...kaliwa't kanang binti walang galos...
May 16 na taong gulang, aksidente sa motor, nawalan ng malay.
Presyon ng dugo?
- 110 over 88. - Salamat.
- At may 20 tayo sa kanang AC. - Dr. Maguire, gusto n'yo ng fluids?
May masakit sa kaliwang bahagi mo?
Walang step off, sira, galos sa likod.
Mabilis na chest x-ray.
Medic 85 sa 9 na taon sa borough ng Brooklyn, Bushwick Ave at Grove St.
Sugat sa gilid. Natusok ang pasyente sa bakod.
Inaasahan ng nanay ang Cohen Children's. Nasa lugar na ang FDNY.
- Walang LOC na alam natin? - Walang LOC.
Umaakyat ka sa bakod? Bakit ka umakyat sa bakal na bakod?
Para ipakita sa mama ko.
Sige, okay.
Kaya, Doktor...
Nasa lima't kalahating pulgada.
Sige, bata, kailangan kang tahiin.
Lipat, Donald.
Sabihin mo lang naghihintay tayo ng OR, at kawalan ng anesthesia.
Dalhin na sa atin ang bata, deretso sa ER.
Batay sa impormasyong nakuha at ang nakita nating imaging,
mukhang may bateryang nakabara sa daanan ng pagkain, ang lalamunan.
- Susuriin natin ang lalamunan. - Okay.
Sobrang mapanganib.
- Gaano kasama? - Nakakakilabot.
Dito ko na kukunin.
- Okay. - Nakuha mo?
- Oo. - Salamat.
WALANG TAPANG, WALANG DANGAL
Sandali lang. Hintay.
Tingnan ko kung pwede ang tatluhan.
Pwedeng patawag kay Tomasita?
Tatawagan ko ang tita ko. Siya ang kasama niya.
- Siya rin ang tumawag sa kanila. - Okay. Nag-i-Ingles ba siya?
Hindi, nag-e-Espanyol siya, pero tawagan ko siya.
Hello?
- Hello, Tomasita? - Oo.
- Tomasita, sabihin mo ang nangyari. - Nahulog siya.
Tingin nila nahulog siya sa kama.
Nasa sahig pa rin siya?
Oo, nasa sahig pa rin siya kasi ayaw niyang magpahawak.
Sige, Vicky.
- Diyos ko po. - Okay ka lang?
Hindi, gusto kong pumunta.
- Sa Brooklyn ba? - Oo.
Sige, magkita tayo roon.
Dumadaing ng sakit sa kaliwang balakang, pero nakausap ko ang anak niya.
Kumusta?
- Medyo malungkot, pero kinakaya. - Hinay-hinay lang.
Ayaw niya sa ospital at sabi niya, "Mmm."
Tito.
Tito, pupunta tayo sa ospital, ha?
Tito, 'wag kang hahawak.
Kasi 'pag may hinawakan at gumalaw ka, baka mahulog tayong lahat.
Nakita mo kung ilang hakbang. Hanggang sa baba. Okay.
Pwede pakihanda ang stretcher?
Dahan-dahan lang.
Isa pa. Tatlo.
Gusto mo kapag binubuhat ka nila.
Kukunin namin ang presyon mo.
May masakit ba sa'yo ngayon?
- Ang buong katawan ko. - Buong katawan mo?
Okay.
Giovani, handa na kami sa loob ng ambulansya.
Uy, kumusta na?
Vicky, kakausapin kita nang Ingles.
Okay.
Napapansin namin na nalulumbay siya.
'Di siya kumakain. Ayaw niyang maligo.
Lahat ng ito, sintomas ng depresyon.
Para bang nabigo nang umusad.
May sinabi ba siya? Gaya ng ayaw nang mabuhay o...
- Meron. - Sinabi niya ang mga 'yon?
- Oo. - Okay, sige.
Sasabihin ko 'yan sa mga nars pagdating namin.
Oo, mabuti nga 'yon.
Kasi 'yon ang inaalala ko, 94 na siya.
Tama.
Nagsisimula na ang dementia at depresyon.
Okay, handa.
Kahit sinasabi na ng CDC na walang mask, nagma-mask pa kami sa labas ng ospital.
Lagi akong may dalang kutsilyo kahit saan magpunta.
- 'Yon ang susi. - Mag-iingat ka.
'Di ko kailangan ng mask kapag may kutsilyo ako.
- Ingat. 'Wag... - Paano ba isinasara ang bwisit na ito?
- Tumigil ka na, pwede? - Ayan.
