Ikalawang beses niyang sinubukang tumawid sa border.
Noong una, ipinatapon siya.
Pero nagpasya kaming pumunta sa magandang bansang ito.
Okay ka lang?
- Malapit na tayo. - Okay.
Hi, ako si Doktor Macri. Pamilya?
Opo.
Nagsasalita ka ba ng Espanyol?
- Oo, mas gusto naming Espanyol. - Mabuti.
Ano'ng nangyayari?
Sinasabi niyang nagdurugo siya.
- Oo, nagpunta raw siya sa banyo. - Gaano katagal na siyang buntis?
- Limang buwang buntis na siya. - Limang buwan.
Bitamina? May iniinom ba siyang...
Wala, hindi siya umiinom ng bitamina kasi kagagaling lang niyang Honduras.
Doktor, katatawid lang niya sa border ng Mexico.
Ay, naku po.
'Wag kang mag-alala.
Kalma lang, okay?
Gagawin namin ang lahat para alamin ang tungkol sa bata.
Gagawa agad kami ng ultrasound para makita natin ang bata.
Tingnan natin.
Kukunin natin ang pulso ng sanggol.
Subukan nating makuha mula roon. Ayan na. Tama.
Ayan ang puso.
Mukhang ayos naman.
Maganda ang tibok ng puso ng bata.
Sa ngayon, mukhang ayos ang lahat sa bata.
Sige.
Saang bansa ka ulit galing? Honduras.
Oo, Honduras.
At ilang araw siyang naglakad?
Inabot sila nang 20 araw para makarating dito.
Wala akong nakikitang pagdurugo.
Walang dugo.
Okay. Sige. Ayos.
Tatawagan namin ang gynecologist at papupuntahin ka namin sa kanya.
Sa ibang ospital.
Okay? Okay. Sige.
Pinakamakabubuti para sa kanya ang pumunta sa uptown, masuri ng OB,
at makuha ang lahat ng kailangan niya para matiyak na okay sila ng bata.
Naaawa ako sa kanila, at mukhang maraming pinagdaanan ang pamilya
sa nakaraang dalawang linggo na kailangang tiyaking ayos ang bata.
- Okay, makakalabas na siya? - Oo. Makakaalis na siya.
Maging positibo lang tayo.
Magiging ayos din ang lahat. 'Wag kang mag-alala.
Okay.
Naku.
Tumawid siya sa border, dalawang...
- Border ng Mexico nang naglalakad? - Naglakad. Galing Honduras.
At 20 araw na paglalakbay 'yon?
Oo, buntis.
Ipagpapalagay mo nang lahat,
batay lang sa sinasabi nilang pinanggalingan nila.
At sa huli, makakasama mo lang sila nang maikling panahon
at makakaugnay ka.
'Yon ang pinakamalaking hamon sa emergency room,
makaugnay sa sitwasyon nila kahit na 'di ka lubos na nakakaugnay,
pero sinisikap kong mabuti na tumayo sa mga paa nila.
Napapabuti noon ang pangangalaga at nagiging komportable sila.
Paalam at pagpalain ka!
Salamat.
Okay.
PAGLALAKAD TUNGO SA AMERIKA
Napakaganda talaga nito sa gabi.
'Di niya alam ang tanawin pero dadalhin natin siya.
Makikilala niya ang skyline. Sinong ayaw makilala 'yan?
Ano ba?
'Di niya alam ang Prospect Park.
Makikilala niya ang Brooklyn.
Pupunta tayo rito.
Ewan ko sa'yo bakit iniisip mong hindi.
Nasasabik na ako!
Talagang panira ito kung 'di natin makikita ang susi.
- Diyos ko. - Hindi, nasa akin.
- Nasa iyo ba talaga? - Nandito lang 'yon.
Diyos ko, Lorey. Wala sa'yo, ano?
Diyos ko.
Pampasabik lalo.
Binuksan ko ang bintana sa kwarto. Babalik ako.
Lorey, huwag.
Atin ang bahay. Dadaan ako sa bintana.
Huwag! Pakiusap, hanap...
- Hanapin na lang natin ang susi, pwede? - 'Di ko alam kung nasaan.
Sige, ano. 'Yan ba 'yon?
Magiging mabuting magulang tayo. Mahusay.
Sige.
Hello, hello.
- Salamat sa panloloob sa bahay natin. - Walang problema. Unang beses, unang gabi.
Diyos ko.
Mas nasasabik pa ako kaysa kanina. Nandito na tayo.
Diyos ko, oo nga! Napakaganda!
Lilinisin mo ang mga sulok, ganoon, pero ilang oras lang 'yon.
- Ang galing. - Maayos ang pagkatuyo.
- Gusto ko. - Dito ang kuna.
