Już drugi raz próbowała przekroczyć granicę.
Za pierwszym razem ich wyrzucili.
Postanowiliśmy przyjechać do tego wspaniałego kraju.
Wszystko w porządku?
- Już prawie jesteśmy. - Dobrze.
Jestem doktor Macri. Familia?
Tak.
Mówi pani po hiszpańsku?
- Tak, wolimy hiszpański. - Dobrze.
Co się dzieje?
Mówiła, że krwawi.
- Powiedziała, że poszła do łazienki. - W którym jest miesiącu?
- Już w piątym miesiącu. - Piąty miesiąc.
Czy brała witaminy?
Nie, bo dopiero dotarła tu z Hondurasu.
Dopiero co przekroczyła granicę z Meksykiem.
O Boże.
Proszę się nie martwić. Spokojnie.
Zaraz dowiemy się, co z dzieckiem.
Zrobimy szybko USG, żeby zobaczyć dziecko.
Popatrzmy.
Sprawdzimy tętno.
Spróbujmy znaleźć serce. Proszę bardzo.
To serce.
Brzmi dobrze.
Dziecko ma dobre tętno.
Wygląda na to, że z dzieckiem wszystko w porządku.
Dobrze.
Z jakiego kraju? Z Hondurasu.
Tak, z Hondurasu.
Ile dni szła piechotą?
Dotarcie tu zajęło im 20 dni.
Nie widzę krwi.
Nie ma krwi.
Dobrze. Bien. Está bien.
Skontaktujemy się z ginekologiem i wyślemy cię do niego.
Do innego szpitala.
W porządku? Está bien.
Najlepiej dla niej będzie, jeśli obejrzy ją ginekolog
i upewni się, że wszystko w porządku z nią i z jej dzieckiem.
Współczuję im i myślę, że po tym, co przeszli
przez te dwa tygodnie, muszą się upewnić, że dziecko ma się dobrze.
- Wychodzi? - Tak, jest gotowa.
Myślmy pozytywnie.
Będzie dobrze. Proszę się nie martwić.
Dobrze.
O rany.
Przekroczyła granicę dwa...
- Na piechotę? - Tak. Z Hondurasu.
Szła przez 20 dni?
Tak, w ciąży.
Można snuć przypuszczenia na podstawie tego, co mówią o swoim pochodzeniu.
Spędzasz z nimi bardzo krótki okres i nawiązujesz z nimi relację.
Największe wyzwanie na pogotowiu
to uświadomić sobie czyjąś sytuację, nawet, jeśli jej nie rozumiem,
i spróbować postawić się na ich miejscu.
Myślę, że to poprawia jakość opieki i komfort pacjenta.
Powodzenia!
Dziękuję.
Dobrze.
POGOTOWIE: NOWY JORK
SZPITAL LENOX HILL KARETKA
PIECHOTĄ DO AMERYKI
W nocy zawsze jest tu tak ładnie.
Nie będzie znała tego widoku, ale zabierzemy ją.
Pozna tę panoramę. Kto nie chciałby jej poznać?
Daj spokój.
Nie pozna Prospect Park.
Pozna Brooklyn.
Przyjedziemy tu.
Nie wiem, dlaczego myślisz, że nie.
Ale się cieszę!
PIELĘGNIARKA POKŁADOWA
To będzie rozczarowanie, jak nie znajdziemy kluczy.
- O Boże. - Nie, mam je.
- Na pewno? - Gdzieś je mam.
MĄŻ MACKENZIE
Boże, Lorey. Nie masz ich, prawda?
O Boże.
Napięcie rośnie.
Otworzyłem okno w sypialni. Zaraz wracam.
Lorey, nie.
To nasz dom. Wejdę przez okno.
Nie, proszę.
- Możemy znaleźć ten pieprzony klucz? - Nie wiem, gdzie jest.
Dobra, więc... To te?
Będziemy świetnymi rodzicami.
Dobra.
Cześć.
- Dzięki za włamanie. - Nie ma za co. To mój pierwszy raz.
O Boże.
Jestem jeszcze bardziej podekscytowany.
