- Podejście? - Szybkość podejścia?
Czynniki środowiskowe? Gotowi do lądowania.
Wyglądacie dobrze.
Northwell Center, Sky Health One startuje z Southside
w drodze do North Shore University przez południowe wybrzeże.
Samaro, jak twój ból w klatce?
Potrzebujesz środków przeciwbólowych? Tak? Dobrze.
Zaraz podamy ci morfinę.
Czasem morfina wywołuje mdłości,
więc damy ci też Zofran.
Samaro, jak się czujesz? Samaro? Nie odpowiada.
Musimy działać natychmiast. Ciśnienie spadło.
EKG wygląda tragicznie.
Dobra, chcesz... Mike, robimy defibrylację.
Dobra.
- Samara? Nie reaguje. - Ładuję.
- Dobra, zaczynaj. - Ładuję.
- Odsunąć się. - W porządku.
Wyładowanie.
- Rytm i... - Sprawdź jej puls. Wolny.
Nie czuję pulsu.
Odsuń się. Zacznę masaż serca.
Raz, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć,
10, 11, 12, 13, 14...
- Naładowane. - Dobra.
- Odsuń się. - W porządku.
Wyładowanie.
- Czuję puls. Bardzo słaby. - Też go czuję.
EKG było spieprzone. Wiedziałam, że tak będzie.
Saturacja spada. Musimy podać tlen.
- Jasne. Za ile będziemy, Mike? - Pięć minut.
Nadal nie reaguje, ale ma puls.
To była świetna symulacja.
POGOTOWIE: NOWY JORK
SZPITAL UNIWERSYTECKI NORTH SHORE
OSTRY DYŻUR LENOX HEALTH
Niech mi ktoś pomoże! Ratunku!
GOTOWI CZY NIE
Wyrzucę to wszystko.
Ta dziewczyna! Nie panuje nad sobą.
O mój Boże.
Czerwony telefon.
To coś ważnego. Możemy mieć następny przypadek.
Lenox Health, słucham.
Kobieta, 45 lat, podejrzenie przedawkowania.
Ma problemy z oddychaniem i niski poziom tlenu.
Sto procent.
Zespół reanimacyjny za pięć minut.
Jak się pani nazywa?
Ma historię napadów padaczkowych.
Twierdzi, że bierze leki i stosuje się do zaleceń psychiatry.
- Pali pani papierosy? - Tak.
Miała pani COVID?
- Nie? - Nie.
Jest pani zaszczepiona? Dobrze.
Brakuje jej powietrza.
Powinniśmy zacząć resuscytację. Zaintubuję ją.
- Myślę, że to narkotyki. - Też tak myślę.
Podłączcie ssanie.
Leki gotowe? Dobrze. Mamy wenflon?
Musimy wyrównać akcję serca.
Wciśnij. Dobra, jest zaintubowana.
Niska saturacja, niewydolność oddechowa, prawda?
- Weszło do środka? - Tlen działa.
Tlen działa.
Polepszył się jej kolor.
- Podasz mi rurkę nosową? - Tak.
Dziękuję.
Nie wiem, co brała.
Dla wielu pacjentów pogotowie jest pierwszym miejscem, gdzie trafiają.
Nie chcę zszywać bez ostrzeżenia.
Po najgorszym okresie pandemii
widzimy więcej ludzi w potrzebie.
Mamy udar, szybko pójdę ocenić jego stan.
Wciąż widzimy pacjentów, którzy nadal cierpią z powodu
braku opieki medycznej podczas pandemii.
Jestem doktor Macri, jak się pan czuje?
Ratownicy powiedzieli mi, że wezwał pan dzisiaj karetkę.
- Tak. - Może się pan poruszać...
Z chodzikiem?
Mam laskę,
ale jak przejdę stąd do łóżka, ciężko mi oddychać.
Dobrze. Jak długo to trwa?
- Dwa lata. - Dwa lata?
- Od kiedy nie wychodzi pan z mieszkania? - Od czterech miesięcy.
Od czterech miesięcy? Ani razu?
- Nie. Nie biorę żadnych leków. - Dobrze.
Widzimy pacjentów, którzy przychodzą bardzo chorzy,
na co nakładają się dodatkowe problemy.
Proszę oddychać. Wdech, wydech.
