Sige, ilalagay ko ang Liver Transplant sa linya para sa'yo.
Hello, doktor. Sabihin mo ang tungkol sa pasyente.
Nagpatingin siya para sa pagod at paninilaw.
Nanilaw siya kaya pumunta sa ospital.
Palagay mo autoimmune ito?
Oo, palagay ko autoimmune nga. At lumalala siya ngayon.
Guys, emergency meeting ito ng transplant listing group
dahil mas lumalala ang sakit ng dalagang ito.
Meron siyang acute liver failure, autoimmune.
Payag ba ang lahat na gawing status one ang pasyenteng ito?
Oo naman.
Status one na ang pasyente, 'yon ang pinakamataas sa bansa.
Mula ngayon, maghahanap tayo ng atay.
At ano ang nangyayari sa taong biglang nagkaroon ng tama sa atay,
walang makapupuno roon.
Bigla silang nalilito.
Kalaunan, 'di na niya alam ang pangalan niya.
Guro siya sa ikaapat na baitang, at may dalawang batang anak.
- Ano'ng pangalan ng mga anak mo? - Mia at Taylor.
Ilang taon na sila?
Pito at...
Okay. Okay lang 'yon.
'Di magtatagal, 'di na siya makakasalita, at kailangan nang lagyan ng tubo.
Ito ang likas na kurso ng liver failure.
Madalian, karera.
Kung walang makukuhang organ sa susunod na 48-72 oras,
matatalo siya at pupunta sa Diyos.
- Hahanapan ka namin ng magandang atay. - Salamat.
- Kanya ang unang lilitaw. - Maghanap na lang tayo ng organ.
SA GITNA NG KAGIPITAN
I-butones mo ang jacket mo. Ayusin mo ang kwelyo.
- Salamat. - Sige, ayos ka na. Tara.
Magandang araw.
Siksikan sa tren, punuan sa mga restawran.
Nagiging ayos ang lahat.
Sa wakas.
- Ayun siya. - Kumusta?
- Maraming salamat. - Ikinagagalak ko kayong makita.
Kumusta ang biyahe?
Ayos naman, maganda. 'Di nila ako pinagmaneho.
Mabilis akong magmaneho.
Mapalad kaming makabalik dito. Suwerte talaga.
- May ipapakita akong mga larawan. - Okay.
Kaya kung nakatingin ako sa bahaging ito.
Pa, makikita mong ito ang gilid.
- At ito ang paglaki. - Wow.
- Pwede kong hawakan? - Oo naman.
Nandito siya.
Nakikita mo ang gitna, namumula, bugbog, at nagsisimulang maimpeksyon?
'Yan ang problema.
Naging emergency talaga ito.
Mabilis na lumalaki ang bukol, nabubulok na sa anit niya,
kaya pinapunta ko siya mula sa Kentucky nitong weekend.
Kanser lahat ito.
Ang kamangha-mangha at mahirap sa kaso niya,
nag-metastasize na papunta sa baga.
Kailangang ipaalam ito,
dahil sa sobrang bihira nitong mangyari na umalis sa utak.
Kaya kukunin natin lahat ito,
at tatanggalin ang tumor sa utak.
Alam ko, itatanong mo, paano ang baga?
Haharapin natin 'yon kapag meron na tayong PET scan.
- Naalala mo ang pinag-usapan natin? - Oo.
Tiwala talaga ako sa inyo.
Mabuti na lang nagpasya kami.
Nagpapasalamat kami sa tiwala, ituturing namin siyang anak.
Mismo, ilalayo namin siya sa panganib.
Masigla ang buong pamilya niya, para magkaroon ng ganoong optimismo.
Pinapunta ko siya, at siya naman, papunta na kami.
Kahanga-hangang tapang, at sana, maging mahaba pa ang buhay niya.
At talagang kinakabahan ka.
Salamat at nandito ka.
Wala nang iba pa.
- Ano'ng gagawin mo sa weekend? - Matutulog.
Sabi na sa'yo.