O Boże! Wygląda niesamowicie!
Trzeba wykończyć narożniki i tak dalej, ale to zajmie parę godzin.
- Niesamowite. - Ładnie wyschło.
- Podoba mi się. - Tu będzie łóżeczko.
- Tak. - A bujaczek? Dobra.
- Tutaj przewijak? - Tak.
Nie wiem, czemu wszyscy się dziwią, że nasze dziecko jest małe.
Mówią: „Ma tylko tyle i tyle”.
„Rany, jest dopiero w ósmym centylu”,
tymczasem ja całe życie jestem w ósmym centylu.
Gdyby to nie było gotowe, stresowałbym się bardziej,
ale teraz, kiedy lada dzień ma się pojawić na świecie,
przynajmniej mamy dokąd ją przywieźć.
- Więc... - Ne będziemy mieszkać w samochodzie.
To miłe uczucie.
To ulga, podekscytowanie, mnóstwo różnych uczuć, wiesz.
Nie wiem. To miłe.
- Tak. - To dobre.
To nasza pierwsza noc w nowym domu.
Tak!
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
BUDYNEK IM. BLUMENFELDÓW
Był u progu śmierci.
Załoga karetki, która go przywiozła, myślała, że nie przeżyje.
Na szczęście lekarze intensywnej terapii
i kardiolodzy uratowali mu życie.
Może wrócić do domu z rodziną, która przyjechała z Pakistanu.
W innym miejscu i o innym czasie nie byłoby już go z nami.
Jego serce nie działało, nie oddychał.
To była przerażająca chwila.
Ale teraz jestem szczęśliwa.
Lekarze, pielęgniarki, cały personel był naprawdę pomocny.
Wspaniale. Cieszę się.
W moim kraju nie widziałem tak ludzkiego traktowania.
- Jesteście oboje z Pakistanu? - Tak.
A ja jestem z drugiego końca świata. Moja rodzina jest z Kuby.
- Z Kuby? - Tak.
Myślę, że ma dobry start w życie.
Ma dwoje wspaniałych rodziców. Nie każde dziecko ma to szczęście.
Jako dziecko imigrantów, którzy przyjechali tu bez niczego,
bo wszystko im odebrano,
jestem wdzięczny rodzicom
za to, że stworzyli mi takie możliwości.
Mój ojciec zmarł 20 lat temu na zawał.
Moje poczucie dobra i zła, moje powołanie do służby innym
wywodzi się bezpośrednio od tego, jaki przykład dali mi oboje rodzice.
Jest to głęboko zakorzenione w ich tożsamości religijnej
i tym, co nadaje znaczenie naszej rodzinie.
Patrzę wstecz i myślę: „Rany, co za dar,
ten sposób rozumienia świata”, czy chodzi o inną kulturę, czy język.
To pomaga w pracy lekarza.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Jak się czujesz, kochana?
Dobrze.
Próbowałam empanadas z Mama's.
Fajitas z kurczakiem. Naprawdę dobre.
Skąd są najlepsze empanadas?
- Z Hondurasu. - Hondurasu?
Wiesz, Honduras.
Widzisz mnie i od razu myślisz:
„Ta piękna kobieta z Hondurasu. Muszę się z nią ożenić”.
Medic 99. Transport do szpitala im. Cohenów.
RATOWNICZKA
Roczna dziewczynka.
Zadzwonię później, dobrze?
Gorączka, brak apetytu, wymioty.
Natychmiastowy transport. Kod pilności trzy.
W porządku. Mama jest z tobą.
Jestem tutaj, Darlyn.
Muy bien!
Świetnie ci idzie.
- Może pani podejść. - Dziękuję.
A torbę położymy tam, dobrze?
Dobrze.
Będzie miała zajęcie.
Proszę posłuchać.
Mam na imię Kristina.
Proszę powiedzieć mi po hiszpańsku,
co się działo z dzieckiem, od początku?
Jest chora od poniedziałku.
Dostała czerwonych plam na ciele.
Teraz są bardzo zaczerwienione.
To dla niej bardzo bolesne. Nie może sobie z tym poradzić.