- Tama na! - Tumitigil na ako.
Ingat.
Alam mo, minsan bilang doktor, mas mabuting maging maingat.
Pero syempre, para makapagpagaling ng taong may malubhang problema,
kailangan mong banatin ang sarili at lumabas sa kinasanayan.
Alam mo na, kaunting pangamba, kaunting puwersa,
'yon ang nagtutulak sa'yong magpasya na magbago at magpakahusay.
Minsan para makapagligtas ng pasyente, laban sa lahat, kailangang mangahas.
Mahusay, Langer.
Hi, mahal.
I-text mo sa akin ito. Alam mo na 'yan.
- I-text ka? Tinawagan kita. - Alam ko, pero 'di pwedeng tawag.
Oo, ite-text kita sa susunod. Ito ang asawa ko.
- Hi! Ako si Brittany. - Hi! Ako si Nancy.
- Isa sa mga rehistradong nars. - Ikinagagalak kitang makilala. Pasensya.
Humihingi ako ng tawad sa lahat.
Lagi ako humihingi ng tawad, Nancy.
Kahihingi ko lang ng tawad.
Anumang mangyari, nakahingi na siya ng tawad.
Mauna na ako. Mahal kita.
- Sinisiguro ko lang na nandiyan siya. - Oo.
Ayan ang sugat, diyan.
Nakikita ko na ang posisyon ng mukha.
Partikular na nakangiwi.
Nag-uugnay na ang lahat na may iba't ibang seizure siya,
pati na ang pagkatulala at...
Subok na paraan para mawala ang seizure, tanggalin ang tumor,
at kunin lahat ng kaya, kung 'di man lahat.
Matutulungan ang autism kapag meron nito roon,
at kung may gelastic seizure siya, naaapektuhan talaga ang utak.
Kaya kung gusto n'yo ang maximum na paggana ng kamalayan,
kailangang mawala ito.
Layuning makapasok banda rito
at simulang bawasan ito mula sa loob.
Pwede tayong bumababa sa makikitid na ito at hindi dumaan sa utak papunta riyan.
Bibihira talaga ang ganitong operasyon,
at sa ibang banda, 'yan ang humahatak sa'min sa neurosurgery, nagtutulak sa'min
kaya kami nagsisikap, dahil parehong mapanghamon,
hindi ka lang basta makakaligtas ng buhay pero mapapabuti ang buhay
at maibalik ang anak n'yo.
Mapanganib ang operasyon at pagbubutihin namin.
Napilitan ang pamilya na ipagpaliban ang pagpapagamot sa bata dahil sa COVID.
At dagdag pa rito, may elemento itong
kakaiba at kumplikado dahil sa sukat ng tumor.
Uy, pare.
Kaunti lang ang doktor sa bansa na gumagawa ng operasyong ito.
Isa ako sa kaunting 'yon na nag-oopera sa ganitong paraan,
at nagpasya kaming dalhin ang pasyente sa Cohen Children's,
isang ospital na 'di ko madalas pinag-ooperahan,
pero may mahuhusay na katuwang at kasama si Shawn,
magagawa ko ang operasyon doon sa napakataas na antas.
Mahirap gawin nang mag-isa.
Kahit ano naman mahirap kung mag-isa. Maganda kung may kaibigan ka.
Mabuti 'yan. Patitingnan ko siya kay Langer bukas.
Tingnan mo ito.
Mag-aaral ng medisina.
Pumapasok sa parehong paaralang pinasukan ko, sa downstate Brooklyn.
Nasa 23 na ang batang ito. At meron siyang tinatawag na acute hydrocephalus.
Nagsisimula na siyang yumuko at sumakit ang ulo,
pinakamasakit sa lahat.
Karaniwan 'yon sa pag-ipon ng spinal fluid.
Kailangan umagos ng ventricle na ito sa ventricle na ito,
na bababa naman sa makitid na Suez Canal,
at sa ikaapat na ventricle, tapos pupunta sa spinal cord mo.
Ito ay dinamikong proseso na nangyayari araw-araw.
Sa 'di malinaw na dahilan, ang Suez Canal niya,
ang aqueduct niya rito, sarado.
May namumuong presyon sa utak niya.
Umaabot 'yon sa mga mata niya at nagdudulot ng sakit ng ulo.
- Parang simpleng tubo. - Tama.
Kaya, ang isang opsyon, bumaba, at palakihin ang butas na 'yon
at umasang maalis ang spinal fluid.
Tama.