Kiedy ktoś jest tak chory, to sprawa życia i śmierci.
Ratownicy wiozą ich do szpitala.
OSTRY DYŻUR LENOX HEALTH
SKY HEALTH
- Gdzie jest? - W domu.
- Halo? - Halo!
Jesteś nagi?
Nie całkiem, ale trochę im pokażę.
- Niezły widok! - Pewnie, że niezły!
- Wygląda jak generał Zod z Supermana. - Wiem! Będziesz...
Tak!
- Maluje jej pokój. - Zacząłem od jej pokoju.
- Malujesz cały dom? - Na jaki kolor?
Neutralne kolory. Żadnego różu.
Żadnych pasteli?
- Nie. Kolory ziemi. - Piaskowy.
Ale super!
Dobra. Uciekam. Na razie.
- Dobrze. Kocham cię. - Ja ciebie też.
Pa.
Na razie!
Jest jak Leonidas.
Sky Health, mamy pacjenta z krwotokiem w Peconic.
Trzeba go przewieźć na oddział urazowy do North Shore.
Ktoś mnie zapytał,
czemu robię to, będąc w ciąży?
Chce, żeby wiedziała, że może robić wszystko.
Wszyscy wiemy, że latanie śmigłowcem jest ryzykowne.
Niestety, byłam w programie,
gdzie nasi ludzie zginęli w wypadku śmigłowca.
Mamy odwołać ten lot?
- Nie. - Odmowa.
Jesteśmy przeszkoleni. Mamy mnóstwo szkoleń,
ciągłej edukacji związanej z tą pracą.
Mam licencję pielęgniarki w kilku stanach.
Mam ogólnokrajowy certyfikat.
Licencję ratownika w dwóch stanach.
Chcą mieć pewność, że jesteśmy naprawdę dobrze wyszkoleni.
Ufam naszym pilotom i członkom załogi.
SZPITAL UNIWERSYTECKI NORTH SHORE
Mój pacjent z przeszczepem nerki potrzebuje pilnie dializy.
- Przywieziemy go. - Tak.
Chris cierpi na stwardnienie kłębuszków nerkowych,
chorobę, przez którą ma blizny na nerkach
i wydala dużo białka.
Problem polega na tym, że w końcu nerki przestają działać
TRANSPLANTOLOG
i pacjenci potrzebują dializ.
Przypadek Chrisa jest bardzo trudny,
bo żeby otrzymać dializę,
potrzebował wkłucia do żyły w klatce piersiowej
i kiedy w to wkłucie wdała się infekcja,
doprowadziła do zakażenia zastawek serca.
Przeszedł dwie operacje serca na skutek dializ,
a to wszystko dlatego, że nie otrzymał jeszcze przeszczepu nerki.
Dobrze.
- Jaką operację dzisiaj robimy? - Przeszczep nerki.
Droga do przeszczepu była dla niego trudniejsza
niż dla typowego pacjenta.
Pamiętasz, jak to się robi?
My operujemy w hrabstwie Nassau.
A ty jesteś na Bahamach, z widokiem na ocean.
- Cieszysz się, że to koniec dializ? - Zdecydowanie.
- Poradzisz sobie świetnie. - Dzięki.
Twoja siostra miała być dawcą?
- Tak. - Ale się nie udało.
Pamiętam, że byłeś w dołku.
Byłeś gotowy przyjąć nerkę od zmarłego dawcy?
Nie wiedziałem, co się stanie. Miałem nadzieję, że będzie dobrze.
Ale spodziewałem się najgorszego.
I dostaniesz to, co najlepsze.
Tak.
Umieścił wiadomość na Facebooku.
W końcu zgłosił się anonimowy dawca.
Ta osoba nie chciała ujawnić swojej tożsamości,
żeby Chris nie czuł się ich dłużnikiem.
Dobrze, omówiliśmy szczegóły.
Spotkamy się w środku za pięć minut.
- Dobra. Będę tam. - W porządku.
Dowiedzieliśmy się, że to były partner Chrisa z policji,
DAWCA
który pracował z nim przez lata. Chronili siebie nawzajem,
a teraz jego partner postanowił uratować mu życie.
John nie chciał, żeby biorca wiedział, że to on był dawcą,
więc urządziliśmy wszystko osobno.
To nie jest łatwa decyzja.
