanda kaming bigyan ka ng morphine.
Minsan nagdudulot ng pagkahilo ang morphine,
kaya bibigyan ka rin namin ng Zofran.
Samara, kumusta ang pakiramdam mo? Samara? 'Di siya sumasagot.
Kailangan nating kumilos. Bumagsak ang presyon niya.
Patay na ang EKG niya.
Sige, gusto mo? Isa-shock natin, Mike.
Sige.
- Samara? Walang sagot. - Charging.
- Sige na. - Magcha-charge tayo.
- Clear na ako, ikaw, lahat ba clear na? - Clear na.
Ipinadala ang shock.
- Ritmo at... - Tingnan ang pulso. Napakabagal.
Walang nararamdamang pulso.
Sige, tabi. Bibigyan ko siya ng chest compression.
Isa, dalawa, tatlo,
apat, lima, anim, pito, walo, siyam,
10, 11, 12, 13, 14...
- At handa sa shock. - Okay.
- Clear? - Clear na ako.
Ipinadala ang shock.
- Mahinang pulso. Napakahina. - Naramdaman ko rin.
Nagloloko ang EKG niya. Sabi na mangyayari ito.
Bumabagsak ang O2 niya. Kailangan niya ng dalawang hinga.
- Sige. Ano'ng ETA natin, Mike? - Limang minuto.
'Di pa rin siya sumasagot, pero may pulso siya.
Magandang pagsasanay 'yon.
OSPITAL NG UNIBERSIDAD NG NORTHSHORE
Pakiusap, tulong! Tulungan n'yo ako!
Ibabato ko ang lahat.
Ang babaeng ito! Nagwawala siya.
Naku po.
Okay, pulang telepono.
'Yan ang bat phone natin. May isa pang kasong parating.
Lenox Hill Greenwich Village.
May 45 taong gulang na babae, hinihinalang overdose.
Hirap ang paghinga niya, mababang SpO2 level.
Isandaang porsyento.
Ire-resus ng stat team, limang minuto.
Ano'ng buong pangalan mo?
May kasaysayan siya ng seizure.
Sinusunod niya raw ang mga gamot at psychiatric niya.
- Naninigarilyo ka ba? - Oo.
Nagka-COVID ka?
- Hindi? - Hindi.
Nabakunahan ka? Mabuti.
Wala siyang hangin.
Kailangan na nating mag-resus. Lalagyan ko siya ng tubo.
- Lason ng droga ito. - Mukhang ganoon nga.
Ayusin n'yo ang panghigop.
Handa na ang mga gamot? Sige. Maayos ang linya, 'di ba?
Kumuha tayo ng mas magandang waveform.
Ilagay na. Okay, naglagay na tayo ng tubo para sa daanan ng hangin.
Mababa na ang sat niya, nahihirapan na siyang huminga, okay?
- Pumasok ba? - Pumapasok ang hangin.
Pasok na ang hangin.
Magandang pagbabago ng kulay.
- Pahingi nga ng NG tube, pakibilis? - Sige.
Salamat.
'Di ko alam ano'ng tinira niya.
Talagang ER ang isa sa pinakaunang pinagkukunan ng maraming pasyente.
Ayaw naman kitang i-staple nang 'di nagsasabi.
Matapos ang nangyari sa pandemya,
makikita mo ang mas maliwanag na bilang ng taong nangangailangan.
May code stroke kami, kaya susuriin ko siya agad.
Nakakakita talaga kami ng mga pasyente na 'di pa nakakabawi
sa kawalang atensyong medikal na 'di nila nakuha noong pandemya.
Hi! Ako si Dr. Macri, kumusta ka?
Sabi ng tauhan sa ambulansya, tumawag ka ng ambulansya kanina.
- Oo. - Kaya mo bang gumalaw na may...
Gumamit ng walker?
May tungkod ako,
kung lalakad ako mula rito papunta roon, 'di ako makahinga.
Okay. Gaano na katagal nangyayari 'yan?
- Ilang taon na. - Dalawang taon?
Gaano ka na katagal nagkukulong sa bahay?
Apat na buwan.
Apat na buwan ka nang 'di umaalis ng bahay? Wala?
- Hindi. Walang gamot o anuman. - Okay.
Marami pa ring pasyenteng dumarating na matindi ang sakit,
na nagdulot lang pa ng ibang problema.
Hingang malalim. Hinga at buga.
Sa puntong ito, kung merong may sakit, buhay at kamatayan na 'yon.
Dadalhin sila ng EMS sa kailangan nilang ospital.
- Nasaan siya? - Nasa bahay.
- Hello? - Hello!
Nakahubad ka ba?
Hindi naman lahat, pero may makikita rin sila.
- Tingnan mo ikaw! - Sinong titingin sa'yo?
Kamukha niya si Heneral Zod sa Superman.
Oo nga. Pwede bang...