Mas ligtas na paraan, mag-aaral siya ng medisina, kaya ibinigay ko pareho,
at sabi niya, "Alam mo, tusukan na lang dito ng catheter,
at lalabas ang likido."
Kaya agad ko siyang in-admit para ma-decompress ito at lagyan ng shunt.
Dito pinakaligtas na gawin 'yon.
May pananaliksik ako sa pagpapalit ng VP shunt,
kaya ang tinitingnan nating bilang ng pagtatagumpay...
- Ayos 'yan! - Interesanteng maging data point.
Kapag tapos na tayo, at gusto mong isulat 'yan kasama namin...
Ikagagalak ko.
...parehong personal at propesyonal ang pagtingin mo.
- Tama. - Sige. Magkita tayo sa loob.
Kung hinayaan mo, nagdudulot ng pagkabulag ang matagal nang papilledema.
At maaaring magdulot ng kamatayan ang elevated intracranial pressures.
Nasaan pala si Langer?
Lumapit si Jose Prince. Kailangan ko siyang batiin.
Kilala mo si Marshall?
Hindi. Kumusta? Shawn Rodgers. Ikinagagalak kitang makilala.
- Salamat sa exoscope. - Salamat sa pagdadala ng lahat ngayon.
Sabi ko ang setup ay kanang operasyon, kaliwang screen. Oo.
Okay, tara na.
- Kumusta? - Kumusta?
Sabi ko kay Shawn, huli kitang nakita sa North Shore pa.
- Ayan na siya! - Hi!
Nandito pa ako.
Tay, sundan mo ako rito.
Gagawin namin ang safety check, Tay, ha?
Okay.
Uupo lang si Papa para matulog.
Nahihirapan akong alagaan ang mga bata, alam mo 'yon?
Sa totoo lang, natutuwa ako kasi malaki ang epekto,
pero 'di ko alam kung paano nagagawa 'yon ng mga pediatric neurosurgeon araw-araw.
At hulaan mo? Pula ang kulay gaya ni Elmo!
Elmo sticker! Tapos na!
Iihip tayo ng bula kasama si Elmo.
Salamat!
Kahanga-hanga kung paano nila ginagawa. Pambihira ang kailangan nilang gawin.
- Ibang-iba sa mundo ng matatanda. - Oo.
Handa? Isa, dalawa, tatlo.
Tulog na siya, Tatay, halikan mo na siya at ihahatid ka na namin sa labas.
Okay, ayos. Maraming salamat, Tay.
Salamat sa inyo, salamat.
Mahusay siya. Salamat.
Shawn, kakausapin ko lang ulit ang pamilya.
- Oo. Sige. - Gusto mong sumama?
- Okay ka lang? Sigurado ka? - Oo.
- Mahirap tanggapin lahat. - Oo nga.
Nakakatakot at malaki.
Magiging okay ka, pero kailangan mong kumain sa bahay.
Kailangan mong kumain kahit 'di ka gutom.
Para maging okay ka.
Gusto rin ipaalam ng pamilya sa'yo na may kalagayan siyang 'di na makausad.
'Di kumakain, 'di umiinom, 'di naliligo,
at nagpapahayag na rin siya na ayaw nang mabuhay.
- Sinabi niya 'yon? - Oo. Sa anak niya.
Pakitanong ng pangalan at apelyido, at kaarawan?
Tito, ano'ng pangalan mo?
Jose.
- Ah, ayos. - At kailan ka ipinanganak?
Ano'ng petsa?
'Di alam ng Diyos.
'Di mo maalala kung anong buwan?
Hindi?
Ang alam ko parang Mayo 6.
Anong taon?
Mayo 6.
Sinisikap niyang mabuti.
Okay lang.
Okay lang kung 'di mo maalala.
Magandang hapon. Ako si Binibining Cruz. Magsasagawa ako ng EKG.
Iba talaga, alam mo 'yon, iba kung kamag-anak.
Kailangan lang nating hintayin kung magiging okay ang lahat.
Medyo mahirap kasi umaasa kang pwede kang manatili rito,
pero panahon na nilang ipasa ang serbisyo.
Maraming salamat.
- Aalis ka na? - Aalis na.
Partner ko siya.
Magtatrabaho na kami, may ibang susunduin.
- Sige. - Sige.
Ikaw ang bahala, koronel.
Magkita tayo mamaya, okay?
Magpakabait ka.
Gaya ng dati.
Gagawa na sila ng x-ray at titiyaking okay ang lahat,
at sana makauwi na siya mamayang gabi.