Rozmawialiśmy z nim o możliwych komplikacjach,
krótkoterminowych i długoterminowych skutkach.
To operacja. To nie bułka z masłem.
Nadal chce zostać dawcą.
Z byciem dawcą wiąże się pewne ryzyko,
ale nigdy nie widziałem, żeby kogokolwiek to powstrzymało.
Przeszczep od żywego dawcy rozwiązuje problem deficytu organów.
Tysiące ludzi czeka na dializy, na przeszczepy.
To on jest prawdziwym bohaterem.
Może się pan przesunąć, żebym mogła posłuchać pana płuc?
Dobrze.
- Boli pana? - Tak.
W skali od 1 do 10, jak bardzo?
- Jedenaście. - Dziesięć to...
- Gdzie boli? - Głównie w nogach.
Dobrze. A w brzuchu?
Nie. Boli mnie też w piersi,
przez to, jak ten lekarz mnie wczoraj tłukł.
- Reanimowaliśmy pana. - Tylko dlatego jeszcze pan żyje.
Nie mogę mu pomóc. Podnieś go.
Kurwa.
- Chce pan coś pod głowę? - Tak.
- Tak lepiej? - Tak.
Dobra, przeniesiemy to na prawo...
Boże, pomocy.
- Jaki macie tam helikopter? - Lubi pan helikoptery?
- Tak, lubię. - Ja też. Mamy Eurocoptera 135.
Ma podwójny silnik.
- Nieźle. - Tak.
- Był już pan w helikopterze? - Nie.
Żebyśmy mogli rozmawiać, musi pan założyć słuchawki.
Mikrofon musi być blisko ust.
Air Force One, lecimy.
Teraz zamienię pana w banana,
zawiniętego w żółtą skórkę.
Powodzenia.
John to dopiero gość. Mało kto jest tak spokojny.
- Lepiej? - Jeszcze tu wrócę.
Nie powinno się tak mówić, opuszczając szpital.
Przepraszam.
Wiem.
- Możemy startować. - Droga wolna.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Życie Josha wisi na włosku.
Sytuacja jest bardzo delikatna,
więc chcemy zrobić operację, jak tylko będziemy wiedzieć, co i jak.
Ma przed sobą trudną drogę.
Będziemy walczyć o niego, jak tylko się da.
Wiemy, że tam jest. Jego mózg funkcjonał.
Nie zawsze tak jest. Ma szczęście,
że kula tam nie trafiła, bo nic nie moglibyśmy zrobić.
Na razie żyję z dnia na dzień.
Z dnia na dzień.
Staram się być silna dla niego.
MAMA JOSHA
To sporo do przyjęcia na raz.
Mama tego młodego człowieka przyszła do mnie.
Jak mógłbym jej nie przytulić?
Broń palna jest bezlitosna.
Szybka decyzja i to koniec. Nie możesz tego cofnąć.
W ośrodku urazowym dla dzieci widzimy wiele.
Jesteśmy przeszkoleni na bardzo wysoki poziom
dzięki naszym lekarzom, którzy nas uczą.
Zajmujemy się najcięższymi przypadkami.
Transport już jedzie.
Pięciomiesięczne dziecko z ciężkim zakażeniem wirusem RSV.
Ma wadę serca.
Rodzina jest w kraju na wakacjach i przywiozła go dzisiaj rano.
Jego stan się pogorszył.
Musi zostać przewieziony na intensywną terapię.
Ruszajmy.
To pięciomiesięczne dziecko, które choruje na serce.
Wygląda na to, że złapał RSV,
co pogorszyło jego stan ze względu na wadę serca.
Jest teraz bardzo chory, w stanie krytycznym.
Dziecko było w innym szpitalu.
Znaleźli się w punkcie, w którym nie mogli mu pomóc
i stwierdzili, że nie są w stanie zapewnić mu dalszej opieki.
Poprosili nas o przeniesienie.
Uznaliśmy, że może mu to przynieść korzyść.
- Jest gotowy na wyjazd? - Tak.
Odwróć go.
Proszę leżeć. Nie podnosić głowy.
- Wypchnij go. - Tak zrobię.
Dalej.
Zawsze lubiłam zajmować się innymi.
To coś, co zawsze ceniłam.
Gdy ktoś jest w stanie zaufać ci w tak krótkim czasie,
to doświadczenie, które uczy pokory.