- Magpapahinga ako ng isip. - Dahil sa bakuna?
- Oo, kailangang bumawi ng katawan ko. - 'Di kita kinakaya.
Malaking bagay sa akin ang tulog. 'Di sapat ang tulog ko.
Sinusubukan kong gawin, anumang mangyari,
na uuwi ako, maliligo, magpapalit ng pantulog at matutulog.
Kung gusto mo akong makausap, tumabi ka sa kama ko.
Kung gusto mo ng dahilan lumabas, ganito...
- Pwede ba kayong tumugon sa emergency... - Tama sa ulo.
Ilang kanto pababa, 'di ba?
Banda roon.
Nasaan ang bata? Bwisit.
- Uy, umiiyak siya. - Naku, may isa pang bata, Kristina.
May malaking hematoma sa ulo.
Ayos ka lang? Ingat sa paglabas. Magsuot ka ng mask, okay?
Huwag kang gagalaw. Umupo ka lang. Tumingin ka sa'kin.
Umupo ka lang at 'wag kang gagalaw, okay? Magaling ang ginagawa mo.
Okay, saan ka nag-aaral?
May sintomas ba sila? Tumawag kayo ng ibang bus.
Kailangan ng tatlong bus.
Pahingi ng dalawa pang bus, BLS sa lugar. May dalawa pang pasyente.
Nandito sila, Kris. Nandito sila.
Kumalma ka lang, okay?
- 'Wag kang mag-alala. - Kaming bahala sa'yo.
- Pwede mong tawagan ang magulang? - Akong bahala.
Vicky, kailangan ko ang blood pressure.
- Okay. - Alis na tayo.
Kailangan niyang pumunta sa trauma center. Ngayon na. Umalis na tayo.
Sige, pwede na tayong umalis?
Pisilin mo ang kamay ko, iho, kaya mong pisilin?
Okay ka lang? Masakit ba ito? Masakit ba rito?
Araw-araw, nagsisimula ang araw ko nang 5:30 a.m. sa halos 20 taon.
At noong nagsasanay ako, 4:00 a.m. naman.
Pero umiinom ako ng kapeng Cubano,
at nagpapatuloy ako.
Ano'ng pangalan niya?
- Nakapili na ba kayo ng pangalan? - Elliana.
Elliana? Okay.
Kakausapin ko ang team,
at titingnan namin ang medikal na impormasyon niya,
tapos, pupunta na kami sa OR, okay?
Gagawa kami ng pinal na desisyon,
pero palagay ko, pipiliin namin ang thoracotomy sa kanan, tapos,
malamang gagamit kami ng pantapal depende sa laki ng depekto.
At 'di kami gagamit ng scope.
Deretsong bukas na namin, batay sa sukat ng bata.
Okay.
Aayusin namin ang diaphragmatic hernia
sa maliit na premature na sanggol na may timbang na apat na libra,
na wala pang isang linggo.
'Di tiyak kung makakaligtas siya noong nakita ito.
Napag-alamang may butas sa diaphragm ang sanggol,
bago ipanganak, sa ultrasound.
May nakikita akong kaunting atay dito sa dibdib,
at lahat ng bituka dito sa mga kulay-abong butas.
At itinulak ang tibok ng puso palayo sa dibdib papunta sa kabilang bahagi.
Trabaho natin ngayong ibalik lahat ito sa tiyan
at bigyan ang puso at baga ng kailangan nilang espasyo para mabuhay at gumana,
para makita natin siyang ikinakasal balang araw.
Sabihin mo, "Paalam, Nanay, Tatay. Babalik ako agad."
Kita tayo ulit, okay?
Medic 99. Notipikasyon ng trauma TBD, walong minuto ang ETA.
May 11 taong gulang na lalaki na may tama sa ulo, ikalawa sa MVA.
Meron siyang malaking frontal lobe hematoma.
Matamlay siya pero alerto at may malay.
Patingin ng bukol mo.
'Wag kang pipikit.
Hindi siya alerto.
Mukhang kailangan niya ng agarang lunas.