Oo!
- Nagpipinta siya ng kwarto niya. - Oo. Kwarto muna niya.
- Gagawin mo ang buong bahay? - Ano'ng kulay?
May mga neutral na kulay siya. 'Di siya puro pink.
'Di ka ba magpa-pastel, parang ganoon?
- Hindi. Kulay lupa. - May Yuma Sand kami.
Nasasabik na ako!
Sige. Aalis na ako. Paalam.
- Sige. Mahal kita. - Mahal din kita.
Babay.
Kitakits!
Siya si Leonidas.
Skyhealth, may duguan sa Peconic. Parang pagdurugo ng bituka.
Kailangang dalhin sa trauma center ng South Shore University Hospital.
May nagtanong sa akin,
bakit ginagawa ko pa rin ito kahit buntis ako?
Parang gusto kong malaman niyang kahit ano kaya niya pa ring gawin.
Alam natin ang likas na panganib ng pagsakay sa helicopter.
Sa kasamaang palad, nalagay ako sa programa
na namatayan kami dahil sa pagbagsak ng helicopter.
Kakanselahin ba natin ang flight?
- Hindi. - Negatibo.
Pero sinanay tayo. Maraming pagsasanay,
maraming tuloy-tuloy na edukasyon na nangyayari sa trabahong ito.
Alam mo, marami akong iba't ibang lisensya ng estado para sa pagna-nars.
Kailangan kong maging rehistradong paramediko ng bansa.
May dalawang magkaibang lisensya ng estado sa EMT.
Tinitiyak nilang mahusay ang pagsasanay mo at may kakayanan ka.
Ipinagkakatiwala ko nang buo ang buhay ko sa mga piloto at mga tauhan namin.
Kailangan agad ma-dialysis ng kidney transplant ko ngayong umaga.
- Okay, iaakyat namin siya. - Sige.
Si Chris, isang binatang may kasaysayan ng sakit na tinatawag na FSGS,
na nagdudulot ng pagkakaroon ng peklat ng bato niya
at paglalabas nang maraming protina.
Ang problema, nagsisimula nang mamatay ang bato niya
at kailangang ma-dialysis ng mga pasyente.
Napakahirap ng kaso ni Chris,
dahil para makapag-dialysis,
kailangang lagyan ng linya ang malaking ugat sa dibdib,
at naimpeksyon si Chris sa linya,
at nagdulot ng impeksyon sa mga balbula ng puso niya.
Kinailangan niya ng dalawang operasyon sa puso, dahil sa pagda-dialysis,
at dahil 'di siya agad makakuha ng kidney transplant.
Sige, kaibigan.
- Ano'ng operasyon natin, pare? - Kidney transplant.
Naging mas mahirap ang daan niya para makakuha ng transplant
kaysa sa tipikal na pasyente namin.
Naaalala mo, pangkalahatang operasyon?
Nasa Nassau County kami para sa operasyon.
Nasa Bahamas ka, nakataas ang paa, umiinom, nakatingin sa dagat.
- Masayang alisin sa dialysis? Karamihan... - Oo naman. Syempre.
- Kayang kaya mo ito. Okay, tol? - Salamat, dok.
Magdo-donate ang kapatid mo, 'di ba?
- Oo. - Pero hindi natuloy.
Naalala ko, nalungkot ka.
Sa sandaling 'yon, naghanda ka nang tumanggap ng bato sa patay?
'Di ko alam ang mangyayari. Umaasa lang ako sa pinakamabuti.
Inaasahan ko na ang pinakamalala.
Oo. Buweno, mahusay ang nakuha mo, pare.
Oo.
Naglabas siya ng mensahe sa Facebook.
Kalaunan, nagkaroon kami ng anonymous na donor na lumapit sa center.
Ayaw niyang ipaalam na magdo-donate siya,
at ayaw niyang makaramdam si Chris ng utang na loob sa kanya.
Sige, napag-usapan na natin ang mga detalye.
Magkita tayo sa loob paglipas ng limang minuto.
- Sige. Nandoon lang ako. - Okay. Sige.
Nalaman namin na 'yon palang partner ni Chris sa NYPD,
a
at ngayon, ililigtas ng partner niya ang buhay niya.
Ayaw ni John ipaalam sa tatanggap kung sinong nagbigay sa kanya ng kidney,
kaya ginawa talaga namin ito nang magkahiwalay.
'Di ito madaling desisyon.
Kinausap namin siya tungkol sa lahat ng posibleng komplikasyon,
epekto, resulta, pansamantala at pangmatagalan.
Operasyon ito. Hindi pamamasyal sa parke.
At gusto pa rin niyang mag-donate.
May kaunting panganib sa donasyon, pero sa karanasan ko,
'di nito napipigilan ang mga gusto talagang mag-donate.
Daan palabas ng kakapusan sa organ ang pagiging donor sa kidney transplant.