Rozumiem. Gracias.
SZPITAL LENOX HILL
Postrzelił się pan?
- Nie. - Co się stało?
Mój wujek postrzelił mnie przez przypadek.
Pokazywał mi swój pistolet, wstałem,
a on nagle strzelił mi w plecy.
Zapomniał o ostatnim naboju w komorze.
I tyle. Moje życie całkiem się zmieniło.
Miał poczucie winy, ale wybaczyłem mu.
Co to był za pistolet?
Beretta.
- Ma pan pistolet? - Mój wujek ma.
- A pan? - Też mam jeden.
Chcę wrócić do normalności.
Nie mogę być kaleką.
Bóg postawił mnie przed wyzwaniem i oddał w wasze ręce, więc...
Nie chcę pana rozczarować. Nie znoszę tego.
- Wystarczy, że zrobicie operację. - Zrobimy operację.
Potem będę chodzić.
To straszne.
Nie jestem cudotwórcą.
Nie jestem w stanie przywrócić mu władzy w kończynach.
Myślę, że tego oczekuje.
To straszne, być sparaliżowanym na całe życie.
Całe jego życie legło w gruzach.
Kula weszła od przodu, w ten sposób,
przeleciała przez staw, rozwaliła blaszkę i wyleciała,
co widać tutaj.
Kula wytworzyła tyle energii, że spowodowała spęcznienie rdzenia.
To jakby siniak.
Nie chcieliśmy operować, bo ma świeżą ranę postrzałową.
Chciał iść na rehabilitację, więc zdecydowaliśmy się na stabilizację.
Jest ciężko. Ale doktor Langer to naprawi.
Wierzę w to. Wyjdę z tego.
- Na pewno. Na sto procent. - Na sto procent.
Doceń to, co masz.
SZPITAL LENOX HILL
SZPITAL HUNTINGTON
Puk, puk.
- Hej. - Cześć.
- Cześć, Mackenzie. - Cześć.
Chciałem porozmawiać o wynikach badania.
GINEKOLOG
Będziemy wywoływać poród ze względu na to, że dziecko jest małe,
ale problem tkwi w tym, że poród wywołujemy przy pomocy
kilku dawek mizoprostolu.
Dziecko tolerowało dwie dawki, a potem jego tętno zaczęło zwalniać.
Przy każdym skurczu tętno dziecka spada.
W tej sytuacji
będziemy musieli zrobić cesarskie cięcie.
Dobrze.
Wiem, że chcesz rodzić siłami natury,
ale nie robimy tego bez powodu. Dobrze?
Dlatego nie podajemy ci żadnych leków.
Wstrzymaliśmy leki, bo obserwujemy dziecko i cały czas widzimy te niepokojące spadki.
Wiesz, o czym mówię? Jesteś pielęgniarką.
Jeśli chcesz, pokażę ci na monitorze.
Nie, popatrzyłam, jak wyszliście.
Tak. Jesteś bystra.
Jakie jest ryzyko?
Może dojść do infekcji, krwotoku,
zatorowości płucnej.
Może dojść do wymieszania się krwi.
Czy w sytuacji zagrożenia życia
pozwolisz mi zrobić wszystko, żeby uratować ciebie i dziecko?
Oczywiście.
Pozwolisz na transfuzję krwi?
- Oczywiście. - Wszystko będzie dobrze, zaufaj mi.
Ufam.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Zasnęła.
Tak myślałam, że pójdzie spać w karetce.
Nie spała ani w dzień, ani w nocy.
Sí.
To oddział ratunkowy. Pomożesz jej przy rejestracji?
- Czy to mama? - Tak, to mama.
Znajdę kocyk dla dziecka.
Dziękuję.
Wszystko pójdzie dobrze.
- Dziękuję. - Jesteśmy tu, żeby pomóc.
Pa, Darlyn!
Przyjechałam tu w 2009 z Ameryki Środkowej, z Hondurasu.
W 2012 dostałam pracę w służbie zdrowia.
Zajmuję się moją wymarzoną pracą.
W moim kraju trudno o taką pracę, jeśli jesteś kobietą,
w karetce, w sercu akcji.