Bata 'yan at gusto mong maging ligtas sila at nakakatakot ito para sa kanila.
Lahat ng ito, magulo sa isip nila,
kaya lagi namin silang pinapakalma,
pero walang halaga gaano mo ipaliwanag ang sitwasyon sa kanila,
'di sila magiging okay sa lahat ng tunog at pulis at tao,
mga estrangherong lumalapit.
Sinusubukan kong makarating doon nang ligtas,
at sana maging okay siya.
Pilitin mong 'wag matulog kasi baka naalog ang ulo mo, okay?
'Wag kang pipikit.
Mahusay, ayos 'yan.
Na-coma si Jennifer bilang resulta ng fulminant liver failure,
kung saan tumigil ang atay mo at 'di na gumagana.
Nasa mesa siya ng operating room ngayon.
Kung 'di siya mapapaltan kaagad, mamumuo ang pwersa sa ulo niya,
at maaaring magdugo ang utak niya palabas sa bungo niya,
at 'di na nakakabawi ang mga pasyente roon.
Maaaring panghabambuhay na pinsala sa utak o, mas malamang, mamatay.
Mabuti, nakahanap kami ng atay.
Nagsimula na talaga ang oras, at paunahan ito laban sa oras.
- Magandang araw. - Salamat.
Papunta kami sa ibang estado para kumuha ng organ.
Walang magandang kwento ng donor.
Palaging masama, sa kasong ito, namatay ang utak.
At matapang ang pamilya
at mapagmalasakit para sabihing ibibigay nila sa iba ang mga organ.
Mabilis na lumala ang babaeng ito.
Oo. Ang porsyento ng mga donor sa ilalim ng edad na 35 ngayon
na adik ay 75%? Higit pa 'yon sa trauma.
Nasa bahay lang ang mga tao, at tumaas ang droga at alkohol.
Kaya, ganoon, humahanap kami ng tagumpay sa kasawiangpalad.
Kapag utak ang pinag-uusapan, nakapirmi ito sa matigas na bungo.
Kahon ito. At may napakasimpleng tuntunin.
May tatlong bagay lang sa kahon. Spinal fluid, utak, at dugo.
At kapag tumaas ang isa roon, nasa loob ka pa rin ng matibay na kahon.
Ang mga tumor sa utak, sa kalakhan, kadalasang agaran,
ibig sabihin, nasa bingit ng kamatayan ang mga pasyente, nasa kagipitan.
Kailangang alisin ang tumor dahil baka napupwersa ang utak,
at kinakailangan ng mabilis na paggagamot sa pasyente.
Dr. Dennis.
Boockvar, ikinagagalak ko.
- Pare ko. - Maayos ang hitsura mo.
- Kumusta ang gabi mo? - Ayos naman, oo, nakapagpahinga.
- Nakatulog, nagnilay-nilay, maayos. - Paano ka nagninilay-nilay?
Ginagawa ko ang Qigong kapag may oras akong gawin ang galaw.
May pagsasanay ako sa paghinga, nagdadasal, mga ganoong bagay.
Mag-iisip kami sa operating room.
Ginagawa namin 'yon bago ang bawat kaso, bibigyan ka namin ng higit na pag-iisip.
Sobrang pasasalamat.
Buong mundo nagdadasal para sa'yo, Marcos.
Para kay Marcos ito. Magugustuhan niya ito.
- Talagang mabuting tao. - Pinakamabait.
Ginagawa lahat ng tama,
pero nakukuha ang pinakamasamang kanser na meron sa tao.
Napakasama.
'Di ko lang maintindihan. Mapanganib ang mga baril.
Ganito ang magagawa sa'yo, alam mo 'yon?
Mga kaibigan ang kasama niya.
Ang alam ko, pagdiriwang 'yon.
Wala pa ring impormasyon kung drive-by ba.
'Yon lang ang alam ko sa ngayon.
Kung makakatulong ka sa pangangalaga kay Josh, ipapakilala kita sa nanay.
Oo.