Libu-libo ang naghihintay sa dialysis, ang naghihintay sa mga bato.
Siya ang bayani ng araw.
John, pwede bang umusod ka nang kaunti para mapakinggan ko ang baga mo?
Okay.
- May masakit ba sa'yo ngayon, John? - Oo.
Gaano kalala sa pagitan ng 0 hanggang 10?
- Labing-isa. - Sampu ang pinakamalala...
- Saan banda? - Sa binti ko.
Okay. Meron ba sa tiyan?
Wala. Masakit din ang dibdib ko,
dahil sa paghampas ng doktor noong isang araw.
- Binigyan ka ng CPR. Masuwerte ka. - Kaya buhay ka pa.
Pasensya na, 'di ko siya matulungan. Itayo n'yo.
Aray ko.
- Gusto mo ng papatungan ng ulo? - Oo.
- Mas maayos ba? Okay. - Oo.
Sige, hawakan natin ito at igagalaw pakanan...
Diyos ko, tulungan mo ako.
- May Apache ba kayo riyan? - Mahilig ka sa helicopter?
- Oo, mahilig ako sa helicopter. - Ako rin. May Eurocopter 135 kami.
Dalawang makinang rotor system.
- Ayos. - Oo.
- Nakasakay ka na ba sa helicopter? - Hindi.
Para makausap ka namin, kailangan mong mag-headset.
Dapat napakalapit nitong mikropono sa bibig mo.
Air Force One, tara na.
Iisipin ko, ikaw ang saging sa New York
dahil balot na balot ka sa dilaw na balat, ha?
- Mag-ingat ka, tol. - Ingat, pare. Ayos ba?
Iba si John. Karamihan 'di ganoon kakalma.
- Ayos na ang pakiramdam mo? - Nandito lang ako.
'Di mo dapat sabihin 'yon habang paalis ng ospital.
Pasensya na.
Alam ko.
- Sige, pwede nang magsimula. - Ayos na tayo.
Nasa bingit ang buhay ni Josh.
Sobrang maselan. Hindi tiyak ngayon,
kaya sana maoperahan siya para malaman kung ano'ng nangyayari.
Napakahirap talaga ng paglalakbay niya.
Lalaban tayo nang mabuti para sa binatilyong ito.
Alam naming nandoon siya. Gumagana ang utak niya.
Hindi laging ganoon. Mapalad talaga siya,
'di siya doon napuruhan ng bala, kung 'di wala nang magagawa.
Isa-isang hakbang lang kada araw.
Paisa-isang araw kong hinaharap.
Sinusubukang maging malakas para sa kanya.
Masyado lang mabigat tanggapin.
Gaya ng batang ito, lumapit sa akin ang nanay pagkatapos.
Paano mo napipigilang yakapin ang nanay na ito?
Napakasama ng pamamaril.
Bigla kang nagdesisyon, tapos na. 'Di mo na pwedeng bawiin.
Trauma center ng mga bata ito, kaya grabe ang nakikita namin.
Nasanay kami sa mataas na antas dahil sa kung ano'ng meron kami rito
at sa pagtuturo ng mga doktor namin.
Talagang hinaharap namin ang pinaka may sakit.
Paparating na ang sasakyan.
Limang buwang sanggol, kasalukuyang may malalang kaso ng RSV.
May sakit siya sa puso.
Nagbabakasyon sa bansa ang pamilya at dinala siya kaninang umaga.
Bumagsak ang lagay niya.
Kailangan niyang ilipat agad sa NICU ng Cohen.
Tara na.
Limang buwang bata na may kasaysayan sa sakit sa puso sa bansa nila.
Mukhang nakakuha ng RSV,
na mas lumala pa dahil sa kondisyon ng puso niya.
Kaya malubha ang sakit niya at kritikal ang lagay ngayon.
Nasa labas na ospital ang sanggol.
Inabot na siguro silang 'di na nila kaya ang pasyente,
at alam nilang kailangan ng pasyente ng pangangalagang wala siya.
Kaya sa puntong 'yon, tinawagan nila kami sa paglilipat.
Napagpasyahan naming matutulungan ang bata ng pagpunta sa Cohen.
- Naihanda mo na siyang lumabas? - Oo.
Itulak mo na.
Higa ka lang. 'Wag iaangat ang ulo.
- Itulak na siya palabas. - Sige.
Sige na.
Gusto kong alagaan ang iba.
Talagang pinahahalagahan ko 'yon.
Para pagkatiwalaan ka ng tao sa maikling panahon,
alam mo, nakakapagpakumbaba 'yon.
Isang 56 taong gulang na lalaki. Siya si Jonathan Carr.
May pagdurugo siya sa bituka.
Ito na ang pangalawang yunit ng dugo na naibigay, kaya ayun.
At may fistula siya sa bahaging 'yon,
kaya nagda-dialysis siya tuwing Lunes, Miyerkules, Biyernes.