Ale tutaj mogę pracować w karetce,
otrzymałam rolę, w której mogę się spełniać.
Jest naprawdę słodka, nie? Urocza.
- Przypomina mi moją kuzynkę. - Tak?
Mam kuzynkę z zespołem Downa. Jest urocza.
- Dorastała tu czy w Hondurasie? - W Hondurasie. Ma na imię Fabiola.
- Ale urocza! - To jak byłyśmy małe.
- To ty? Ale miałaś włosy! - To ja.
- Jest urocza. - Tak.
Naprawdę urocza.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
SZPITAL LENOX HILL
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak dobrze.
Dzień dobry, Joey.
Jest pan moim bohaterem.
To pan jest moim.
Nie mogę się doczekać.
Nie chcę, żeby czuł się pan rozczarowany...
Nie sądzę, żeby pana stan się poprawił po operacji.
Będzie tak samo... zaraz po operacji.
Będzie lepiej.
Proszę zdjąć kołnierzyk.
Niesamowite.
Jeszcze nie zaczęliśmy.
Jak wy to robicie?
Niesamowite.
Dzięki temu człowiek zdaje sobie sprawę, co jest ważne.
Będzie dobrze. Wierzę w to.
ŻONA JOSEPHA
Mamy wsparcie, Bogu dzięki.
Raz, dwa, trzy.
Wiele w życiu przeżył.
Jego matka zmarła, kiedy miał siedem lat.
Jak przyjechał do Stanów, miał 10.
Jest przedsiębiorczy.
Wszystko się ułoży.
To rana wylotowa.
Weszła od przodu z prawej i wyszła tyłem z lewej.
Joe ma 40 lat, dwójkę dzieci, żonę, dużą rodzinę.
Myślę, że pochodzi z Ukrainy. Cała jego rodzina też.
To naprawdę smutne.
- Zrobimy, co się da. - Do dzieła.
Pomódlmy się za niego.
Głęboki wdech.
I wydech.
Dobra, zaczynamy.
Trzymaj się blisko kości.
To staw między czwartym a piątym kręgiem.
To złamanie.
Cały ten wzgórek to połamana kość.
To odłamki kości.
Chcesz to zmielić, Don?
Tutaj?
Kula rozerwała całą blaszkę,
która jest częścią kręgosłupa.
Dostaniemy się do kręgosłupa od tyłu
i wkręcimy w staw małe śrubki.
Będą trzymać wszystko razem i nie pozwalać na przemieszczenia,
dzięki czemu będziemy mogli zdjąć kołnierz.
Pięknie. Tak.
Poproszę śrubkę.
Dobra śrubka, bracie.
- Wygląda dobrze. - Tak.
Możliwe, że odzyska część funkcji.
Nie ma przeciętego rdzenia ani żadnej dużej kości w środku.
Wręcz odwrotnie. To tylko siła,
energia pocisku uderzyła w kręgosłup
i przemieściła rdzeń. Miał wstrząśnienie rdzenia kręgowego.
Nie chcę nic obiecywać, żeby nie był rozczarowany.
Ale ma szansę.
Dziękuję wszystkim.
To niełatwe. Ma dwójkę dzieci. To cholernie smutne.
Cześć.
- Hej. - Jak się masz, bracie?
Nie chcesz rozmawiać? Uściskaj brata. Wiesz, że cię kocham.
- Jesteś dobrym bratem, wiesz? - Ty jesteś dobrym bratem.
Mogę cię tak nazywać? Biały facet może mówić „bracie”?
Mamy tego samego Ojca w niebie. Bóg nie patrzy na kolory.
- Wiem, ale nie jesteśmy w niebie. - Nie, tu na dole jest piekło.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Cześć, co tam?
Przygotujemy Josha na kolejny krok.
Mam nadzieję, że obrzęk się zmniejszył i że możemy zaszyć brzuch,
co jest ważnym krokiem w kierunku jego rekonwalescencji.
Ma szczęście, że żyje. Kiedy go postrzelono,
martwiliśmy się o funkcje mózgu
ze względu na jego stan i zatrzymanie krążenia.