Nagtamo siya ng maraming tama ng baril,
maayos noong una, at may bukas na tiyan.
Baka handa na siyang isara. Kung hindi pa, tingnan mo.
Kung kailangan mo ako, sabihin mo lang at pupunta ako.
- Charlotte, ayos na ba tayo? - Oo. Pinatulog na siya.
Okay. Kakausapin ko lang ang nanay.
Hi, Nay. Planong buksan pa ang tiyan na bukas na,
pero tatanggalin ang tapal, aalisin ang dugo, titingnan ang tiyan,
atay, diaphragm, at sisiguruhing buo ang mga pagsasaayos.
Kung may dagdag na pagdurugo, aayusin,
dahil alam nating may dugong lumalabas sa daanan sa tiyan,
kaya titiyakin nating wala tayong makakaligtaan,
at pagkatapos tatapalan ulit.
Kakayanin niya. Marami na kaming nakitang napinsala ng baril
sa buong lungsod, kaya makakayanan niya.
- Palaban siya/ - Oo. Aalagaan namin siyang mabuti.
Nagtamo si Joshua ng maraming tama ng baril.
At nakikipaglaban siyang mabuhay.
Marami sa mga bala, hindi nananatili sa katawan,
tinatamaan nila ang mga organ tapos lalabas.
Ganoon kadalasan ang nakikita namin.
Paano ka mabubuhay sa lipunan
na lagi kang nanganganib sa ganitong uri ng karahasan?
May tama ng bala dito at dito, 'di ba?
Dito nangyari ang pinsala sa diaphragm,
sa pali, atay, at sikmura.
Marami ring tama ng bala sa iba pang bahagi.
May impeksyon din, ano? May impeksyon din.
Noong dalhin namin ang bata sa ER, naghihintay na roon ang nanay niya.
Agad siyang naging maayos dahil doon.
Pagbalik mo sa ambulansya, maghahanda sa susunod na tawag,
pero lagi mong iisiping, "Ano ang nangyari sa pasyente."
'Di namin nalalaman ang resulta, gaya ng kung nakauwi ba sila.
Pagdating sa mga bata, laging mahirap ang tawag.
Mahina sila.
Laging may maaantig na bahagi ng puso mo.
Lalo na ngayon.
- Maputla ka talaga, okay ka lang? - Okay lang ako.
Sabihin mo lang kung 'di ka okay.
Okay lang ako. Parang gusto mo na akong lagyan ng IV.
Oo nga. Gusto na agad kitang i-hydrate.
- Talaga? - Oo.
Pagpapadala ng sasakyang panghimpapawid.
Nasa eroplano ang Transplant Team ng North Shore University.
Oras ng lipad, 1 oras, 11 minuto. Over.
Sa ngayon, sinusubukan nitong tantyahin ang oras.
Ayaw nating galawin ang pasyenteng tatanggap ng atay
hangga't matiyak nating naaakma ang atay.
Kapag may atay, kaya natin hanggang 14 na oras.
Mas gusto natin kung mababa sa 10.
Mas maayos kung mas mabilis mailalagay at madadaluyan ng dugo.
Kukunin natin ang atay.
May kukuha ng puso, lapay, at bato.
Kaya dapat may tatlong team doon na magtutulungang kunin ang mga organ.
Pero gagawin natin ang trabaho natin, at hindi haharang sa iba.
Pinag-uusapan natin ang isang oras at dalawampung minutong biyahe,
pati pagmamaneho papunta sa ospital, at pabalik sa ospital natin.
Ito ang lahat ng hadlang sa oras
na pipilitin nating paikliin hangga't kaya anuman ang magagawa natin.
Nangyari na nang ilang beses na lumapag kami at walang masakyan.
Kaya dapat laging may ugnayan sa tagapag-ugnay
para matiyak na ayos ang lahat.
- Dinala tayo sa maling paliparan. - Kumusta?
May nakakaalam ba kung gaano kalayo mula rito papunta sa ospital?
- 'Di ko alam. - Itanong natin sa ambulansya.
Hoy. Medyo naantala na ang OR natin hanggang 12:30.