Inatake siya sa puso noong Lunes.
Kumusta ang paghinga mo?
Napakahirap huminga dahil sa dibdib ko.
Kinakausap ko sila gaya ng gusto kong pakikipag-usap sa nanay ko.
Alam ko ang pakiramdam na ipagkatiwala sa iba ang pinakamamahal mo.
Gaya noong nagkasakit ang mama ko limang taon na,
at sa kasamaang palad, namatay siya.
Naalala ko ang pakiramdam na ipagkatiwala siya sa iba.
Kalma lang.
Aalagaan ka nila nang mabuti, okay?
Akala ko kalokohan,
dahil ang panganganak ko talaga,
mahigit isang linggo matapos siyang mamatay,
at palagay ko, 'di 'yon nagkataon lang.
Tingin ko paraan nila ng Diyos 'yon para sabihin sa'kin
"'Di ka na ulit magdurusa nang ganoon,"
at na makakasama ko ulit siya pero sa ibang paraan.
Hindi siguro ako gagawa ng baby shower.
Ayaw kong pahirapan ang mga tao sa ganoon,
at alam kong wala naman doon ang mama ko,
parang minsan mas mahirap 'yon.
Kaya minsan, mas madali na lang
kung hindi 'yon gagawin.
- Sobra ka naman. - Sana maging maayos ka, sir.
- Sige, salamat. - Walang anuman.
- Nakaihi ka ba? Umihi ka? - Hindi.
- Kailan ka huling umihi? - Naku, 'di ko maalala.
- Ilang taon na ang nakakaraan. - Ilang taon na noong umihi ka?
Tatanggalin namin ang catheter, magagalit ka,
dahil mula sa 'di umiihi, maiihi ka kada dalawang segundo.
Magandang problema 'yon.
Sige, kaibigan, ingat papuntang Bahamas. Mag-enjoy ka.
Kapag tapos ka na, wala nang dialysis, ha?
Sige, may papasok nang linya, tapos sasayaw na tayo.
Anak ako ng nephrologist, na donor ng bato.
Oras ng beripikasyon, 11:09.
Habang ang mga kaibigan ko nanonood ng Jets kasama ang mga tatay nila,
nasa mga dialysis center ako
at pinanonood ang tatay kong mag-alaga ng may malalang sakit sa bato.
Naaalala ko nang malinaw kasama siya sa kotse,
at tumawag siya sa pasyente
para sabihing makakakuha siya ng kidney transplant.
Nagiging emosyonal siya, sobrang sabik niya.
Inalagaan niya ang pasyenteng ito nang mahigit 20 taon.
At naisip ko noong panahong 'yon,
pagkakataong baguhin ng transplant na ito ang buhay ng tatanggap.
Naisip ko, "Kailangan kong makasali rito." Nahumaling ako.
SILID NG OPERASYON NG DONOR
Okay.
Handa na kami kung handa ka na.
Gagawin namin ang laparascopic left donor nephrectomy.
Kinilala naming lahat ang pasyente
sa pangalan at kapanganakan, at nilutas ang 'di pagkakatugma.
- Kumpirmado? - Kumpirmado.
Simula na nating ilalabas ang bato. Ito ang bato.
Ginalaw natin ang bituka, ang malaking bituka,
at inilalabas na natin ang bato.
At pinalilibutan ang bato ng malaking sapin ng taba.
Ang operasyon ng donor nephrectomy
ang tanging operasyon sa medisina na ginagawa
hindi para sa pasyente.
Hindi siya pasyente, malusog siyang tao.
Kaya sinusuway ng operasyong ito ang itinuturo sa medikal na paaralan,
na "huwag magpapahamak," kasi maaaring may kapahamakan ang operasyong ito.
Magdo-donate ka ba ng bato sa kamag-anak?
Oo.
Magdo-donate ka ba ng bato sa kaibigan?
Hindi siguro.
Palagay ko, 'yon din ang gagawin ko.
Hindi sa kaibigan?
Wala akong kaibigan.
Akala ko magkaibigan tayo.
Apatnapu? Mahusay. Nasa 87 hanggang 90 sat tayo.
Mas mabuti kaysa sa dati.
Sandali. Kukunin ko ito.
May bukas na lagusan sa kaliwang femoral kung kailangang maglagay ng gamot.
- At saka, 10cc syringe. - Okay.
May bukas din tayong PIV sa kanang kamay niya.
Kung may Epi ka riyan, sakali lang.
Oo.
'Yan lang ang kakailanganin natin. Sana naman hindi.
Ang susunod, kailangang magpasya.
Full code, kung mangyayari, dalhin siya sa pinakamalapit na ospital.
- Okay. - Okay.
Tumataas ang presyon.
Nasa 66 over 53 ang presyon. End-tidal 17, 39.