Mężczyzna, 56 lat. Nazywa się Jonathan Carr.
Krwawi z przewodu pokarmowego.
Daliśmy mu dwie jednostki krwi.
Po tej stronie ma przetokę,
więc ma dializy w poniedziałki, środy i piątki.
W poniedziałek miał zatrzymanie krążenia.
Jak się panu oddycha?
Trudno mi oddychać, bo... Klatka piersiowa.
Mówię do nich tak, jakbym chciała, żeby mówili do mojej matki.
Wiem, jak to jest, kiedy się komuś powierza najukochańszą osobę.
Moja mama była chora pięć lat temu
i niestety zmarła.
Pamiętam, jak się czułam, kiedy ją komuś zawierzałam.
Spokojnie.
Zajmą się panem, dobrze?
To niesamowite,
że mam termin porodu
na tydzień po jej rocznicy śmierci
i myślę, że to nie przypadek.
W ten sposób ona i Bóg chcą mi powiedzieć,
że już nigdy nie będę musiała tak cierpieć
i że znowu będziemy razem, ale w inny sposób.
Raczej nie będę robić baby shower.
Nie chcę obciążać nikogo czymś takim,
poza tym moja mama nie będzie obecna fizycznie,
a przez to jest mi trudniej.
Czasem łatwiej po prostu...
Zrezygnować z tego.
- Pani to dopiero jest. - Wszystkiego dobrego.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Wydalasz mocz? Sikasz? - Nie.
- Kiedy ostatnio sikałeś? - Cholera, nie pamiętam.
BIORCA
- Parę lat temu. - Parę lat temu?
Jak wyjmiemy cewnik, znienawidzisz mnie, bo będziesz sikał co dwie sekundy.
Takie problemy to ja mogę mieć.
Dobrze, lecimy na Bahamy.
Koniec z dializami.
Dobra, podłączamy kroplówkę i zaczynamy.
Jestem synem nefrologa, czyli lekarza od nerek.
Czas potwierdzenia, 11:09.
Moi koledzy chodzili z ojcami na mecze,
a ja chodziłem do centrum dializ
patrzeć, jak tata zajmuje się ciężko chorymi pacjentami.
Pamiętam, jak byłem z nim w samochodzie,
a on zadzwonił do pacjenta,
i powiedział mu, że dostanie przeszczep.
Był bardzo podekscytowany.
Zajmował się tym pacjentem od 20 lat.
Wtedy zdałem sobie sprawę,
że przeszczep zmienił życie tego pacjenta.
Pomyślałem, że tym właśnie chcę się zajmować.
SALA OPERACYJNA DAWCY
Dobrze.
Jesteśmy gotowi.
Przeprowadzamy laparoskopową nefrektomię lewostronną.
Niezależnie zidentyfikowaliśmy pacjenta
według imienia i daty urodzenia.
- Potwierdzone? - Potwierdzone.
Zaczynamy odsłaniać nerkę. To nerka.
Przesunęliśmy jelito grube
i teraz odsłaniamy nerkę.
Jest otoczona warstwą tłuszczu.
Usunięcie nerki biorcy
to jedyna operacja, jaką wykonuje się bez żadnej korzyści dla pacjenta.
To nie pacjent, tylko zdrowy facet.
Ta operacja zaprzecza temu, czego uczyli nas na studiach,
żeby „nie szkodzić”, bo ta operacja przynosi szkodę.
Oddałabyś nerkę komuś z rodziny?
Tak.
A oddałabyś nerkę przyjacielowi?
Nie sądzę.
Myślę, że zrobiłbym tak samo.
Przyjacielowi nie?
Nie mam przyjaciół.
Myślałem, że się przyjaźnimy.
Czterdzieści? Świetnie. Saturacja 87 do 90.
Lepiej, niż przedtem.
Trzymaj się. Wezmę to.
Ma port w tętnicy udowej, jakby trzeba mu było podać leki.
- Masz tu strzykawkę. - Dobra.
Ma też wenflon w prawej ręce.
Miej pod ręką EpiPen.
Jasne.
Tylko tego będziemy potrzebować.
Musimy podjąć decyzję.
Jeśli się zatrzyma, jedziemy to najbliższego szpitala.
- Dobra. - Jasne.
Ciśnienie wzrasta.