- Oo. - Saan ang rocker? Sige.
- Dito ang palitan? - Oo.
'Di ko alam bakit nakakagulat na magkakaroon kami ng sanggol.
Oo, sila parang, "Uy, ganito lang ang sukat niya."
"Uy, nasa ikawalong percentile siya sa taas at timbang,"
at ako naman, "Oo, nakatira ako sa ikawalong percentile, okay?"
Kung wala ang lugar na ito, mas matatakot pa ako,
pero alam na namin hanggang kailan, alam naming parating na siya,
kahit paano, alam naming may pag-uuwian kami sa kanya.
- Kaya naman... - Oo, hindi kami titira sa RAV4.
Oo, masarap sa pakiramdam.
Nahimasmasan, nasasabik, halo-halo, alam mo 'yon.
Ewan ko. Maganda.
- Oo. - Mabuti.
Literal na unang gabi natin sa bagong bahay.
Oo!
Nasa bingit na siya ng kamatayan.
Tingin siguro ng tauhan ng ambulansya 'di na niya kakayanin.
Buti na lang, nailigtas ang buhay niya
ng mga doktor sa ICU at doktor sa puso.
Handa na siyang umuwi kasama ang pamilya na galing sa Pakistan.
Kung sa ibang lugar at ibang panahon, baka wala na siya rito.
Hindi gumagana ang puso niya, hindi na siya humihinga.
Sobrang nakakatakot para sa akin 'yon.
Pero ngayon, napakasaya ko.
Talagang nakatulong ang mga doktor, nars, kawani.
Mahusay. Ikinagagalak ko.
'Di pa ako nakakita ng ganyang pagpapakatao sa bansa ko.
- Pareho kayong galing Pakistan? - Oo.
Galing ako sa kabilang dulo ng mundo. Galing sa Cuba ang pamilya ko.
- Cuba? - Oo.
Palagay ko, maganda ang simula ng buhay niya.
Buti may mabuti siyang magulang gaya niyo. Hindi lahat ng bata masuwerte.
Bilang anak ng mga imigranteng dumating sa bansang ito nang walang-wala,
dahil kinuha ang lahat,
salamat sa mga magulang ko
para sa mga oportunidad kaya naging posible ang gaya nito.
Halos 20 taon nang patay ang tatay ko dahil sa atake sa puso.
Maiuugnay ko ang kaalaman ko sa tama, at mali, at sa paglilingkod sa iba
sa halimbawang ipinakita nila ng nanay ko sa amin.
Talagang nakaugat 'yon sa relihiyosong pagkatao nila
at sa kabuluhan namin bilang pamilya.
At sa pagbabalik-tanaw ko, naiisip ko, "Pambihirang regalo,
pambihirang paraan na unawain ang mundo," ibang kultura man 'yan o wika.
Malaking tulong sila sa pagiging doktor.
Kumusta ang pakiramdam mo, mahal?
Mabuti, mabuti.
Sinubukan ko ang empanada sa Mama's.
'Yong chicken fajitas. Napakasarap.
Saan masarap ang empanada?
- Honduras. - Honduras?
Alam mo, Honduras?
Nakita mo ako at para kang,
"Uy, kailangan kong pakasalan ang magandang Honduran na ito."
Medic 99. May ihahatid sa Cohen's Children.
Isang taong gulang na babae.
Tatawag kita mamaya, ha?
...mataas ang temperatura, walang gana, nagsuka siya.
Agaran ang paghahatid. Code 3 ito.
Okay lang. Nandito si Mommy.
Nandito lang ako, Darlyn.
Mahusay!
Ang galing mo.
- Pwede kang pumunta rito. - Salamat.
At ilagay natin doon ang bag, ha?
Okay.
Magiging abala siya niyan.
Okay. Makinig ka, ha?
Hi, ako si Kristina.
Pakisabi sa akin sa Espanyol
ang nangyari sa bata mula sa umpisa?
May sakit na siya mula noong Lunes.
Nagkaroon siya ng pulang pantal sa buong katawan.
Ngayon, talagang mapula at namamaga.
At sobrang nasasaktan siya. Hindi na niya kinakaya.
Ganoon ba? Salamat.
Binaril mo ang sarili mo?
- Hindi. - Ano'ng nangyari?
Aksidente akong nabaril ng tito ko.
Ipinakita niya sa'kin ang baril niya, tumayo ako,
at nalaman ko na lang, nabaril niya ako sa likod.
Sa kasamaang palad, nakalimutan niya ang huling bala sa sisidlan.
At ayun na. Nagbago na ang buhay ko.
Sobrang nakukonsensya siya, pero pinatawad ko siya.
Ano'ng uri ng baril 'yon?