Nasa ang 109 ang pulso. Napakatinding 88 ang sat.
- Konektado ka sa tangke? - Sa pangunahin?
Kaya ko ang katumbas ng limang mil, limang mil na syringe.
Kaya mula rito, Dan, Syosset ang isang pamalit natin,
napakaliit na ospital.
Ibinabahagi ko lang ang plano.
Okay.
Susunod ang Plainview, banda roon pa ng kalsada.
Pero bukod doon, kailangan makarating ng Cohen.
Hello, Pediatric Unit. Ano'ng maitutulong ko?
Parating kaming may kasamang bata.
Medyo masama ang lagat. Mukhang kailangang dumaan ng ER.
Ipapaalam ko sa'yo sa loob ng 15 minuto.
Kapag nag-code, titigil kami sa inyo.
Bina-bag namin siya, kasi 'di namin siya ma-ventilate.
Okay, may ibibilis pa ba kayo riyan?
Kapit sa mga sombrero n'yo.
Ay, Diyos ko.
Hindi, kapit talaga. Para siyang baliw magmaneho.
Uy, si Donald ito.
Magkita tayo sa likod sa loob ng 10 minuto?
Mukhang magko-code siya.
SILID NG OPERASYON NG TATANGGAP
Tinawagan ako para sa alok ng organ sa gitna ng gabi,
higit pang alok ng organ bandang 2:00 a.m.
Natulog ulit ako, mabuti ang lahat,
at hindi tumitigil ang aso.
May nangyari sa prostate ng aso sa kalagitnaan ng gabi.
Hindi nga, iihi siya?
Sa pagitan ng mga bata at aso,
parang walang gustong matulog sa pamamahay ng Grodstein.
Tingnan natin ang nangyayari rito.
Mukhang nadehado ako kay Dr. Grodstein.
Wow. Ang laki.
Bato 'yan, 'di ba, hindi atay?
Sana lang. Ayan.
'Di mabuti 'yan.
Ano'ng problema?
Napakahirap niyang buksan.
Sa ibabaw ng bato kung saan may berde.
Sa silid ng operasyon...
Stapler.
...pagdurugo ang pangunahing kaakibat na panganib sa pagdo-donate ng bato.
Laparascopic ang ginagawa natin, o hindi nakasasalakay na operasyon,
sa napakalalaking ugat ng dugo.
Kaya kung may mapinsala kang ugat, maaaring may magdugo.
Nakikita ko ang bato.
Pahiram ng pang-higop, pwede? Pang-higop.
Bilisan natin. Kailangan sobrang bilis.
Kita mo, tumitibok.
Pero tumitibok at papunta rito.
- Ang ugat niya, parang hindi... - Saan?
- Kung nasaan ka. - Oo.
Sanga lang 'yon na papunta rito, mas marami pang papunta rito.
Akin na ang gunting.
Gagamitin din natin ang Endo Catch bag.
Ang bag. 'Yong 15 ang gusto mo? Okay, heto ang 15.
'Yan ang 15? Okay, 'yan ang kailangan ko. Hawakan mo.
Itutok sa amin ang ilaw.
Itaas ang bag table flush. Maglagay ng pressure bag.
- At yelo. - Sandali...
Pwede mong tawagan si Winick?
Okay.
Nars. Apat-apat dito.
- Hi. - Hi, kumusta ka?
May kasaysayan ka pala sa mataas na presyon.
- Oo. - Umiinom ka ba ng gamot?
Dati umiinom ako ng gamot,
pero medyo abala ako nitong nakaraan, sobrang pagod ako,
at nakakatulog ako sa manibela.
- Naku po. - Nakakatulog kahit saan.
Tagarito ka ba?
Hindi ako tagarito. Galing akong Alabama.
Alabama.
- Sige. Marami kang kinakaharap. - Oo.
Sinusubukan kong bagalan.
Maraming nangyayari, tatlo ang trabaho ko,
kailangan kong kumalma
at ayusin ang lahat.
Kaya ba tatlo ang trabaho mo kasi...
- Para kumita ng pera, binibini. - Pambayad sa renta?
Tama.
Okay. Naiintindihan ko.
Alam mo, ang kalagayan, wala sa kontrol ang presyon mo,
pero mas mabagal din kaysa sa stage 3 ang bato mo.
Mabagal siguro dahil sa mataas na presyon.
At ayaw kitang pangaralan, pero nakadagdag ang paninigarilyo mo.
Lahat ng 'yon makakapinsala sa mga bato mo
at sa mataas na presyon.
Kung 'di ito makokontrol, 'di ka makakapagtrabaho,
para matulungan ang pamilya at sarili mo.
Kapag tumigil ang mga bato mo, kapag wala nang gamot,
walang pagbabago sa pamumuhay, walang nakakatulong sa kanila,
ida-dialysis ka na.
Tatlong beses kada linggo, ilang oras kada araw.