W weekend cały czas się budził.
Wygląda na to, że tam jest.
Zajrzyjmy tu.
Wygląda na to, że już nie krwawi. A to jest w jednej trzeciej pełne krwi.
Musimy pozbyć się krwi.
Najważniejsze, że już nie krwawi.
- Wygląda dobrze. - Umyć to?
Zamykamy go. Zaszyjemy ścianę brzucha.
Musimy być ostrożni, żeby jelita nie dostały się do szwów.
Niesamowite. W dwie sekundy życie może lec w gruzach
i potrzebujemy tygodni, żeby odwrócić tego skutki.
Jestem dumny, że należę do tego zespołu, ale zastanawiam się,
dlaczego w ogóle go potrzebujemy?
Kiedy zaczynałem jako chirurg, to było ekscytujące.
Biegłem do pacjentów z urazem,
pomagałem kimś się zająć, wszędzie była krew. To było emocjonujące.
Teraz, po tylu latach, dostrzegam tragizm sytuacji
i widzę tego coraz więcej.
To wybitnie amerykańska forma tragedii.
Reszta świata nie musi liczyć postrzelonych dzieci i nastolatków.
Wszyscy mamy problemy,
ale dostęp do broni sprawia, że te problemy stają się zabójcze.
Nie przyklejają się?
Są w porządku. Możesz w nich zostać.
Dobrze. Przygotuję cię.
Zaciągniemy zasłony i będziemy gotowi.
- Jak się pan nazywa? - Lorey.
Przyszedł pan w ostatniej chwili. Usiądzie pan przy nas.
To lek zobojętniający. Wypij jak tequilę.
- Znam się na tym. - Proszę.
- Dobrze ci poszło. - Jest zawodowcem.
Do zobaczenia. Idę się przygotować.
Bardziej przypomina Jägermeistera niż tequilę.
- Jakieś pytania? - Nie, świetnie wszystko wyjaśniłaś.
Dzięki.
- Jak się pan nazywa? - Jonathan.
- Jonathan Oster. Jak blender. - Jonathan. Dziękuję.
Chodziłam z Loreyem w liceum.
To był szalony letni romans. Byłam w ostatniej klasie.
Szykowałam się na studia, ale zawsze byliśmy w kontakcie.
Zaraz ją poznam.
Mój mąż był dla mnie ogromnym wsparciem.
Nie tylko teraz, ale też w innych momentach,
bo czasem trudno było mnie kochać,
a on przypominał mi o tym, że to nieprawda.
Znał moją mamę i byli blisko za jej życia.
Ostatni buziak w brzuszek.
Nie mogę się doczekać.
Obym nie zemdlał. Będą mnie zbierać z podłogi.
Przysięgam...
Nie zemdleję. Napiłem się wody.
- Będzie dobrze. - Wiem.
Poradzisz sobie.
Nie martwię się.
Jestem gotowa.
Gotowi? Zaczynamy.
Dobra. Zaczynamy.
- Lorey, zabieramy ją. - Teraz? O Boże.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Świetnie sobie poradzisz.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Dobrze.
Gotowi, do startu.
- Zawołamy, jak będziemy gotowi. - Świetnie.
Zajmijcie się nim.
Powiedziała, żeby się mną zająć.
Zupełnie, jakby cesarka to nie było nic takiego.
- Gotowi? - Gotowi.
Poszło dobrze. Wszystko w porządku?
- Tak, dziękuję bardzo. - Na pewno?
Dziękuję za wszystko.
Dobra wiadomość jest taka, że kiedy przyłożyliśmy elektrody,
udało się nam pobudzić cały rdzeń kręgowy
i okazało się, że przewodzi impulsy,
co oznacza, że połączenie nie zostało przerwane.
Nie wiem, czy to oznacza, że jego stan się poprawi,
ale istnieje połączenie między jego mózgiem, nogami i rękami.
To dobrze. Wykazuje pewne funkcje motoryczne przy stymulacji.
Nie chcę przesadzać z optymizmem, ale ma szansę wyzdrowieć.
Dziękuję za wszystko.