Mukhang isa sa ibang team naantala sa pagdating dito,
kaya babalitaan ko kayo.
Isang problema sa pakikipagtulungan sa mga team,
naaapektuhan ang oras.
'Di tulad ng kidney failure, kung saan may dialysis,
walang tinatawag na dialysis sa atay,
at walang kapalit ang atay kung hindi liver transplant.
Nasa hepatic coma si Binibining Perez,
at 'di ka maaaring nasa hepatic coma nang ganoon katagal.
Naghiwa na tayo.
Paabot ng suction dito.
Malakas siyang magdugo.
Nag-dump siya.
Pwedeng mag-herniate ang utak niya.
May mas maliit bang tapat kaysa rito?
Gusto natin 'yong isang milimetrong kapal, ano?
- Palagay ko, para sa 1.8 kilong preemie. - Oo.
Malaki kung ibabatay sa sanggol ang butas na inaayos natin,
pero sa totoong mundo, napakaliit na butas nito.
May tulungan sa pagitan ng anesthesiologist at doktor
dahil gagalawin natin ang puso, baga, at atay.
Lahat ng 'yon, makakaapekto sa sistema ng sirkulasyon
at talagang mailalagay sa panganib ang sanggol.
May gagawin ako sa munting braso niya.
Magbubukas tayo rito, sa dibdib, para maiikot ang atay,
na, sa tingin natin, nandito, pababa sa tiyan.
Walang atay dito ngayon.
Isa ito sa mga bagay tungkol sa ganitong operasyon.
'Di ka makakakuha ng MRI at CT scan gaya ng ginagawa sa matatanda.
Kaya 'di ako 100% sigurado sa makikita ko.
Malapit na tayo sa dibdib, kaya ginawa natin doon.
Magbubukas na tayo at 'di karaniwan ito.
Binuksan namin ang dibdib at bituka ang nakita namin.
Ayaw ko talaga silang makita dahil ayaw ko silang masaktan,
kaya susubukan kong itago sila nang kaunti
nang 'di masyadong napupwersa ang puso sa loob.
Susubukan kong bawasan ang laman ng tiyan.
Okay, ayan na ang puso.
Pwedeng pahingi ng isa pang kittner?
Didiinan ko sa may baga, sa puso. Sabihin n'yo kung tatanggalin.
Iladlad na natin ang kaya nating iladlad. Sa bandang likod na ito.
Susubukan kong gamitin ang atay na panakip sa dumi,
hangga't kaya ng sanggol ang pag-ikot.
May mas mahaba ka ba kung sakaling kailanganin?
May pribilehiyo kaming paglingkuran ang mga nangangailangan sa panahong 'yon.
Kailangan ko ng mas maliit dito.
Nalaman kong kapag nag-aalaga ng bata, inangat pa ito sa mas mataas na antas.
Dahil kapag ipinaubaya ng iba ang anak nila sa'yo,
ang bigat ng responsibilidad at pribilehiyong makagawa ng epekto,
talagang tumama sa akin.
'Yong ideya na hindi ka lang nagliligtas ng buhay,
pero pagdating sa bata, nagligtas ka ng habang buhay.
Akala ko nasa itaas na kanang quadrant ang mga ito.
Pangunahing alalahanin na may dugo pa rin
mula sa pansamantalang tumatakip sa tiyan niya.
Alam mo, malala talaga siya.
Okay. Sige. Ingat diyan.
Okay, heto na.
- Diyos ko, ang sama ng mga bilog na ito. - Napakasama.
Naku, parang pinasabog ito. Kita ang malalim na pinsala sa atay.
Walang aktibong pagdurugo.
'Wag kang magsasalita nang tapos. Itaas mo.
May isa pa rito.
Kailangan nating ilabas ang mga ito. Pinipigilan nila ang pagdurugo.
Oo, 'wag nating guluhin ang bangka.
Nagdurugo doon, nakita n'yo? Sariwa lang.
'Wag nating galawin 'yon.