Paalam, Jamie. Salamat. Kitakits.
Tama ang ginawa nating tawagan sila.
Ngayon, kailangang maghanda sa susunod na tawag.
Marami tayong ilog na bumubusog sa dagat ng karahasan.
Dapat nating harangan ang bawat ilog,
at wakasan ang karahasan sa baril sa lungsod at bansa natin.
Isang kinabukasang binubuo ng pagkakapantay-pantay at pagkakataon
dahil ang kawalan ng dalawang 'yon ang nagtutulak sa karahasan sa baril.
Bumisita sa New York si Pangulong Biden para magsalita tungkol sa karahasan,
at medyo balintunang kinakausap niya ang mayor sa pagpigil sa karahasan
habang may dalawang bata ngayon sa ospital na may tama ng bala.
Nagiging karaniwang problema na talaga ito, ano?
Sa tuwing nagsasalita ako tungkol sa pagpigil sa karahasan,
lagi akong may halimbawang binabanggit na batang ginamot namin,
o miyembro ng komunidad na nabaril kamakailan.
Kaya medyo nakakabaliw at talagang malaking problema,
'di lang dito pero sa buong bansa.
Okay ka lang, bata?
May galit.
Nag-iikot lang kami ngayon.
At magsisimula kami sa pasyenteng
nakita namin kagabi na may tama ng bala
sa kaliwang balakang, talagang masuwerte.
- Alfred, kumusta ka? - Mabuti.
Masaya kaming 'di natin kailangang sumugod sa operating room at maghiwa.
- Pinag-usapan na natin ito kahapon. - Oo.
Kaya titingnan ko lang saglit ang sugat, okay? Dito.
Okay, mabuti. 'Di naman na masyadong nagdurugo.
Oo, hindi. Nararamdaman kong tumaas ang dugo.
Masasabi kong isa ka sa masusuwerteng bata na nakita namin
na may tama ng bala sa lugar na ito.
- Ang bala ay nasa... - Iba't ibang lugar.
- Oo. - Nauunawaan ko. Nararamdaman ko.
- Nararamdaman mo? - Oo, sa likod ko.
Nararamdam ko rito. Kung nasaan ang buto ko.
Oo, nasa pagitan ng spine, vertebrae, at pelvic bone mo.
Mahirap paniwalaan, pero maraming nabubuhay nang may bala
at 'di napapansing meron. Masakit ngayon, pero mawawala rin 'yan.
Maganda ang araw ko kahapon.
Naglalakad ako, papunta sa mga kaibigan ko.
- Talaga? - Oo.
Suot ko ang headphone ko, at wala talaga akong naririnig,
at noong tatawid na ako sa kalsada, putukan na lang ang maririnig mo.
'Di ko alam saan nanggaling.
Ang alam ko lang, unang naisip ko,
yumuko at humanap ng pagtataguan, o saan ligtas, o kung anuman.
'Yon ang alam ko. Noong nasa sahig na ako,
gumagapang sa likod ng pader, saka ko nalamang may tama ako
dahil naramdaman ko ang sakit sa binti ko.
Tapos tiningnan ko. Sabi ko, "Nakikita ko ang malaking butas."
At nawasak ang pantalon ko.
At...
At napakaraming dugo.
May kaibigan ka bang apektado rin ng karahasan sa baril?
- May kaibigan akong namatay. - Talaga?
- Oo. - Paano ang trauma kasama noon?
Nababahala ka ba roon?
- Mas nasaktan lang ako. - Mas nasaktan?
- Oo. - Emosyonal o pisikal?
Parang pareho.
- Ano'ng gusto mong maging? - Gusto kong maging artista.
- Artista? Ayos. - Oo.
Magkokolehiyo ako para doon.
Sigurado ka nang papasok ka? Uy, ayos. Kailan ka magsisimula?
Dapat sana sa Pebrero 7, pero mukhang kailangang maghintay.
- Rachel. - Ano?
- Sinuri na natin ang posisyon, 'di ba? - Tama.
Isang subok, matatamaan mo ang ventricle banda rito.
'Wag kang magmimintis,
kasi kapag nagmintis ka, lateral, mapapasok mo ang internal capsule.
Nakakatawa. Noong nagreresidente ako, may dalawa akong anak,
at ngayong alam mo na ang alam mo, mas natatakot ka,
tungkol sa pagbubuntis, at panganganak, at mga ganoong bagay.
Sa uri ng kondisyong ito, may bentahe maging mag-aaral ng medisina,
na bahagi ka ng healthcare field, dahil matalino ang desisyon niya.