Pana żona, Monalisa, jest tutaj.
Jestem, Joey.
Uśmiecha się.
Tak. Budzi się.
To musi być dla niej bardzo trudne. Przeszła przez piekło.
Do tego mają dużą rodzinę.
Zobaczymy, co będzie.
Mam nadzieję, że...
Jest wierzący, więc Bóg się nim zajmie.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
Proszę, zapraszamy.
Mamy dobrą wiadomość. Udało na się zamknąć brzuch.
Tkanki wyglądają zdrowo.
Niczego nie trzeba usuwać.
Jak odłączymy respirator, będzie mógł wstać z łóżka.
Chcemy, żeby zaczął poruszać się normalnie.
Damy pani znać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Operacja poszła świetnie.
Twój brat o ciebie pytał.
Ciotki i wujkowie też.
Mówili, żebyś był silny,
że dasz sobie radę.
SZPITAL DZIECIĘCY IM. COHENÓW
SZPITAL LENOX HILL
Siedzi na wózku. Inny zespół przyjął go wcześniej,
a teraz tu utknął.
Nie wiemy, co z nim zrobić. Jest bezdomny,
ale większość schronisk nie przyjmuje ludzi na wózkach.
Niektóre nie pozwalają nawet na laskę.
Ten pacjent nie ma wyboru.
Mam nadzieję, że znajdziemy dla niego pomoc.
Dzień dobry, panie Cooper.
Panie Cooper, to ja, doktor Macri.
Co chce pan zrobić? Mamy pana zawieźć pod ten adres na 43 ulicy?
- Chcę wrócić do schroniska. - Które to schronisko?
Na rogu 49 i Trzeciej Alei.
Gdzie pan spał przez ostatni miesiąc?
Na ulicy.
Czuje pan, że coś jest nie tak?
- Tak. - Źle się pan czuje?
Czuję się dobrze. Chcę stąd wyjść i wrócić do schroniska.
- Chce pan wrócić do tego schroniska? - Jakiegokolwiek. Byle nie spać na ulicy.
Zadzwonię do jego mamy, może udzieli mi jakichś informacji.
Nie może go pani przyjąć i nie mieszkał z panią od...
Rozumiem. Po tym, jak potrącił go samochód? Miał uraz kręgosłupa?
Dobrze.
Bernard?
Cześć. Mam teraz więcej informacji dla schroniska.
Potrzebuje pan wózka, prawda?
Miał pan operację kręgosłupa?
Miałem operację szyi.
Tak? Gdzie to było?
- W rdzeniu kręgowym. - Rdzeniu kręgowym?
- Może się pan rozebrać i pokazać... - Jeśli mi pomożecie.
Jasne, że pomożemy.
Mamy dla niego dresy? Spodnie i bluzę?
Weźmiemy go do Lenox, jak nie znajdziemy schroniska.
Nie możemy go tak wysłać. Nie ucieszyliby się.
Pomogę się panu rozebrać.
Założę panu koszulę. Mamy dla pana ubrania.
Dobrze, dziękuję bardzo.
Niestety, w mieście o takiej ilości mieszkańców
mamy ogromne nierówności w dostępie do opieki zdrowotnej.
Jako lekarz medycyny ratunkowej widzę wszystkie te warstwy.
Widzę ludzi, którzy mają wysoką jakość życia
i tych, którzy codziennie zmagają się z problemami.
Denerwuję się nie na pacjentów,
ale na system, który ich nie wspiera.
To ważne, żeby ludzie tacy, jak on, mieli dostęp do opieki psychiatrycznej.
Rehabilitację po urazie rdzenia kręgowego.
Nierówności są widoczne gołym okiem, zwłaszcza po pandemii.
Przynajmniej może odpocząć.
Daj mi chwilę, chcę z nim pogadać.
Hola, amor.
Hola, mi cielo.
Cómo estás?
Bien, y tú?
Bien, bien. Jak się czujesz?
- Odrobinę lepiej. - Nadal czujesz się słabo?
Tak, trochę leniwy i słaby.
Ale damy radę.
Tak. Wszystko będzie dobrze.