Ciśnienie 66 na 53. Dwutlenek węgla 17, 39.
Tętno 108. Saturacja aż 88.
- Jest podłączony do butli? - Do głównej?
Mogę mu podać pięć mililitrów.
Stąd możemy skręcić do Syosset,
ale to bardzo mały szpital.
Mówię, jaki jest plan.
Dobra.
Potem jest Plainview, trochę dalej.
Ale jak nie, to jedziemy do Cohenów.
Oddział pediatrii, w czym mogę pomóc?
Jadę z chorym dzieckiem.
Wygląda kiepsko. Może będziemy musieli przyjechać.
Dam ci znać za 15 minut.
Jak się zatrzyma, pojedziemy do was.
Używamy worka ambu, bo nie możemy go podłączyć.
Możesz nacisnąć na gaz?
Trzymajcie się.
O Boże.
Serio, trzymajcie się. Prowadzi jak wariatka.
Tu Donald.
Możemy spotkać się z tyłu za 10 minut?
Wygląda, jakby miał się zatrzymać.
SALA OPERACYJNA BIORCY
Zadzwonili z organami o północy,
a potem znowu koło drugiej w nocy.
Poszedłem spać dalej, było dobrze,
ale pies nie mógł przestać...
Prostata zaczęła mu strajkować w środku nocy.
Chciał siku?
Przez dzieci i psa
nikt nie może się wyspać w domu Grodsteinów.
Sprawdzę, jak sobie radzą.
Chyba zrobiłem kiepski interes z doktorem Grodsteinem.
Rany. Ale duża.
To nerka, nie wątroba, prawda?
Mam nadzieję. Tutaj.
Niedobrze.
Co jest?
Trudno będzie go otworzyć.
Nad nerką mam zielony.
Na sali operacyjnej...
Stapler.
...głównym ryzykiem dla dawcy jest krwawienie.
Przeprowadzamy minimalnie inwazyjną operację laparoskopową
na dużych naczyniach krwionośnych.
Uszkodzenie naczynia krwionośnego może spowodować krwawienie.
Widzę nerkę.
Mogę prosić o ssak? Ssak.
Pospieszmy się. Musimy zrobić to szybko.
Widzisz, pulsuje.
Pulsuje i zbliża się w tę stronę.
- Jego tętnica, nie sądzę... - Gdzie?
- Tam, gdzie jesteś. - Tak.
Tędy odchodzi gałąź, a w tę stronę idzie więcej.
Podaj mi nożyczki.
Przyda mi się też worek.
Jaki worek, piętnastka? Dobra, masz piętnastkę.
Piętnastka? Dobrze, wystarczy. Potrzymaj.
Poświeć nam.
Przetrzyj stolik. Podaj kroplówkę.
- I lód. - Czekaj.
Możesz zadzwonić do Winicka?
Dobra.
Siostro. Cztery na cztery.
SZPITAL UNIWERSYTECKI NORTH SHORE
OSTRY DYŻUR LENOX HEALTH
- Dzień dobry. - Jak się pani ma?
Ma pani nadciśnienie.
- Tak. - Bierze pani leki?
Kiedyś brałam leki,
ale ostatnio byłam taka zabiegana i zmęczona,
że zasypiałam za kierownicą.
- O Boże. - Zasypiałam gdziekolwiek.
Jest pani stąd?
Nie. Jestem z Alabamy.
Z Alabamy.
- Ma pani sporo na głowie. - Tak.
Próbowałam zwolnić.
Miałam tyle na głowie, pracowałam na trzech etatach,
więc chciałam trochę zwolnić
i spróbować odzyskać kontrolę.
Pracuje pani na trzech etatach, żeby...
- Zarobić pieniądze. - Zarobić na czynsz?
Tak.
Dobrze. Rozumiem.
Pani ciśnienie wymknęło się spod kontroli,
ale poza tym ma pani trzeci stopień choroby nerek.
Pani nerki działają powoli, prawdopodobnie przez nadciśnienie.
Nie chcę prawić kazań, ale pali pani papierosy.
Wszystko to będzie uszkadzać nerki
i pogarszać nadciśnienie.
Jak się tym pani nie zajmie, nie będzie pani w stanie pracować,
pomóc rodzinie i sobie.