Nakakapanghina 'yon kasi kakain nang maraming oras mo.
Parang pansamantalang trabaho. Aakyat ka sa Lenox Hill.
Sana isang beses na admisyon lang ito at kaya natin,
kaya mong baguhin ang mga bagay. Kaya mo talaga.
Nag-35 ako noong isang linggo at ayaw kong ipagdiwang gaya ng gusto ko,
kaya isasama ako ng mga kaibigan ko.
'Di ko pa alam kung saan, pero isasama nila ako.
Sorpresa 'yon. Magiging 35 ka na.
At napakabata mo. Marami pang mangyayari sa'yo.
Malungkot siyang 12 anyos, ano?
Alam mo ba? Napakalambing niya.
Marami palang nangyayari sa kanya. Parang nagbukas ng lata ng uod.
Halatang 'di sumusunod sa pamumuhay.
Lahat na ng masama.
Parang report card niya, F, F, F hanggang baba.
Pero masipag din siyang babae,
mahirap subukang mabuhay sa lungsod na gaya ng Lungsod ng New York.
Kung may magsasabi sa'kin, na nasira na ang bato mo,
magda-dialysis tatlong beses kada linggo.
Parang, "Bahala na. Gagawin ko ito, titigil na akong manigarilyo."
Pero mas madaling sabihin kaysa gawin para sa iba.
Parang wala namang nabago ang pakikipag-usap sa kanya, sana meron.
Napakahusay.
Sige, labas na tayo rito.
Ayan na.
Sige. Ayos na ako.
Ayos, nandito na tayo. Ayan.
Naghihintay na ba ang Cardiology sa taas?
Oo.
Sige, 84 ang sat natin, end-tidal 17, 40 ang rate,
tibok ng puso 113, ayos ang presyon.
Walang problema sa patak, may gamot sa code.
- Ayos ba ang lahat sa dinanas natin? - Oo.
- Sige, Bob, pakibuksan ang elevator. - Sige.
Naka-dopamine, ketamine, fentanyl at iba pa siya.
- Mahirap ba? - Oo, napakahirap nga.
Pinaghandaan namin ang maaaring mangyari.
Dalawampu't isa, nasa bandang likod.
Ang kapansin-pansin, pagtaas ng ST sa panahon ng biyahe.
'Yon ang nagpabahala sa aming lahat.
- Ano munang gusto mong gawin? - Gagawin na natin.
Ano'ng susunod mong gustong gawin?
Ibabalik ko ang end-tidal mo kasi laging problema 'yon.
Tanggalin natin nang dalawang segundo.
- Tanggal na siya sa cap, Don? - Oo.
Handa na ba kayo sa vent? Tara na.
Sa sandaling 'yon, anak ko na ang anak nila.
Kailangang maging matalas ka at nasa pinakamahusay kapag gumagawa,
dahil maraming beses, wala ka nang ikalawang pagkakataon,
kaya maaaring magligtas ng buhay ang pakikialam mo.
Gusto niyang naka-bag. Medyo masama ang bahagi ng 68.
- Hindi, mukhang kailangan nating i-bag. - Iba-bag? Paabot ng bag?
May pagbabago sa ritmo ng puso niya sa tinatawag nating pagtaas ng ST,
na minsan maaaring kaganapan sa hypoxic heart.
Kapag hindi nabigyan ng hangin ang puso mo, maaari itong tumigil.
Ang problema, 'di namin maitaas ang oxygen saturation.
- Bumagsak sa 44. - Ano? Donald!
Oo.
Parating na ang mga magulang. Mababait sila.
Nagsasalita ba sila ng Ingles?
Okay. 'Yan lang ang kaya kong ibigay.
Pwede akong magsimula at susuriin ko lang.
Hi. Ayos lang ang lahat. Walang nagbago noong makita n'yo siya.
Una, pagpasok mo, mabilis na ulat sa pamilya,
ibigay mo sa kanila ang munting bahagi mo na tao ka, hindi ka robot.
Pero hindi siya nasasaktan.
Komportable siya. Katulad noong iniwan n'yo siya.
Dito ka lang ba o iiwan mo kami?
Hindi, trabaho kong ihatid ang mga pasyente.
Sabi ko sa asawa ko, ikaw ang pangunahing doktor.
Hindi. Nars ako. Matagal ko nang ginagawa ito.
- Helicopter at eroplano sa Kanluran dati. - Napakahusay mo.
May anak ako sa NICU apat na taon ang nakakaraan,
pinanood ko ang anak ko sa ventilator.
Kaya naiintindihan ko talaga ang pakiramdam sa bahaging 'yon.
Gusto ko lang tulungan n'yo kaming iligtas ang anak ko.
Siya lang ang anak ko.
- Wala na akong masabi. - Nakikita ko naman.
At bumibisita lang ako. Wala akong alam.