Kadalasan, sasabihin ko, may ligaya sa 'di mo alam.
Ayaw mong malaman ang impormasyon, ang masama, ang panganib.
Puputulin ang pinanggagalingan ng tubig?
Hinay-hinay lang. Bayaran mo ang bayarin sa tubig.
Ayan na, dok.
Uy, ayan na. Ayos.
Iniligtas ng Don.
Ito si Hamza Khilji. Papaltan namin ang kanang VP shunt.
Kumpirmahin ng lahat kung tama ang kanang bahagi.
Oo, sang-ayon din ako.
Pagnilayan natin nang ayos.
Huminga sa ilong nang tatlong beses at ibuga sa bibig.
Gawin natin nang magkakasama.
Hi.
Tatanggalin na namin ang tubo, okay?
Hinihintay lang namin ang respiratory therapist
para mabigyan siya ng oxygen pagkatanggal ng tubo.
Okay lang ba? Sige.
Josh, medyo mauubo at maduduwal ka rito. Normal lang 'yon.
Alam kong nakakatakot, pero normal lang ito, okay?
At maaari kang masuka.
Ang gagawin mo, kapag sinabi namin, hihinga ka nang malalim at uubo, okay?
Ayos. Kami nang bahala sa iba.
Mas maayos na ang pakiramdam ko.
Ngayong mas komportable na siya,
tinanggal na nila ang tubo, mas ayos na ang pakiramdam ko.
Gusto natin siyang maging matagumpay,
kaya naniniwala akong magiging matagumpay siya.
- Okay. - Wala akong nakikitang problema.
Nakikipag-usap siya gamit ang mata at mga kamay niya.
Tumatango at umiiling ang ulo niya.
Kaya sapat na sa akin 'yon.
Humihinga ang kabataan nang 10's, 10 hanggang 20.
Humihinga siya nang 20's, 20 hanggang 30, na talagang mataas.
Pero ayos ang hinga niyang 20.
- Okay. - Pero 'di nahihirapan. 'Di naghihingalo.
Masyado siyang nahihirapan ngayon.
Pero, tinitiyak ko sa kanya na aayos din ang lahat.
At magagawa niya ang mga gusto niyang gawin.
Isang malaking unang hakbang, tagumpay.
Malaking pag-unlad, Josh. Malaking pag-unlad.
Nakakatuwa siya.
Mahilig siyang maglaro at magbiro.
Magiging okay ka rin. Bawat araw.
Sige, magpahinga ka na.
Ayan nga, mahal ko. Ang espesyal kong anak.
'Yan ang anak kong espesyal.
Pare.
Sige, Shawnee. Gawin mo na. Kaya mo 'yan.
'Di ako natatakot.
Labas sa kontrol ko ang iba.
Kaya ang iniisip ko na lang,
ginawa ko lahat ng makakaya para maging mahusay sa paggawa nito...
At palagay ko, humuhusay naman ako sa pagharap sa ganitong bagay.
Kaya personal na paniniwala kong dapat maramdaman mo 'yon
kung hindi, matatakot ka.
Okay.
Salamat.
Bipolar forcep.
May maliit na piraso ng buto rito.
May mga buto pa rito ang bata.
Kailangan ko ng lempert.
Itong bagay na ito, 'yan ang lempert.
- Kumusta, Jose? - Ayos lang.
- Uy, Jose. Kumusta ka? - Mabuti.
- Masayang makita ka. - Masayang makita ka.
Talagang nasa kalagitnaan na kayo...
Oo, tatawagin sana kita kapag tapos na ako.
- O kapag nagsasara na kami. - Wala 'yon.
Magsuot ka ng 3D glasses. Makakakita ka ng astig.
- Meron na. Sobrang galing. - Ito ang exoscope, 'di ba?
Tingnan mo ang vessel na tumitibok sa ibabaw.
- Sige. - Ganda.
Kukulitin kita mamaya sa mga itatanong ko tungkol sa operating room.
- Tatawagan kita. - Sabihan mo ako. Kitakits.
Ingat, Jose.
Sige.
Tenotomy scissor.
- Nasa frontal lobe siya, 'di ba? - Isa pa. Isa pang gunting.
Wala siya sa Sylvian fissure.
Talagang maingat ako sa pagtawid sa fissure.
Ang pangit ng mga gunting na ito.
Bipolar.
Ayan ang tumor. Marami pa ring dumudugo.
'Wag nating tatamaan ang optic nerves. Bukas na ba ang bipolar?