Beretta 'yon.
- May baril ka ba? - Meron siyang isa.
- Meron ka? - Meron din ako.
Ganito, nakatuon akong 100% magbalik sa normal.
Hindi ako papayag na maging baldado sa anumang paraan.
Hamon ito ng Diyos at inilagay Niya ako sa mga kamay n'yo, kaya...
Ayaw ko lang madismaya ka. Ayaw kong makadismaya.
- Basta mangyari ang operasyon. - Mangyayari 'yon.
Kung mangyayari 'yon, makakalakad ako.
Ang sama noon.
Hindi ako gumagawa ng himala.
'Di ko maibabalik sa kanya ang pagkilos niya.
Palagay ko, 'yon ang inaasahan niya.
Tama ng baril. Nakakawasak ang pagiging permanenteng imbalido.
Talagang nawasak na ang buhay mo.
Ang ginawa ng bala, tumama sa harap gaya nito,
tinawid ang facet na ito at pinasabog ang lamina at saka lumabas,
at makikita n'yo 'yon dito.
Ang nangyari, sa sobrang nagawang enerhiya galing sa bala, namaga ang kurdon.
Parang pasa.
Una, ayaw nating mag-opera dahil sariwa pa ang tama ng bala.
Gusto talaga niyang pumunta sa rehab, kaya nagpasya kami sa posterior fusion.
Mahirap, alam mo 'yon. At aayusin ito ni Doktor Langer.
Naniniwala ako. Malalampasan namin ito.
- Tama. Isang daang porsyento. - Isang daang porsyento.
Magbilang ng biyaya.
Tao po.
- Hi. - Hello.
- Hi, Mackenzie. - Hi.
Kakausapin kita tungkol sa tracing mo.
Alam mo, ii-induce ka dahil maliit ang sanggol mo,
pero ang problema ngayon, magbibigay kami ng ilang dosis para sa induction,
na tinatawag naming Cytotec.
Kinaya ng bata ang dalawang dosis, pagkatapos bumaba ang pulso niya.
Sa tuwing may contraction ka, bumababa ang pulso niya.
Sa kalagayan mo at sa senaryong ito,
magsasagawa na kami ng Caesarean section.
Okay.
Alam kong gusto mo ng normal na panganganak,
pero may dahilan ang mga bagay, at magsisimula na tayo. Okay?
Kaya hindi ka namin binibigyan ng gamot.
Itinigil namin ang gamot dahil nagmamatyag kami,
at nagpapakita pa rin ang bata ng nakakabahalang pagbaba.
Alam mo ang sinasabi ko sa'yo? Nars ka, alam mo 'yan.
Kung gusto mong ipakita ko, pwede kong ipakita sa monitor.
Hindi, tiningnan ko noong wala pang tao.
Ayos. Matalino ka.
Ang panganib. Ano ang panganib?
Panganib ng impeksyon, pagdurugo,
maaari ring mangyari ang pulmonary embolism.
Maaari ring mangyari ang pagsasalin ng dugo.
Sa sitwasyon ng buhay at kamatayan,
hahayaan mo ba akong gawin ang lahat para iligtas kayo ng anak mo?
Syempre naman.
Hahayaan mo ba akong magsalin ng dugo kung kinakailangan?
- Syempre naman. - Okay, iha. Ayos lang 'yan, magtiwala ka.
Nagtitiwala ako sa'yo.
Nakatulog siya.
Oo, akala ko matutulog siya sa ambulansya.
Oo, maghapon at magdamag siyang hindi natutulog.
Oo.
Ito ang emergency department.
Tulungan mong magrehistro?
- Hi, ito ba ang ina? - Oo, ito ang ina.
Hahanapan kita ng kumot para sa sanggol.
Salamat.
Sana maging ayos ang lahat.
- Maraming salamat. - Lagi kaming handang tumulong.
Paalam, Darlyn!
Dumating ako rito noong 2009 mula Gitnang Amerika, sa Honduras.
At noong 2012, kinuha ako ng sistema ng kalusugan.
Gagawin ko ang pangarap kong trabaho.
Alam mo, sa bansa ko, mahirap talagang bigyan ka ng lugar bilang babae,
sa aksyon na 'yon ng ambulansya.
Pero dito, talagang nakakapagtrabaho ako sa ambulansya,
binigyan nila ako ng papel na gusto ko, na magawa ang gusto ko.
Napakalambing niya, 'di ba? Nakakatuwa.
- Naaalala ko ang pinsan ko. - Talaga?
May pinsan akong may Down syndrome. Napaka-cute niya.
- Dito ba siya lumaki o sa Honduras? - Sa Honduras. Tingnan mo. Siya si Fabiola.
- Ay! Cute siya. - Kami 'yan noong bata pa.