Tak, skarbie.
Wpadnę po pracy, dobrze?
Byłoby miło. Chcę zobaczyć ciebie i dziecko.
- Do zobaczenia. Kocham cię. - Ja ciebie też. Pa.
Mój mąż źle się poczuł
i musiałam zabrać go na pogotowie.
Robią mu badania, żeby dowiedzieć się, co się dzieje.
Przetoczyli mu krew.
Czuję się...
Przytłoczona.
Myślałam, że wszystko...
Że mam wszystko pod kontrolą.
Chcę, żeby wrócił do domu, ale rozumiem...
Musi wyzdrowieć dla dziecka.
Niedługo wróci do domu.
Wszystko będzie dobrze.
W porządku?
Tak.
Nie ma lepszego uczucia. Zaraz przed Dniem Matki.
Najlepszy na świecie prezent.
- To prezent od mojej mamy. - To prawda.
Michelle myśli, że jest dobrze.
Możesz zaczynać.
To znieczulenie miejscowe. Przez chwilę zaboli. Wytrzymaj.
Wytrzymaj. To normalne.
- Przepraszam, że podskoczyłam. - Nie szkodzi.
W porządku. Wprowadza igłę.
- To jak uderzenie w łokieć. - Nie ruszaj się.
- Czuję ciepło wewnątrz uda. - Czyli działa.
Ale tylko z jednej strony.
Powinno pójść w obie strony.
- Obok mnie. Dobrze. - Czujesz teraz ciepło z obu stron?
- Nie, z jednej. - Dobrze.
Zobaczmy, co się stanie w ciągu...
Jest w 38 tygodniu.
Poród przed 39 tygodniem uważa się za przedwczesny.
Co czujesz?
- Mrowienie. - Dobrze.
Jej dziecko nie chce rosnąć w brzuchu,
więc nie ma sensu czekać.
Po porodzie jego stan się poprawi.
Dobrze.
Uwielbiam być na sali.
Naprawdę? To kiedy znowu do nas przyjdziesz?
- Witaj, proszę, siadaj. - Cześć, kochanie.
Cześć.
- Cześć, skarbie. - Nie mogę poruszyć stopą.
- Nie możesz ruszyć stopą? - Nie.
A po co masz nią ruszać?
- Jak się czujesz, MacKenzie? - Nic nie czuję. Czuję się dobrze.
Dobrze? Czyli ktoś zrobił dobrą robotę.
- Zdecydowanie. - Dzięki, doktorze.
Czasem mi się udaje.
Dobra, nacięcie.
Jestem tutaj. To nasze dziecko.
To nasza dziewczynka.
- Świetnie ci idzie. - Nie wiem.
Dajesz czadu.
Nadal nic nie czuję.
Jak się masz? Wszystko dobrze?
Jak się masz? Czemu nic nie mówisz?
- Mów do mnie. Czemu nic nie mówisz? - Jestem małomówna.
- Małomówna, tak. - Mów do mnie.
- Macie imię dla dziecka? - Fiamma.
Oznacza „ogień” po włosku.
- Ogień? Podoba mi się. - Nasz płomień.
Dziewczynka-płomień.
Tutaj jest środek. Widzisz?
- Potrzymasz mnie za rękę? - O niczym innym nie marzę.
Czujesz coś? Nie boli cię? To właśnie chciałem usłyszeć.
Jesteś gwiazdą. Jestem z ciebie dumny.
Jesteśmy bardzo blisko.
- Oddzieliliśmy powięź. Dobrze? - O rany.
Jesteśmy bardzo blisko macicy,
więc niedługo zostaniesz mamą.
Niedługo zostaniesz mamą.
To retraktor typu Alexis,
wkładamy go do środka, żeby wszystko dobrze widzieć.
Kto ma dzisiaj energię?
Dalej. Jeszcze raz.
Teraz odsuniemy pęcherz.
Jak tam jej mocz?
Ładny, czysty.
- Boisz się? Denerwujesz? - Trochę się denerwuję.
Przejdziemy przez to wszystko razem.
- Wiem. - Już prawie dotarliśmy do dziecka.