Susunod na laki ng bipolar nga.
Mike, pakiabot ng purple...
Nandyan na ang purple, 18 by point 6.
- 20? - 20 by point 6.
- May mas maliit pa tayo kung gusto mo. - Gusto ko ang pinakamaliit.
Walang masyadong lugar rito. Paabot ng biopsy forceps, pwede?
Apat sa neuron.
Kung may masama akong ginagawa, pakisabi.
Hindi, ayos na. 'Di kita hahayaang magkamali nang malaki.
- Mukhang ayos na rito. - Oo nga. Sang-ayon ako.
Isa sa pinakamagagandang bagay na magagawa mo.
Gagawin ko ang operasyong ito nang libre, araw-araw.
Seryoso, para sa akin,
walang ibang operasyong gusto kong gawin.
Uy, meron dito. Pituitary. Baka 'yan na 'yon.
Oo, mukhang ayos na.
Parang mapanganib.
Mapanganib kasi kapag bigla kang napadpad sa hypothalamus,
makakagawa ka ng endocrine cripple.
Katabaan. O wala na ang hormones, kaya nasaktan ang memorya.
Kaya may manipis na linya.
- Tapos na tayo. - Oo, ayos na 'yan.
Suriin lahat ng pagsubaybay.
Magiging anim na ako.
Oo, magiging anim ka na.
Nilagnat si London, at syempre, lagi naming iniisip na COVID
dahil 'yon ang nangyayari ngayon, pero lahat negatibo.
Okay ka lang, mahal? Okay.
Tinawagan ako ng mama niya kanina, at kasama ko siya mula 11:00.
Ibabalik ko na siya nang maaga at may laro ang anak ko mamaya.
Mahirap talaga ang apat na anak.
Medyo mahirap ang relasyon ko sa mga bata
sa panahon ng diborsyo.
Inaayos naman namin. Mahirap para sa kanila.
Nagsikap ang mga magulang ko.
Nars ang nanay ko. Drayber ng taxi ang tatay ko.
Naimpluwensiyahan nila akong magsikap.
Pero ayaw kong maging gaya ng mga magulang ko,
kasi iba na ang panahon.
'Di ako pinapayagan ng mama ko na pumunta kahit saan o tumambay.
At ngayon, iniisip ko kung nasaan ang mga anak ko.
Alam ko kung nasaan sila. Nagba-basketball o nasa gym, pero,
'di ko alam lahat ng gusto kong malaman.
Hindi naman sa pagiging mabait nila.
Tungkol sa kakayanan nila na umiwas sa kalokohan, 'wag makisali sa gulo.
At sa laki ng mga anak ko,
sa kasalukuyang nangyayari, para na silang matatanda.
Pero 'yon ang papel ng mga magulang. Lagi kang nag-aalala.
Walang madaling shunt.
Kapag naglalagay ka ng shunt, kahit ano pwedeng maging problema.
Karaniwan, makikita mo rito may butas sa shunt passer.
Dadaan ito sa ilalim ng balat,
at isusuot sa tiyan kung nasaan si Dr. Greenberg,
huhugutin ang inner stylet na ito,
at dudulas dito ang orange na tubo.
Sige, heto ang clavicle niya.
Ang mahirap sa mga occipital shunt ay maging nasa kanang plane dito.
Napakakapal ng leeg niya.
Makapal ang anit niya.
Lintik.
Grabe. Napakasikip nito.
Huwag na nga ito. Hawakan ang ulo.
- Ayan na. - Ayan na. Ayos. Gusto ko 'yan.
Nakapag-ehersisyo ka na. 'Di mo na kailangang mag-gym.
- Ingat ka. - Oo.
Pagod na ako,
emosyonal, pisikal, espiritwal.
- Ayan ang tubo. - Mabuti.
Ganito niya ginagawa nang laparoscopical.
Maliit na butas lang 'yan sa tiyan.
Tatanggalin ko na ang kawad sa loob.
Tatanggalin ko na ang shunt.
Higop.
May reservoir ka ba para sa spinal fluid?
- Hala! - Mataas na presyon.
Kunin mo ang spinal fluid.
Pakilagay sa likod ko ang upuan. Bayonet.
At ngayon, bobombahin natin.
Binobomba ko ang valve.
Ano'ng organ ang tinitingnan natin?
Maliit na bituka.
Aayusin ng valve na ito ang agos ng spinal fluid
mula sa utak papunta sa tiyan niya sa buong buhay niya.
Sige, magsasara na tayo.
- Mabuti. - Ayos 'yan.