- Ikaw 'yan? Ang buhok mo! - Ako 'yan.
- Nakakatuwa siya. - Oo.
Nakakatuwa talaga siya.
Joe, ayos ka lang?
- Oo. - Sabihin mo lang.
Ayos 'yan.
Uy, Joey.
Ikaw ang bayani ko.
Hindi, ikaw ang bayani ko.
'Di na ako makapaghintay.
Ayaw kitang madismaya kung,
palagay ko, 'di ka gagaling pagkatapos nito.
Magiging ganyan ka pa rin agad.
Gagaling ako.
Tanggalin ang collar. Magiging ayos ka rito.
Napakasarap nito.
Wala pa kaming ginagawa, tol.
Paano mo nagagawa ito?
Ang galing.
Nauunawaan mo kung ano ang mahalaga.
Magiging ayos ang lahat. Naniniwala ako.
Marami kaming suporta, salamat sa Diyos.
Isa, dalawa, tatlo.
Matatag siya.
Namatay ang nanay niya noong pitong taong gulang siya.
Dumating siya sa Amerika, 10 siya.
Madiskarte siya.
Magiging ayos ang lahat.
Ito ang nilabasan ng bala.
Pumasok siya sa kanang anterior ng leeg at lumabas sa kaliwang posterior.
Si Joe, 40, may dalawang anak, asawa, may malaking pamilya.
Galing yata siya sa Ukraine. Ukrainian ang buong pamilya niya.
Syempre, nakakalungkot ito.
- Gagawin natin ang makakaya natin, ha? - Galingan natin.
Kaya ipagdasal natin ang lalaking ito.
Hingang malalim.
At labas.
Okay, tara na.
Manatili sa taas ng buto rito.
Narito ang facet, sa pagitan ng apat at lima.
Narito ang bali.
Lahat ng tambak ng buto rito, lahat 'yan baling buto.
Naglalagay na ako ng bone chip.
Gusto mong durugin 'yan, Don? Durugin mo lang.
Ang mga ito?
Pinasabog ng bala ang buong lamina,
na siyang bahagi ng likod ng gulugod.
Ang gagawin natin, dadaan tayo sa likod ng gulugod
at maglalagay ng maliliit na screw sa facet.
At para 'yong clamp na magkakabit sa lahat at pipigil sa paggalaw,
at maaalis natin ang collar sa bukol para makapag-ambulate.
Maganda. Oo.
Screw lang.
Magandang screw 'yan, kapatid.
- Maganda ba? - Oo.
Maaari siyang magkaroon ulit nang ilang paggana.
Hindi naman niya hiniwa ang kurdon o malaking buto dahil sa pagkakatusok.
Kabaliktaran ito. Puwersa lang,
gaya ng enerhiya ng bala na tumama sa gulugod
na nagpakalat sa kurdon, at meron siyang pinsala sa pagkaalog sa spinal cord.
Ayaw kong mangako, dahil baka madismaya siya.
Kuhanan mo 'yan ng larawan.
Pero, alam mo, may pag-asa siya.
Salamat sa inyo.
Hindi madali. Dalawa ang anak niya. Sobrang nakakalungkot.
Hi.
- Uy. - Uy, kapatid, kumusta?
Gusto mong makipag-usap? Yakapin mo ako. Alam mong mahal kita.
- Mabuti kang kapatid, alam mo 'yon? - Mabuti kang kapatid.
Pwede kang tawaging kapatid? Pwede tawagin ng Puti ang Itim na kapatid?
Oo, pareho lang ang Ama natin sa Langit. Walang kulay sa Diyos.
Oo, pero wala tayo sa Langit.
Hindi, nandito tayo. Impyerno ang nandito.
Hi, guys. Kumusta?
Tutulong kami sa susunod na hakbang para kay Josh.
Umaasa akong humuhupa na ang pamamaga, at maisasara na natin ang tiyan niya,
na mahalagang hakbang para sa kanya sa usapin ng paggaling at pangangalaga.
Masuwerte talaga na buhay siya. Noong mabaril siya,
nag-alala kami na baka 'di na gumana ang utak niya
dahil sa sobrang lala niya at sa pag-code niya.
Sa buong weekend, nagigising siya, may mga ginagawa siya.
Kaya mukhang nandoon naman siya.
Tingnan natin.
Parang wala nang pagdurugo. At puno ito ng sangkatlo ng dugo.
Susubukan nating alisan ng dugo.
Ang magandang balita, mukhang hindi na nagdurugo.
- Okay, ayos 'yan. - Gusto mong hugasan?
Isasara natin ito. Gusto nating isara ang pader ng tiyan.
Mag-ingat ka. Ayaw nating maisama ang mga bituka sa tahi.