Jak nerki przestaną działać, żaden lek,
żadna zmiana stylu życia nie pomoże,
skończy się to tak zwanymi dializami.
Trzy razy w tygodniu po kilka godzin.
To zabiera bardzo dużo czasu.
To jak praca na pół etatu. Pojedzie pani do Lenox Hill.
Mam nadzieję, że to jednorazowa wizyta.
Jest pani w stanie to cofnąć. Naprawdę.
Tydzień temu skończyłam 35 lat i nie mogłam świętować,
więc moje przyjaciółki zabierają mnie na wycieczkę.
Nie wiem dokąd, wiem tylko, że dokądś jedziemy.
Czyli niespodzianka. Ma pani 35 lat.
Jest pani bardzo młoda. Wszystko jeszcze przed panią.
Smutny przypadek, prawda?
Wiesz co? Jest urocza.
Ma naprawdę dużo na głowie. Otworzyłam puszkę Pandory.
Prowadzi niezdrowy tryb życia.
Same złe nawyki.
Wystawiłabym jej świadectwo z samymi jedynkami.
Ale poza tym ciężko pracuje
i stara się jakoś przeżyć w Nowym Jorku, co nie jest łatwe.
Gdyby moje nerki miały przestać działać
i miałabym skończyć na dializach,
zaraz bym się poprawiła, od razu rzuciłabym palenie.
Ale czasem łatwiej powiedzieć niż zrobić.
Nie sądzę, że ta rozmowa coś zmieniła, ale mam nadzieję.
Bardzo dobrze.
Wynosimy się stąd.
Jedziemy.
W porządku.
OSTRY DYŻUR LENOX HEALTH
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Daliśmy radę. Proszę.
Kardiologia na piętrze czeka na nas?
Tak.
Mamy saturację 84, dwutlenek węgla 17, oddech 40,
tętno 113, ciśnienie w porządku.
Żadnych problemów z kroplówkami, mamy leki resuscytacyjne.
- Wszyscy potwierdzają? - Tak.
- Dobra. Bob, zawołaj windę. - Jasne.
Jest na dopaminie, ketaminie, fentanylu i wekuronium.
- Było ciężko? - Naprawdę ciężko.
Byliśmy przygotowani na wszystko.
Dwadzieścia jeden, z tyłu.
Zauważyliśmy uniesienie załamka ST w czasie transportu.
To nas wszystkich niepokoiło.
- Co chcecie zrobić najpierw? - Już to robimy.
A co chcecie zrobić potem?
Oddam ci kapnograf, bo z tym zawsze są problemy.
Rozłączmy go na dwie sekundy.
- Jest odłączany, Don? - Tak.
Respirator gotowy? Zaczynamy.
W tej chwili to dziecko jest moim dzieckiem.
W tej pracy trzeba być niezwykle skoncentrowanym,
bo często nie dostajesz drugiej szansy,
a twoja interwencja może uratować komuś życie.
Lubi worek ambu. Praca w karetce jest najgorsza.
- Powinniśmy wentylować ręcznie. - Możecie podać mi worek?
Jego rytm serca zmienił się w czasie tak zwanego załamka ST,
co może oznaczać niedotlenienie serca.
Jeśli twoje serce zostanie pozbawione tlenu, może się zatrzymać.
Nie mogliśmy podnieść jego saturacji.
Spadła do 44.
Tak.
Rodzice już jadą. Są bardzo mili.
Mówią po angielsku?
Dobra. To wszystko.
Mogę zacząć i przejrzeć to później.
Dzień dobry. Wszystko w porządku. Nic się nie zmieniło.
Na początku, kiedy wchodzisz porozmawiać z rodziną,
starasz się im pokazać, że jesteś człowiekiem, a nie robotem.
Nic go nie boli.
Jest w takim samym stanie, w jakim był, kiedy go zostawiliście.
Zostaje pan z nami?
Nie, moja praca to transport pacjentów.
Mówiłem żonie, że jest pan głównym lekarzem.
Nie. Jestem pielęgniarzem. Zajmuję się tym od dawna.
- Latałem helikopterem i samolotami. - Świetnie się pan spisał.
Cztery lata temu moja córka była na intensywnej terapii.
Rozumiem, jak to jest być po niewłaściwej stronie.
Proszę, uratujcie moje dziecko.
To moje jedyne dziecko i...