Wala akong kahit ano. 'Di ko alam ang nangyayari.
- Nasa tamang lugar ka. - Napakabuti niyan.
Okay. Gagawin namin ang lahat para sa kanya.
- Ayos ba? - Salamat, sir. Paalam.
May apat akong anak. Ang bunso kong babae, nasa neonatal ICU nang dalawang linggo.
'Yon ang pinakamahabang 17 araw ng buhay ko.
Mababa ang amniotic fluid ng asawa ko, at kailangan na raw lumabas ang anak ko.
Napakalaking gulat sa amin 'yon. Kaya lumabas siya, umiyak,
pero alam kong 'di siya 100% maayos.
Dinala siya pagkapanganak sa ICU, nilagyan ng tubo.
At alam n'yo,
mula sa pagiging nars na tagapaghatid ng bata,
naging Tatay ako, at alam n'yo,
'di maganda sa pakiramdam.
Parang tinatapakan ng elepante sa dibdib at wala kang magawa.
Pero nandoon na siya kung saan kailangan.
Nandoon din ang kailangan.
At pinadali ng pagsasanay ko na pakainin ang mga batang
may sakit, para matulungan ko siya sa ganoong paraan.
Parang inihanda ako ng karera ko sa nag-iisang pagkakataong 'yon,
at nakagawa ng pagbabago.
Pero ganoon ang buhay, inihahanda ka sa maaaring mangyari.
'Di pwedeng planado mo ang lahat.
Sa linya ka lang. Hiwaan mo lang ang balat.
- Ayos 'yan. Tinatahi na natin. - Isinasara na ang ugat.
- Sabihin mo mahal ko siya at maayos. - Maayos ang pagdaloy ng dugo.
- Pwede nang tanggalin ang plug. - Pwede mong ibaba roon?
Gusto ko sanang tumawag para sabihing
marami nang ihi ang ginagawa ng bato.
Tanggal na ang pressor, mahusay.
At tingnan n'yo, may ihi na. Dumadaloy. Medyo mabagal lang gumising.
Kadalasan sa mga buhay na donor ng bato, kapag gumana agad ang bato,
'di mo na kailangan ng dialysis dahil aalisin nito ang potassium
na namumuo sa dugo.
Mapanganib kapag namuo ang potassium sa dugo mo
kasi pwedeng magdulot ng pagtigil ng puso.
Dapat subaybayan ang pagkatapos ng kidney transplant
para matiyak na 'di tataas ang potassium.
Kalma lang ang kamay, okay? Mahusay.
Kailangang pumasok sa operating room na nasa pinakamagaling.
Kailangang pumasok sa operating room nang handa.
Talagang nakakabahalang maging doktor.
Talagang nakakabahala sa team sa operating room.
At kailangang tiyakin na pabababain ang anumang antas ng panganib
sa buhay na donor na 'yon.
Pero sa dulo noon, mas nagbibigay-kaligayahan
dahil nakapag-alaga ka ng dalawang pasyente
at nakibahagi sa paglilipat ng napakagandang regalo na organ.
- Paalam, John! Paalam! - Sige.
Sapat ba ang lugar natin?
Gumagawa pa ng mas maraming ihi. Tingnan n'yo.
Ang oras ng pagpuno sa ilalim ng tubo, mas mahusay nang kaunti.
- Ayos na 'yan. - Mahinang palakpak.
Papasok na ako.
Tingnan natin ang donor.
Ang karaniwang bato, tingnan ang kamao, ganoon ang karaniwang bato.
Halos ganyan ang sa'yo.
- Talaga? - Malaki.
Kaya medyo mahirap tanggalin. Medyo matagal tanggalin.
Kaya nakatanim na ngayon.
Lalabas na siya ng operating room, at maganda ang lahat.
Masarap sa pakiramdam na magligtas ng buhay, palagay ko.
Hindi ito ang unang beses.
Oo.
Sino pang pipirma sa card?
Sinong gustong pumirma sa aso? Labinlimang minuto pa.
Diyos ko. May kasama ba itong manwal?
Nagkakahalagang $80,000 na pag-aaral, pero 'di makapagbukas...
Ituro mo sa akin ito. Ano'ng gagawin ko?
- 'Di ka nakakatulong. - Sabi ko sa'yo...
- Sampung minuto, parating na siya. - Tulong-tulong tayo.
- May isa pang bulaklak. - Dapat may magbantay nito.
Hilahin ang tape.
Magiging napakasaya niya.
Ay, ang husay nito.
- Salamat! Napakaganda! - Lalo na ang pom-poms.
Magdadala ba tayo ng regalo sa dulo ng mesa o ganito?
Okay, nandito na yata siya.
Sorpresa!
Walang sumigaw ng "Sorpresa"? Pambihira.
Hi! Nasorpresa ka ba?
Pinababati ka ni Kaitlyn sa akin.