Oo nga. Naging mabuti ang lahat.
- Sige, salamat sa inyo. Salamat. - Paalam.
Rachel, i-text mo ako paggising niya, salamat.
Ilang taon ang tinatanggal ng shunt sa buhay mo. Pinatatanda ka agad.
At tingin ko, minamaliit ng mga tao ang pisikalidad ng pag-oopera.
Tatlumpu, apatnapung taon ng parehong operasyon,
at nakaupo tayo rito nang nakabaluktot ang leeg, may suot na loupe.
Kaya nakakapagod.
Maraming oras akong nag-eehersisyo,
nag-uunat, pinalalakas ang likod at leeg ko, nagyo-yoga,
dagdag pa sa emosyonal na pagsasanay sa pag-iisip
at iba pang bagay para maging relaks.
'Di ka makakapag-opera nang sugatan, 'di ba? Kaya 'di ako nag-i-ski,
'di ako bumibilis sa pagtakbo, dahil 'di pwedeng mapunit ang ACL ko,
o mabali ang daliri sa pagba-basketball.
Kasi 'di ka makakapag-opera.
Ito ang ginagawa namin.
Isa, dalawa, tatlo.
Ang huling sodium ay 135.
Mas mabuti kaysa sa una.
Masayang pumunta rito, at gusto ko ang mga kasong ito.
Kaya isang karangalan at galak na makatrabaho kayo.
- Kahit kailan. - Napakasaya noon.
Malaking butas ito. Lusaw na lahat.
Maganda 'yan.
- Sige. Mabuti. - Titingnan ko siya paggising niya.
- Kausapin natin ang pamilya? - Sige, tara.
Maayos ang lahat, at malaki-laki ang natanggal namin,
nasa 70, 75 porsyento, baka 80 pa.
Kung may gagawin pa, gagawin namin.
'Di namin maibabalik ang tissue.
At kung may napinsala kang 'di mo nakita, mapanganib talaga 'yon.
Sobrang ligtas ang araw na ito, at mukhang naging perpekto naman.
- Oo. Tinamaan talaga ang tumor. - Okay. Pwede kayong yakapin? Pwede ba?
Oo.
Buong buhay ko, sinanay akong maging pinakamahusay,
pero minsan nagkakaproblema na hindi mo naman kasalanan.
Kapag may magandang resulta gaya sa mapapanganib na kaso
kailangan mong ipagdiwang pero 'wag masyadong purihin ang sarili,
dahil darating ang suwerte at makukuha mo ang kabaliktaran.
- Tapos ka na! - Kumusta?
Mabuti naman.
- Maayos. - Gaano katindi?
Sobrang hirap. Pagpasok ko pa lang,
parang tinatawag nang umiihing bata, umaagos talaga.
Ipinadala ko sa gram stain at culture, para tiyaking walang kakaiba.
Sabagay.
Kaya talagang may kirot sa bahaging ito.
Anit mo lang 'yan, at makapal ang anit mo.
Balang araw baka makita mo, tapos pupunta ka rito para magtrabaho.
- Maraming salamat. - Ikinagagalak ko.
Mahusay kang bata, okay? Ipinagmamalaki kita.
Lahat tayo nauudyukan ng mga personal na karanasan.
Babaguhin ng personal na karanasan niya ang karera niya.
Anu't anuman, baka makipagtulungan pa siya sa amin.
Maglalakad ka?
Tulungan kaya kita? Ano sa tingin mo?
Hahawakan kita nang mahigpit,
at titiyaking 'di ka matutumba.
Hawak kita, okay? 'Di ka matutumba hangga't hawak kita.
- Susubukan ko. Kailangan kong bumalik. - Subukan mong bumaba.
- Oo. - Sabihin mo kung pagod ka na.
- Mabuti ito, mabuti. - Okay.
- Ayos ka lang? Medyo mahirap, ano? - Oo.
Okay, gusto mo munang tumigil, huminga? Okay lang tumigil.
Sanay kang maglakad nang normal dati. Kaya mong tumayo nang tuwid, ayos lang?
- Komportable kung ganito. - Sige.
Masakit ba kapag tumatayo nang tuwid?
- Hindi. Mas komportable lang ang ganito. - Mabuti. Okay.
Sinusubukan ng katawan ko na magpagaling.
Galit talaga ako sa nangyari sa'kin,
'di nila matatanggal kasi mas masasaktan ako kaysa sa mismong bala.
May sakit sa loob ng katawan ko.