- Nie wiem, co powiedzieć. - Widzę.
Jestem tu na wakacjach. Nic nie wiem,
nie mam nic... Nie wiem, co się dzieje.
- Dobrze trafiliście. - To bardzo miłe.
Zrobimy dla niego, co tylko się da.
- Dobrze? - Dziękuję panu. Do widzenia.
Mam czwórkę dzieci. Moja najmłodsza była dwa tygodnie na intensywnej terapii.
To było najdłuższe 17 dni w moim życiu.
Moja ówczesna żona miała małowodzie i powiedzieli, że musi zacząć rodzić.
To był szok. Córka urodziła się, wydała pierwszy krzyk,
ale wiedziałam, że coś jest nie tak.
Zabrali ją na oddział zaraz po urodzeniu, zaintubowali.
I, wiecie...
Nagle z pielęgniarza neonatologicznego
zmieniłem się w tatę chorego dziecka.
Niezbyt dobre uczucie.
Jakby nadepnął na ciebie słoń i nic z tym nie możesz zrobić.
Ale była tam, gdzie powinna być.
Wszystko było na miejscu.
Moje doświadczenie z dużo bardziej chorymi dziećmi
pomogło mi się nią zająć.
Moja praca przygotowała mnie na ten jeden przypadek,
w którym to było istotne.
Takie jest życie, trzeba być gotowym na wszystko.
Nie wszystko da się zaplanować.
Nie wychodź za linię. Natnij skórę.
- Wygląda świetnie. Zaszywamy. - Zamykamy żyłę.
- Powiedz mu, że go kocham. - Reperfuzja poszła dobrze.
- Możesz odłączyć. - Możesz zakryć z tej strony?
Chciałbym powiedzieć,
że ta nerka właśnie produkuje mnóstwo moczu.
Wazopresory odłączone.
Patrzcie, mocz. Wycieka. Jeszcze musi się rozkręcić.
W przypadku nerki żywego dawcy, jak nerka działa od razu,
nie trzeba więcej dializ, bo sama da sobie radę z potasem
nagromadzonym w krwi.
Nagromadzenie potasu w krwi jest niebezpieczne,
bo może zatrzymać akcję serca.
Musimy to monitorować po przeszczepie,
żeby poziom potasu się nie podniósł.
Proszę rozluźnić rękę. Dobrze.
Na sali operacyjnej musimy dać z siebie wszystko.
Musimy być przygotowani.
To bardzo stresujące dla chirurga.
To stresujące dla całego zespołu.
Musimy się upewnić, że minimalizujemy ryzyko
dla żywego dawcy.
Ale na koniec mamy większą satysfakcję,
bo udało nam się zająć dwoma pacjentami
i zapewnić przekazanie tego niesamowitego daru, jakim jest organ.
- Do widzenia! - Do zobaczenia.
Mamy dość miejsca?
Gromadzi się więcej moczu. Patrzcie.
Wypełnia się trochę szybciej. Trochę.
- Zabierzemy to. - Brawo, brawo.
Wchodzę.
Chodźmy do dawcy.
Przeciętna nerka jest mniej więcej tej wielkości.
Pana była prawie taka.
- Naprawdę? - Była wielka.
Trudno było ją wyjąć. Trochę to trwało.
Już jest przeszczepiona.
Zabieramy go z sali operacyjnej. Wszystko wygląda dobrze.
To musi być fajne uczucie ocalić komuś życie.
To nie pierwszy raz.
Tak.
Kto jeszcze musi podpisać?
Ktoś chce podpisać? Piętnaście minut.
WITAJ NA ŚWIECIE, DZIEWCZYNKO
Boże. Mamy do tego instrukcję?
Wykształcenie za 80 tysięcy i nie umie otworzyć...
Powiedz, jak to się robi. Co niby mam zrobić?
- Nie pomagasz mi. - Mówię ci, że...
- Będzie tu za dziesięć minut. - Współpracujmy.
- Jeszcze jeden. - Ktoś musi to nadzorować.
Pociągnij taśmę.
Ale się ucieszy.
Rany, ale super.
- Dzięki! Wygląda świetnie! - Zwłaszcza pompony.
Mamy przynieść prezenty na stół czy tutaj?
Chyba już jest.
DZIECINKO!
Niespodzianka!