Doon sa ibaba, suction. Banda roon.
- Butas ba 'yon? - Oo, iba.
Maraming dugo sa bituka niya.
Iiwan natin ang packing dito dahil kinokontrol ang pagdurugo ng atay.
Nalinis na natin, naayos na ang ilan, at babalikan natin sa isang araw.
Sana sapat na ang nawalang likido sa katawan at maisasara na ang tiyan.
Sa nakikita n'yo, mahigpit pa ngayon,
at kailangang isara ang tiyan para makita kung may mamumuong dugo.
At sana makabawi ang katawan niya, saka natin maisasara ang tiyan.
'Yon ang gusto nating balita.
Sige, wala na ang buto.
- Naku po. - Parang halos humupa na.
- Mukha itong cranioplasty. - Oo, parang...
Ay, Marcos.
Oo. Ipadala mo ito sa culture, dura.
Ang maliit na tumor na ito...
Lalong nagiging kakaiba ang kasong ito.
Walang normal dito. Tumor ito.
Ibaba ang mesa, titingnan natin sa microscope.
Mas nakababahala ito kaysa noon.
Palagay ko, sa tinitingnan ko,
at kung ano'ng mayroon sa baga, anit, at sa bilis ng paglaki,
'di ko alam kung aabot ba siya ng anim o labindalawang buwan.
'Di ko naisip na talamak na ang sakit na ito sa loob ng cranium.
Brian, kapapasa lang natin ng plano. Sisimulan na natin ang paglapag.
Mabuti.
- Dr. Teperman? - Ano?
Nag-clamp na sila noong 15:09.
- Okay, salamat. - Suction dito.
Tinatawag nila ako ulit.
Okay, ayos.
- Dr. Grodstein? - Oo, ako nga 'yon.
Nakausap ko si Dr. Winnick.
Paalis na siya ng ospital sa loob ng limang minuto.
Nakakabahala habang naghihintay na dumating ang atay.
Kailangang pagsabayin ang mga operating room
dahil ilang panahon lang maaaring nasa labas ng katawan ang atay.
Nagdarasal kaming manatili ang utak niya kung nasaan ito,
at mailagay namin kaagad ang bagong atay
para mapababa ang presyon sa ulo niya, at magising na rin siya.
Bakit ang tagal ni Dr. Winnick? 'Di ba niya alam na mag-oopera tayo?
Kailangan nating maibalik ito kaagad para mailipat na nila.
Nagsimula na sila roon, at pagdating natin doon,
maglilinis tayo at handa nang kumilos nang wala nang hadlang.
- Lumipad na ba sila? - Hindi pa.
Walang dahilan para sa atin na tanggalin ang atay habang wala pa ang kapalit.
Nasaan si Winnick?
Tingnan n'yo ito.
Ipapakita niya kung nasaan ang eroplano. Ito ang app.
Naka-iskedyul. 'Di pa sila lumilipad.
Animnapung milya isang oras na hangin, sabi nila, sa New York.
Hindi, nauunawaan ko. Naantala sila at nagmadali tayo.
Alam mo, karaniwan, pagkaalis ko, tatahiin na nila, kaso wala pang atay.
Aalis na ako.
May mga kasong 'di na nagising ang mga tao.
Gagawin mo ang bagay na ito, magpapadala ng team, mag-oopera,
tapos hindi sila magigising, ganoon.
Hoy.
Wala. Oo, pero 'di pa sila lumalapag.
Oo, handa na kaming tanggalin ang atay, pero gusto mo bang umorder ng Italian?
Mukhang maganda, at mukhang maayos din ang pagsasara.
At ang posisyong ito?
Balik sa NICU. Nilagyan ng tubo sa NICU.
Salamat sa inyo. Napakaraming set up. Salamat sa pagtulong.
Humigit-kumulang 10 taon bago masanay bilang pediatric surgeon.
Siyam hanggang sampung taon, sa pananaliksik at klinikal na pagsasanay.
Mas marami pa ang manlalaro ng NFL kaysa sa pediatric surgeon.