Masakit na malamang aalalahanin ng anak mo
na baka mabaril siya sa kalsada.
Kailangan nilang tukuyin saan galing ang mga baril.
Paano nakakaabot sa mga komunidad?
At dapat protektahan tayo ng pulis.
Paanong may nabaril sa harap ng pulis, walang nahuli, pero may pulis doon?
Dapat ligtas ang mga anak natin papunta sa tindahan,
sa susunod na gusali, o sa paglalaro sa palaruan.
Dapat ligtas sila.
Dapat protektahan ang mga anak natin.
Ang bata dapat maging bata.
Ang buhok mo, ang gulo.
Kumusta, Lola?
- Pasok na roon. - Sinimulan mo ito.
Talaga?
Tingnan mo. Lolo, 'di ba mas maliit na siya sa'kin?
Halos magkasing-tangkad na kami. Malapit na.
'Di kasali ang buhok.
Maganda naman ito.
Maraming salamat sa lahat.
Walang anuman. Kahit kailan. Nandito rin ako para sa bata.
- Sa isang taon. - Alam ko.
Hi.
Wow, tingnan mo ang ganda niyan.
Aw, Noelia.
Napakaganda, gusto ko nito.
Sampu na lang, tapos na ako.
Aakyat na muna ako.
Mahal, ang ganda nito.
Maganda talaga ito.
- Hi. - Hoy!
Uy, Brett.
- Sabihin mo, "Hi, Doktor Langer!" - Kumusta?
- Maganda ang hitsura niya. - Oo.
- Uy, pare. - Ayan na siya. Mahikero siya.
- Tinitingnan talaga niya ako. - Inalis niya ang tumor mo.
Iba na kaagad siya. Mapapansin mo.
Kung 'di pa siya nagsi-seizure, magandang senyales 'yon.
Sang-ayon ako.
Pambihira.
Uy, pare, saan ka pupunta?
Gusto niyang umalis dito.
- Halika rito. - 'Di ko siya masisi.
- Salamat. - Sige, paalam na.
Babay!
Kailangan ko ng bakasyon. Aalis ako sa isang linggo.
Magandang makaalis dito.
- Napakasaya ko. - Oo. Salamat.
Mas maganda ang pakiramdam ko.
Alam ko.
Maganda 'yan.
Iiwan natin ang mga clip diyan, ilang linggo siguro,
para matiyak na walang bubuka,
at babantayan ito para 'di maimpeksyon,
dahil matagal siyang bukas. 'Yan ang isa sa inaalala namin.
Hi, kumusta ka?
Ako si Dr. Prince. Ikinagagalak kitang makilala.
Isa ako sa mga trauma surgeon na tumulong sa'yo,
kasama ang lahat ng nars at iba pang mga doktor.
May tanong ka ba?
Wala? Sige.
Para sa inyo, ibang yugto na ito.
Inaalam pa lang niya, kaya bilang pamilya,
kailangan n'yo siyang samahan.
Malayo na ang inabot niya. Determinado siya.
Oo nga. At ikaw rin. Lahat tayo. Tutulungan natin siya rito.
Tutulungan natin siya.
- Salamat. - Mahusay ang kasama mo rito.
Sige, paalam na. Kita ulit tayo.
Nakakatuwang makita at makilala siya.
Makakaalis na siya sa isang araw.
Talagang nakakatuwang bahagi ito ng paglalakbay,
na mapanood hanggang ngayon.
At may pinsala na siya sa utak sa pinagdaanan niya,
at ipoproseso niya ang nangyari at paano makakita ng paraan
para 'di matakot sa buhay na ito at makapagpatuloy.
Mahirap na paglalakbay ang susuungin niya,
at maaayos natin ang mga butas at mga pinsala,
pero gaya ng karamihan ng karahasan, nariyan lang ang mga sugat at peklat.
Pero ang mga nasa loob, habambuhay 'yong haharapin.
Magpapasalamat ka talaga para sa pamilya mo.
Maiisip mo ang mga sandaling ganito at gaano kabilis pwede magbago lahat.
Denver Med Evac. May ihahatid na pasyente.
Lalaki, nasa 50s, naaksidente sa pag-ski.
Papunta na sa Eagle Regional Airport.
Meron siyang C5 spinal injury at walang pakiramdam sa braso o kamay.
Pawala-wala ang malay ng pasyente.
Huling destinasyon niya ang Newark Airport sa New Jersey.
David.
Okay ka lang, mahal?
Diyos ko.
Pagsasalin ng subtitle ni: Erika Ivene Verder Columna