Nakakahanga. Sa loob ng dalawang segundo, may nawawasak na buhay,
at tatagal nang ilang linggo at oras ng trabaho para ibalik ka sa dati.
Bagamat ipinagmamalaki ko ang team, mapapaisip ka,
"Bakit kailangan ang team? Ano'ng nangyayari?"
Noong nagsisimula pa lang akong doktor, nakakasabik ito.
Tatakbo ka para makakita ng trauma,
at tutulong na mag-alaga ng tao at dugo. Nakakasabik 'yon bilang bata.
Ngayon, sa paglipas ng mga taon, nakikita mo ang trahedya nito,
at marami akong nakikitang ganoon.
Natatanging anyo ng trahedya ito sa Amerika.
'Di iniisip ng mundo ang bilang ng mga anak nila,
mga kabataang mababaril sa weekend.
Lahat tayo may problema,
pero ang akses sa baril, ginagawang nakamamatay ang problemang 'yon.
'Di ba dumidikit 'yan?
Ayos ka na rito. Pwedeng suot mo lang ito.
Sige. Ihahanda ka na namin.
Itataas namin ang mga kurtina, ihahanda na ang lahat.
- Ano'ng pangalan mo? - Ako si Lorey.
Lorey, papasok ka sa bandang huli. Iuupo mo siya habang nasa taas kami.
Antacid ito. Inumin mong parang hinihintay mong tequila.
- Oo, 'di ba? - Ayan na.
- Uy, ang galing mo. - Propesyonal siya.
Magkita tayo roon. Maghahanda na ako.
Sinasabi naming tequila, pero mas kalasa ng Jägermeister.
Sige, may tanong ba?
Wala, napakamasusi n'yo. Salamat.
Uy, salamat.
- Ano'ng pangalan mo, Doktor? - Jonathan.
- Jonathan Oster. Gaya ng blender. - Jonathan. Ikinalulugod ko. Salamat.
Nag-date kami ni Lorey noong high school.
Parang mapusok na pag-iibigan. Senior ako noon.
Papasok na ako noon sa kolehiyo pero nakipag-ugnayan pa rin ako.
Makikita ko na siya.
'Di ko maipaliwanag kung gaano ang suporta ng asawa ko sa'kin.
'Di lang sa mga panahong ito, pero sa iba pa noon,
dahil hindi talaga ako kamahal-mahal,
at talagang ipinaalala niya sa aking hindi totoo 'yon.
Kilala ni Lorey ang mama ko, at malapit sila bago siya mamatay.
Huling halik sa tiyan.
Gusto na kitang makita.
Ako parang, 'wag kang hihimatayin. Pupulutin nila ako sa sahig.
Isinusumpa ko...
Hindi. Lumaklak ako ng tubig.
- Magiging ayos ka. - Alam ko.
Magiging ayos ka.
'Di ako nag-aalala.
Handa na.
Handa na? Sige, tara na.
Sige, oo. Heto na.
- Lorey, kukunin na ulit namin siya. - Oo. Ngayon na? Diyos ko.
- Mahal na mahal kita. - Mahal na mahal kita.
Magiging magaling ka.
- Mahal kita. - Mahal din kita.
Okay.
Handa, sige.
- Tatawagin ka namin kapag handa na. - Mabuti kung ganoon.
Alagaan n'yo siya.
Alagaan daw ako, sabi niya.
Araw-araw may mga taong nasi-C-section. Isa lang ang amin.
- Handa? - Handa na, Freddie.
Uy. Ayos ang lahat. Okay ka lang?
- Oo, maraming salamat. - Sigurado ka?
Maraming salamat sa lahat.
May kaunting balita noong ilagay nila ang electrodes sa itaas,
maaari nating pasiglahin ang spinal cord mula itaas pababa,
at may kaunting kuryenteng dumadaloy,
ibig sabihin, hindi naputol ang mga kableng 'yon.
Masasabi ko sa'yong talaga gagaling siya,
pero talagang may koneksyon sa pagitan ng utak, mga paa, at mga kamay niya.
At mahusay 'yon. May kaunting paggalaw siya, na napapasigla.
Kaya talagang maingat ang optimismo ko na gagaling siya.
Maraming salamat sa lahat.
Joey. Nandito ang asawa mong si Monalisa, tol.
Nandito ako, Joey.
Oo? Nakangiti siya.
Oo. Ayos siya, gumigising na siya.
Nakikita ko gaano kahirap para sa kanya. Marami na siyang pinagdaanan.
At dahil malaki ang pamilya nila, napakabigat noon.
Kaya, tingnan natin, ano?
Sana lang, mayroong,
relihiyoso siya, kaya aalagaan siya ng Diyos niya.