Nikt nie krzyczał „Niespodzianka”? Chodź.
Cześć? Zaskoczona?
Kaitlyn chce ci pogratulować.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
- Mam nadzieję, że ci się podoba. - Pewnie.
Wszyscy pomagali.
Nikt nie zawołał „Niespodzianka”.
Żeby nie wystraszyć dziecka.
Mieliście tylko krzyknąć.
Zrobić niespodziankę.
- Co to? - Super, nie?
Cholera, kochanie.
- Wiem! - Cholera.
Niesamowite, prawda?
Rany, MacKen, to niesamowite.
Wczoraj miałam robione USG.
Trzy tygodnie temu dziecko było dość małe.
Ciągle jest dość małe.
Nie dostaje potrzebnych składników odżywczych
z mojego łożyska.
Przez to rośnie trochę wolniej.
- Maseczki. - Poważnie.
Co za czasy.
Na zewnątrz może rosnąć szybciej, niż w moim brzuchu,
więc chcą wywołać poród wcześniej, niż myślałam.
Nie żartowaliście.
Tak to w tej chwili wygląda.
GOTOWI CZY NIE, NADCHODZĘ
O mój Boże.
SALA PACJENTÓW
Udało mi się wyprodukować mocz. Po raz pierwszy od dwóch lat.
Jak poczułem, że to działa, to było niesamowite.
Mój partner dał mi nerkę.
Chciał to zachować w tajemnicy,
ale dowiedziałem się, jak poszedłem zrobić badania
i zobaczyłem nazwisko w dokumentacji.
Jak to zobaczyłem, rozpłakałem się.
Nie mogłem uwierzyć, że John to dla mnie zrobił.
Ale zawsze taki był.
Jak zaczynałem w policji, przygarnął mnie,
nauczył mnie wszystkiego, żebym mógł być lepszym policjantem.
Nie musiał tego robić.
Jestem naprawdę wdzięczny.
Nie chciałem, żeby Chris wiedział, że oddałem mu nerkę.
Praca, jaką wykonujemy... On wykonuje, ja już nie.
Czasem patrzysz na świat inaczej z powodu...
złości, jaką ludzie kierują w twoją stronę
i pomyślałem, że może
to będzie dla niego miły prezent, jakby myślał, że to była obca osoba.
Niekoniecznie inny gliniarz. To mógłby być ktokolwiek,
kto chciał zrobić coś dobrego i...
Zrobił coś dobrego dla niego.
Znam Chrisa od lat i wiem, że ma wielkie serce.
Chodziło o to, żeby dostał nerkę.
Tak się złożyło, że mogłem to zrobić.
Co robisz?
- Co tam, stary? - Wstawaj z łóżka.
Chodź, bracie.
Jesteśmy braćmi krwi. Nie pozbędziesz się mnie.
Bracia nerek.
Jak się czujesz?
Dobrze. Wyglądasz dobrze. Jak tam?
W sumie czuję się nieźle.
Ciągle mnie boli po operacji i...
- Mnie też tam boli. - I do tego te wzdęcia.
Miałeś już bąbelki w ramionach?
- Nie. - Niedługo zobaczysz.
- Dobrze wyglądasz, stary. - Ty też dobrze wyglądasz.
Jakbym potrzebował wątroby, zadzwonię, dobra?
Jasne, stary.
Dla ciebie wszystko.
- Wpadnę do ciebie rano. - Dobrze. Przejdziemy się.
Świetnie, stary.
Daisy, stój. Daisy!
Dobra, rozdział 11. Elliot, możesz odłożyć telefon?
Tylko ustawię alarm.
Czemu czytamy przez dwie minuty?
- Wielki stos... - Nie zapomnij o kupie
Cicho.
Nie, naprawdę. Będzie mi was brakować.
Będziesz mamą.
Wiem, denerwuję się.
Tak, doktor Grodstein.
Dobrze. Na razie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Ciebie też kocham.
Medic 99, mam przeszczep do odebrania na lotnisku Republic
do przewiezienia do szpitala North Shore.
10-4.
Proszę opowiedzieć nam o pacjentce.
Przyszła ze zmęczeniem i żółtaczką. Zrobiła się żółta i przyszła do szpitala.
- Choroba autoimmunologiczna? - Myślę, że tak.
Napisy: Dorota Dołęga