Nie mogę się doczekać, żeby ją usłyszeć.
Dotarliśmy do macicy.
18:25.
Niedługo wyjmie dziecko i położy je na tobie.
Co ty na to?
Dobra, teraz presja. Zaraz je wyjmiemy.
Proszę bardzo.
Tu jest nasze maleństwo!
O Boże.
Możemy opuścić zasłonę?
O Boże!
Widzisz ją!
To nasze dziecko!
Ale śliczna!
- Spójrz na nią. O Boże. - Cześć, mamusiu!
- Spójrz na nią. - To ona.
Zuch dziewczyna!
W porządku.
- Gratulacje. - Witaj...
- O Boże. - Tu jestem!
Witamy na świecie.
Spójrz na nią! O Boże.
Nie mogę się doczekać, aż ją potrzymam.
Gratulacje.
Tak bardzo cię kocham.
Jesteś taka dzielna.
- Świetnie ci poszło. - Mnie?
Tak, świetnie ci poszło.
O dziwo, łożysko jest większe od dziecka.
- Dziwnie się czujesz? - Jest trochę otumaniona.
Jeszcze trochę krwawi. Jak ciśnienie?
Trochę za niskie.
W porządku. Zaraz poczujesz się lepiej.
- Trzymaj się. To normalne. - W porządku.
Damy ci zastrzyk w udo, żeby zatrzymać krwawienie.
- Masz tu zawodowców. - Wiem.
Rany, co za krzyk!
Drogi oddechowe w porządku.
Tak jest!
- Tato, przetniesz pępowinę? - Tak.
- O Boże. Mój Boże. - Stawia opór.
Jest twarda.
Proszę bardzo. Dobra robota.
- Przeciął? - Tak.
Boże, nie świętowaliśmy!
Ja... Ona...
Udało się nam.
To nasze marzenie, kochanie.
Najtrudniejsze za nami. Teraz tylko musimy ją wychować.
O mój Boże. Tak!
Spokojnie. Ogrzej ją.
Patrzcie na to. Ogrzej ją.
Będzie wspaniała.
Jak to jest?
Idealnie.
Jest na zewnątrz. Idzie z nami do domu.
Ma dom i łóżeczko.
Będzie spać obok nas.
Dziękuję, doktorze.
Nie ma za co.
Dziękuję.
Niewiele miast ma tego rodzaju emocjonalną moc.
Widać tu skrajności,
które są bardzo charakterystyczne dla Nowego Jorku.
Ludzie z całego świata, z różnych kultur,
spotykają się tutaj. Dlatego praca w służbie zdrowia w Nowym Jorku
jest tak ogromnym wyzwaniem.
System jest skomplikowany, ale działa.
To tutaj. W tym domu dorastałem.
Hola, mami. Cómo estás?
Jak się masz? Dobrze?
Te wszystkie drzewa.
Będziesz najlepszą mamą.
Kocham go przez pół życia.
Tak mówiłaś. Że to twój chłopak z liceum.
Rusza się, bo słyszy twój głos.
Cześć. Cómo está, mi amor?
Mówiłeś, żebym się nie martwiła, ale...
Cały czas o tym myślę. Nie jest mi łatwo.
Cieszę się, że przyszłaś.
Kocham cię.
Jak się pan czuje?
Czuję jakieś 85 procent ciała.
Jest pan jednym z tych ludzi, którzy zawsze widzą pozytywną stronę.
Ale myślę, że wiele dobrego się w pana życiu wydarzy.
Jeszcze zobaczycie, jak całkiem wyzdrowieję.
To będzie jedna z tych historii.
Odbiorę.
Tu Donald z transportu.
Przemoc z użyciem broni osiąga rekordowy poziom.
Dziesięć postrzeleń w 24 godziny.
Mieszkańcy tych społeczności mają dość.
Czekają, żeby ktoś coś z tym zrobił.
Nie słyszę pani. Rana postrzałowa?
Czy bardzo krwawi? Wysyłam ratowników, żeby pani pomogli.
Proszę się nie rozłączać. Będę panią instruować.
Napisy: Dorota Dołęga