Gusto mo kaming samahan? Ikagagalak namin.
Sinabi ko sa kanya ang balita, na naisara natin ang tiyan.
Maayos naman. Mukhang malusog ang tissue.
Walang kailangang operahan ulit, tanggalin.
Kapag natanggal na ang tubo, gusto nating makabangon na siya.
Gusto nating mas gumalaw na ang katawan niya nang normal.
Makikipag-usap ulit kami.
- Salamat. - Walang anuman.
Naging mahusay ang operasyon.
Kinumusta ka ng kapatid mo,
ng mga tiya at tiyo mo.
Lahat sila, nagsasabing magpalakas ka,
malalampasan mo ito.
Oo, nakaupo siya sa silya A. Pasyente lang siya
na nakita ng naunang team noong umaga,
at sa kasamaang palad, nandito pa rin siya.
'Di namin alam ang gagawin sa kanya. Matagal na siyang walang tirahan,
karamihan ng mga shelter hindi tumatanggap ng naka-wheelchair o walker.
Medyo istrikto ang iba. 'Di nga pinapayagan ang tungkod.
Walang pagpipilian doon ang pasyente.
Kaya sana, makakita tayo ng anumang tulong para sa ginoong ito.
Hi, G. Cooper.
Hello. G. Cooper? Hi, si Dr. Macri ito.
Ano'ng gusto mong gawin? Pupunta ka sa address na ito sa 43rd?
Babalik sa shelter.
Aling shelter ito? 'Di namin makita.
Nasa 49th at 3rd ave.
Noong nakaraang buwan, saan ka natutulog?
Sa kalsada, binibini.
Sa kalsada. Pakiramdam mo ba, may mali ngayon?
- Oo. - Masama ang pakiramdam mo?
Ayos lang ako. Gusto ko lang umalis dito, pumunta sa shelter.
Gusto mo lang bumalik sa shelter?
Kahit saang shelter. Kahit saan 'wag lang sa kalye.
Susubukan kong tawagan ang mama niya para makakuha ako ng impormasyon.
Hindi mo siya kayang kupkupin, at hindi na siya nakatira sa'yo nang...
Ganoon ba? At pagkatapos 'yon ng pagbangga sa kotse?
Nagkaroon siya ng pinsala sa spinal cord?
Okay.
Bernard?
Hi. Kailangan ko ng dagdag na kasaysayan mo mula sa shelter.
Kailangan mo talaga ang wheelchair, ano?
Inoperahan ba ang likod mo?
Inoperahan ang leeg ko.
Talaga? Okay. Saan 'yon?
- Sa may spinal cord ko, dito. - Sa spinal cord?
Pwede ka bang maghubad para masuri namin...
Kung tutulungan n'yo.
Tutulungan ka namin? Oo naman.
May pantalon ba tayo para sa kanya? Pantalon at panlamig?
Pupunta siya sa Lenox kung wala tayong makitang shelter.
Hindi natin siya paaalisin nang ganyan. Magagalit sila, 'di ba?
Sir, tutulungan ko po kayong maghubad.
Susuotan ko kayo ng gown, okay? May dala akong damit para sa'yo, ha?
Sige, maraming salamat, pare.
Nakakalungkot, pero sa lungsod na ganito karaming tao at siksikan,
may malaking 'di pagkakapantay-pantay sa kalusugan.
Bilang doktor sa emerhensiya, makikita mo ang mga suson na 'yon.
Nakikita ko lahat sa mga tao na may magandang kalidad ng buhay,
at mga taong naghihirap bawat araw.
Mas naiinis ako ngayon, hindi sa pasyente,
kung hindi sa sistema na hindi sumusuporta sa kanila.
Mahalagang makapasok ang tulad niya sa mental health clinic,
makuha ang mga tamang rekurso.
Kung may pinsala ka sa spinal cord, makuha ang tamang rehab.
Malinaw ang pagkakaiba-iba, at palagay ko, mas pinalala pa ito ng pandemya.
Nakakapagpahinga naman siya nang ayos.
Sandali lang. Kakausapin ko lang siya.
Kumusta, mahal?
Hello, mahal ko.
Kumusta ka?
Mabuti, ikaw?
Mabuti, mabuti. Kumusta? Ano'ng nararamdaman mo?
Medyo maganda ang pakiramdam ko.
Nanghihina ka pa?
Kaunti na lang, alam mo na, tinatamad, mahina.
Pero kakayanin natin.
Oo. Magiging ayos din ang lahat.
Oo, mahal ko.
Dadaan ako pagtapos ng trabaho, okay?
Uy, maganda 'yan. Gusto kitang makita at ang bata.
- Kita tayo mamaya, mahal. Mahal kita. - Mahal kita. Sige.