- Happy baby shower. - Salamat.
- Sana nagustuhan mo. - Nagustuhan ko.
Tumulong lahat sila mag-decorate.
Walang sumigaw ng "Sorpresa," grabe kayo.
Ayaw naming takutin ang bata.
'Di ko tinatakot, sumigaw lang ng "Sorpresa."
Sorpresahin mo kami.
- Ano 'yan? - Ang ganda, 'di ba?
Grabe, mahal.
- Oo nga! - Grabe.
Ang ganda, 'di ba?
Ay, MacKen, napakagaling.
May sonogram ako ng paglaki kahapon.
At medyo maliit ang sukat ng bata tatlong linggo ang nakakaraan.
Maliit pa rin ang sukat niya.
Hindi niya natatanggap ang sustansyang kailangan niya,
galing sa inunan ko.
Kaya medyo mabagal ang paglaki niya.
- Face mask. - Seryoso.
Wow, pambihirang buhay ito.
Mas mabilis siyang lalaki sa labas kaysa sa sinapupunan ko,
kaya gusto nila akong i-induce nang mas maaga sa inaakala ko.
Hindi ka nagbibiro.
Kaya nandoon kami ngayon.
Diyos ko.
KWARTO NG PASYENTE
Nakaihi ako.
Ilang taon na akong 'di umiihi.
Tapos naramdaman kong gumagana, kaya noon ako parang, wow.
Binigyan ako ng bato ng partner ko.
Dapat ililihim niya,
pero nalaman ko noong susuriin ako nang panghuli
at nakita ko sa papeles ang pangalan niya.
At nang makita ko ang pangalan niya, napaiyak ako.
'Di ako makapaniwalang gagawin 'yon ni John para sa'kin.
Pero ganoon talaga siyang tao.
Noong bago pa lang ako, ginabayan niya ako,
tinuruan niya ako, tinulungang maging mabuting pulis.
At...
Hindi niya kailangang gawin ito.
Sobrang nagpapasalamat ako.
Ayaw ko talagang ipaalam kay Chris na bibigyan ko siya ng bato.
Ang trabaho namin, trabaho niya, dati kong ginagawa.
Minsan, magbabago nang kaunti ang tingin mo sa mundo dahil sa
galit na ibinabato sa'yo sa araw-araw,
at naisip ko na baka sakaling
magandang regalo ito sa kanya
kung maiisip niyang estranghero lang sa kalye, alam mo 'yon?
'Di kailangang sa pulis din. Pwede kahit kanino
na gusto lang gumawa ng mabuti,
at ginawan siya ng mabuti.
Matagal ko nang kilala si Chris, at alam kong ginintuan ang puso niya.
Ang punto talaga nito, para magkaroon siya ng bato.
Nagkataon lang na ako ang gagawa para mangyari 'yon.
Ano'ng ginagawa mo?
- Uy, kumusta, pare? - Bumangon ka na.
Halika nga, kuya.
Magkadugo na tayo ngayon. 'Di na ako mawawala sa'yo.
Magkapatid sa bato.
Kumusta ka naman?
Ayos, pare. Maayos ang hitsura mo. Ano'ng meron?
Maganda nga ang pakiramdam ko.
May masakit pa rin sa pinag-operahan.
- Oo. Doon ako nasasaktan. - At sa pamamaga at hangin.
Umangat na ba sa balikat ang bula ng hangin?
- Hindi pa. - Hintayin mo 'yon.
- Sige, tol. Ayos ka. - Ayos ka rin.
Ganito, kapag kailangan ko ng bato, hahanapin kita, ha?
Sige ba, kapatid.
Gagawin ko lahat para sa'yo.
- Bibisitahin kita bukas nang umaga. - Sige. Maglalakad tayo.
Sige, kapatid.
Daisy, tigil. Hoy, Daisy!
Sige, kabanata 11. Elliot, pwede 'wag kang mag-telepono?
Oo, gumagawa lang ako ng alarm.
Bakit dalawang minuto tayong magbabasa?
- Isang malaking salansan ng... - 'Wag kalimutan ang dumi!
Okay, tahimik.
Hindi, totoo nga, tol. Mami-miss kita.
Magiging nanay ka na.
Oo nga, kinakabahan ako.
Oo, si Dr. Grodstein ito.
Paalam. Sige. Paalam.
- Mahal kita. - Mahal din kita.
At mahal kita.
Medic 99, may susunduin akong transplant sa Republic Airport
papunta sa North Shore University Hospital.
10-4.
Hello, Doktor. Sabihin mo sa amin ang tungkol sa pasyente.
Nagpatingin dahil sa pagod at paninilaw.
Nanilaw siya kaya pumuntang ospital.
- Sige. Palagay mo autoimmune ito? - Oo, tingin ko autoimmune.
Pagsasalin ng subtitle ni: Erika Ivene Verder Columna