May tanong ka pa ba? Pasensya na. 'Di ko alam kung nauunawaan mo ako.
'Di ko alam kung naiintindihan mo ang puntong Cubano ko.
Ewan kung mas napapalabo ng punto ko.
Naipanalo na natin ang kalahati ng laban, pero kailangan pang magpatuloy.
Oo, parang marathon.
Hindi maikling takbuhan. Pangkalahatang marathon.
Karaniwan talagang hindi lahat hahanay nang deretso.
Mas malamang na makakakuha tayo ng maganda at masamang sandali.
- Okay? - Salamat.
Kumusta? Ayos naman ang lahat.
- Pagamit ng kwartong 'yon? - Sige.
Tinanggal na namin 'yan. Mukhang sira na.
At pinalaki ang butas sa may buto, at 'yon ang inaayos,
kaya wala kang makikitang anuman.
Ikinatutuwa kong pinalaki namin dahil may tumor sa ilalim.
At lumalaki ang tumor sa parehong direksyon,
palabas sa anit at palubog sa utak.
Kaya tinanggal ko lahat sa utak.
Kung maraming sakit sa ibang lugar,
sasabihin kong maaapektuhan noon ang kaligtasan niya.
Gayunpaman, parang ni-reset namin ang oras nang kaunti sa operasyong ito,
at sana sa impormasyong
makukuha namin sa pathology at sa genetics,
makakabuo kami ng epektibong bagay.
- Gustong-gusto niyang mabuhay. - Alam ko.
At magandang hakbang ito patungo roon.
Malalang kaso ito.
Salamat.
Pero alam mo, nangyayari ang milagro.
Alam mo, nakakita na kami
pagbuwelta sa ilang kaso, at ipinagdarasal kong isa siya roon.
Maging masaya na lang tayo sa nagawa niya.
May transplant pickup ako sa Republic Airport,
papunta sa North Shore University Hospital.
ATAY INGATANG MABUTI
Salamat sa inyo.
Suction dito, pakiusap.
Nandito na ba si Aaron?
Palabas na sa elevator.
- Patingin ng pickup, iangat mo ang tonsil? - 'Di kaya, 'di gumagalaw.
- Salamat, kita na kita. - Sa likod ka papasok?
Oo, magpapalit lang ako.
Uy, tingnan mo 'yan.
- May mas maliit ka pa? - Dapat hindi maibagsak.
- Ayan na. - Salamat.
Wow, ang laking atay niyan, Aaron.
Napakagandang atay. Malaki para sa kanya, pero ayos lang.
Makapagliligtas ng buhay.
Suriin natin para lang makatiyak na walang butas na 'di napansin.
- Handa ka na, Lew? - Handa na.
Sige, dahan-dahan na nating tanggalin ito.
Sige, tulak.
Okay. Ilabas ang atay. Kasing tigas ng bato.
Mayroon siyang autoimmune hepatitis,
at maaaring pinalala ng gamot.
Patay na atay na ito.
Ayan. Paumanhin.
Makikiraan. Kailangan ko ng asul na tuwalya rito.
Dito.
Ikabit niyo nga ito.
Idadaan ko ang isang ito sa likod.
Malaking atay ito.
Okay, tama na ang buhol.
- Gagawa tayo ng 40 buhol dito. - Buhol-buhol na tayo, ha?
Tubig, pakiusap.
Okay, teka, ilabas n'yo.
Sige. Aalisin na natin ang bypass.
Okay, ayos ang lahat.
Puno ang atay, nasa butas na, nailabas na ang dati niya.
At ngayon, isa na lang ang gagawin nito, bigyan siya ng buhay.
Malalaman natin kaagad. Ang tanong, magigising ba siya?
Okay, tingnan natin kung makikita natin ang pamilya niya.
- Uy, naging maayos ang lahat. - Okay.
Malinaw na may malalang pagkasira sa atay, sa tiyan.
Kailangan nating maghintay, pagalingin ang katawan niya at paisa-isang araw lang.