Masama ang pakiramdam ng asawa ko,
kinailangan ko siyang dalhin sa emergency room.
Nagsasagawa sila ng maraming pagsusuri para malaman ang nangyayari,
at sinalinan siya ng dugo.
Pakiramdam ko parang...
Alam mo 'yon, parang nalulula.
Pakiramdam ko lahat parang...
Akala ko ayos lang ang lahat.
Gusto ko nasa bahay siya, pero nauunawaan ko
na kailangan niyang gumaling para sa bata.
Malapit na siyang umuwi.
Okay lang 'yan. Magiging ayos ka lang.
Okay ka lang?
Okay lang ako.
Pinakamasarap na pakiramdam sa mundo bago ang Araw ng mga Ina.
Pinakamagandang regalo sa Araw ng mga Ina.
- Ibinibigay ng mama ko sa'kin. - Tama 'yan.
Tingin ni Michelle ayos ang spot na ito.
Makinig ka, mag-shock ka lang.
Ito ang local anesthesia. Medyo masakit ito. Tiisin mo lang.
Tiisin mo. Normal lang 'yan.
- Pasensya na. 'Di dapat ako nagulat. - Okay lang 'yon.
Okay lang 'yon. Siya 'yon, nakarating sa lugar.
- Parang funny bone. - 'Wag malikot.
- Medyo mainit sa isang bahagi ng binti. - Oo, gumagana na.
Dito lang sa bahaging ito.
Sana pumunta sa magkabila.
- Dito sa'kin. Ayan. - Mahusay. Umiinit na pareho?
- Hindi, ito lang. - Okay.
Naku. Okay, tingnan natin kung ano'ng lagay sa susunod na...
Nasa 38-mahigit na linggo na siya.
Anumang mas mababa sa 39 na linggo, itinuturing na preterm labor.
Ano'ng pakiramdam mo?
- Manhid at nanginginig. - Okay.
Sa mga tulad niya, 'di lumalaki ang bata sa sinapupunan niya,
kaya 'di na dapat maghintay.
Mas magiging maayos ang bata kung ipanganak na siya.
Sige.
Gusto ko sa OR.
Talaga? Kailan ka ulit papasok kasama ko?
- Tingnan mo nga naman. Maupo ka. - Hello. Hi, mahal ko.
Hi.
- Uy, hi, mahal ko. - 'Di ko maigalaw ang paa ko.
- 'Di mo maigalaw ang paa mo? - Hindi.
Sinong kailangang igalaw ang paa?
- Ano'ng nararamdaman mo? MacKenzie. - Wala. Ayos naman ako.
Ayos ka? Mukhang may magaling dito.
- Oo naman. - Salamat, Dok.
Paminsan-minsan, napapaswerte ako.
Sige. Hiwa.
Nandito ako. Ayun ang anak natin.
Ayun ang anak nating babae.
- Napakagaling mo, mahal. - Ewan ko.
Napakahusay mo.
Wala pa rin akong maramdaman.
Kumusta ka, kaibigan? Ayos ka ba?
Kumusta ka? Bakit ang tahimik mo?
- Bakit ka tahimik? Kausapin mo ako, mahal. - Ewan, matiisin ako.
- Matiisin, oo. - Kausapin mo ako.
- May pangalan na ba ang bata? - Fiamma.
Nangangahulugang, "apoy" sa Italya.
- Apoy? Gusto ko 'yan. - Munting apoy namin.
Munting babaeng apoy.
Nandito ang midline. Nakita mo?
Hawakan mo ang kamay ko?
Oo, wala na akong ibang gusto kung hindi hawakan ang kamay mo.
May nararamdaman ka? Walang sakit? Okay, 'yan ang gusto kong marinig.
Napakahusay mo. Ipinagmamalaki kita.
Malapit na tayo.
- Pinaghiwalay na namin ang fascia. Okay? - Uy, wow.
Oo, malapit na tayo sa matris,
at malapit ka nang maging nanay.
Malapit ka nang maging nanay.
Tinatawag itong Alexis retractor,
ilalagay natin ito sa loob para makakita nang maayos.
Sinong may enerhiya ngayon? Ano ba kayo?
Sige na. Isa pa.
Gagawa na tayo ng bladder flap ngayon.
Kumusta ang ihi niya?
Mabuti, malinaw ang ihi.
- Natatakot ka? Kinakabahan? - Medyo kinakabahan, oo.
Akong bahala sa'yo. Lalampasan natin ito nang magkasama, okay?
- Alam ko. - Kumakatok na tayo sa pinto ng bata.
Ay. Gusto ko na siyang marinig.
At tinamaan na ang matris.
6:52
Malapit na, mahal ko, ilalabas na niya ang bata at ilalagay sa'yo.
Kumusta naman 'yon?
Okay, maraming puwersa. May bata na tayo.
Heto na.
May munting anghel na rito!
Diyos ko.
Pwede ba nating ibaba ang kurtina?
Diyos ko!
Nakikita mo siya!
Anak natin 'yan!
Ang cute niya!
- Tingnan mo siya. Pambihira. -"Hello, Mommy!" Nakita mo?
- Tingnan mo siya. - Heto na siya.
Attagirl!
Okay lang.
- Binabati ko kayo. - Maligayang pagdating.
- Pambihira. - Oo, nandito ako!
Maligayang pagdating sa mundo.
Tingnan mo siya! Pambihira.
- Gusto ko siyang hawakan. - Gusto ko siyang hawakan.
Binabati ko kayo.
Mahal na mahal kita.
Kampeon ka talaga.
- Napakagaling mo. - Talaga?
Napakagaling mo. Oo.
Nakakagulat, mas malaki ang placenta kaysa sa bata.
- Kakaiba ang pakiramdam mo? - Medyo nalilito siya.
Medyo nagdudugo siya. Ayos ang presyon?
Medyo mababa.
Okay ka lang. Magiging ayos ka rin maya-maya, mahal.
- Kapit ka lang. Normal lang 'yan. - Okay lang tayo.
Okay, tuturukan ka namin sa hita para sa pagdurugo.
- Kasama mo ang mga pro, mahal. - Alam ko.
Ay, ang cute ng iyak!
- Naririnig mo ba 'yon? - Ayos ang airway.
Ayos.
- Tay, gusto mong putulin ang kurdon? - Oo.
- Diyos ko. Pambihira. - Ang hirap.
Ang hirap nga.
- Ayan na. Mahusay. - Diyos ko po.
- Nagupit niya ba? - Oo.
Diyos ko, 'di tayo nagdiwang!
Nagawa niya...
Nasa mesa na ang pangarap.
Tapos na ang mga paghihirap. Kailangan na lang siyang palakihin.
Naku po. Oo!
Ingat. Painitin mo siya.
Tingnan mo. Painitin mo siya.
Ay, magiging mabuti siya.
Kumusta ang sombrero?
Perpekto.
Nasa labas na siya. Uuwi na siya.
May bahay siya, may maliit na crib.
Matutulog siyang malapit sa amin.
Salamat, Dr. Ash.
Walang anuman.
Maraming salamat.
May ilang bayan sa mundo na may ganitong uri ng kapangyarihan sa emosyon.
May sukdulan sa pagpapakatao
na natatangi sa New York kumpara sa ibang bahagi ng Estados Unidos.
Mga tao mula sa buong mundo, iba't ibang kultura,
lahat nagsasama-sama, kaya naman isa 'yon sa dahilan ng malaking hamon
sa pagiging health care worker sa New York City.
Kumplikado ang sistema, pero kahit paano, gumagana.
Ito na 'yon. Nandito na tayo sa bahay na kinalakihan ko.
Hi, mama. Kumusta ka?
Kumusta? Ayos ka ba?
...lahat ng mga puno sa labas.
Ikaw ang pinakamabuting mommy.
Mahal ko siya sa kalahati ng buhay ko.
'Yon ang sinasabi mo sa'kin. Ang nobyo mo noong high school.
Malikot siya kasi naririnig niya ang boses mo.
"Hi, papa." Kumusta, mahal ko?
Alam ko, sabi mo 'wag akong mag-aalala,
pero sobra akong napapaisip, 'di ito madali para sa'kin.
Mabuti at nandito ka.
Mahal kita.
Uy, Joe. Kumusta ka?
Malapit na, masasabi ko, sa 85 porsyento ang nakakaramdam sa katawan ko.
Ikaw ang tipo ng tao, sa katauhan, na nakikita ang pinakamagagandang bagay.
Pero maraming mangyayari sa buhay mo na makakatulong sa'yo.
David, gagalingan ko nang sobra at buong-buong gagaling.
Magiging magandang kwento ito, sinasabi ko sa'yo.
Ako na.
Transport, Donald.
May pagtaas na naman sa karahasan sa baril sa New York City.
Sampung pamamaril sa loob lamang ng 24 oras.
Napapagod na raw ang mga taong nakatira sa mga komunidad na ito.
Hindi na nila masikmura, at gusto nilang malaman ang aksyon.
Ma'am, hindi ko talaga kayo marinig. Pasensya na, tama ng bala?
May matinding pagdurugo ba? Magpapadala na ako ng paramedic.
Sa linya lang kayo. Sasabihin ko ang susunod na gagawin.
Pagsasalin ng subtitle ni: Erika Ivene Verder Columna