Pagtapos ng ilang araw, suriin ulit, linisin, maaaring isara.
- Mabuti naman. Mabuting balita 'yan. - Oo.
At alam naming may mga bahagi ng bala sa braso, may ilan sa puso.
Matatagalan bago malaman ang lawak
ng uri ng mga pangmatagalang problemang naroroon.
Mahusay ang pakikipaglaban niya, at sasamahan namin kayo.
Nilinis talaga namin.
Masaya na nakatulong kami sa pangangalaga ng ganitong bata,
pero nakakapagod makakita ng napakaraming inosenteng bata na napipinsala ng bala.
Hindi laging may pagkakataon na makapagligtas kami ng buhay,
o na makakita ng makakaligtas matapos mabaril nang ganito karami,
kaya talagang nakahihikayat ang nakita namin ngayon.
Hindi lang bata ang naisama mo sa paglalakbay, pati magulang.
Dahil sa pinagdaraanang takot ng mga magulang
kapag may krisis sa kalusugan ang anak nila,
hindi malalampasang antas ng pagkabahala 'yon.
Mahal kita.
Nandito lang ako sa tabi mo.
'Di ako aalis, 'di kita iiwan.
Nandito lang ako buong panahon.
Hi, ganda. Kumusta? Tingnan natin kung kaya ko nang hindi
tinatanggal ang lahat.
Mukhang maganda 'yan.
Okay, prinsesa.
Matapos magpalaki ng tatlong bata, naaalala ko pa ring gawin 'yon, 'di ba?
Nagmula kami sa pagkapanganak niya na 'di sigurado kung mabubuhay siya.
Ngayon, humihinga na siyang mag-isa, maganda ang mga x-ray niya,
at bumalik na ang puso kung saan siya dapat.
Ang makita ang pagbabagong-anyong 'yon, ang kapayapaan ng ina,
'yon ang nagtutulak sa aming magpatuloy at ibinabalik kami para gawin pa ito.
At kailangan mo ang ganoong paglutang dahil malalim ang mga lambak.
Pagod na pagod ako.
'Di ito kapani-paniwala.
Tingnan n'yo kung gaano ako kaayos.
Iniligtas mo talaga ang buhay ko, Dr. Teperman.
Nagpapasalamat talaga ako sa pamilya
dahil binigyan ako ng taong ito ng ikalawang pagkakataon sa buhay.
At alam kong napakahirap gawin ng desisyong 'yon.
May sakit ka, at 'di ka namin pakakawalan.
Kumusta?
Mabuti, ikaw?
Ayos naman, katatapos lang namin.
Oo, salamat sa Diyos.
Mabuti. Ano'ng nangyari?
Ayos naman, salamat sa Diyos.
Magkita tayo maya-maya.
- Ang anak natin? - Napakalikot. Gutom na gutom siya.
Gutom siya.
- Okay, mag-iingat ka, okay? - Okay, mahal kita.
Sa pagtatapos ng araw, lagi kong naiisip ang mga pasyente ko.
Minsan sinusuri mo ang sitwasyon sa utak mo at pinag-iisipan ito,
pinag-iisipan kung ano ang iba kong magagawa sa susunod?
Nakakatulong na magbawas ng bigat,
para pagkauwi ko, ayaw ko nang dala pa 'yon sa bahay ko.
Dahil oras na 'yon para sa pamilya ko.
Hi, papi, kumusta?
Kumusta ang anak ko?
Medic 88. May tawag para sa buntis.
Dumadaing ng pagdurugo ng ari.
Hindi nagsasalita ng Ingles.
Iniulat ng kamag-anak na may malay pa sa oras ng tawag.
Papunta na sa Lenox Hill ER.
Ito ay code 3.
PATULOY NA KUMALAT NANG MABILIS ANG KANSER NI MARCOS.
NAMATAY SIYA ILANG LINGGO MATAPOS ANG KANYANG OPERASYON
KASAMA NG KANYANG MAPAGMAHAL NA PAMILYA.
Pagsasalin ng subtitle ni: Erika Ivene Verder Columna